အခန်း (၂၆)  ထန်ဆန်း နောက်တစ်ကြိမ် အရှက်ကွဲခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော။
လင်းချီ  ဆရာကြီးမုန့် နှင့် ရှောင်ဝူချိုတစ်ချောင်းပါ အကြေးခွံသားရဲနှစ်ကောင်ကို စီးနင်းကာ ဖုန်တထောင်းထောင်း ထိုက်လျက် နော့တင်းအကယ်ဒမီ  မှ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ထန်ဆန်း  ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"ငါ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရအောင်လုပ်ပြီး သူ့ရဲ့ တပည့်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရအောင် ငါ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာပါ။"
"ဆရာကြီးမုန့်သာ ငါ့မှာ သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်မျိုးစလုံး ရှိတယ်ဆိုတာ သိသွားရင် သူ ငါ့ကို ချက်ချင်း တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ သဘောတူမှာ အသေအချာပဲ။"
"ငါ့ရဲ့ ပါရမီက လင်းချီထက် အများကြီး သာလွန်နေတာပဲ။ အရင်က ဆရာကြီးမုန့် ငါ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ငြင်းပယ်ခဲ့တာက ငါ့ရဲ့ ပါရမီကို မသိသေးလို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ။"
လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထန်ဆန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားပေးစကားများ ပြောကြားနေခဲ့သည်။
လင်းချီ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဆရာကြီးမုန့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် တောင်းဆိုရမည်ဟူသော အတွေးက သူ့ကို ပြင်းထန်သော အရှက်ရမှုကို ဖြစ်စေသည်။
လင်းချီက ငါ့ကို ဘယ်လို လှောင်ပြောင်မှာလဲ
လင်းချီ၏ ပြုံးစိစိ မျက်နှာကို ထန်ဆန်း မြင်ယောင်လာမိပြီး သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်။
သူတို့ ရယ်ချင်သလောက် ရယ်ပါစေ။ အဲ့ဒါက ဆရာကြီးမုန့်ကို လင်းချီက စိတ်ထားကျဉ်းမြောင်းတဲ့သူလို့ ထင်သွားစေမှာပါ။
ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ရောပြွမ်းလျက် ထန်ဆန်းသည် ဝါးတော၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"တပည့် ထန်ဆန်းက ဆရာကြီးမုန့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ ဆရာကြီးမုန့်အနေနဲ့ တပည့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်ခင်ဗျာ။"
ထန်ဆန်းသည် ဝါးတောထဲသို့ ဇွတ်မဝင်ဘဲ အပြင်ဘက်တွင်ပင် တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူသည် ဆရာကြီးမုန့်၏ တပည့် ဖြစ်လာချင်သူဖြစ်ရာ သဘောတူညီချက် မရဘဲ မိမိသဘောနှင့် မိမိ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲပေ။
နံနက်စောစော ဖြစ်သော်လည်း နော့တင်းအကယ်ဒမီမှ ဝီရိယရှိသော ကျောင်းသားအချို့မှာ နိုးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အလုပ်သင်ကျောင်းသားများမှာ ကျောင်းဝင်းအတွင်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေကြသည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။
ထန်ဆန်း၏ အော်ဟစ်သံမှာ တစ်ကျောင်းလုံးကို မွှေနှောက်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
"ခေါင်းဆောင်... ဘာလုပ်နေတာလဲ"
ဝမ်ရှန့် နှင့် အခြား အလုပ်သင်ကျောင်းသားများ ပြေးလာကြပြီး ဝါးတောအပြင်ဘက်တွင် ဒူးထောက်နေသော ထန်ဆန်းကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ငါ့လမ်းက ဖယ်ကြစမ်း။ ငါ့ရဲ့ တပည့်အဖြစ် ခံယူမယ့်ကိစ္စကို မနှောင့်ယှက်ကြနဲ့။"
ထန်ဆန်းမှာ ပြတ်သားသောသူ ဖြစ်သည်။
တစ်ခါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုလျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်မည် မိမိ၏ မာန်မာနကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ကာ ဆရာကြီးမုန့်ကို မိမိ၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို မြင်အောင် ပြသမည်ဖြစ်သည်။
"ထန်ဆန်းလား သူက လင်းချီနဲ့ ဆက်ဆံရေး ဒီလောက် ဆိုးနေတာကို ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ တပည့် ဖြစ်ချင်နေသေးတာလား"
"သူ့ရဲ့ ဆရာက ယွီရှောင်ကန်းမဟုတ်ဘူးလား သူက ဆရာကို သစ္စာဖောက်တော့မှာလား"
