အခန်း (၂၅)  ရှောင်ဆန်း ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ တပည့်အဖြစ် သွားရောက်ခံယူလိုက်ပါ

"ဟောက်ထျန်းအရှင်... ခင်ဗျား မသိပါဘူး။ ရှောင်ဆန်းတစ်ယောက် မတရားမှုတွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရတာ။"
"ခင်ဗျားရဲ့ ထောက်ပံ့မှု မရှိတဲ့အချိန်မှာ လင်းချီက စီရင်ချက်တုန့်လော့ဆရာရဲ့ အရှိန်အဝါကို အားကိုးပြီး ရှောင်ဆန်းနဲ့ တစ်နယ်တည်းသားဖြစ်တာရော အတန်းဖော်ဖြစ်တာကိုပါ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာ။"
"ခင်ဗျားအနေနဲ့ ရှောင်ဆန်းဘက်ကနေ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးရမယ်"
ထန်ဟောင်:” ...”
သူက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ ထန်ဆန်း  ရှုံးနိမ့်သွားတာကို သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့တာပဲ။
သူ့ကို ရှောင်ဆန်းဘက်က ရပ်တည်ပေးခိုင်းတာလား
ငါ့မှာ အဲ့ဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းမှ မရှိတာ
ငါ့မှာသာ အဲ့ဒီလို အစွမ်းရှိရင် မင်းက ငါ့ကို သတိပေးနေဖို့ လိုဦးမလား
ရှောင်ဆန်း အရိုက်ခံရပြီး မကြာခင်မှာပဲ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဲ့ဒီ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှု မရှိတဲ့လူရဲ့ အရိုက်အနှက်ကို ခံခဲ့ရတာလေ။
ထိုစဉ်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသောအခါ ထန်ဟောင်သည် ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးလိုက်မိသည်။
သူသည် ထိုစဉ်က လင်ချင်း၏ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခြင်းကို ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ခံခဲ့ရပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ပင် လုံးဝ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ရင်ထဲမှ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး ငါးလကျော်ကြာအောင် ပြန်လည်ကုသခဲ့ရကာမှ စီရင်ချက်တုန့်လော့ နယ်ပယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းအပေါ် ထန်ဟောင်၏ ခံစားချက်မှာ ယခုအခါ နာကျည်းမှုမှသည် ကြောက်ရွံ့မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ငါထပ်ပေါ်သွားပြီး ထပ်ပြီး အရိုက်ခံရမယ်ဆိုရင်တော့ စီရင်ချက်တုန့်လော့ နယ်ပယ်ကို ထာဝရ နှုတ်ဆက်လိုက်ရတော့မှာပါ။
"ရှောင်ဆန်း... ငါ့ကို မင်းဘက်က လက်စားချေပေးစေချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံမှု အောင်မြင်ပြီးတဲ့အခါ လင်းချီကို မင်းကိုယ်တိုင် အနိုင်ယူချင်တာလား"
ထန်ဟောင်သည်လည်း သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ရာ လင်းချီ၏ နောက်ကွယ်မှ လူကို သူ မယှဉ်နိုင်ကြောင်းနှင့် အရိုက်ခံခဲ့ရကြောင်းကို ထန်ဆန်းအား သေချာပေါက် ပြောပြမည်မဟုတ်ပေ။
ထန်ဆန်းသည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားမထွက်ပေ။
သူသည် ထန်ဂိုဏ်းမှ လာသူဖြစ်ရာ ထန်ဟောင်ကို သူ့အတွက် လက်စားချေပေးစေချင်သည်မှာ အမှန်ပင်။ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပဲဖြစ်ဖြစ် အဆိပ်ခတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ရန်သူကို အနိုင်ယူဖို့အတွက်ဆိုရင် ဘာမဆို လုပ်ဖို့ ဝန်မလေးတတ်ရာ လူကြီးတွေကို အားကိုးခြင်းက ဘာအရေးလဲဟု သူ ယူဆသည်။
သို့သော် ထန်ဟောင် ပြောလိုက်သော စကားကို ကြားသောအခါ ထန်ဟောင်၏ အတွေးကို သူ မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။
"အဖေ... ကျွန်တော် လင်းချီကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားနဲ့ပဲ အနိုင်ယူပါ့မယ်။"
"လိမ္မာတဲ့ ငါ့သားပဲ။ မင်းက တကယ်ကို ငါ ထန်ဟောင်ရဲ့ သားပဲ။"
ထန်ဟောင် ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ အကယ်၍ ထန်ဆန်းကသာ သူ့ကို လက်စားချေပေးရန် ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုနေပါက ထန်ဟောင်မှာ အကြပ်ရိုက်ပေလိမ့်မည်။
အဲ့ဒီ အရူးနဲ့ ထပ်တွေ့ဖို့ဆိုတာ တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား
"ဟူး"
ယွီရှောင်ကန်းသည် သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချလိုက်မိသည်။
ဟောက်ထျန်း အရှင်က အလွန်ပင် မာန်တက်လွန်းတာပဲ။ အားနည်းသူကို အနိုင်မကျင့်ချင်တဲ့ သူ၏ စိတ်ဓာတ်က တကယ့်ကို ဖြောင့်မတ်လွန်းလှပါတယ်။
ယွီရှောင်ကန်းသည် ထန်ဟောင်ကို ထန်ဆန်းအတွက် လက်စားချေပေးစေချင်သလို သူ့အတွက်လည်း လက်စားချေပေးစေချင်နေမိသည်။ တစ်ရက်အတွင်းမှာတင် ဆယ်နှစ်ခန့် အိုမင်းသွားရခြင်းမှာ ယွီရှောင်ကန်း၏ ရင်ထဲတွင် ဖျောက်ဖျက်မရသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ရှောင်ဆန်း... ငါနဲ့ ခဏလောက် အပြင်ထွက်ခဲ့ပါဦး။"
ယွီရှောင်ကန်းက သူ့ကို အရှက်ရစေမည့် အခြားစကားများ ပြောမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထန်ဟောင်က ထန်ဆန်းကို ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့။"
ထန်ဆန်း သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် ယွီရှောင်ကန်းကို လှည့်ပြောလိုက်သည်
"ဆရာ... ကျွန်တော် ခဏလောက် အပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်။"
"ကောင်းပါပြီ။"
ယွီရှောင်ကန်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထန်ဟောင်၏ တောင်းဆိုချက်ကို သူ "မရဘူး" ဟု မပြောဝံ့ပေ။ သို့သော် ထန်ဆန်းသည် ထန်ဟောင်၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီရှောင်ကန်း၏ ရင်ထဲတွင် မငြိမ်မသက် ခံစားလာရသည်။ အကယ်၍ ဟောက်ထျန်း အရှင်က ရှောင်ဆန်းကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားရင် ငါ ဘာဆက်လုပ်ရမှာလဲ
"ရှောင်ဆန်း... မင်း ပိုပြီး သန်မာချင်လား"
အတန်ငယ် လမ်းလျှောက်လာပြီးနောက် ထန်ဟောင်က မေးလိုက်သည်။
"သေချာပေါက် သန်မာချင်တာပေါ့။"
ထန်ဆန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူသည် သန်မာချင်စိတ် ပြင်းပြနေသူ ဖြစ်သည်။ လင်းချီကို အချိန်တိုင်း အနိုင်ယူချင်နေပြီး သူ့အပေါ် ထားရှိခဲ့သော အရှက်ရမှုများကို ဆယ်ဆခန့် ပြန်လည်ပေးဆပ်ချင်နေသည်။
"ဒါဆိုရင် မင်း ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရအောင်လုပ်ပြီး သူ့ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားသင့်တယ်။"
"ဘာ..."
ထန်ဆန်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ၏ ဖခင်သည် သူ့အား အစွမ်းထက်သော ကျွမ်းကျင်မှုအချို့ သင်ပေးမည် သို့မဟုတ် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအတွက် လမ်းညွှန်ပေးမည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခုမူ ဆရာကြီးမုန့်၏ တပည့် ဖြစ်အောင် လုပ်ခိုင်းနေသည်လား
"မင်းကို မတွေ့ခင်က ငါ နော့တင်းအကယ်ဒမီကို သွားပြီး ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ သင်ကြားမှု စွမ်းရည်ကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။"
ထန်ဟောင်သည် သူ နော့တင်းမြို့တွင် အကြာကြီး ရှိနေခဲ့သည်ကို ထန်ဆန်း မသိစေရန် သူ၏ စကားများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
"သူက လင်းချီကလွဲပြီး တခြားတပည့် မယူပေမယ့် နော့တင်းအကယ်ဒမီမှာ မေးခွန်းရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေကိုတော့ တစ်ခါတစ်ရံ လမ်းညွှန်ပေးလေ့ရှိတယ်။"
"အဲ့ဒီကျောင်းသားတွေက ပါရမီမရှိကြပေမယ့် ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာတော့ အများကြီး တိုးတက်လာနိုင်ကြတယ်။"
ထန်ဟောင် ခဏမျှ ရပ်လိုက်သည်။
"လင်းချီကိုပဲ ကြည့်ဦးလေ။ ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်ဖြစ်တဲ့အပြင် ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းကလည်း နှစ်၂ထောင်အဆင့်ပဲ။ ဒါကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ ငါတောင် မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါက တကယ်ကို ကမ္ဘာပျက်လောက်တဲ့ အောင်မြင်မှုပဲ။ မင်းရော မင်းရဲ့ ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းကို နှစ်၂ထောင်အဆင့် ဖြစ်ချင်တယ် မဟုတ်လား"
"ကျွန်တော်..."
