အခန်း (၃၈)  ရေခဲနှင့်မီးဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်း

"မသေဘူးလား ဒါဆို... သခင်လေးက မသေဘူးပေါ့"
လင်းချီအသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တုကူးပေါ်  မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။
အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ လင်းချီသည် စမ်းရေတွင်းထဲတွင် ကူးခတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။
၎င်းပြင် သူသည် အလွန်ပင် တက်တက်ကြွကြွနှင့် အားရပါးရ ကူးခတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
"သခင်လေးက သေချာပေါက် မသေပါဘူး။ မင်းရဲ့ အပေါ်ယံ အသိဉာဏ်လေးနဲ့ သခင်လေးရဲ့ ပါရမီကို လာပြီး မခန့်မှန်းနဲ့။"
တုကူးပေါ်က ပြန်လည်မချေပတော့ပေ။
လင်းချင်  က သူ့ကို နားဝင်အောင် ပြောနိုင်သွား၍ မဟုတ်ဘဲ လက်သီးနဲ့ အထိုးမခံချင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်တွင်းထဲမှာ ကူးခတ်နိုင်တာကို ပါရမီလို့ ခေါ်တာလား
လင်းချီသည် လူသားအသွင်ယူထားသော ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေမလားဟုပင် တုကူးပေါ် သံသယဝင်လာသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ဤမျှ ပုံမှန်မဟုတ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကို မည်သို့ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း
လင်းချီ စမ်းရေတွင်းထဲ ခုန်ချလိုက်ခြင်းမှာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ကံကောင်းခြင်း ခန္ဓာကိုယ်ဗီဇက ထိုသို့ခုန်ချခြင်းမှာ အကျိုးရှိလိမ့်မည်ဟု သူ့ကို ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်ပင် စမ်းရေတွင်းထဲ ရောက်သွားပြီးနောက် ရေခဲနှင့် မီးစွမ်းအင် နှစ်မျိုးလုံးမှာ သူ၏ထံသို့ စုစည်းလာခဲ့သည်။
ဤစုစည်းလာသော စွမ်းအင်များသည် ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများမှတစ်ဆင့် အရိုးများအထိ စီးဝင်သွားပြီး လင်းချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့ကျင့်ပေးလာသည်။
ရေနှင့် မီးတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံချိန်တွင် လင်းချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသစ်စက်စက် သွန်းလုပ်ထားသော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုကဲ့သို့ လေ့ကျင့်ကျားကန်မှုကို ခံယူနေရသည်။
၎င်းမှရရှိသော သက်သောင့်သက်သာရှိမှုမှာ ပြင်ပလူများအနေဖြင့် အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ကနဦးတွင် အံ့သြသွားသော်လည်း ဆရာကြီးမုန့်  မှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်။
သူသည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကာ ဝိညာဉ်ဆေးပင် သုံးမျိုးကို ခူးယူလိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ အဆီအနှစ်ကို ထုတ်ယူကာ စမ်းရေတွင်းနားသို့ ပြန်လာပြီး ထိုဆေးရည်များကို လင်းချီ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ လောင်းချပေးလိုက်သည်။
ဆေးရည်များ ကျလာသည်နှင့်အမျှ လင်းချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်မှုမှာ သိသိသာသာ ပို၍ ထိရောက်လာသည်ကို သူ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
၎င်းပြင် အရိုးများမှတစ်ဆင့် အရိုးတွင်းခြင်ဆီများအထိ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း လင်းချီသည် စမ်းရေတွင်းထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားရာမှ ဦးခေါင်းပါ မြုပ်သွားပြီး အောက်ခြေအထိ ဆက်လက် နစ်ဆင်းသွားတော့သည်။
"ဒီလိုလုပ်တာက တကယ်ပဲ ဘာပြဿနာမှ မရှိတာ သေချာရဲ့လား"
တုကူးပေါ်သည် ထိုလူတွေ ရူးနေတာလား သို့မဟုတ် သူကိုယ်တိုင်ပဲ ရူးနေတာလား မသိတော့ပေ။
