အခန်း (၃၅)  ဆရာကြီးမုန့် နှင့် တုကူးပေါ် တို့၏ တိုက်ပွဲ

တုကူးပေါ်သည် ထိတ်လန့်သွားသလို ဒေါသလည်း အကြီးအကျယ် ထွက်သွားသည်။
ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူမှာ စီရင်ချက်တုန့်လော့တစ်ဦးဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူ့ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်မှာ သူ အမြတ်တနိုး တန်ဖိုးထားရသော အဆိပ်ပညာရပ်များကို တစ်ဖက်လူက အစအနမကျန်အောင် ပုတ်ခတ်ပြောဆိုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"အဘိုးကြီး... ငါ့ရဲ့ အဆိပ်စွမ်းအား ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ပြပေးရသေးတာပေါ့။"
တုကူးပေါ်သည် မပေါ့ဆရဲတော့ဘဲ ဝိညာဉ်အစစ်အမှန်ကိုယ်ထည်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ရာ စိမ်းဖန့်ဖန့်အရောင်ရှိသော မြွေကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကွင်း ခုနစ်ကွင်းလုံး လင်းလက်လာပြီး ဧရာမမြွေကြီး၏ ပါးစပ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော အစိမ်းရောင် အဆိပ်ငွေ့များ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
ဆရာကြီးမုန့်ကမူ အားကြီးသောရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့် အမူအရာမျိုး လုံးဝမရှိပေ။ တုကူးပေါ်က အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ဆရာကြီးမုန့်မှာ ဝိညာဉ်အစစ်အမှန်ကိုယ်ထည်ကိုပင် အသုံးမပြုသေးပေ။
ပဥ္စမမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်း လင်းလက်လာပြီး "ဆွေးမြည့်နေသောသစ်သား" သိုင်းဝိညာဉ်ထံမှ ခြောက်ကပ်သော မီးခိုးရောင် သေခြင်းတရား "ချီ"များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မီးခိုးရောင် သေခြင်းတရားချီနှင့် အစိမ်းရောင် အဆိပ်ငွေ့တို့မှာ ဝေဟင်အလယ်တွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြရာ အလွန်အဆိပ်ပြင်းသော အစိမ်းရောင်မြူများက မီးခိုးရောင်မြူများကို တိုက်စားရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
သို့သော် ရလဒ်မှာ အဆိပ်မြူ အများစုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မီးခိုးရောင် သေခြင်းတရားချီက အခွင့်ကောင်းယူကာ တုကူးပေါ်ကို ကျူးကျော်ဝန်းရံလိုက်သည်။
ဒါက ဘာကြီးလဲ
တုကူးပေါ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
တစ်ဖက်လူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ သူ့ထက် မြင့်နေလျှင်ပင် အနည်းငယ်သာ မြင့်မည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ အဘယ်ကြောင့် အင်အားကွာခြားချက်က ဤမျှလောက်အထိ ကြီးမားနေရသနည်း
ထိုမီးခိုးရောင်မြူများမှာ ဘာမှန်း သူ မသိသော်လည်း သူ၏ အဆိပ်မြူများမှာ ဖြေဖျောက်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် တိုက်စားခံရခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ "သေဆုံး" သွားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
မှန်ပါသည် အဆိပ်အတောက်များသည်လည်း သေဆုံးနိုင်သည်။
တုကူးပေါ်၏ မြွေမျက်လုံးများထဲတွင် အရင်ကမရှိဖူးသော တည်ကြည်မှုများ ပေါ်လာသည်။
ဤမရင်းနှီးသော စီရင်ချက်တုန့်လော့မှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ အစွမ်းထက်နေသည်။
