အခန်း (၁၃)  အစွမ်းထက်လှသော ဆရာကြီးမုန့်

"ဒါပဲ... ဒါပဲဖြစ်ရမယ် ဒါသေချာတယ်ဟ"

ယွီရှောင်ကန်းသည် ကမ္ဘာပျက်မည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် တက်ကြွလာသည်။

ဆရာကြီးမုန့်က မျက်တောင်များကို နှိမ့်ချကာ ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းကတော့ ပြုပြင်လို့မရတဲ့ ထုဆစ်လို့မရတဲ့ သစ်သားဆွေးပဲ။ မင်းရဲ့ နှလုံးသားက ငါ့ရဲ့ ဆွေးမြည့်သစ်သားသိုင်းဝိညာဉ်ထက်တောင် ပိုပြီး ပုပ်ပွနေပြီ"

ယွီရှောင်ကန်းမှာမူ ပြိုင်ဘက်ကင်း အမှန်တရားတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ ဆရာကြီးမုန့်၏ စကားများကို နားမဝင်တော့ဘဲ ဆရာကြီးမုန့်သည် သူ၏ ဒုတိယမြောက်သိုင်းဝိညာဉ်ကို တမင်ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟုသာ လုံးဝဥဿုံ ယူဆလိုက်တော့သည်။

ဤကဲ့သို့ အသုံးမကျသောသိုင်းဝိညာဉ်မျိုးနှင့် ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလို စီရင်ချက်တုန့်လော့ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေး။

ငါ့ကို လာညာဖို့ မစဉ်းစားနဲ့ ဆရာကြီးမုန့်ရေ။ ငါ ယွီရှောင်ကန်းက ဝိညာဉ်သီအိုရီမှာ သီအိုရီအရ အနိုင်မရှိတဲ့သူပဲ။

ယွီရှောင်ကန်း၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အောင်ပွဲခံနည်းဗျူဟာမှာ အလွန်ပင် အားကောင်းလှသော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ တပည့်ကောင်းလေး ထန်ဆန်းက မေးလိုက်သည်

"ဆရာ... ဘာလို့ ဆရာကြီးမုန့်ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းက အနက်ရောင် ဖြစ်နေတာလဲ စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းမှာ နှစ်သောင်းချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူလို့ ရလို့လား"

ယွီရှောင်ကန်း၏ အကြည့်သည် ဆရာကြီးမုန့်၏ စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းပေါ်သို့ ရုတ်တရက် စူးစိုက်သွားသည်။

သူသည် ဆရာကြီးမုန့်က စီရင်ချက်တုန့်လော့ ဖြစ်နေသည်ကို အံ့သြနေမိသဖြင့် အခြားသော ယုတ္တိမတန်သည့် အချက်တစ်ခုကို မျက်ကွယ်ပြုထားမိခြင်း ဖြစ်သည်။

"နှစ်သောင်းချီ ဝိညာဉ်ကွင်းလား စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းက တကယ်ပဲ နှစ်သောင်းချီ ဝိညာဉ်ကွင်း ဖြစ်နေတာလား"

"သီအိုရီအရ စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းရဲ့ စုပ်ယူနိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်က ငါးထောင်ပဲ ရှိတာ အဲဒါက တစ်သောင်းဆိုတဲ့ ကိန်းဂဏန်းနဲ့ ငါးထောင်တောင် ကွာခြားနေတာပဲ။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ယွီရှောင်ကန်း၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အောင်ပွဲခံမှုဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခံစစ်တံတိုင်းကြီးမှာ နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

"ယွီရှောင်ကန်း... ခင်ဗျား ငါ့ဆရာနဲ့ ဝိညာဉ်သီအိုရီအကြောင်း ယှဉ်ပြိုင်ချင်သေးလား" လင်းချီက မေးလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းရဲ့ စုပ်ယူနိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်က ၄၂၃ နှစ် ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းက ၇၆၄ နှစ် တတိယကတော့..."