"အဲ့ဒါက မေးနေဖို့ လိုဦးမလား တစ်ယောက်က စီရင်ချက်တုန့်လော့ဆရာကြီးမုန့်လေ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အသုံးမကျတဲ့ ယွီရှောင်ကန်း။ မင်းဆိုရင်ရော ဘယ်သူ့ကို ရွေးမလဲ"
ထန်ဆန်း၏ လက်သီးများကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် နော့တင်းအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများမှာ ရှေ့မှောက်တွင် မလှောင်ရဲကြသော်လည်း ကွယ်ရာတွင်မူ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။
ကြည့်ရှုသူများ ပိုမိုများပြားလာသော်လည်း ဝါးတောအတွင်းမှာမူ သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထန်ဆန်းသည် ထိုနေရာတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားကာ ဒူးထောက်နေသည်။
ယခု သူ ကြုံတွေ့နေရသမျှကို ဆရာကြီးမုန့်၏ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုအဖြစ် သူ မှတ်ယူထားသည်။
နေမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ နော့တင်းအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားအများစုမှာ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
"ဆရာကြီးမုန့်က ထန်ဆန်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံမယ် ထင်လား"
"တကယ်လား ထန်ဆန်းက လင်းချီနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး နိမ့်ကျနေတာလေ။"
"ဒါပေမဲ့ သူကလည်း မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအပြည့်ရှိတာပဲ။ အကယ်၍ ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ရရင် လင်းချီကို မှီသွားနိုင်မှာပါ။"
"ထန်ဆန်းက စိတ်ဓာတ်မကောင်းဘူး။ ဆရာကြီးမုန့်က ဒီလိုလူမျိုးကို သေချာပေါက် ကြိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ထန်ဆန်း၏ လင်းချီနှင့် ဆရာကြီးမုန့်အပေါ် နာကျည်းမှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
သို့သော် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ရင်းမှန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ၏ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ဖို့အတွက်ဆိုလျှင် ခဏတဖြုတ် အရှက်ရမှုကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။
"တပည့် ထန်ဆန်းက ဆရာကြီးမုန့်အနေနဲ့ တပည့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်ခင်ဗျာ။"
"ထန်ဆန်း... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"
နောက်ဆုံးတွင် နော့တင်းအကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ထန်ဆန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း ပြောပြလိုက်သည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထန်ဆန်းကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ထန်ဆန်းမှာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်မှာ သေချာသော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ထန်ဆန်း၏ အားနည်းချက်များစွာကိုလည်း မြင်တွေ့ထားသည်။ အထူးသဖြင့် ယွီရှောင်ကန်း၏ တပည့် ဖြစ်လာပြီးနောက်တွင် ယွီရှောင်ကန်း၏ အကျင့်ဆိုး အတော်များများကို သူ သင်ယူခဲ့ပုံရသည်။
"ထန်ဆန်း... ထတော့" ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဆိုသည်။
ထန်ဆန်း၏ အမူအရာမှာ ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ အသံမှာလည်း လျော့ကျမသွားပေ။
"ဟင့်အင်း... အကယ်၍ ဆရာကြီးမုန့်က ကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်မခံရင် ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာပဲ ထာဝရ ဒူးထောက်နေမှာပါ။"
ထိုအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဆိုသည်မှာ  "ဒါပေမဲ့ မင်း လုပ်နေတာက လုံးဝ အပိုတွေ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။"
ထန်ဆန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ငါက ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ကျောင်းအုပ်က ထင်နေတာလား
"ဇွဲရှိရင် အောင်မြင်ရမှာပါ။"
"ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးမုန့်တို့က ဒီနေ့ မနက်စောစောကတည်းက ထွက်သွားကြပြီလေ။"
"ကျွန်... ဘာ..."