တုကူးပေါ်သည် မိမိ၏ အကန့်အသတ်များကို သိထားသည်။ သူသည် မိမိထက် အားနည်းသော ပြိုင်ဘက်များကို ချေမှုန်းရာတွင် အခြားသော စီရင်ချက်တုန့်လော့များထက် သာလွန်ပြီး သူ၏ အဆိပ်ပညာမှာ အစုအဖွဲ့လိုက် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အလွန်ထိရောက်သည်။
သို့သော် စီရင်ချက်တုန့်လော့ချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့သောအခါတွင်မူ သူသည် အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားရလေ့ရှိသည်။
သို့သော် အခြေအနေက ဤအဆင့်အထိ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ ဆုတ်ခွာရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
တုကူးပေါ်သည် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီး အဋ္ဌမမြောက်နှင့် နဝမမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းလက်လာသည်။
ဧရာမမြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြည်လင်သော ဖန်သားကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆိပ်များမှာ တောင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းတော့မည့်အလား ပြန့်နှံ့သွားသည်။
"ပြန့်ကျဲပြီး မတည်ငြိမ်ဘူး မင်းရဲ့ အဆိပ်ပညာက ဒီလောက်ပဲလား။"
ဆရာကြီးမုန့်သည် ဆွေးမြည့်နေသောသစ်သား သိုင်းဝိညာဉ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ သတ္တမမြောက် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏လက်ထဲရှိ ဆွေးမြည့်နေသောသစ်သားမှာ လုံးဝအသွင်ပြောင်းသွားပြီး စိုပြည်စိမ်းလန်းသော သစ်ကိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သိပ်သည်းလှသော သက်စောင့်အားမာန်များ ထွက်ပေါ်လာရာ မြို့ပြများကို ဖျက်ဆီးပြီး သက်ရှိအားလုံးကို သုတ်သင်နိုင်စွမ်းရှိသော အဆိပ်မြူများကြားထဲတွင်ပင် သက်ရှိအစအနအချို့ မွေးဖွားလာခဲ့သည်။
အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော အမြစ်များမှာ အဆိပ်အတောက်များကြားတွင် အခြေချလာရာ အဆိပ်များမှာ သိသိသာသာ မှေးမှိန်သွားတော့သည်။
တစ်ချိန်က ဖျက်ဆီးအားပြင်းသော အဆိပ်အတောက်များမှာ အခုတော့ တက်ကြွသော သက်စောင့်အားမာန်များအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တုကူးပေါ်မှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ ဆွံ့အသွားရသည်။
သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ စီရင်ချက်တုန့်လော့များကြားတွင် အားမကောင်းလှမှန်း သူ သိသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဆရာကြီးမုန့်နှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ သူ၏ ကံကြမ္မာပါ ရန်သူနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
မီးခိုးရောင် သေခြင်းတရားချီ ဖြစ်စေ အခုရှိနေသော တက်ကြွသော သက်စောင့်အားမာန်ဖြစ်စေ နှစ်ခုလုံးမှာ သူ၏ အဆိပ်အတောက်များအတွက် အဖျက်သမားများပင် ဖြစ်သည်။
တုန်လှုပ်ဒေါသထွက်နေသည့်ကြားမှ တုကူးပေါ်သည် နောက်ဆုံးသော အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းမှုကို လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူ၏ မြွေမျက်လုံးများထဲမှ အလင်းတန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဆရာကြီးမုန့်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
"ဝိညာဉ်အရိုးစွမ်းရည်လား"
ဆရာကြီးမုန့်မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