ထန်ဆန်း သေချာပေါက် ဖြစ်ချင်ပါသည်။ လင်းချီ၏ နှစ်၂ထောင် ပထမဝိညာဉ်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီးကတည်းက သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပုရွက်ဆိတ် အကိုက်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းချီ၏ ဝိညာဉ်ပေါ်မှ နှစ်၂ထောင် ဝိညာဉ်ကွင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းနှင့် လဲလှယ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်မိသည်။
"အဖေ... အဖေ မသိပါဘူး။ ကျွန်တော်နဲ့ လင်းချီရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အလွန်ဆိုးရွားနေတာ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီမဖြစ်ချင်ဘူး။"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ဟောင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
"မင်း နော့တင်းမြို့ကို မလာခင်က လင်းချီနဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေဖို့ ငါ မပြောခဲ့ဘူးလား ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားသွားရတာလဲ"
ထန်ဆန်း စကားမထွက်တော့ပေ။ လင်းချီကို သူ မနာလို ဖြစ်နေမိကြောင်း သူ ဘယ်လိုလုပ် ပြောပြနိုင်မှာလဲ သူ၏ စွမ်းရည်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ရရှိခဲ့သော ချီးကျူးမှုများပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ဝူပဲဖြစ်ဖြစ်... ထန်ဆန်းကို မနာလိုဖြစ်စေသော အရာများစွာ ရှိနေသည်။ သူသည် လင်းချီ၏ အရိပ်အောက်တွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်နေရပြီး နေရောင်ခြည်ကို လုံးဝ မမြင်တွေ့ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
"အဖေ... ကျွန်တော် ဖြစ်ချင်ရင်တောင် မထူးပါဘူး။ ဆရာကြီးမုန့် လင်းချီကို တပည့်အဖြစ် ယူတုန်းက ကျွန်တော့်ကို လှည့်တောင် မကြည့်ခဲ့ဘူး။"
ဒါကလည်း ထန်ဆန်းကို အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်စေသော အချက်ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးမုန့်သည် လင်းချီကိုသာ အလေးထားပြီး သူ့ကို ဘာလို့ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့တာလဲ ငါက မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်ရှိသူဖြစ်သလို ဝိညာဉ်နှစ်မျိုးစလုံး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူပဲလေ။ ဒါက ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ အမြင်မရှိတာကိုပဲ ပြတာဖြစ်လို့ ထန်ဆန်းအနေနဲ့ မျက်နှာလုပ်ပြီး အောက်ကျို့မခံချင်ပေ။
"ရှောင်ဆန်း... ကြီးကျယ်တဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်မယ့်သူတွေက သေးနုပ်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး။"
"ဆရာကြီးမုန့်က အသုံးမကျတဲ့ ကျောင်းသားတွေကိုတောင် လမ်းညွှန်ပေးချင်တာပဲ။ မင်းလို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မမြင်ဘဲ နေမလဲ"
"အဲ့ဒီတုန်းက သူ မင်းကို လက်မခံခဲ့တာက..."
ထန်ဟောင် သူ၏ အမြင်ကို ပြောပြရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ နီးနီးလေးပဲ ငါ ရှောင်ဆန်းဆီကို နော့တင်းမြို့အထိ လိုက်လာခဲ့တာကို ပြောမိတော့မလို့။
ထန်ဟောင် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်
"သူ မင်းကို လက်မခံခဲ့တာက မင်းရဲ့ ပါရမီကို သူ မသိသေးလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်က သက်သေပြရမယ်။"
"မင်း ယွီရှောင်ကန်းကိုတောင် ဒီလောက် လေးစားနိုင်သေးတာပဲ ဆရာကြီးမုန့်ကိုတော့ ပိုပြီး မလေးစားနိုင်ရတော့မှာလား ဆရာကြီးမုန့်က စီရင်ချက်တုန့်လော့ တစ်ယောက်လေ။"
ထန်ဟောင်က စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်မှာ
"နှစ်၂ထောင် ဝိညာဉ်ကွင်း မင်းမှာ ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းက နှစ်၂ထောင်အဆင့် ဖြစ်မယ် စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းက နှစ်ခုနှစ်ထောင်အဆင့် ဖြစ်ဖို့ အလားအလာ ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကိုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက လင်းချီအပါအဝင် တခြားသူတွေအားလုံးကို သေချာပေါက် ကျော်တက်သွားလိမ့်မယ်။"
ဝန်မခံချင်သော်လည်း ထန်ဆန်းမှာ တကယ်ပင် စိတ်ညွတ်သွားခဲ့သည်။ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သော ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူနိုင်ရန် သူ ဘယ်လိုလုပ် မလိုလားဘဲ နေမလဲ အကယ်၍ လင်းချီသာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ဆရာကြီးမုန့်၏ တပည့် ဖြစ်လာရန် သေချာပေါက် ကြိုးစားမိပေလိမ့်မည်။
အကယ်၍ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူတဲ့ နည်းလမ်းကိုသာ ဆရာကြီးမုန့်ဆီက ရခဲ့မယ်ဆိုရင် ပြီးတော့ လင်းချီလို လက်သီးနဲ့ ဓားနည်းစနစ်တွေကိုပါ ရခဲ့မယ်ဆိုရင်... သူသည် ထန်ဂိုဏ်းကို တုန့်လော့တိုက်ကြီး၏ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ လင်းချီက ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ တပည့် ဖြစ်နေပြီလေ။ အကယ်၍ ထန်ဆန်းက ဆရာကြီးမုန့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးဖို့ အောက်ကျို့ပြီး တောင်းဆိုခဲ့တာကို လင်းချီ သိသွားခဲ့ရင်တော့ အဲ့ဒါက သေတာထက် ပိုဆိုးလိမ့်မယ်လို့ ထန်ဆန်း ခံစားနေရသည်။
"ရှောင်ဆန်း... ဒုက္ခကို အရင်မခံစားရဘဲ ဘယ်သူမှ တခြားလူတွေရဲ့ အထက်ကို မရောက်နိုင်ဘူး။"
"အဖေ... ဆက်မပြောပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို စဉ်းစားကြည့်လို့ မရဘူးလား"
မင်း ဘယ်လောက်အထိ စဉ်းစားဖို့ လိုသေးလို့လဲ
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မနက်ဖြန် သွားပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ကို အရင်ပြင်ဆင်ပါရစေဦး။"
"ကောင်းပြီ... ဒါဆို မနက်ဖြန်ပေါ့။"
ထန်ဟောင် ပြုံးလိုက်သည်။ ရှောင်ဆန်းကို နောက်ဆုံးတော့ နားချနိုင်ခဲ့ပြီ။ ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ နောက်ကို လိုက်နေလို့ ဘာအနာဂတ် ရှိမှာလဲ ထန်ဆန်းသာ အားထုတ်ကြိုးပမ်းမယ်ဆိုရင် ဆရာကြီးမုန့်ကို သေချာပေါက် စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်သည်။ ဘယ်ဆရာက ပါရမီရှင် တပည့်တွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ငြီးငွေ့မှာလဲ
ထန်ဆန်းသည်လည်း လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။
အဖေ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ခဏတဖြုတ် အရှက်ရတာက ဘာဖြစ်လဲ နောက်ကျမှ လက်စားချေလို့ ရတာပဲ။ ငါ ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်အောင် သေချာပေါက် လုပ်မယ်
သနားစရာကောင်းသော ယွီရှောင်ကန်းမှာမူ တံခါးဘောင်ကို မှီလျက် စောင့်နေပြီး ထန်ဆန်း ပြန်လာသောအခါ သူသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ငါ့ရဲ့ တပည့်လိမ္မာလေးက ငါ့ကို ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး သူက ဆရာဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို ဂရုစိုက်နေဆဲပါပဲ။
ယွီရှောင်ကန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ထန်ဆန်းက သူ၏ အကြည့်ကို မသိမသာ ရှောင်လွှဲနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။