ဘာလို့ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ အံ့သြနေရတာလဲ
"အလကားနေရင်း ဆူညံမနေနဲ့။ သခင်လေးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို မင်းနားလည်သည်ဖြစ်စေ နားမလည်သည်ဖြစ်စေ ယုံကြည်လိုက်ဖို့ပဲ လိုတယ်။"
တုကူးပေါ်မှာ သံသယစိတ်များဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လင်းချီသည် စမ်းရေတွင်းထဲတွင် တစ်မိနစ်ခန့် နစ်မြုပ်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
လင်းချီ နစ်ဝင်သွားပြီး ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ တုကူးပေါ်သည် ဦးစွာ ထွက်ပြေးရမလားဟုပင် စဉ်းစားနေမိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက လင်းချီ သေဆုံးသွားသည်ကို သိလျှင် သူ့ကိုပါ ရစ်ပတ်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လင်းချီ စမ်းရေတွင်းထဲတွင် တစ်နာရီခန့် နစ်မြုပ်နေပြီးနောက် တုကူးပေါ်မှာ ထုံထိုင်းသွားတော့သည်။
သူတို့အားလုံးက အရူးတွေပဲ။
စမ်းရေတွင်းထဲ ခုန်ချသွားသော လင်းချီဖြစ်စေ တစ်နာရီကျော်ကြာ နစ်မြုပ်နေသည်ကိုပင် အေးအေးဆေးဆေး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေကြသော ဆရာကြီးမုန့်နှင့် လင်းချင်တို့ကိုဖြစ်စေ တုကူးပေါ်က အရူးများဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။
လင်းချီ၏ အသက်အရွယ်နှင့်ဆိုလျှင် ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်တွင်း ၏ စမ်းရေတွင်းမှာ မဆိုထားနှင့်။
သာမန် ရေထဲတွင်ပင် တစ်နာရီခန့် နစ်မြုပ်နေပါက သေချာပေါက် အသက်ပျောက်နေလောက်ပြီ မဟုတ်ပါလား
"ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ အားလုံး နေရာချပြီးပြီ။ လင်း... သခင်လေး ဘယ်မှာလဲ"
"ဟင် ဆရာကြီးမုန့်... လင်းချီ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"
ရှောင်ဝူသည် ဝါးအိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ နေရာချထားပြီးနောက် လင်းချီကို ကြွားဝါရန် ရှာသော်လည်း လင်းချီကို မတွေ့တော့ပေ။
"ရှောင်ချီက စမ်းရေတွင်း အောက်ခြေကို ဆင်းသွားတယ်။"
"ဪ။"
ရှောင်ဝူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စမ်းရေတွင်းနားသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားသည်။
အနားသို့ အနည်းငယ် ရောက်သွားသောအခါ ရှောင်ဝူ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
လူသားအသွင် ပြောင်းထားသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ စမ်းရေတွင်းနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန် မလုံလောက်သေးပေ။
တုကူးပေါ်သည် ရှောင်ဝူ ထိတ်လန့်သွားသည်ကို မြင်ချင်သော်လည်း ရှောင်ဝူမှာမူ ဆရာကြီးမုန့်ထက်ပင် ပို၍ တည်ငြိမ်နေသည်။
သေချာပါတယ် ဒီမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ပုံမှန်လူ ဖြစ်နေတာ။
တုကူးပေါ်သည် သူ အခုလေးတင် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သော ခေါင်းဆောင်မှာ သေဆုံးသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရကာ ပစ္စည်းတွေခွဲပြီး လူစုခွဲရန် အချိန်တန်ပြီဟု တွေးနေမိသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် စမ်းရေတွင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ ပွက်လောရိုက်လာသည်။
မူလက အပူနှင့် အအေး ရေနှစ်မျိုးမှာ ပြတ်သားစွာ ကွဲပြားနေသော်လည်း အခုတော့ ဝဲဂယက်တစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာသည်။
၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အဆုံးမရှိသော ဟောက်ပတ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားပြီလား"
တုကူးပေါ် အနားသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် မတိုးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