တုကူးပေါ်၏ ကျောက်ဖြစ်စေသော အလင်းတန်းမှာ ဆရာကြီးမုန့်ကို မည်သည့်ခုခံမှုမျှ မရှိဘဲ ထိမှန်သွားသည်။ သို့သော် တုကူးပေါ် ဝမ်းသာအားရ မဖြစ်နိုင်မီမှာပင် အလင်းထိမှန်သွားသော ဆရာကြီးမုန့်မှာ ကျောက်ဖြစ်မသွားဘဲ လွင့်မျောနေသော သစ်သားစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သစ်သားစများကြားတွင် သက်စောင့်အားမာန်များ စုစည်းလာပြီး မျိုးစေ့တစ်ခုက လျင်မြန်စွာ အညှောက်ပေါက် ကြီးထွားလာရာ ဆရာကြီးမုန့်အဖြစ် ပြန်လည် အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဆရာကြီးမုန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သစ်သားနှင့် ပြုလုပ်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ဆံပင်ရှည်များမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားနေသော သစ်ကိုင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"လင်းချီ... ဆရာကြီးမုန့် သုံးလိုက်တာက ဘယ်လို ဝိညာဉ်စွမ်းရည်မျိုးလဲဟင်"
သစ်သားလူသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံရသော ဆရာကြီးမုန့်ကို ကြည့်ကာ ရှောင်ဝူက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်းချီသည် ရှောင်ဝူ၏ ခေါ်ဝေါ်ပုံကို မပြင်ပေးတော့ဘဲ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ပြောလိုက်သည်
"ဒါကလည်း ဝိညာဉ်အစစ်အမှန်ကိုယ်ထည်ပဲ။"
"ဝိညာဉ်အစစ်အမှန်ကိုယ်ထည် ဟုတ်လား ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အစစ်အမှန်ကိုယ်ထည်က ဆွေးမြည့်နေတဲ့ သစ်သားကနေ သစ်ကိုင်းတွေ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား"
လင်းချီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
ဆရာကြီးမုန့်သည်လည်း ဝိညာဉ်အစစ်အမှန်ကိုယ်ထည် အခြေအနေမှာ ရှိနေသည်ကို သူ သိသော်လည်း ၎င်းနောက်ကွယ်က တိကျသော အကြောင်းအရင်းကိုမူ သူ နားမလည်ပေ။
ဆရာကြီးမုန့်၏ ဝိညာဉ်မှာ သိုင်းဝိညာဉ်ရော သားရဲဝိညာဉ်အဖြစ်ပါ နှစ်မျိုးလုံး အသုံးပြုနိုင်ပုံရသည်။
သစ်ကိုင်းပုံစံမှာ ကိရိယာဝိညာဉ်၏ အစစ်အမှန်ပုံစံဖြစ်ပြီး သစ်ပင်ပုံစံမှာမူ သားရဲဝိညာဉ်၏ အစစ်အမှန်ပုံစံ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"ဆရာကြီးမုန့်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်းပဲ အံ့သြစရာတွေ အတော်လေး ပေးနိုင်တာပဲ။"
ဆရာကြီးမုန့်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ဖွံ့ဖြိုးမှုကို အဆုံးစွန်ထိ တွန်းတင်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး ဆွေးမြည့်နေသောသစ်သား သိုင်းဝိညာဉ်၏ ဝိသေသလက္ခဏာ အားလုံးကို အစွမ်းကုန် ကျွမ်းကျင်ထားခဲ့သည်။
"မင်းက အဲ့ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နိုင်မယ်လို့ ငါ လုံးဝမယုံဘူး။"
တုကူးပေါ်သည် ဟိန်းဟောက်ကာ ဆရာကြီးမုန့်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
ဆေးပညာကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် တုကူးပေါ်သည် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်မှုကို မကြိုက်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြု၍ ဆရာကြီးမုန့်ကို စိန်ခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဝိညာဉ်တိုင်းတွင် အားသာချက်နှင့် အားနည်းချက် ကိုယ်စီရှိကြသည်။
