အခန်း (၃၀)  ငါးရောင်ခြယ်ကြယ်လိပ်ပြာ

စတားဒူ တောအုပ်ကြီးအတွင်း ဝိညာဉ်သားရဲများကို အမဲလိုက်နေသော ဤလူများမှာ ဝိညာဉ်နန်းတော် အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။
ထို့အပြင် သူတို့သည် ဝိညာဉ်နန်းတော်မှ ရွေးချယ်ထားသော ပါရမီရှင် ကျောင်းသားများဖြစ်ကြပြီး ဝိညာဉ်နန်းတော်ကလည်း သူတို့အပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားစွာ ထားရှိသည်။
ထို့ကြောင့် စီရင်ချက်တုန့်လော့နှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်သားရဲ အမဲလိုက်ခြင်းကို ဦးဆောင်ပေးနေခြင်းဖြစ်ရာတစ်ဦးမှာ အရိပ်ဝိညာဉ်ရှင်  ဂူမီ သို့မဟုတ် ဂမ္ဘီရတုန့်လော့ပင် ဖြစ်သည်။
"အဖိုးကြီးဂမ္ဘီရ... ဘာလုပ်နေတာလဲ"
ဂူမီသည် နားကိုစွင့်ထားသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ အသံတစ်စုံတစ်ရာ ထွက်မလာသဖြင့် ဂန္ဓမာတုန့်လော့က သတိပြုမိသွားသည်။
"ဟိုဘက်မှာ ဆူညံသံအချို့ ရှိနေသလိုပဲ။ သွားကြည့်ရမလားလို့ စဉ်းစားနေတာ။"
ဂန္ဓမာတုန့်လော့က "ဝိညာဉ်သားရဲတွေ တိုက်ခိုက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ အဲ့ဒါ ဘာဆန်းလို့လဲ ငါတို့အလုပ်က ဒီကလေးတွေကို ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ဖို့ပဲလေ။"
"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"
ဂူမီသည် ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ ဝိညာဉ်သားရဲများ တိုက်ခိုက်နေသည့်အသံနှင့်မတူဟု ခံစားရသော်လည်း စပ်စုချင်စိတ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်နန်းတော်သည် စတားဒူ တောအုပ်ကြီးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိသော်လည်း ဝိညာဉ်နန်းတော်ပင်လျှင် စတားဒူ တောအုပ်ကြီးကို အပြည့်အဝ နားလည်သည်ဟု မပြောဝံ့ပေ။
ရုတ်တရက် ပိုမိုကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဂူမီသာမက ယွဲ့ကွမ်း ပါ မြေကြီးတုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ယွဲ့ကွမ်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ မြေပြင်တုန်ခါမှုမှာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
"ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ဝိညာဉ်နန်းတော်က စတားဒူ တောအုပ်ကြီးနဲ့ အရမ်းနီးကပ်နေတာ။ တကယ်လို့ သားရဲလှိုင်းသာ ဖြစ်လာရင် ဝိညာဉ်နန်းတော်က အရင်ဆုံး အထိနာလိမ့်မယ်။"
မှာကြားပြီးနောက် ဂူမီသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ ဒါပေမဲ့ မြန်မြန်သွား မြန်မြန်ပြန်လာနော် အထဲကို အရမ်းနက်နက်နဲနဲ မဝင်နဲ့ဦး။"
"ငါ သိပါတယ်။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဂူမီသည် အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အဝေးသို့ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဂူမီသည် သူ၏ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်နိုင်စွမ်းကို အတော်ပင် ယုံကြည်ချက်ရှိသည်။ သူ၏ ဘွဲ့အမည်မှာ "ဂမ္ဘီရ" ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသံတစ်စုံတစ်ရာ မထွက်ဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရွေ့လျားနိုင်သည်။
ဂူမီသည် တုန်ခါမှုဖြစ်ပွားရာဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ စတားဒူ တောအုပ်ကြီးမှာ သစ်ပင်များ အလွန်ထူထပ်လှသဖြင့် အမြင်အာရုံကို များစွာ အဟန့်အတား ဖြစ်စေသည်။
ရုတ်တရက် ဂူမီ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သစ်ပင်အထပ်ထပ် ခြားနေသော်လည်း ရှေ့ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အစွမ်းထက်လှသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။
ထိုခံစားချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဂူမီ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားတော့သည်။
အကယ်၍ သူသာ ထပ်ပြီး နီးကပ်သွားပါက အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်ဟု သူ ကြိုတင်နိမိတ် ရလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လေလေ ရှေ့တွင် ဘာရှိနေသနည်းဆိုသည်ကို သူ ပို၍ သိချင်လာလေလေ ဖြစ်သည်။