ထန်ဆန်း၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်မည်းသွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အသက်ရှူကျပ်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"သွားပြီ ဘာလို့ သွားတာလဲ ဆရာကြီးမုန့်က ဘာလို့ ထွက်သွားရမှာလဲ"
ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဆိုသည်မှာ  "သူ ဘာလို့ မသွားနိုင်ရမှာလဲ ဆရာကြီးမုန့်က နော့တင်းအကယ်ဒမီက ဆရာမှ မဟုတ်တာ။ သူ ကြိုက်တဲ့အချိန် ထွက်သွားနိုင်တာပဲ။"
ထန်ဆန်း သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်။
ဘာလို့ ဆရာကြီးမုန့်က ထွက်သွားရတာလဲ ဘာလို့ ဒီနေ့မှ ဖြစ်ရတာလဲ
ဒါဆို ငါ လုပ်ခဲ့သမျှတွေက ဘာအတွက်လဲ
ကျောင်းသားများ၏ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရယ်မောသံများကို ကြားရသောအခါ ထန်ဆန်း၏ စိတ်ဝေဒနာ လက္ခဏာများ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
လင်းချီကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းက သူ့ကို အရှုံးသမား ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ဒီနေ့ သူ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက သူ့ကို လူပြက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
ဒါတွေ အားလုံးက ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ အမှားပဲ အားလုံးက လင်းချီရဲ့ အမှားတွေပဲ
ဆရာကြီးမုန့် ရှိ မရှိကို အရင် မစုံစမ်းခဲ့မိသော မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ဆင်ခြင်မည့်အစား ထန်ဆန်းသည် တာဝန်အားလုံးကို ဆရာကြီးမုန့်နှင့် လင်းချီအပေါ်သို့သာ လွှဲချလိုက်တော့သည်။
အထူးသဖြင့် လင်းချီ။
လင်းချီသည် သူ့ကို ဆန့်ကျင်ရန် ဘုရားသခင်က စေလွှတ်လိုက်သောသူဟု သူ ခံစားရပြီး ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ ထန်ဆန်းအတွက် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် လှည့်ထွက်လာခဲ့ပြီး အကယ်ဒမီထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ယခင်က လူမှုရေးအရ အရှက်ကွဲမှုများကိုမူ သူ၏ လက်သီးများဖြင့် တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မိမိလက်နှင့်မိမိ ဖန်တီးခဲ့သော အရှက်ကွဲမှုကိုမူ မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်တော့ပေ။
ထန်ဆန်းသည် ကျောင်းသားများကို ပါးစပ်ပိတ်အောင် လုပ်နိုင်လျှင်ပင် သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ဤအတားအဆီးကို သူ၏ ရင်ထဲတွင် မည်သည့်အခါမျှ ကျော်ဖြတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
"ဟူး"
ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထန်ဆန်း ထွက်သွားသည်ကို မတားဆီးတော့ပေ။
"သူက တကယ်တော့ အလားအလာရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပါ ဒါပေမဲ့ ယွီရှောင်ကန်းက သူ့ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ။"
နော့တင်းအကယ်ဒမီမှ ထွက်လာပြီးနောက် ထန်ဆန်းသည် ဘယ်ကို သွားရမည်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော နှစ်သိမ့်မှုမှာ ယွီရှောင်ကန်းသည် နော့တင်းအကယ်ဒမီတွင် မရှိတော့ဘဲ နော့တင်းအကယ်ဒမီသို့လည်း မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လာတော့မည် မဟုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ဆရာ့ကို လုံးဝ အသိမပေးလို့ မဖြစ်ဘူး။"
"ရှောင်ဆန်း... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" ထန်ဟောင်ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
"ငြင်းပယ်ခံရလို့ စိတ်ပျက်နေတာလား တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခံရတာက ဘာအရေးလဲ မင်းမှာ ဒီလောက်တောင် ဇွဲမရှိဘူးလား"
ထန်ဟောင်သည် သူ့ကို စိတ်ပျက်အားလျော့သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"အဖေ... ဆက်မပြောပါနဲ့တော့။ ဆရာကြီးမုန့်က နော့တင်းအကယ်ဒမီမှာ မရှိတော့ဘူး။"
"ဘာ... လင်းချီရော ပြီးတော့ ဟိုတစ်ယောက်ရော..."