ဆရာကြီးမုန့်၏ ဆွေးမြည့်နေသောသစ်သားမှာ အလွန်ပင် အားနည်းပုံရပြီး အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းရည် ရှိသော်လည်း ၎င်း၏ ပံ့ပိုးပေးနိုင်စွမ်းမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိလိမ့်မည်ဟု တုကူးပေါ်က ယူဆလိုက်သည်။
ဧရာမမြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆရာကြီးမုန့်ကို ရစ်ပတ်ရန် ပျံသန်းလာပြီး သူ၏ အဆိပ်စွယ်တစ်စုံက သစ်သားလူသား၏ အမြစ်များကို ဝါးမြိုရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လင်းချီ၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားသည်။
ဤမြင်ကွင်းမှာ ကမ္ဘာ့သစ်ပင်ကြီးကို ဝါးမြိုနေသော နီဟော့ဂ်ကို သွားသတိရစေသည်။
သို့သော် တုကူးပေါ်မှာ နီဟော့ဂ် မဟုတ်သလို ဆရာကြီးမုန့်မှာလည်း အလွယ်တကူ ဝါးမြိုခံရမည့် ကမ္ဘာ့သစ်ပင်ကြီး မဟုတ်ပေ။
ဆရာကြီးမုန့်၏ သစ်သားလက်မောင်းရှိ ကြွက်သားများမှာ ဖောင်းတက်လာပြီး သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ထက် အနည်းငယ်သာ ပိုမြင့်သော သစ်သားလူသားပုံစံမှ ဆယ်မီတာကျော် မြင့်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာသော တုကူးပေါ်မှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။
ငါက ဒီလို ဧရာမလူကြီးနဲ့ လက်ချင်းယှဉ် တိုက်ရမှာလား ငါတော့ ရူးသွားပြီ ထင်တယ်။
အဝေးကနေ အဆိပ်နဲ့ ကစားတာက လက်ချင်းယှဉ်တိုက်တာထက် သူ့အတွက် ပိုသင့်တော်တယ်လို့ သူက ပညာရှိရှိ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ နောက်ဆုတ်ဖို့က နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ဆရာကြီးမုန့်က လက်တစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် ဆန့်ထုတ်ကာ စိမ်းပြာရောင်မြွေ၏ အသက်ချက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်နှင့် တုကူးပေါ်၏ ဦးခေါင်းကို အားပြင်းစွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။
"ရှူး~"
တုကူးပေါ်မှာ အပြင်းအထန် လူးလွန့်သွားရသည်။ ဆရာကြီးမုန့်၏ လက်သီးချက်ကြောင့် သူ မျက်စိထဲတွင် ကြယ်တွေ လွင့်သွားပြီး ထိုနေရာမှာတင် မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
သတိမပြန်နိုင်သေးခင်မှာပင် ဆရာကြီးမုန့်က သူ၏ အသက်ချက်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားရာမှ မြွေအမြီးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"နေဦး... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ သတ်မလို့..."
တုကူးပေါ် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဆရာကြီးမုန့်က စိမ်းပြာရောင်မြွေ၏ အမြီးကို ကိုင်ကာ လေထဲတွင် အားရပါးရ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေညှင်းဒိုင်ခွက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။
"ငါ... ငါ... တော်... တော်တော့..."
ဒိုင်ခွက်တစ်ခုလို ဝှေ့ယမ်းခံနေရသော တုကူးပေါ်မှာ စကားတစ်ခွန်းကို ပြည့်စုံအောင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ စကားစလေးအချို့ကိုသာ အားယူပြောနိုင်တော့သည်။
"အရမ်း... အရမ်း ရက်စက်လွန်းတယ်။"
ဆရာကြီးမုန့်က တုကူးပေါ်ကို ကိုင်တွယ်ပုံကို ကြည့်ပြီး ရှောင်ဝူမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။
အမြဲတမ်း အထက်တန်းကျပြီး တည်ငြိမ်နေပုံရသော ဆရာကြီးမုန့်မှာ တိုက်ပွဲဝင်ချိန်တွင် ဤမျှလောက်အထိ ကြမ်းတမ်းသော အသွင်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ဒါကိုပဲ လူကိုကြည့်ပြီး အထင်မသေးနဲ့ လို့ ခေါ်တာပေါ့။"
