အခန်း (၄)  ကောင်းကင်ဖြိုခွင်း တုန့်လော့

ဝိညာဉ်တော်ကျေးရွာသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

ကျင်းကြီး၏အောက်ခြေတွင် သွေးကွက်များကို တွေ့ရှိပြီးနောက် ရွာလူကြီး ဂျက်က အားလုံးကို အိမ်သို့ အမြန်ပြန်ကြရန် ပြောလိုက်သည်။

ရွာသားများအားလုံးသည် အလွန်ပင် နားထောင်မှုရှိကြပြီး တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အိမ်ပြန်သွားကြသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ မီးရောင်များနှင့် အသံများအားလုံး ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ ရွာငယ်လေးမှ လူများတွင် ကိုယ်ပိုင်ရှင်သန်နေထိုင်မှု ပညာရှိကြသည်။ ဝိညာဉ်တော်မြတ်ကျေးရွာသည် ယခင်က ဝိညာဉ်တော်သူတော်စင်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ဆိုကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုကျင်းကြီးနှင့် အတွင်းမှ သွေးကွက်များမှာ ဝိညာဉ်ဆရာများ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

မည်သူတွေ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ဖြစ်စေ ၎င်းမှာ သူတို့ကဲ့သို့ ရွာငယ်လေးနှင့် ဘာမှမသက်ဆိုင်ပေ။ ဘာမှမမြင်လိုက်သလို ဟန်ဆောင်နေခြင်းမှာ သူတို့ပြုလုပ်နိုင်သည့် အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ခုခုကို သိသွားခဲ့လျှင် ဘာဆက်ဖြစ်လာနိုင်သနည်း။

"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်"

အသံတိုးတိုးဖြင့် ချောင်းဆိုးနေသံကို ကြားရသောအခါ ထန်ဆန်းသည် အမြန်ထပြီး ထန်ဟောင်အတွက် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

ထိုအသံကြီးကြောင့် ထန်ဆန်း နိုးလာခဲ့သော်လည်း သူသည် အပြင်သို့ထွက်၍ စူးစမ်းရန် သတိထားကာ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ သူသည် ထန်ဟောင်ကို ထင်မြင်ချက်တောင်းရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ထန်ဟောင်က သူ့ကို ဘယ်မှမသွားရန် တားမြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထန်ဆန်း ပြန်အိပ်လိုက်သည်နှင့် ထန်ဟောင် ချောင်းဆိုးနေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အဖေ နေမကောင်းဘူးလား။ ကျွန်တော် အဖေ့အတွက် ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးထားတယ်"

ထန်ဟောင်သည် ထန်ဆန်းကို ကျောပေးလျက် တစ်စောင်းလဲလျောင်းနေကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ဘူး ခွက်ကို ဒီအတိုင်း ချထားလိုက်"

"အဖေ" ထန်ဆန်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထန်ဟောင်သည် ဤနှစ်များအတွင်း အရက်အမြဲသောက်နေခဲ့သော်လည်း ထန်ဟောင် နေမကောင်းဖြစ်သည်ကို ထန်ဆန်း တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။

"ထွက်သွားတော့" ထန်ဟောင်၏ အသံမှာ တင်းမာသွားသည်။

ထန်ဆန်း သံသယအချို့ ရှိနေသော်လည်း ခွက်ကို ထန်ဟောင်၏ ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။

"အဖေ ကျွန်တော် ရေချထားပေးတယ်နော်။ နွေးတုန်းလေး သောက်လိုက်ဦး"

"ငါ သိတယ် အဟွတ် အဟွတ်"

ထန်ဆန်း ထွက်သွားသည်ကို ကြားသောအခါမှ ထန်ဟောင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ သေသူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေတော့သည်။

"အဟွတ် အဟွတ်" ထန်ဟောင်သည် ချောင်းဆိုးသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားသော်လည်း သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ ဆက်တိုက် စီးကျနေဆဲဖြစ်သည်။ ထန်ဟောင်သည် ထန်ဆန်းပေးခဲ့သော ရေခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ထိတ်လန့်နေဆဲ ပုံစံရှိသည်။

"ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာရတာလဲ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အဆင့် ၉၆ အထက်မှာ သေချာပေါက် ရှိနေတယ် ဒါမှမဟုတ် မဟုတ်ဘူး အဆင့် ၉၈ အထိကို ရောက်နေတာပဲ။ အဲဒီလို အစွမ်းမျိုးက မှားစရာကို မရှိဘူး"

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက သူ၏ ဟောက်ထျန်းတူကို ပုဆိန်ဖြင့် တစ်ချက် လွှဲရိုက်လိုက်ရာ ဟောက်ထျန်းတူမှာ နောက်သို့ ပြန်လွင့်လာပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ထန်ဟောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အစွမ်းမျိုးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေပြီး ဒဏ်ရာများ အပြည့်အဝ မပျောက်ကင်းသေးသော ထန်ဟောင်အတွက် မဆိုထားနှင့် သူ၏ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေလျှင်ပင် ထိုလူကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

အကယ်၍ ထိုလူက သူ့ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပါက သူသည် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ယနေ့ညမှာပင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်ကို ထန်ဟောင် သိသည်။

