အခန်း (၁၁)  ဆေးစိမ်ချိုးခြင်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်စေခြင်း

"ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်ကို အရှင်လတ်လတ် ပြုတ်တော့မလို့လား"

သူ့ရှေ့တွင် တငွေ့ငွေ့တက်နေသော ဆေးအိုးကြီးကို ကြည့်ရင်း အထူးသဖြင့် ၎င်းအောက်ရှိ တဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော မီးလျှံများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်းချီ တစ်ချက် တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။

ဆရာကြီးမုန့်က သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုမည်မဟုတ်ဟု သူယုံကြည်သော်လည်း ဗွက်ဗွက်ဆူနေသော အသံများက သူ့ကို စိုးရိမ်တုန်လှုပ်စေသည်။

ရှောင်ဝူက လင်းချီကို စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲထားသည်။

"လင်းချီ... မဝင်နဲ့ဦး အထဲဝင်သွားရင် မင်း အရှင်လတ်လတ် အပြုတ်ခံရမှာ"

ဆရာကြီးမုန့်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောသည်  "ကြည့်ရတာသာ ကြောက်စရာကောင်းတာပါ အပူချိန်က တကယ်တော့ အဲဒီလောက် မမြင့်ပါဘူး။ ဆင်းသွားရင် မင်းသိပါလိမ့်မယ်။"

အထဲရောက်သွားပြီးမှ သိရမယ်ဆိုရင် နောက်ကျသွားပြီ မဟုတ်လား

လင်းချီ စိတ်ထဲမှ ညည်းညူရင်း အံကြိတ်ကာ ဆေးအိုးထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဆေးစိမ်ချိုးခြင်းရဲ့ အာနိသင်ကို စုပ်ယူရာမှာ အဟန့်အတားမဖြစ်အောင် မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်လိုက်ဦး။"

ဘေးနားရှိ ယုန်မလေး၏ နားရွက်ကလေးများ နီရဲသွားသော်လည်း သူမက ခေါင်းမလွှဲဘဲ မျက်လုံးလေးများ ပြူးကြည့်နေသေးသည်။

"ဟိုယုန်မလေး... အပြင်ထွက်ပြီး စောင့်နေစမ်း။" ဆရာကြီးမုန့်က ပြောလိုက်သည်။

"အမ်"

ရှောင်ဝူသည် ခဏလောက် ထပ်နေချင်သေးသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက် အပြင်ဘက်သို့ လွင့်ပါသွားတော့သည်။

"ဟွန့်... စီရင်ချက်တုန့်လော့ဖြစ်နေရင် ပြီးရောလား"

အခန်းထဲတွင် လင်းချီ အံကြိတ် ခြေစုံပစ်ကာ ဆေးအိုးထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

"ဟား..."

ဆရာကြီးမုန့် ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည် ဆေးအိုးထဲမှ ဆေးရည်၏ အပူချိန်မှာ သူထင်ထားသလောက် မမြင့်သော်လည်း နိမ့်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကို ခံစားနေရစဉ်မှာပင် လင်းချီသည် သူ၏ ဦးခေါင်းထံသို့ လန်းဆန်းသော အအေးဓာတ်တစ်ခု တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပူလိုက်အေးလိုက် ဖြစ်နေသော ဤထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်က လင်းချီကို အအေးခံရန် ယပ်ခတ်ချင်စိတ် ပေါက်စေသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဝတ်အစားများ ထပ်ဝတ်ထားချင်စိတ်ကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ငါညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လည်ပတ်စေ။"

လင်းချီသည် ခံစားချက်အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ကာ မျက်လုံးမှိတ်လျက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လည်ပတ်စေလိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကံကြမ္မာခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

ဆေးစိမ်ချိုးခြင်း၏ အာနိသင်များမှာ သိသိသာသာ ပိုမိုနူးညံ့သိမ်မွေ့လာသည်။

နွေးထွေးသော ခံစားချက်က သူ၏ ခြေလက်အင်္ဂါများနှင့် အရိုးအဆစ်များဆီသို့ စီးဆင်းသွားပြီး အေးမြသော ခံစားချက်က သူ၏ စိတ်အာရုံပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဆရာကြီးမုန့်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ဆေးအိုးအောက်ရှိ မီးလျှံများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဝေလငါးကော်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး ပယင်းရောင်ကဲ့သို့ ရွှေရောင်ဝင်းနေသော အရည်စက်များကို ဆေးအိုးထဲသို့ ချပေးလိုက်သည်။

ဆေးအိုးထဲရှိ ဆေးရည်မှာ ချက်ချင်းပင် ရွှေဝါရောင် သန်းသွားသည်။ ထို့နောက် ဆရာကြီးမုန့်သည် ကျောက်စိမ်းပုလင်း သုံးလုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ မတူညီသော အရောင်ရှိသည့် ဆေးရည်များမှာ ဆေးအိုးထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စီးဝင်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ပြင်းရှသော ဆေးရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားကာ အဝေးသို့ပင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။

ဝါးတော၏ အပြင်ဘက်တွင် ထန်ဆန်း ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ပျံ့လွင့်လာသော ဆေးရနံ့ကို ရရှိလိုက်သည်။

"ဒါက..."

ထန်ဆန်းသည် ထိုရနံ့ထဲတွင် အဖိုးတန် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ထိုဆေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ လျှို့ဝှက်နတ်ဘုံစွမ်းအားလည်ပတ်မှုမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။

ထန်ဆန်း ခြေလှမ်းများကို မြှင့်လိုက်သည်။

ဝါးတောလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာရင်း ထန်ဆန်းသည် အဆောက်အဦးပြင်ပရှိ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှောင်ဝူကို အဝေးမှ မြင်လိုက်ရသည်။

ထန်ဆန်းက ရှောင်ဝူကို မြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရှောင်ဝူသည်လည်း သူနှင့် ယွီရှောင်ကန်းကို မြင်သွားသည်။

ရှောင်ဝူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီစိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ကောင်က ဘာလို့ ဒီကို ထပ်ရောက်လာပြန်တာလဲ

လင်းချီက အထဲတွင် ဆေးစိမ်ချိုးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမကို အပြင်ထုတ်လိုက်ခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက်သက်သက်ဟု ရှောင်ဝူ ခံစားရသော်လည်း လင်းချီကို မည်သူမျှ မနှောင့်ယှက်စေရန် သူမ တားဆီးရမည်။

"အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း ထပ်ပြီး တိုးမလာနဲ့တော့။"

ရှောင်ဝူသည် ထန်ဆန်းနှင့် ယွီရှောင်ကန်းတို့၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။

ယွီရှောင်ကန်းအတွက် ဤနေရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် ဝါးတောအိမ်လေး ရှိနေသည်ကို သူ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။

ရှောင်ဝူ၏ တားဆီးမှုကို ခံရသည့်အခါ ယွီရှောင်ကန်း အတော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

အကယ်ဒမီရှိ ဆရာတိုင်းက သူ့ကို "ဆရာသခင်"ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်ကို ဤမိန်းကလေးငယ်က မည်သို့ကြောင့် ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းနေရသနည်း။

"ငါ ဆရာကြီးမုန့်ကို လာရှာတာပါ။"

ယွီရှောင်ကန်းသည် ဆရာကြီးမုန့်၏ အမည်မှလွဲ၍ အခြား ဘာမှမသိပေ။

"ဆရာက အလုပ်ရှုပ်နေတယ် နောက်မှ ပြန်လာခဲ့ပါ။"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ဝူ သူတို့ကို ပေးမဖြတ်နိုင်ပေ။

အကယ်၍ ဤကိစ္စသေးသေးလေးကိုတောင် သူမ မဖြေရှင်းနိုင်လျှင် သူမသည် အရန်ဝိညာဉ်ကွင်းအဖြစ် ချက်ချင်း အသုံးချခံရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ယွီရှောင်ကန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ လူတစ်ယောက်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု နည်းလေလေ ပို၍ မာနကြီးလေလေ ဖြစ်တတ်သည်။ ယွီရှောင်ကန်းသည် သူ့အပေါ် ရိုင်းစိုင်းမှုကို မခံရပ်နိုင်ပေ။

ယွီရှောင်ကန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထန်ဆန်းက ပို၍ စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဆေးရနံ့မှာ သူ့အတွက် အကျိုးရှိမည့် အရာတစ်ခုခုထံမှ လာသည်ကို သူ အာရုံခံမိသည်။

မည်မျှပင် လိုချင်နေပါစေ သူက အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရန်တော့ မဝံ့ရဲပေ။

ဆရာကြီးမုန့်၏ အစစ်အမှန် ခွန်အားကို သူ မသိသော်လည်း သူ၏ လက်ရှိအဆင့်ဖြင့် မယှဉ်နိုင်သည်မှာ သေချာသလောက် ရှိသည်။

ဘဏ္ဍာတိုက်ကြီးက ရှေ့တွင် ရှိနေပါလျက်နှင့် ဘာမှ မရရှိနိုင်သော ဤခံစားချက်က ထန်ဆန်းကို အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

သူသည် မည်သည့်အခါမျှ လက်ဗလာဖြင့် မပြန်တတ်ပေ။ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကိုပင် လိုချင်တပ်မက်ခဲ့သူ ဖြစ်ရာ ပြင်ပလူ၏ ပစ္စည်းကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

လင်းချီသည် အိမ်ထဲတွင် ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော အကျိုးကျေးဇူးကို ခံစားနေရသည်ဟု ထန်ဆန်း အသေအချာ သိနေသည်။

တောက် ဘာလို့ အခွင့်အရေးမှန်သမျှ သူပဲ ရနေရတာလဲ

"ဆရာကြီးမုန့်... ကျွန်တော် ယွီရှောင်ကန်းက ဝိညာဉ်သီအိုရီနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံဖို့ ရောက်လာတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ပညာလက်ဆင့်ကမ်းပေးဖို့ ဝန်မလေးပါနဲ့။"

ယွီရှောင်ကန်းသည် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် စကားများမနေချင်သဖြင့် ဆရာတစ်ဦးထံ လာရောက်ဂါရဝပြုသော ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ လေယူလေသိမ်းဖြင့် ဝါးအိမ်အတွင်းသို့ အော်ပြောလိုက်သည်။

"နင်..."

ရှောင်ဝူ ဒေါသထွက်သွားသည်။

ဒီလူအိုကြီးက တကယ်ကို ယုတ်မာတာပဲ သူက ငါ့ကို သေအောင် သတ်တော့မလို့ပဲ။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။"

ရှောင်ဝူ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ယွီရှောင်ကန်း၏ ဦးခေါင်းကို ကန်လိုက်သည်။

ယွီရှောင်ကန်းသည် ဝိညာဉ်ဆရာသခင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်နှင့် တုံ့ပြန်မှုနှုန်းမှာ အလွန်ပင် ညံ့ဖျင်းလှသည်။

ရှောင်ဝူ၏ ရုတ်တရက် ကန်ချက်ကို ရှောင်ရန် သူ အချိန်မရလိုက်ပေ။

"ရပ်လိုက်စမ်း။"

ထန်ဆန်း လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး တစ္ဆေရိပ်ခြေလှမ်းကို သုံးကာ ယွီရှောင်ကန်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရှောင်ဝူကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ရှောင်ဝူက ယွီရှောင်ကန်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည့်အတွက် ထန်ဆန်းသည် ဒေါသထွက်မည့်အစား စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေမိသည်။

ကောင်းပြီ။ သူမကို ငါ့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ အနိုင်ယူပြနိုင်ရင် အနည်းဆုံးတော့ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ငါ့ကို စွဲထင်ကျန်ရစ်စေလိမ့်မယ်။

ငါက လင်းချီထက် အများကြီး ပိုအစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ သူမ သေချာပေါက် သိမြင်သွားလိမ့်မယ်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ဝါးအိမ်အတွင်းမှ ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထန်ဆန်းနှင့် ယွီရှောင်ကန်း နှစ်ဦးလုံးမှာ ထိုဖိအားကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် လဲကျသွားတော့သည်။

ဆရာကြီးမုန့် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီဆိုတာ ရှောင်ဝူ သိလိုက်သည်။

"မင်းတို့ လူယုတ်မာနှစ်ယောက်... ဒါတွေအားလုံးက မင်းတို့ကြောင့်ပဲ။"

ရှောင်ဝူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝါးခက်တစ်ခုကို ချိုးလိုက်ပြီး ထန်ဆန်းနှင့် ယွီရှောင်ကန်းတို့ကို ရိုက်နှက်တော့သည်။

"ရပ်... ရပ်လိုက်စမ်း ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

ဆရာကြီးမုန့်၏ စွမ်းအားလှိုင်းကြောင့် ထန်ဆန်းနှင့် ယွီရှောင်ကန်းတို့မှာ ထမရဘဲ ဖြစ်နေကာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံနေရခြင်းမှာ အလွန်ပင် အရှက်ရစရာ ဖြစ်နေသည်။

ထန်ဆန်း၏ ဒေါသမှာ ယွီရှောင်ကန်းထက်ပင် ပိုနေသည်။

အထူးသဖြင့် ရှောင်ဝူ၏ ရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့ အရှက်ခွဲခံရခြင်းကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။

သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲကာ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိကပ်ခံထားရသဖြင့် ထ၍မရပေ။

ထန်ဟောင်သည် ဤနေရာတွင် ရှိမနေသဖြင့် ဝင်မကူနိုင်ပေ။

သူသည် ဒဏ်ရာများ ထပ်မံရရှိထားသဖြင့် ဒဏ်ရာကုသရန် နေရာတစ်ခုသို့ သွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေလျှင်ပင် လှုပ်ရှားရဲမည် မဟုတ်ပေ မဟုတ်ပါက လင့်ချင်းက သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော်က အပြာရောင်လျှပ်စီး နဂါးဘုရင်မျိုးနွယ်စုကပါ ဆရာကြီးမုန့်... ခင်ဗျား အကန့်အသတ်ကို မကျော်ပါနဲ့။"

ယွီရှောင်ကန်းသည် အချည်းနှီး ရုန်းကန်နေရင်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြီးမားဆုံး နောက်ခံအင်အားကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

သို့သော် ဝါးအိမ်အတွင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဆရာကြီးမုန့်က သူ၏ စကားကို လုံးဝ အလေးမထားပေ။

ရွှေရောင် မြူခိုးများ ဝါးအိမ်အတွင်းမှ ပျံ့လွင့်လာပြီးနောက် ပြန်လည် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ခုကြောင့် ဝါးအိမ်တံခါးမှာ ပွင့်ထွက်သွားသည်။

ရွှေရောင်မြူခိုးများအတွင်းမှ လူကြီးတစ်ဦးနှင့် ကလေးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟေး... ဒါ ရှောင်ဆန်း မဟုတ်လား မြေကြီးက အေးနေတာကို ဘာလို့ လှဲနေတာလဲ"

ထန်ဆန်း: “.....”

သူသည် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေမိသည်။ လင်းချီ၏ ဂရုစိုက်ဟန်ပြသော စကားလုံးများမှာ သူ့အတွက်တော့ အကြီးမားဆုံး လှောင်ပြောင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ထန်ဆန်းအတွက်တော့ လင်းချီနှင့် ရှောင်ဝူတို့၏ ရှေ့တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ အကူအညီမဲ့စွာ လဲကျနေရခြင်းထက် ပို၍ အရှက်ရစရာ မရှိတော့ပေ။

"ကျွန်တော်က အပြာရောင်လျှပ်စီး နဂါးဘုရင်မျိုးနွယ်ကပါ ဆရာကြီးမုန့်... ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ။"

ယွီရှောင်ကန်းသည် အပြာရောင်လျှပ်စီး နဂါးဘုရင်မျိုးနွယ်စုကို သူ၏ အကြီးမားဆုံး အားကိုးရာအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ဆက်လက် အော်ဟစ်နေတော့သည်။