"ဗဟိုချက်ကနေ ထွက်လာတဲ့ သက်တမ်း သိန်းဂဏန်းကျော် ဝိညာဉ်သားရဲများလား"
ဂူမီ တစ်ယောက် ထပ်တိုးရန် ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာတော့သည်။
"မကောင်းတော့ဘူး။"
ရွှေရောင်အလင်းတန်း နှစ်ခုမှာ လျင်မြန်စွာ ပစ်ထွက်လာပြီး ဂူမီ၏ ရှေ့မှ ထူထပ်သော တောအုပ်ကို ဖောက်ထွင်းကာ ကျဉ်းမြောင်းသော အပေါက်နှစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
ဂူမီမှာ များစွာ စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် တစ္ဆေပုံရိပ်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ပြောင်းလဲကာ အရပ်ရပ်သို့ လူခွဲလိုက်သည်။
သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အတော်ပင် မြန်ဆန်လှသော်လည်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ပို၍ မြန်ဆန်နေခဲ့သည်။
ရွှေရောင်အလင်း ထိမှန်သွားသော တစ္ဆေပုံရိပ် ဒါဇင်ခန့်မှာ ချက်ချင်းပင် အပေါက်ဖောက်ခံရပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ထိုရွှေရောင်အလင်း၏ ဒဏ်ကို ခံလိုက်ရသော ကိုယ်ပွားများမှာ ဖောက်ထွင်းမခံရသော်လည်း လုံးဝ ဝေဝါးသွားကြသည်။
လေတစ်ချက် အဝေ့တွင် ထိုကိုယ်ပွားများမှာ လေထဲ၌ လွင့်စင်သွားကြတော့သည်။
ဂူမီ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး အစစ်အမှန်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အသက်လုကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပြေးရတော့သည်။
"အဲ့ဒါက အတိအကျ ဘာကြီးလဲ ငါတို့က စတားဒူ တောအုပ်ကြီးရဲ့ ဗဟိုချက်နဲ့ အဝေးကြီး လိုသေးတာပဲ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲက ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေရာမှာ ပေါ်လာနိုင်ရတာလဲ"
ဂူမီသည် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ မှောင်မည်းနေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဖတ်၍မရပေ။
သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျလာသော အနီရင့်ရောင် သွေးစက်များကမူ သူသည် ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းမှ အထိအခိုက်မရှိ လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
ဂူမီမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။
သူ၏ အစွမ်းနှင့်ဆိုလျှင် သက်တမ်း သိန်းဂဏန်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲကို မအနိုင်ယူနိုင်သော်လည်း အလွယ်တကူတော့ ရှုံးနိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ယခုမူ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကိုပင် မမြင်ရသေးမီမှာပင် သူ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ပြီ။
ပြင်းထန်လှသော စပ်စုချင်စိတ်ကြောင့် အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးနေသော ဂူမီသည် နောက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အပေါက်နှစ်ခုမှတစ်ဆင့် မြင်ကွင်းကို အရိပ်အမြွက် မြင်လိုက်ရသည်။
တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် ရွှေရောင်အမွှေးအမျှင် အကွက်တစ်ခုကိုသာ သူ မြင်လိုက်ရသည်။
သို့သော် ထိုတစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် တစ်ဖက်လူမှာ မည်မျှအထိ မြင့်မားမည်ကို ဂူမီ ခန့်မှန်းနိုင်လိုက်သည်။
ပြေးတော့
ဂူမီ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။
အကယ်၍ တစ်ဖက်လူသာ လိုက်မီလာပါက သူ ပြန်လည်ခုခံရန် အခွင့်အရေးပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
"တိုက်ခိုက်ရေးနတ်မျောက်ဝံအဲ့ဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလား"
တိုက်ခိုက်ရေးနတ်မျောက်ဝံက လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်သည်ကို လင်းချီ  မြင်လိုက်ရသည်။ တိုက်ခိုက်ရေးနတ်မျောက်ဝံ၏ မျက်လုံးများမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်း နှစ်ခု ပစ်ထွက်သွားပြီး ထူထပ်သော တောအုပ်အတားအဆီးကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သည်။
"အရှင်... ကျွန်တော့်ကို မျောက်လေးလို့ပဲ ခေါ်ပါ။ ဟိုဘက်မှာ လူသားတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာလို့ ကျွန်တော် မောင်းထုတ်လိုက်တာပါ။"
တိုက်ခိုက်ရေးနတ်မျောက်ဝံအတွက်မူ ၎င်းမှာ သာမန်တိုက်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အရှင်မှာ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသဖြင့် အခြားလူသားတစ်ဦးကို တိုက်ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်ပါက အရှင်အပေါ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို သူ စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လင်းချီက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
စတားဒူ တောအုပ်ကြီးမှာ တုန့်လော့တိုက်ကြီးပေါ်တွင် အကြီးဆုံး ဝိညာဉ်သားရဲတောအုပ် ဖြစ်ရာ လူများ ဝိညာဉ်သားရဲ လာရောက်အမဲလိုက်ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။
"မျောက်လေး... မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ပဲ။"
တိုက်ခိုက်ရေးနတ်မျောက်ဝံသည် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"သခင်လေးရဲ့ ချီးကျူးမှုကို ခံရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။"
ထိုသို့ပြောရင်း တိုက်ခိုက်ရေးနတ်မျောက်ဝံသည် အတောင်ခြောက်ခုပါ ရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူစွာ မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်သည်။
အတောင်ခြောက်ခုပါ ရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲက မျက်လုံးကို လှန်ပြလိုက်ပြီး ထိုအရူးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လင်းချီဘက်သို့ လှည့်ကာ
"အရှင်... အရှင် စတားဒူ တောအုပ်ကြီးကို ဝိညာဉ်ကွင်းရဖို့ ကြွလာတာလား"
လင်းချီ ခေါင်းညိတ်သည်ကို မြင်သောအခါ တိုက်ခိုက်ရေးနတ်မျောက်ဝံသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
"အရှင် ဘယ်လို ဝိညာဉ်သားရဲမျိုး လိုအပ်ပါသလဲ ကျွန်တော်မျိုး အခုပဲ သွားရှာပေးပါ့မယ်။"
တိုက်ခိုက်ရေးနတ်မျောက်ဝံသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် တွေဝေခြင်း မရှိပေ။
ဝိညာဉ်သားရဲ ဆိုသည်မှာ ယေဘုယျ အခေါ်အဝေါ်သာဖြစ်ပြီး မျိုးနွယ်စု တစ်ခုတည်းကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။
မျိုးနွယ်တူ အချင်းချင်းပင် အတွင်းစည်း တိုက်ခိုက်မှုများ ရှိနေကြရာ ဝိညာဉ်သားရဲ မျိုးနွယ် မတူသူများကြားတွင်မူ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။
ရှေးဦးသားရဲနတ်ဘုရား၏ အလိုဆန္ဒကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော တိုက်ခိုက်ရေးနတ်မျောက်ဝံသည် ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ရပ်လုံး၏ အနာဂတ်ကို ဂရုစိုက်သော်လည်း လင်းချီအား ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်ပေးရန်အတွက်မူ တစ်စုံတစ်ရာ နောင်တရခြင်း မရှိပေ။
စတားဒူ တောအုပ်ကြီးထဲတွင် နေ့စဉ် ဝိညာဉ်သားရဲ ပေါင်းများစွာ သေဆုံးနေကြသည်။ ထိုဝိညာဉ်သားရဲအတွက် အရှင်၏ ဝိညာဉ်ကွင်း ဖြစ်လာရခြင်းမှာ ဂုဏ်ယူစရာပင် ဖြစ်သည်။
"မလိုပါဘူး... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းက ရောက်နေပြီ ထင်တယ်။"
တိုက်ခိုက်ရေးနတ်မျောက်ဝံ၏ မျက်လုံးမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်း ထွက်သွားသော လမ်းကြောင်းသို့ လင်းချီ ကြည့်လိုက်ရာ ယိုင်နဲ့နဲ့နှင့် ပျံသန်းလာသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဟမ်"
အတောင်ခြောက်ခုပါ ရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲသည် လင်းချီ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"အဲ့ဒါက ငါးရောင်ခြယ်ကြယ်လိပ်ပြာပဲ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ပုံပဲ။ မျောက်လေး... မင်းရဲ့ တိုက်ကွက်ထဲမှာ အမှတ်မထင် ပါသွားတာ ဖြစ်ရမယ်။"
"လျှောက်မပြောနဲ့... ဒီအရူးရဲ့။"
တိုက်ခိုက်ရေးနတ်မျောက်ဝံသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီ ငါးရောင်ခြယ်ကြယ်လိပ်ပြာက သက်တမ်း ၇,၀၀၀ တောင် မပြည့်သေးဘူး။ ငါ့ရဲ့ နှာချေတာကိုတောင် ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ငါ့တိုက်ကွက်ရဲ့ အရှိန်အဝါက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ထိခိုက်နိုင်မှာလဲ။"
"အရှင်... အရှင် ဒီငါးရောင်ခြယ်ကြယ်လိပ်ပြာရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား"
ဆရာကြီးမုန့်၏ အတွေ့အကြုံများကို ထုတ်သုံးရမည့် အချိန် ရောက်လာပြန်ပြီ။
"ငါးရောင်ခြယ်ကြယ်လိပ်ပြာက ရှောင်ချီစုပ်ယူဖို့အတွက် တကယ်ကို သင့်တော်ပါတယ်။ ဒီဝိညာဉ်သားရဲမှာ ဓာတ်ကြီးငါးပါးဂုဏ်သတ္တိ ရှိပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းက ဂုဏ်သတ္တိ ငါးမျိုးလုံးအတွက် အားဖြည့်မှု ပေးနိုင်ပါတယ်။"
လင်းချီ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဆရာကြီးမုန့်မှာ ပြောစရာပင် မရှိတော့ပေ။
ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်က ဒီကို အမှတ်မထင် ပျံလာပြီး လင်းချီ စုပ်ယူဖို့အတွက် အနေတော် ဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား
ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တော့တာ သူ ကျင့်သားရနေပါပြီ။
ရှောင်ဝူမှာမူ ပို၍ပင် အံ့သြခြင်း မရှိတော့ပေ။
အရာအားလုံးကို မြင်ဖူးသွားပြီဖြစ်ရာ ဤအရာမှာ ရှေးဦးသားရဲနတ်ဘုရား၏ ဆက်ခံသူဖြစ်သော လင်းချီ၏ စတိုင်နှင့် ကိုက်ညီသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။
ငါးရောင်ခြယ်ကြယ်လိပ်ပြာမှာ ယိုင်တိယိုင်နဲ့နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။
သက်တမ်း ၇,၀၀၀ ကျော်ရှိသော ဤငါးရောင်ခြယ်ကြယ်လိပ်ပြာမှာ အတောင်ပံ အကျယ် ၃ မီတာခန့် ရှိသည်။
၎င်း၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေပြီး အသက်ရှူရပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လင်းချီ၏ အနီးသို့ ပျံသန်းလာသောအခါ ငါးရောင်ခြယ်ကြယ်လိပ်ပြာမှာ ဆက်လက် မပျံသန်းနိုင်တော့ဘဲ လင်းချီ၏ ရှေ့မှောက်သို့ပင် ဘုန်းခနဲ ကျသွားတော့သည်။ လင်းချီမှာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းပင် တိုးရန် မလိုလိုက်ပေ။
မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသော ငါးရောင်ခြယ်ကြယ်လိပ်ပြာသည် ၎င်း၏ ရှည်လျားသော အာရုံခံအမျှင်တံများဖြင့် လင်းချီ၏ လက်ကို ထိလိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။
"ငါ အများကြီး မပြောတော့ဘူး မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို ငါ့ကို ပေးအပ်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
လင်းချီ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ငါးရောင်ခြယ်ကြယ်လိပ်ပြာမှာ နောက်ဆုံးအင်အားကို စုစည်းကာ အသက်စွမ်းအားအချို့ ပြန်လည်ရရှိလာသည့်ပုံပေါ်သည်။
၎င်းသည် အာရုံခံအမျှင်တံကို အသုံးပြု၍ လင်းချီ၏လက်ကို ဆွဲကာ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ငါးရောင်ခြယ်ကြယ်လိပ်ပြာ၏ အသက်ဝိညာဉ်မှာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။
"တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲပဲ ငါက သူ့ကို မသတ်ရဲမှာ စိုးလို့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ သေဆုံးခြင်းကို အဆုံးသတ်ပေးသွားတာပဲ။"
တိုက်ခိုက်ရေးနတ်မျောက်ဝံနှင့် အတောင်ခြောက်ခုပါ ရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲတို့က တစ်ပြိုင်တည်း ဆိုကြသည်မှာ
"အရှင်ဟာ ကြီးမားတဲ့ ကံတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သားရဲအပေါင်းတို့ရဲ့ ဘုရင်ဖြစ်ဖို့ ကံပါလာသူပါ။ ဝိညာဉ်သားရဲအားလုံးဟာ အရှင်အတွက် သူတို့ရဲ့ အသက်ကို လိုလိုလားလား ပေးအပ်ကြမှာပါ။"