"အစောင့်အရှောက်တဲ့လား ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက တကယ်ပဲ ရွာထဲက သာမန်ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အစောင့်အရှောက် ဖြစ်နေတာလား"

ထန်ဟောင်သည် ရေခွက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထန်ဆန်းမှာ အမြွှာဝိညာဉ်များ နိုးထလာခဲ့သဖြင့် သူ၏တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ပြန်လည်နိုးကြားလာကာမှ ဘယ်ကပေါ်လာမှန်းမသိသော လူတစ်ယောက်ကြောင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ရသည်။

ထန်ဟောင်သည် သူ၏ရင်ဘတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အပြည့်အဝမသက်သာသေးသော သူ၏ ဒဏ်ရာဟောင်းများမှာ ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် ပို၍ ဆိုးရွားသွားခဲ့လေပြီ။

"တောက် ငါ ရှောင်ဆန်း ကြီးပြင်းလာတာကို မြင်ချင်သေးတယ် ပြီးတော့ ဝိညာဉ်နန်းတော်ကိုလည်း ကလဲ့စားချေရဦးမယ်။ ငါ့ဒဏ်ရာတွေကို အမြန်ဆုံး သက်သာအောင် လုပ်ရမယ်"

ထန်ဟောင်သည် ရေနွေးတစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ ပါးစပ်ထောင့်မှ ကျလာသော သွေးများကြောင့် ခွက်ထဲမှ ကျန်ရှိသော ရေများမှာ နီရဲသွားတော့သည်။

"လင်းချီ လင်းချီ မင်းရဲ့ နောက်ခံက တကယ်ပဲ ဘာလဲ" ထန်ဟောင်သည် ခွက်ကို ချလိုက်ကာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ မရေမရာဖြင့် လှုပ်ခတ်နေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ထန်ဟောင်သည် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လင်းချီအပေါ် မကောင်းသော စိတ်ထားရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထန်ဟောင်သည် သူနှင့် ထန်ဆန်း၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်နေမိသည်။ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး အနီးနားမှာ ရှိနေသဖြင့် သူသည် အိပ်သည့်အခါ၌ပင် မျက်လုံးကို အကုန်မမှိတ်ရဲဘဲ ရှိနေသည်။

ထန်ဆန်း၏ အခန်းတွင်မူ သူသည် အိပ်မပျော်နိုင်သေးပေ။ ထန်ဟောင်၏ မပြတ်တမ်း ချောင်းဆိုးနေသံကို ကြားနေရသဖြင့် သူသည် မကောင်းသော ခံစားချက်ကို ရရှိနေသည်။

ထန်ဆန်းသည် အမြွှာဝိညာဉ်များ နိုးထလာခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ထူးကဲသော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသင့်သည်။

သို့သော် လင်းချီ၏သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထမှုပြီးကတည်းက အရာအားလုံး လွဲချော်နေသည်ဟု ခံစားရပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် စိတ်ဓာတ်ကျစရာ အငွေ့အသက်များ အမြဲခံစားနေရသည်။ ထို့ပြင် ထန်ဟောင် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်ကိုလည်း သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

ထန်ဟောင် မည်သည့်အချိန်တွင် ထွက်သွားသည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ထန်ဟောင် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကြောင့် အသံအချို့ ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်ဘဝတွင် ထန်ဆန်းသည် ထန်ဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း သတိဝီရိယရှိသူဖြစ်ရာ ထန်ဟောင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သဲ့သဲ့မျှသော အသံများကို သတိထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထန်ဟောင်ထံ ရေနွေးသွားပို့ပြီးနောက် သူသည် ဤကိစ္စကို ပို၍ပင် သေချာသွားခဲ့သည်။

"အဖေက သာမန် ပန်းပဲဆရာတစ်ယောက် မဟုတ်တာလား ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အဖေက တခြားလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ။ အဖေ အပြင်မှာ ဘာတွေ သွားလုပ်ခဲ့တာလဲ အဖေ့ရဲ့ ချောင်းဆိုးသံက နေမကောင်းလို့ မဟုတ်ဘဲ ဒဏ်ရာရထားလို့များလား"

ထန်ဆန်း၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး တိုးတိတ်စွာ ချောင်းဆိုးနေသံကို နားထောင်ရင်း သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ ကျေးရွာအတွင်း လှုပ်ရှားမှုရှိနေသော အခြားနေရာတစ်ခုမှာ လင်းချီ၏ အိမ်ဖြစ်သည်။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်လား"

သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကိုးပေခန့်မြင့်ပြီး ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသားကြီးကို ကြည့်ကာ လင်းချီ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။

စနစ်က သူ့အတွက် သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်ကို ဖန်တီးပေးလိုက်တာလား ဒါမှမဟုတ် တုန့်လော့တိုက်ကြီးထဲမှာ တကယ်ပဲ ဤကဲ့သို့သော ဖုံးကွယ်ထားသည့် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ရှိနေတာလား

"သခင်လေးကို ပြန်ကြားအပ်ပါတယ် ကျွန်တော်မျိုးက သခင်လေးရဲ့ အစောင့်အရှောက်ပါ သခင်လေးရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ကာကွယ်ပေးဖို့က ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တာဝန်ပါ"