"သခင်လေး ထွက်လာတော့မယ်။"
လင်းချင်က လက်ပိုက်လျက် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
တုကူးပေါ်ကမူ လင်းချီ ပြန်တက်လာနိုင်လျှင်ပင် ရေစိမ်ခံထားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ရေပေါ်မှာ ပေါလောပေါ်လာရုံသာ ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် အခုတော့ သူ အနည်းငယ် မရေမရာ ဖြစ်လာသည်။
သူ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေသေးတာလား
တုကူးပေါ်၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုမှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။ ဝဲဂယက်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် ပို၍ ပို၍ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာသည်။
အရှိန်က အကန့်အသတ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အပူနှင့် အအေး စမ်းရေများမှာ ခွဲခြားမရတော့ဘဲ တစ်ခုတည်းအဖြစ် လုံးဝ ရောယှက်သွားသည်။
ထို့နောက် ဟိန်းသံအရှည်ကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ။
ဝဲဂယက်၏ အလယ်ဗဟို ဟောက်ပတ်ကြီးထဲမှ အနီရောင်နှင့် အပြာရောင် ရေတိုင်ကြီး နှစ်ခုမှာ လျင်မြန်သော ဧရာမနဂါးကြီး နှစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံသို့ ပန်းထွက်သွားသည်။
ထို ရေတိုင်ကြီးနှစ်ခု၏ အပေါ်ဆုံးတွင် လင်းချီ၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။
"တွေ့လား မင်းရဲ့ အရိုးတွေ ပြာဖြစ်သွားရင်တောင် သခင်လေးကတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။"
တုကူးပေါ် “.....”
သူ၏ အသိဉာဏ်မှာ အလွန်ပင် ကျဉ်းမြောင်းနေသေးကြောင်းနှင့် အပေါ်ယံ အမြင်များဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခြင်းမှာ လက်မခံနိုင်စရာဖြစ်ကြောင်း သူ ဝန်ခံလိုက်ရသည်။
တုကူးပေါ်သည် လင်းချီ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသက်လာသည်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ လူသားအသွင်အောက်တွင် အလွန်အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင် ပုန်းကွယ်နေမလားဟု ရှာဖွေနေမိသည်။
သေချာပေါက် သူ ဘာမှမတွေ့ခဲ့ပေ။ သို့သော် ရှောင်ဝူက လင်းချီကို သွားကြိုသောအခါ တုကူးပေါ်သည် ရှောင်ဝူကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်မိသည်။
အရင်က ထူးထူးခြားခြား မရှိပုံရသော ဤမိန်းကလေးကို သူ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း အခု သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ သူ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။
"သူမ... သူမက..."
လင်းချင်က တုကူးပေါ်ကို အထင်သေးသလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"သူမက ဘာဖြစ်လို့လဲ သူမက လူသားအသွင်ပြောင်းထားတဲ့ နှစ်တစ်သိန်း ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်လေ။ ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ"
"သူမက အသွင်ပြောင်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲမှန်း မင်း သိနေတာလား"
"အလကားစကားတွေ လူတိုင်းက မင်းလိုပဲ သူမက ဝိညာဉ်သားရဲမှန်း သိဖို့ ဒီလောက်အကြာကြီး အချိန်ယူရမယ်လို့ ထင်နေတာလား"
လင်းချီနှင့် အနီးကပ် ထိတွေ့ရသူတိုင်း ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသော အခြေအနေကို တုကူးပေါ်လည်း ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။
ကမ္ဘာ့အမြင် ပြိုလဲသွားခြင်း အသိပညာစနစ် ပျက်စီးသွားခြင်းနှင့် သိမြင်နိုင်စွမ်းများအပေါ် မိမိကိုယ်ကိုယ် သံသယဝင်ခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေနိုင်ရတာလဲ ဒါက နှစ်တစ်သိန်း ဝိညာဉ်သားရဲလေ အဲ့ဒါကိုမှ လူသားအသွင် ပြောင်းထားတဲ့ နှစ်တစ်သိန်း ဝိညာဉ်သားရဲ မင်းတို့က ဒါကို ဒီအတိုင်း လျစ်လျူရှုထားနိုင်တယ် ဟုတ်လား"