ယွီရှောင်ကန်းသည် အလွတ်ကျက်ထားသော စာသားများကို ရွတ်ဖတ်သကဲ့သို့ ဝိညာဉ်ကွင်း တစ်ခုချင်းစီ၏ စုပ်ယူနိုင်သော အမြင့်ဆုံး သက်တမ်းများကို ရွတ်ပြနေတော့သည်။

"မင်းက စာအုပ်ထဲက အတိုင်းပဲ ရွတ်တတ်ပြီး လက်တွေ့နဲ့ ဘယ်လို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာ မသိဘူး။ ဒီလောက် အရည်အချင်းနဲ့ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆရာသခင်လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့"

ဆရာကြီးမုန့်၏ မျက်လုံးများသည် လမ်းမှားရောက်နေသော တပည့်တစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည့် တင်းကြပ်သော ဆရာတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများနှင့် တူနေသည်။

"ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူခြင်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး အကန့်အသတ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းခြေ တစ်ခုပဲ ရှိတာ။ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု အားနည်းပြီး စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားနည်းတဲ့ ဝိညာဉ်ဆရာတွေဟာ ဒီအကန့်အသတ်ထက် အများကြီး လျော့နည်းပြီးတော့ပဲ စုပ်ယူနိုင်ကြတယ်။"

"အပြန်အလှန်အားဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားက လုံလောက်တယ်ဆိုရင် အသက်သက်တမ်း ပိုကြီးတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူနိုင်တာဟာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး။"

"သန်မာတဲ့ ကိုယ်ပွားအသွင်ပြောင်းခြင်းဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်တချို့ဟာ သက်တမ်းပိုရင့်တဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းတွေကို စုပ်ယူနိုင်လေ့ ရှိကြတယ်။ ဒါက ဦးနှောက်ရှိတဲ့သူတိုင်း စဉ်းစားလို့ ရတဲ့အရာပဲ အဲဒါကို ကျမ်းစာတစ်စောင်လို ကိုင်စွဲထားဖို့ မလိုဘူး"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ယွီရှောင်ကန်းသည် ထိုစကားကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေမိသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ထန်ဆန်းမှာ သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ အလွန်အမင်း ခံစားနေရသည်ဟု ထင်ကာ သနားစိတ် ဝင်လာသည်။

အကယ်၍ အရည်အချင်းပိုင်းမှာပဲ ရှုံးနိမ့်တာဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း ဆရာ အဂုဏ်ယူဆုံး ဖြစ်သော ဝိညာဉ်သီအိုရီပိုင်းမှာမှ အပြတ်အသတ် အလဲထိုးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဆရာ... သွားကြရအောင်"

"မသွားဘူး ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သီအိုရီက ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး"

ယွီရှောင်ကန်းသည် ထန်ဆန်း၏ ကမ်းပေးထားသော လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အော်... ဟုတ်ပြီ ငါ့မှာ ဝိညာဉ်တူပွားခြင်း သီအိုရီလည်း ရှိသေးတယ်။ သတ္တဝါဝိညာဉ်တွေက အပင်ဝိညာဉ်ကွင်းတွေကို စုပ်ယူနိုင်တယ် အပြန်အလှန်အားဖြင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါက ငါ အဂုဏ်ယူဆုံး သုတေသနပဲ ခင်ဗျား ဒါကို သိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယွီရှောင်ကန်းသည် တစ်စုံတစ်ရာသော အချက်မှာ ဆရာကြီးမုန့်ကို ကျော်လွန်နိုင်ရန် သူ၏ ဦးနှောက်ကို ညှစ်ထုတ် စဉ်းစားနေသည်။

ဟားဟားဟား~

ဆရာကြီးမုန့်သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို သပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းကိုယ်မင်း အပြာရောင်လျှပ်စီး နဂါးဘုရင်မျိုးနွယ်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်လို့ ခေါ်နေတာလား မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတစ်ယောက်ဟာ လျှပ်စီးဓာတ်ရှိတဲ့ အပင်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်သားရဲရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူခဲ့တာကို မင်းမသိဘူးလား"

"ဒါကို မင်းရဲ့ သုတေသနလို့ ခေါ်တာလား ဒါက လူတိုင်းသိတဲ့ အခြေခံဗဟုသုတသက်သက်ပဲ တခြား ဝိညာဉ်ဆရာတွေက ဒါကို သူတို့ရဲ့ သုတေသနလို့ မသတ်မှတ်ကြရုံပဲ ရှိတာ"

ယွီရှောင်ကန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှုကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ဟိုက်နေသည်။

လင်းချီက သူ ပေါက်ကွဲတော့မည်ဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများ လန်တက်သွားကာ နောက်သို့ လဲကျသွားပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။

"ဆရာ... ဆရာ... ဘာဖြစ်တာလဲ"

ထန်ဆန်းသည် ယွီရှောင်ကန်းကို ကပြာကယာ ဖမ်းထိန်းလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဆရာကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားတော့။ မင်းတို့အတွက် အကျိုးရှိမယ့် အချိန်မျိုး မဟုတ်ရင် ဒီဝါးတောထဲကို လာမနေနဲ့"

လင်းချီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးပြီး ဆရာ့ကို လာရောက်စိန်ခေါ်သော အစေခံတစ်ဦးကို နှင်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"လင်းချီ"

ထန်ဆန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး သူ၏ နဖူးတွင် သွေးကြောများ ထောင်ထွက်လာသည်။

"မင်း ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်း ရမယ့်အချိန်ကို ငါ စောင့်နေမယ်။ ငါက မင်းထက် ပိုသန်မာတယ်ဆိုတာ ငါ့ဆရာက မင်းဆရာထက် ပိုသာတယ်ဆိုတာ... ဝိညာဉ်သီအိုရီက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတယ်ဆိုတာကို ငါ့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ သက်သေပြမယ်"

သူသည် ယွီရှောင်ကန်းက ဆရာကြီးမုန့်ထက် ပိုတော်သည်ဟု နောက်ဆုံးအထိ မပြောရဲဘဲ ဝိညာဉ်သီအိုရီပိုင်းမှာသာ ပိုတော်သည်ဟု အသားပေး ပြောသွားသည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ထန်ဆန်းသည် လင်းချီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ ယွီရှောင်ကန်းကို ဝါးတောထဲမှ တွဲခေါ်သွားတော့သည်။

လင်းချီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်နေလျှင် သူ့ကို ထပ်မံ နာကျင်စေမည့် "ကြင်နာသော စကားလုံးများ" ထွက်လာဦးမည်ကို သူ သိနေသည်။

"လင်းချီ... သူ့ဆရာက ရှုံးလို့ သတိလစ်သွားတာတောင် သူက ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲသေးတယ်နော်"

ရှောင်ဝူသည် ထန်ဆန်းက ဘယ်က လျှို့ဝှက်ချက်တွေကြောင့် ဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေတာလဲ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဦးနှောက်မှာ တစ်ခုခု ချို့ယွင်းနေတာလားဆိုတာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

လင်းချီက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်  "ယွီရှောင်ကန်း သတိလစ်သွားတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ"

"သူ သတိမလစ်ဘူးလား သူလဲတောင် လဲသွားတာလေ"

ယွီရှောင်ကန်းသည် သရုပ်ဆောင် အလွန်တော်လှသည် အမှန်တကယ် မူးလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် လင်းချီ၏ စူးရှသော အာရုံခံနိုင်စွမ်းတွင်မူ ယွီရှောင်ကန်း၏ အသက်ရှုသံသည် သူ မလဲမီနှင့် လဲပြီးနောက်တွင် များစွာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ မြေပေါ်သို့ လဲကျခါနီးတွင် သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အနည်းငယ် မြန်လာသေးသည်။ သူက ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"သတိလစ်ချင်ယောင်ဆောင်တာကို သတိလစ်တာလို့ ခေါ်လို့ရမလား"

"အဲဒီလိုလည်း လုပ်လို့ရတာလား" ရှောင်ဝူက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယွီရှောင်ကန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်သီအိုရီက သူတစ်ပါးထက် နိမ့်ကျသည်ကို ဝန်မခံလိုသဖြင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဆရာကြီး" လင်းချီက မေးလိုက်သည်  "ဘာလို့ ဆရာ့ရဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ကွင်းက ရာစုနှစ်ချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ဆရာ့မှာ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ မရှိဘူးလား"

ယွီရှောင်ကန်းနှင့် ထန်ဆန်းတို့က ဆရာကြီးမုန့်၏ ဝိညာဉ်ကွင်း ပုံစံသည် ပုံမှန်ထက် ကျော်လွန်နေသည်ဟု ထင်ကြသော်လည်း လင်းချီကမူ ထိုထက်မက ပိုသာသင့်သည်ဟု ထင်မြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါက မွေးကတည်းက ဒါတွေကို သိလာတာ မဟုတ်ဘူး သင်ယူမှုနဲ့ သုတေသနတွေကနေ တစ်ဆင့်ချင်း ရရှိလာတာပါ"

ဆရာကြီးမုန့်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြသည်။

"ဒါ့အပြင် ဝိညာဉ်ကွင်းတွေက အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ မှန်ပေမဲ့ သက်တမ်းရင့်တာတွေကလည်း အဲဒီလောက်အထိ အဆုံးအဖြတ် မပေးပါဘူး အဲဒါအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေဖို့ မလိုဘူး"

အင်း... အဲဒါက တကယ်ကို ယုတ္တိရှိသားပဲ ဒါက စနစ်က ဖန်တီးထားတဲ့သူနဲ့တောင် မတူဘူး။

"လင်းချီ... ဟိုလေ..."