"မင်းရဲ့ အရင်က အမှတ်သညာတွေကော အဲဒါတွေကို မှတ်မိသေးလား"

"မှတ်မိတာပေါ့" ထိုလူသန်ကြီးက ပြန်ပြောသည်  "ကျွန်တော်မျိုးက အမြဲတမ်း သခင်လေးရဲ့ အစောင့်အရှောက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ် သခင်လေး။ ဒါက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မစ်ရှင်နဲ့ တည်ရှိမှုရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ" လင်းချီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဤလူကို စနစ်က လေထဲကနေ ဖန်တီးပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများပုံရသည်။

"ဒါနဲ့ မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ။ နာမည်တောင် မရှိဘူး မဟုတ်လား"

ထိုလူသန်ကြီးက ပြန်ဖြေသည်  "ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ နာမည်က လင့်ချင်းပါ သိုင်းဝိညာဉ်ကတော့ ကောင်းကင်ဖြိုခွင်းပုဆိန်ပါ ကောင်းကင်တုန့်လော့လို့ ဘွဲ့အမည် ရထားပါတယ်"

လင်းချီ: "....."

ထန်ဟောင်၏ ဝိညာဉ်က ဟောက်ထျန်းတူဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က ကောင်းကင်ဖြိုခွင်းပုဆိန်ဆိုတော့ ဒါက ထန်ဟောင်ကို အနိုင်ယူဖို့ သီးသန့် ရည်ရွယ်ထားသလို ဖြစ်နေတာပဲ။

ကောင်းကင်ဖြိုခွင်းပုဆိန် ဆိုသည့် အမည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသော်လည်း ၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီထဲမှ ကမ္ဘာမြေကို ခွဲထုတ်ခဲ့သည့် ပုဆိန်မျိုး မဟုတ်သည်ကိုတော့ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

"ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးတာအပြင် ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်းတွေရော သင်ပေးနိုင်မလား။ အထူးသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးပိုင်းပေါ့"

သူ့တွင် အစွမ်းထက်သော စနစ်တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း လင်းချီအနေဖြင့် သူ၏နောက်ခံအင်အားကို အစစ်အမှန် စွမ်းအားဖြစ်လာစေရန် ကြိုးစားအားထုတ်ရန် လိုအပ်သေးသည်။

"ဒါက ကျွန်တော်မျိုးအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ" လင့်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။အစောင့်အရှောက် လင့်ချင်းသည် ကာကွယ်ပေးသည့်နေရာတွင်သာမက အခြားကိစ္စရပ်များ၌လည်း တော်ပုံရသည်။

"ခုနက မင်း ထန်ဟောင်နဲ့ တိုက်ခဲ့တာမလား သူ့ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လိုနေလဲ"

သံသယများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် လင်းချီသည် လင့်ချင်းနှင့် ထန်ဟောင်တို့၏ တိုက်ပွဲအကြောင်းကို စုံစမ်းလိုက်သည်။

ဘယ်သူနိုင်သလဲဆိုသည့် အပိုမေးခွန်းများကို သူ မမေးတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ စနစ်သည် ထန်ဆန်းကို အသာစီးရရန် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ရာ ထန်ဟောင် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်နေပါစေ လင့်ချင်းက ရှုံးနိမ့်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အဲဒီသူခိုးက အရင်ကတည်းက ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ ရှိနေတာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေပါ ပြန်ပွင့်သွားခဲ့ပါပြီ။ သူဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အနားမယူဘဲနဲ့တော့ ပြန်သက်သာလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ကောင်းပြီ" လင်းချီ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟောင်ကြီးရေ မင်းရဲ့ မရိုးသားမှုအတွက် ဒါက ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲ။

လင်းချီသည် ထန်ဟောင်ကို ယခုချက်ချင်း သတ်ရန် မရည်ရွယ်သေးပေ။ အကျိုးကျေးဇူးအားလုံးကို တစ်ခါတည်းယူ၍ မရပေ ထန်ဆန်းထံမှ နောက်ထပ် ဆုလာဘ်များ ထွက်ပေါ်လာဦးမည်ကို သူ စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထန်ဟောင်သည် သူ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်တော့ပေ။

"ငါ အနားယူတော့မယ်။ ဒီမှာ နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်း ရှိသေးတယ် မင်း အနားယူဖို့ လိုရင် အဲဒီအခန်းမှာ သွားနေလို့ ရတယ်"

"သခင်လေး အနားယူပါတော့။ ကျွန်တော်မျိုး ရှိနေသရွေ့တော့ ဘယ်သူမှ သခင်လေးကို ရန်မမူနိုင်ပါဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင့်ချင်းသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး မှောင်မိုက်သော အရိပ်များထဲသို့ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဟူး"

လင်းချီသည် ကုတင်ပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး လဲလျောင်းလိုက်သည်။

ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာပြီးကတည်းက ယနေ့ညကဲ့သို့ စိတ်အေးရသောညမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ထန်ဆန်းနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ လင်းချီသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေတော့သည်။