လင်းချီသည် ရှောင်ဝူ ကမ်းပေးသော တိုင်ပတ်ပုဝါကို ယူကာ ကိုယ်ကို သုတ်လိုက်သည်။
"ရှောင်ဝူက ငါ့ရဲ့ အရံ ဝိညာဉ်ကွင်းလေ အဲ့ဒါကို သူတို့အားလုံး သိကြတယ်။"
"အရံ... ဝိညာဉ်ကွင်း ဟုတ်လား"
တုကူးပေါ်သည် သူ၏ ဘာသာစကား နားလည်နိုင်စွမ်းကိုပင် သံသယဝင်လာသည်။
ဝိညာဉ်ကွင်းတွေကို အရံအဖြစ် ထားလို့ရတာလား အထူးသဖြင့် ဒါက လူသားအသွင်ပြောင်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်လေ။
"ဟုတ်တယ် ငါက သခင်လေးရဲ့ အရံ ဝိညာဉ်ကွင်းပဲလေ ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ"
လူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲ မဝင်ခင်မှာ ရှောင်ဝူသည် စီရင်ချက်တုန့်လော့များနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းကို အစွမ်းကုန် ရှောင်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် လင်းချီနှင့် တွေ့ပြီးနောက်တွင်မူ သူမတွင် ထိုစိုးရိမ်စိတ် မရှိတော့ပေ။
သူမက လင်းချီ၏ အရံ ဝိညာဉ်ကွင်းလေ သူမကို ဘယ်သူက လာဖမ်းရဲမှာလဲ ဘယ်သူကရော ဖမ်းဝံ့မှာလဲ
တုကူးပေါ်မှာ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် သူ၏ နားလည်မှုများကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရသည်။
ဒီအသွင်ပြောင်း ဝိညာဉ်သားရဲက စိတ်ဝေဒနာ ခံစားနေရတာလား
သူတပါးရဲ့ အရံ ဝိညာဉ်ကွင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတာကို မကြောက်တဲ့အပြင် ဘာလို့ ဂုဏ်ယူနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေရတာလဲ
တုကူးပေါ် ကြောင်နေစဉ်မှာပင် ဆရာကြီးမုန့်က လင်းချီကို ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ကာ အံ့သြချီးမွမ်းနေသည်။
"ဒါဆို ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်တွင်း မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်မှု အာနိသင်လည်း ရှိတာပေါ့။ ဒီ အစွမ်းထက်တဲ့ အရှိန်အဝါထဲမှာ အင်အားကြီးတဲ့ သက်ရှိတစ်ဦးရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပါဝင်နေသလိုပဲနော်"
ရှောင်ဝူသည်လည်း ၎င်းကို သတိထားမိသည်။
လင်းချီထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖိအားပေးနိုင်စွမ်းမှာ ကြယ်တာရာတောအုပ်ထဲတွင် တိုက်ခိုက်ရေးမျောက်ဝံကြီးသို့မဟုတ် ခြောက်တောင်ပံရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲတို့နှင့် တွေ့ဆုံရစဉ်က ခံစားချက်မျိုးနှင့် ဆင်တူနေသည်။
"ငါတို့ တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ရရှိခဲ့တာပဲ။"
လင်းချီသည် စမ်းရေတွင်းထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်မှုထက်မကသော အရာများကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းချီက အသေးစိတ် ရှင်းမပြတော့ဘဲ ကြောင်နေဆဲဖြစ်သော တုကူးပေါ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ သခင်လေးက မင်းကို ခေါ်နေတယ်လေ။"
"သခင်လေး... ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တာလား"
မိမိမြေးမထက် ငယ်သော ကလေးတစ်ယောက်က သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ခိုင်းစေနေသည်ကို တုကူးပေါ် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။
သို့သော် လင်းချီ၏ ထူးဆန်းသော လုပ်ရပ်များကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် လင်းချီကို သာမန်ကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံမိခြင်းကမှ တကယ့်ကို ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။
"မင်းကို လုပ်ခိုင်းစရာ တစ်ခုရှိတယ်။"
"သခင်လေး... အမိန့်ရှိပါ။"
"မင်း လူတစ်ယောက်ကို သွားရှာပေးဖို့ လိုတယ်။"