ရှောင်ဝူသည် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် အနားတိုးလာသည်။

"ယွီရှောင်ကန်း အော်ဟစ်နေတာကို ငါ မတားနိုင်ခဲ့ဘူး ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ ရမလား နောက်တစ်ခါ မဖြစ်စေရဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ် ငါ့ကို ဒီ အရန်ဝိညာဉ်ကွင်း ဘဝမှာ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ထားပေးပါနော် ဟုတ်ပြီလား"

ကိစ္စတွေက ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး လင်းချီမှာ ထိခိုက်မှု မရှိသော်လည်း ရှောင်ဝူကတော့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်း အမှားကို မင်းသိရင် ကောင်းတာပေါ့။ ဒီတစ်ခါကိုတော့ မှတ်ထားမယ်။ နောက်တစ်ခါ ရှိလာရင်တော့ အရင်အပြစ်တွေပါ ပေါင်းပြီး အပြစ်ပေးရလိမ့်မယ်"

ဆေးစိမ်ချိုးခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် အန္တရာယ်မရှိသလို အနှောင့်အယှက် ခံရရုံနှင့်လည်း လွယ်လွယ်ကူကူ ပျက်စီးမသွားပေ။

သို့သော် ဤယုန်မလေးက အမှားဝန်ခံချင်စိတ် ပြင်းပြနေသဖြင့် လက်ခံပေးလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

"မင်းက အကောင်းဆုံးပဲဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။ စိတ်မချပါနဲ့ ငါ့ရဲ့ အရန်ဝိညာဉ်ကွင်း တာဝန်ကို အကောင်းဆုံး ထမ်းဆောင်သွားပါ့မယ် ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို မင်း စုပ်ယူဖို့ မလိုအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမှာပါ"

ရှောင်ဝူသည် အရန်ဝိညာဉ်ကွင်း ဆိုသည့် အဆင့်အတန်းကို အပြည့်အဝ လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်ပြီး အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ထိုအရာကို တွန်းလှန်ချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။

"ဒါနဲ့ လင်းချီ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လောက်အထိ သန်မာနေပြီလဲ အသက် ငါးရာကျော်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူနိုင်မလား"

ဆရာကြီးမုန့်က လင်းချီကို ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်အောင်လုပ်ပေးနေခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှောင်ဝူ သိနေသဖြင့် သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

"နှစ်ငါးရာလား"

လင်းချီနှင့် ဆရာကြီးမုန့်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အကယ်၍ ဤမျှ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအားလုံးသည် လင်းချီကို နှစ်ငါးရာသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်ကွင်းကိုသာ စုပ်ယူခွင့်ပေးရန် ဖြစ်နေပါက ဆရာကြီးမုန့်၏ အရည်အချင်းကို အထင်သေးရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ဆရာကြီးမုန့်က ပြောသည်  "ရှောင်ချီမင်း ဆေးစိမ်ချိုးတာ ပြီးသွားပြီပဲ။ အချိန်စောသေးတာမို့ မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် တိုးတက်ဖို့နဲ့ သန်မာလာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို ပိုပြီး လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် ဓားသိုင်းပညာ တစ်ခုကို ငါ သင်ပေးမယ်"

"ဆရာကြီး... ဆရာကြီးက ဓားသိုင်းလည်း တတ်တာလား" လင်းချီက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က အားနည်းတယ် အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းစတင်ခါစ အချိန်တုန်းကပေါ့။ ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ဖို့ တခြားသော တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုတွေကိုလည်း ငါ လေ့လာခဲ့တယ် ဓားသိုင်းကလည်း အဲဒီအထဲက တစ်ခုပဲ"

"တခြားနေရာတွေကနေ သင်ယူခဲ့တာတွေအပြင် ငါကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်စွမ်းရည်အနည်းငယ်လည်း ရှိတယ် အဲဒါတွေကိုလည်း အနာဂတ်မှာ မင်းကို တစ်ဆင့်ချင်း သင်ပေးသွားမှာပါ"

လင်းချီမှာ ချီးကျူးစကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဆရာကြီးမုန့်သည် တကယ့်ကို အစစအရာရာ တတ်မြောက်သူ ဖြစ်သည် သူသည် လင်းချီ၏ ဆရာဖြစ်ထိုက်ပေသည်။