လင်းချီသည်လည်း ဆရာကြီးမုန့်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကြောင့် အံ့သြသွားရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆရာကြီးမုန့်မှာ အရာအားလုံးကို သိနေသော လမ်းလျှောက်စွယ်စုံကျမ်းတစ်ခုနှင့် ပိုတူသည်။
ဘုန်း
ဆရာကြီးမုန့်သည် ရွှံ့နွံတွေ ပေကျံနေပုံရသော စိမ်းပြာရောင်မြွေကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အမှတ်မထင် ပစ်ချလိုက်သည်။
တုကူးပေါ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်ပုံစံကို ဆက်လက် မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။
လူအသွင် ပြန်ပြောင်းသွားပြီးနောက် တုကူးပေါ်သည် မှောက်ရက်လဲကျကာ အန်နေတော့သည်။
လေညှင်းဒိုင်ခွက် ကစားရခြင်းမှာ အလွန်ဆိုးရွားသော အတွေ့အကြုံဖြစ်ရာ ကစားဖူးသူတိုင်း ၎င်းမှာ မည်မျှဆိုးရွားကြောင်း သိကြသည်။
"ဘယ်လိုလဲ အရှုံးပေးပြီလား အခုတော့ ပုံမှန်အတိုင်း စကားပြောလို့ ရပြီလား"
ဆရာကြီးမုန့်သည် ပုံမှန်အသွင် ပြန်ပြောင်းသွားပြီး သူ၏ တပည့်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ကြားပေးနေသော ဆရာကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ မေးလိုက်သည်။
"အော့~"
ခဏကြာ အန်ပြီးနောက် တုကူးပေါ်က အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်
"ငါက အနီးကပ်တိုက်ခိုက်တာ မကျွမ်းကျင်လို့ပါ။ ငါ အရှုံးမပေးဘူး။ မင်း တကယ်တော်တယ်ဆိုရင် ငါ ပြန်ကျန်းမာလာတဲ့အထိ စောင့်ဦး ပြီးမှ ငါတို့ ထပ်တိုက်ကြတာပေါ့။"
ဆရာကြီးမုန့်က ခေါင်းယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဒီအရွယ်အထိ ဖြစ်နေတာတောင် သူက သာမန်ကာလျှံကာ ဖြစ်နေရုံတင်မကဘဲ အရှုံးကို ဝန်မခံချင်တဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ အဘိုးကြီးပဲ။"
စကားပြောရင်း ဆရာကြီးမုန့်က တုကူးပေါ်ထံသို့ လက်တစ်ဖက် ထပ်မံ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
"နေဦး... မင်း အခု ဘာလုပ်မလို့လဲ"
မူးဝေနေဆဲဖြစ်သော်လည်း တုကူးပေါ်သည် ဆရာကြီးမုန့်၏ လက်ကြီးကို ရှောင်ရှားရန် နောက်သို့ အသည်းအသန် ဆုတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဆရာကြီးမုန့်၏ လက်များကို ကြည့်ကာ စိတ်ဒဏ်ရာတစ်ခု ရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ထပ်ပြီး အနားမလာနဲ့တော့ ငါ အရှုံးပေးပြီ အရှုံးပေးပြီ။"
တုကူးပေါ်မှာ အခြေအနေကို မသိတတ်သူ မဟုတ်ပေ။
သူ၏ အဆိပ်ပညာမှာ လုံးဝ နှိမ်နင်းခံလိုက်ရပြီး အနီးကပ်တိုက်ခိုက်မှုမှာလည်း ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ဤလူက သူ့ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ မင်းနဲ့ စကားပြောချင်ရုံတင်ပါ။"
ဆရာကြီးမုန့်သည် လေညှင်းဒိုင်ခွက် ကစားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်များ မခိုင်တော့သော တုကူးပေါ်ကို ထူပေးလိုက်သည်။
"မင်း ခုနက ပြောတော့ ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်တွင်းက မင်းရဲ့ နယ်မြေဆို"
တုကူးပေါ်၏ ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများ ပြန်တည်ငြိမ်လာသည်။
"ဘာ ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်တွင်းလဲ မင်းက ဒီနေရာကို ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်တွင်း လို့ ခေါ်တာလား"
ဆရာကြီးမုန့် “.....”
လင်းချီ “....”