ထန်ဆန်းသည် ထန်ဟောင်၏ စကား ဒုတိယပိုင်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သစ်သားတုံးကဲ့သို့ အသက်မဲ့သော လေသံဖြင့်သာ ပြန်ပြောလိုက်သည်
"သူတို့အားလုံး မရှိတော့ဘူး အားလုံး ထွက်သွားကြပြီ။"
ထန်ဆန်းသည် လင်းချီကို ပျောက်ကွယ်သွားစေချင်သည်မှာ တစ်ကြိမ်ထက်မကသော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
"ရှောင်ဆန်း... မင်း... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"
ထန်ဆန်း ယနေ့ ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို ထန်ဟောင် အတိအကျ မသိသော်လည်း သူ၏ သားမှာ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းသည်မှာ သိသာလှသည်။
"ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါတော့... ကျွန်တော် ပင်ပန်းနေပြီ။"
"စတားဒူ တောအုပ်ကြီး... ငါ ပြန်လာပြီ။"
ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် လင်းချီနှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ဦးမှာ တုန့်လော့တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ အကြီးမားဆုံး ဝိညာဉ်သားရဲတောအုပ်ဖြစ်သော စတားဒူ တောအုပ်ကြီးသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အဝေးမှ စတားဒူ တောအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ ရှောင်ဝူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လူအသွင် မယူဖူးဘဲနှင့် လူတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထား ယုတ်မာပုံကို မသိနိုင်ပေ။ သူမသည် ဝိညာဉ်သားရဲအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သည့် အချိန်နှင့် ယှဉ်လျှင် လူ့လောကတွင် နေထိုင်ခဲ့သည့် အချိန်မှာ အလွန်ပင် တိုတောင်းလှသော်လည်း အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီဟု ရှောင်ဝူ ခံစားနေရသည်။
"မင်းရဲ့ နယ်မြေထဲ ရောက်ပြီဆိုတော့ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့ဦးနော်။"
လင်းချီက ပြုံးလျက် မှာကြားလိုက်သည်။
ရှောင်ဝူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏ လက်ကို ခါးထောက်လိုက်ပြီး ဆိုသည်မှာ
"မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ရှင် စိတ်ပျက်သွားအောင် ကျွန်မ သေချာပေါက် မလုပ်ပါဘူး။ ခဏနေရင်လည်း မကြောက်နဲ့ဦးနော်။ တကယ်လို့ ကြောက်သွားရင်တော့ ရှောင်ဝူအစ်မကြီးလို့ ခေါ်လိုက် ကျွန်မက သနားပြီး ကူညီပေးကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"
ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ပြန်ရောက်တော့ အခြေအနေက တကယ် ကွဲပြားသွားတာပဲ။ ချီစွမ်းအားလေး တစ်မျှင်တောင်မှ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး သခင်လုပ်ချင်နေပြီကိုး။
"ဟုတ်လား ငါတောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး"