အခန်း (၁၉)  လင်ချင်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှု

နောက်ထပ် တစ်ရက်ကုန်လွန်ပြီးနောက် ထန်ဆန်းနှင့် ယွီရှောင်ကန်းတို့သည် အမောတကောဖြင့် အကယ်ဒမီသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ပြန်ရောက်ရုံရှိသေးသော်လည်း ထန်ဆန်းသည် အနားပင်မယူနိုင်ဘဲ လင်းချီ  နှင့် စိန်ခေါ်ထားသော တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

"ရှောင်ဆန်း... မင်း နောက်တစ်ခါ ပြန်စဉ်းစားပါဦးလား"

ယွီရှောင်ကန်း၏ အဆိပ်မှာ ပျောက်ကင်းသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အသက်စွမ်းအားမှာမူ အပြည့်အဝ ပြန်မကောင်းသေးပေ။

"မင်း အခု အဓိကထားနေတာက ငွေပြာမြက်သိုင်းဝိညာဉ်ပဲ။ အဲဒါက ထိန်းချုပ်မှုကို အားပြုတာ လင်းချီကတော့ တိုက်ခိုက်ရေး ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ယောက်။ အခုချိန်မှာ သူနဲ့ တိုက်ရင် မင်းမှာ အသာစီးရဖို့ အရမ်းခက်လိမ့်မယ်။"

"ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပေးပါ။ ကျွန်တော် လင်းချီကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူပြပါ့မယ်။"

ထန်ဆန်းသည် ယွီရှောင်ကန်းကို ထပ်မံဖျောင်းဖျရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘဲ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထန်ဆန်းကို အကယ်ဒမီသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ထန်ဟောင်သည် သူ၏ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ပြန်လည်ပုန်းအောင်းရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ မထွက်ခွာမီမှာပင် ထန်ဆန်းက လင်းချီကို စိန်ခေါ်တော့မည်ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှောင်ဆန်းက သိပ်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်လွန်းတာပဲ။"

ထန်ဟောင်သည် ထန်ဆန်း၏ လုပ်ရပ်အပေါ် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသည်။ သူသည် ထန်ဆန်းကို လင်းချီနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် မှာကြားခဲ့သော်လည်း ထန်ဆန်းက သူ၏စကားကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ လင်းချီနှင့် မိတ်ဆွေမဖွဲ့လျှင်တောင် အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို စိန်ခေါ်နေရသနည်း

ထန်ဟောင်သည် ထန်ဆန်း ရှုံးနိမ့်သွားမည်ကို မစိုးရိမ်သော်လည်း ထန်ဆန်း အနိုင်ရသွားပါက ဘာဖြစ်လာမည်ကို ပို၍ စိုးရိမ်နေမိသည်။ လင်ချင်း၏ စွမ်းအားနှင့် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုမရှိသော အမူအရာမှာ ထန်ဟောင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထန်ဆန်းသာ လင်းချီကို အနိုင်ယူလိုက်ပါက ထိုကိုယ်ကျင့်တရားမရှိသော လူယုတ်မာကြီး ထွက်ပေါ်လာလျှင် ယခု သူ၏ အခြေအနေနှင့် တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထန်ဟောင်က ထန်ဆန်းကို တားဆီးရန် ကိုယ်ထင်ပြတော့မည့်အချိန်မှာပင် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့သော ထိုထွားကျိုင်းသည့် ပုံရိပ်ကြီးသည် ထန်ဟောင်၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ"

ထန်ဟောင်သည် တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မြိုချကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ ရှောင်ဆန်းကို သွားတားမလို့ပါ။ လင်းချီကို သွားပြီး ရန်မစဖို့ ပြောမလို့။ အဲဒါ မင်းအလိုရှိတဲ့ အရာပဲ မဟုတ်လား"

"ဟင်း။"

လင်ချင်းက အထင်အမြင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း သွားခွင့်မရှိဘူး။"

"ဘာလို့လဲ" ထန်ဟောင် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

လင်ချင်းက "ထိပ်ဆုံးကို တက်လှမ်းမယ့် လမ်းခရီးမှာ ဒီလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေတဲ့ စိန်ခေါ်သူတွေက အမြဲရှိနေမှာပဲ။ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့လူတွေကို သခင်လေးရဲ့ လှေကားထစ်တွေအဖြစ်ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ" ဟု ဆိုသည်။

"မင်း..."

ထန်ဟောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ လင်ချင်းကဲ့သို့ မောက်မာသောလူမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ သူ၏ နုပျိုသော အချိန်များတွင်ပင် လင်ချင်းလောက် မဆိုးခဲ့ပေ။

လင်းချီနှင့် ထန်ဆန်း နှစ်ဦးစလုံးမှာ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်အဝပိုင်ဆိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့အပြင် ထန်ဆန်းမှာ အမြွှာသိုင်းဝိညာဉ် ပိုင်ဆိုင်သူ ဖြစ်သည့်အပြင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းရည်များကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

"ဘာလဲ မင်းက မကျေနပ်လို့လား"

လင်ချင်းက သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး။"

ယခင်အချိန်များက ထန်ဟောင်သည် ဝိညာဉ်နန်းတော်ကိုပင် ရန်စရဲသော မကြောက်မရွံ့တတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်ချင်း၏ လက်ချက်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အရိုက်ခံရပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် လင်ချင်း၏ ရှေ့တွင် မည်သည့် လုပ်ရပ်မှ မလုပ်ဝံ့တော့ပေ။

"အကယ်၍ ရှောင်ဆန်းက လင်းချီကို အနိုင်ရသွားရင်... မင်း... မင်း လူကြီးက လူငယ်ကို နှိပ်စက်တာမျိုးတော့ မလုပ်နဲ့နော်။"

ထန်ဟောင်သည် သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို တွန့်ဆုတ်စွာ ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်း အဲဒီကလေးက သခင်လေးကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်းကို အစကတည်းက ပြောပြီးသား။ တကယ်လို့ သူက နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေ သုံးပြီး သခင်လေးကို တစ်ကွက် နှစ်ကွက်လောက် အသာရသွားရင်တောင် သခင်လေးက သူ့ဘာသာသူ ပြန်ပြီး အနိုင်ယူပြလိမ့်မယ်။"

ထန်ဟောင်သည် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားသည်။ ထိုလူကြီးက ဝင်မစွက်ဖက်ပါက အဆင်ပြေသည်။

"ဒါပေမဲ့..."

ထန်ဟောင် စိတ်အေးသွားစဉ်မှာပင် လင်ချင်းက ဆက်ပြောသည်

"သားကို ကောင်းကောင်း မဆုံးမတာ အဖေရဲ့ အပြစ်ပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို သေအောင် ရိုက်မယ်။"

ထန်ဟောင်  "..."

သူ့မှာ ပြောချင်သော ဆဲဆိုသံများစွာ ရှိသော်လည်း ရင်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားလိုက်ရသည်။ ဒါက ရှုံးရင် လက်မခံဘဲ ရန်ရှာတာ မဟုတ်ဘူးလား ငါသာ အဆင့် ၉၈ ရောက်တဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်ဦး။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ထန်ဟောင်မှာ ထပ်ခါတလဲလဲ သည်းခံနေရသည်။ သူ ထပ်ပြီး အရိုက်မခံလိုတော့ပေ။

"ရှောင်ဆန်း... မင်း ဘယ်လိုမှ အနိုင်မရပါစေနဲ့" ဟု ထန်ဟောင်က စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ဆုတောင်းနေမိသည်။ သူ ခိုးထွက်ပြေးချင်သော်လည်း လင်ချင်း၏ မျက်လုံးများက သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ နေခဲ့လျှင် သေနိုင်သည်ကို ထန်ဟောင် သိသော်လည်း အခု ထွက်ပြေးလျှင်မူ သေချာပေါက် သေမည် ဖြစ်သည်။

...

ထန်ဆန်းသည် လင်းချီကို စိန်ခေါ်သည့်ကိစ္စအား ကျောင်းတစ်ခုလုံးကို မကြေညာခဲ့သော်လည်း သူ၏ လက်အောက်ခံ ကျောင်းသားများမှာမူ အကုန်ရောက်လာကြသည်။ ထိုကျောင်းသားများ၏ အဖော်များပါ လိုက်လာကြသဖြင့် လူအတော်လေး စည်ကားနေသည်။

"လင်းချီ... ဟိုမှာ ရှောင်ဆန်း ဆိုတဲ့ နားငြီးစရာကောင် ရောက်လာပြီ။"

ရှောင်ဝူ  က လာနေသော ထန်ဆန်းတို့အဖွဲ့ကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။

လင်းချီသည် ယနေ့တွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာတွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ။"

လင်းချီသည် လူသားကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထန်ဆန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံများ မမှန်မကန် ဖြစ်လာပြန်သည်။ ယခုအချိန်တွင် လင်းချီသည် မြေပြင်ပေါ်မှ မြေကြီးကဲ့သို့ပင် ရိုးရှင်းနေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

"ဝါး... သူက သိပ်ချောတာပဲ။"

လာကြည့်ကြသော ကျောင်းသားအချို့ကလည်း အော်ဟစ်ချီးကျူးနေကြသည်။

"နင်က ကျောင်းတောင် ပြီးတော့မှာကို အခုမှ ဝင်လာတဲ့ ဂျူနီယာလေးကို ငေးနေတုန်းပဲလား"

"ပြီးတော့မှာတော့ ဘာဖြစ်လဲ ကျောင်းပြီးတော့မယ့်သူက ဂျူနီယာလေးကို မချီးကျူးရဘူးလို့ ဥပဒေရှိလို့လား"

"လင်းချီက မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်အဝရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးတဲ့ ဝိညာဉ်နန်းတော်ကတောင် သူ့ကို အလိုရှိနေတာလို့ ပြောကြတယ်" ဟု ကျောင်းသားအချို့က ပြောနေကြသည်။

ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ ထန်ဆန်း ပို၍ စိတ်တိုသွားသည်။ အားလုံးက မျက်ကန်းတွေပဲ။ ငါ လင်းချီကို အနိုင်ယူလိုက်ရင် သူတို့ ဘယ်လို ချီးကျူးကြဦးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။

"တော်စမ်း... စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့တော့။ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးက မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်အဝရှိသူတွေပဲ။ ဒီနေ့ ဒါကို ငါတို့ အပြတ်ရှင်းကြမယ်။"

ထန်ဆန်း စကားအဆုံးတွင် လင်းချီ တစ်ခုခု မပြောမီမှာပင် ကျောင်းသားများမှာ ဆူညံသွားကြသည်။

"ဒီကလေးကလည်း မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်အဝ ရှိတာလား တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။"

"မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်အဝ ရှိတဲ့သူက ဒီလောက် မများဘူးလေ လင်းချီ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလား"

"သူ လိမ်နေတာ ဖြစ်မှာ။ ဒီကလေး ကြည့်ရတာ အမှန်အတိုင်း ပြောမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။"

ထန်ဆန်း တကယ်ကို ဒေါသထွက်သွားပြီ။ ဤစကားများက သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံး လှောင်ပြောင်မှုများ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း လင်းချီ၏ အရိပ်အောက်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"သွားတော့"

ထန်ဆန်း အချိန်မဆွဲချင်တော့ပေ။ ငွေပြာမြက်သိုင်းဝိညာဉ် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ဝိညာဉ်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားသည်။

"တောက်... ဘာမှ ကြိုမပြောဘဲ ချက်ချင်း တိုက်တာပဲ။ စည်းကမ်း လုံးဝ မရှိဘူး။"

ထန်ဆန်းက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းချီ၏ ရုပ်ရည်ကို စွဲလမ်းနေသော ကျောင်းသူလေးအချို့က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကြသည်။

"သူ့မှာ ဝိညာဉ်ကွင်း ရှိနေပြီလား သူ ပြောတာ အမှန်ပဲလား သူ တကယ်ပဲ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်အဝ ရှိတာလား"

နော့တင်းအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသား အတော်များများမှာ ကျောင်းမဆင်းမီအထိ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းကိုပင် မရရှိကြပေ။

လင်းချီ၏ မျက်နှာမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထူထပ်သော ငွေပြာမြက်များသည် သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ဘယ်အရပ်ကိုမျှ ထွက်ပြေး၍ မရအောင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

"မင်းလည်း မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်အဝ ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ မင်းရဲ့ အစွမ်းက ငါ့ထက် အများကြီး နိမ့်ပါးပါတယ်။"

ထန်ဆန်းသည် တိုက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ငွေပြာမြက်များဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသော လင်းချီသည် လွတ်မြောက်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိပေ။ သူသည် အနိုင်ရလွယ်လွန်းသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲမှ မကျေနပ်ချက်များမှာ လုံလောက်စွာ ပေါက်ကွဲခွင့် မရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ဆရာ... လင်းချီက ဒီလိုမျိုးနဲ့ ထန်ဆန်းကို ရှုံးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

အဝေးတစ်နေရာတွင် နော့တင်းအကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ဆရာကြီးမုန့်  ၏ ဘေးတွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေသည်။

"ဆက်ကြည့်နေလိုက်ပါ။"

အခြားသူများက ထိတ်လန့်နေချိန်တွင် ထန်ဟောင်၏ ကြွက်သားများမှာမူ တင်းမာနေသည်။

"ရှောင်ဆန်း... မင်း ငါ့ကို သေအောင် သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။"

ထန်ဆန်းကို စိတ်ပျက်နေသကဲ့သို့ လင်းချီကိုလည်း သူ ပို၍ ဒေါသထွက်မိသည်။ "မင်းက မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်အဝရှိတာလေ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျရတာလဲ ပထမတစ်ကွက်တည်းနဲ့တင် ရှုံးရတယ်လို့။"

ထန်ဟောင်သည် လင်ချင်းနှင့် သေအောင် တိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏ အဆင့်များစွာ ဆုံးရှုံးရမည် ဆိုလျှင်တောင် ထန်ဆန်းကို ခေါ်၍ ထွက်ပြေးရမည်။ သို့သော် ထန်ဟောင် အံ့သြသွားသည်မှာ လင်ချင်းက မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်ဘဲ ငြိမ်သက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိုက်မဲလိုက်တာ ပိုးစုန်းကြူးရဲ့ အလင်းလေးက နေလမင်းရဲ့ အလင်းရောင်ကို ဘယ်လိုများ ယှဉ်ပြိုင်ရဲရတာလဲ"

လင်ချင်း၏ စကားအဆုံးတွင် အခြေအနေများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ လင်းချီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဝန်းရံထားသော ငွေပြာမြက်များသည် တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး လင်းချီသည် ထိုအတွင်းမှ အေးဆေးစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်ဆန်း... မင်း အခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ"