အခန်း ၉။ ဘီဘီတုန်သည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်
"ဗျဲ
ရှောင်ဝူသည် ထန်ဆန်းနှင့် ယူရှောင်ကန်းတို့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လျှာထုတ်ကာ မျက်နှာပျက်ပြောင်ပြလိုက်သည်။
"စုယန်၊ မင်း ကြောက်စရာမလိုပါဘူး။ ထန်ဆန်း ဒါမှမဟုတ် ယူရှောင်ကန်းက မင်းကို ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာရင် အစ်မရှောင်ဝူက ကူပြီး ရိုက်ပေးမယ်။"
စုယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ကြောက်ရမလား?
ငါ့ရဲ့ ရွှေလက်ချောင်း ကို နိုးထပြီးပြီသူ့ရဲ့ ကို ငါ ကြောက်ရမှာလား?
အဲ့ဒီကြွက်သေထန်ဟောက်က ဘယ်မှာ ပုန်းနေမှန်းသာ ငါသိရင် ဒီဆရာတပည့် နှစ်ယောက်ကို ဒီနေ့တင်ပဲ လေပေါ် ပျံဝဲသွားအောင် လုပ်လိုက်မှာ။
"စားစရာရှိတာ စား၊ မဖြုန်းတီးနဲ့။"
စုယန်က ပြန်ပြောပြီး ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ကာ ဆက်စားလိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင်တော့။
တန်ဆန်းသည် ယူရှောင်ကန်းကို နောက်ကနေ လိုက်သွားပြီး ယူရှောင်ကန်းရဲ့ ရုံးခန်းအထိ ရောက်သွားသည်။ ထန်ဆန်းသည် ယူရှောင်ကန်းကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။
"ဆရာ၊ ကျွန်တော်..."
ယူရှောင်ကန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "ငါ သိပါတယ်၊ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ" ဟု ပြောသည်။
ထန်ဆန်းက နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးသည်။
"ဆရာ၊ ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ဆရာ သိထားပြီးပြီလား?"
ယူရှောင်ကန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
"ဆန်းလေး၊ ဆရာက ဒါတွေကို အကုန် ဖြတ်သန်းလာခဲ့တာပါ။ မင်း ရှောင်ဝူကို အမြဲတမ်း သဘောကျနေမှန်း ငါသိတယ်၊ ဒီနေ့ ပြဿနာတက်တာလည်း ဒါကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား?"
ဒီစကားကို ကြားတော့ ထန်ဆန်းသည် ခေါင်းငုံ့ကာ "ဟုတ်ပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ယူရှောင်ကန်းက ဆက်ပြောသည်။
"ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ စုယန်က အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ။ သူ့ကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ သူ့ဝိညာဉ်မှာ ချို့ယွင်းချက်ရှိတော့ အဆင့် ၃၀ ကို ဘယ်တော့မှ မကျော်နိုင်ဘူး။ မင်းနဲ့ ရှောင်ဝူရဲ့ အနောက်ကို သူ လိုက်မီဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"
"ဒါပေမဲ့... သူ ဒီနေ့ မင်းကို ပြန်ပြောရဲတဲ့အတွက် မင်း သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ လိုတယ်။ သူ နာကျင်သွားရင် နောက်တစ်ခါ အမူအကျင့်ကောင်းသွားလိမ့်မယ်။"
ယူရှောင်ကန်း၏ စကားကို ကြားတော့ ထန်ဆန်းက အခက်တွေ့စွာ ပြောသည်။ "ကျွန်တော် ခုနကပဲ သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ တွေးမိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဝူက ကျွန်တော့်ကို တားမှာသေချာတယ်လို့ သိနေလို့ပါ။ ကျွန်တော် ရှောင်ဝူနဲ့ ရန်မဖြစ်ချင်ပါဘူး။"
"အင်း။"
ယူရှောင်ကန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထန်ဆန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"မင်း နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကျောင်းဆင်းတော့မှာပဲ။ အဲ့ဒီ နောက်ဆုံးပြိုင်ပွဲကျမှပဲ သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်ပါ။"
"ဒါဆိုရင် ရှောင်ဝူလည်း စုယန်နဲ့ မင်းကြားက ကွာဟချက်ကို တွေ့သွားလိမ့်မယ်။"
ဒီစကားကို ကြားတော့ ထန်ဆန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။"
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ။
စုယန်၊ ရှောင်ဝူနှင့် မျောက်ငယ်လေးတို့မှာ ဗိုက်တင်းသွားအောင် စားလိုက်ကြသည်။
လူတစ်ယောက်၊ မျောက်နှင့် ယုန်တို့မှာ စားဖိုဆောင်ထဲက ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
စုယန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောသည်။
"ရှောင်ဝူ၊ ဒီနေ့ ဝယ်ကျွေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ အလုပ်သွားလုပ်ဦးမယ်။ နောက်တစ်ခါ ငါ အောင်မြင်လာရင် မင်းကို အကောင်းစား အစားအစာ ၁၀ ပွဲ ပြန်ကျွေးမယ်!"
ရှောင်ဝူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "မင်း ပြန်ကျွေးစရာ မလိုပါဘူး။ မျောက်ငယ်လေးအတွက် အကောင်းစား စားစရာတွေပဲ ထပ်ဝယ်ပေးလိုက်ပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"အင်း၊ သေချာပေါက်ပေါ့။"
စုယန်က ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။
ရှောင်ဝူသည် သူမ၏ ပြည့်တင်းနေသော ဗိုက်ကို ပွတ်နေသည်။ ပိုက်ဆံတွေ ကုန်သွားလို့ နည်းနည်း နှမြောသလို ခံစားရပေမယ့် သူမ နောင်တမရပါ။ မျောက်ငယ်လေးက သူမရဲ့ 'စန်းမင်' မောင်လေးပဲလေ။
"ဟေး၊ စုယန်၊ ခဏစောင့်..."
စုယန်ကို မမြင်ရတော့သည့်တိုင်အောင်ပင်။
ယုန်မလေးသည် သူမ စုယန်ကို ရှာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို နောက်ဆုံးမှ သတိရလာသည်။ သူမသည် စုယန်ကို ဂရုချတ်ထဲက စုယန် ဟုတ်မဟုတ် စူးစမ်းချင်ခဲ့တာ!
ဘာမှလည်း မစူးစမ်းရတဲ့အပြင် စားစရိတ်ပါ ကုန်လိုက်သေးတယ်?
ရှောင်ဝူ ဒီလိုတွေးနေတုန်းမှာပဲ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာရှိတဲ့ ဂရုချတ်ကနေ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။
【စုယန်: အားလုံးပဲ ဖရဲသီး (ကောလာဟလ) တွေနဲ့ သစ်သီးတွေကို ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား?】
【စုယန်: အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် ၁ လို့ ရိုက်ခဲ့ပါ။ ငါတို့ ဇာတ်လမ်းစပြောတော့မယ်။】
【အားလုံး: 111】
နင်ရုံရုံတို့အဖွဲ့က အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။
ဖရဲသီးစားဖို့ စောင့်နေကြသည်။
မေစာင့်နိုင်တော့ဘူး!!!
【ဘီဘီတုန်: စလိုက်! မင်း ဘယ်လောက်အထိ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ကစားနိုင်မလဲဆိုတာ ဒီနေရာကနေ ကြည့်ေနမယ်။】
【စုယန်: ဒါဆို စပြီနော် သေချာကြည့်ထား၊ ငါ ပြောတာ မှားတယ်ထင်ရင် ထောက်ပြဖို့ ကြိုဆိုပါတယ်။】
စုယန်သည် လူမရှိတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်မှာ လှဲနေလိုက်သည်။ မျောက်ငယ်လေးကလည်း စားသောက်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လေ့ကျင့်နေသည်။
စုယန်ကတော့ ဂရုထဲမှာ စတင်ပြီး ပြောကြားတော့သည်။
【စုယန်: ဘီဘီတုန်၊ ဝိညာဉ်ခန်းမ သမိုင်းတစ်လျှောက် အငယ်ဆုံး အရှင်မကြီး၊ အစွမ်းအထက်ဆုံး ခေါင်းဆောင်၊ အထူးချွန်ဆုံး အရှင်မကြီး။ ဝိညာဉ်အင်ပါယာကို တည်ထောင်သူ၊ ပထမဆုံးဧကရာဇ်၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းမြို့တော် ရဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၊ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာအတွင်း ဝိညာဉ်နှစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဒုတိယမြောက်လူ၊ ဝိညာဉ်နှစ်မျိုးရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးကို ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက် ပထမဆုံးလူ၊ အဲ့ဒီထက်ပိုပြီးတော့ ပထမအဆင့် နတ်ဘုရားဖြစ်တဲ့ ရက်ခ်ရှာနတ်ဘုရား ရဲ့ အမွေခံ။】
【စုယန်: မင်းရဲ့ တပည့် ဟူလီနာ က မင်းကို 'ခံစားချက်တွေ ခါးသီးနေသူ' လို့ ပြောပေမယ့် ငါ့အမြင်မှာတော့ သနားစရာကောင်းတဲ့ လူတိုင်းမှာ မုန်းတီးစရာကောင်းတဲ့ အချက်တစ်ခုခုတော့ ရှိနေတတ်တာပဲ။】
【ကျူကျူချင်း: ???】
【ရတနာခုနှစ်ပါးရဲ့ မင်းသမီးလေး: ဘာ! ဘာ! ဘာ! သတ်ဖြတ်ခြင်းမြို့တော်ရဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး? သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်မျိုး? ရက်ခ်ရှာနတ်ဘုရားရဲ့ အမွေခံ?】
【ယန်ဇီကငှက်တစ်ကောင်မဟုတ်: ဘီဘီတုန်၊ သူပြောတာတွေက အမှန်လား အမှားလား? မင်း တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးတာလား?】
【ငါ့မျိုးရိုးနာမည်က 'ယူ' မဟုတ်ဘူး: အဘွားကြီး၊ မင်း တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးတာလား?】
【မြေခွေးမလေး: စုယန်၊ ရမ်းမပြောပါနဲ့။ သူမရဲ့ တပည့် ဟူလီနာ က ဘယ်တုန်းက အဲ့လို ပြောလို့လဲ? မင်း... ငါ့မှာ ဟူလီနာဆိုတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူမ အဲ့လို မပြောခဲ့ဘူးဆိုတာ ငါ အသေအချာ ပြောနိုင်တယ်။】
【ရှောင်ဝူ: ဘီဘီတုန်၊ မင်းကို ငါ အနိုင်ယူမယ်လို့ ကျိန်ဆိုတယ်!】
【ဂရုချတ်အဖွဲ့ဝင် နံပါတ် ၉: ဒဏ္ဍာရီဆန်တဲ့ ပုပ်ရဟန်းမင်းဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အံ့သြဖို့ကောင်းလိုက်တာ!】
【ငါသည် မိဘမဲ့တစ်ဦး: ဘီဘီတုန်၊ မင်း ရက်ခ်ရှာနတ်ဘုရားရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီလား?】
ပုပ်ရဟန်းမင်း နန်းတော်အတွင်း၌။
ဘီဘီတုန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတွေ ပေါ်လာသည်။
သတ်ဖြတ်ခြင်းမြို့တော်ရဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး။
ဝိညာဉ်နှစ်မျိုး။
ရက်ခ်ရှာနတ်ဘုရားရဲ့ အမွေခံ။
ဒါတွေက တခြားသူတွေ မသိနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ၊ အထူးသဖြင့် ရက်ခ်ရှာနတ်ဘုရားရဲ့ အမွေခံဆိုတာကပေါ့။ ထိုသူအိုကြီး 'ချန်ေတာက်လျူ' ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။
စုယန်က ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ?
【ဘီဘီတုန်: ဆက်ပြော။】
ဘီဘီတုန်က ငြင်းဆိုခြင်းမပြုတာကို မြင်တော့ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
အားလုံးက ဘီဘီတုန်ကို စွမ်းအားကြီးတယ်လို့ သိထားပေမယ့် သူမရဲ့ စွမ်းအားတွေက ရေခဲတောင်တစ်ခုရဲ့ အပေါ်ယံ အစိတ်အပိုင်းလောက်ပဲ ရှိမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ကြဘူး။ တကယ့် ဘီဘီတုန်က ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလိုက်မလဲ?
ဘီဘီတုန်သည် တကယ်ကိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်!
【စုယန်: မင်းက မိဘမဲ့တစ်ယောက်ပါ။ မင်းရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းကြောင့် ချန်ေတာက်လျူ က မင်းကို ဝိညာဉ်မြို့တော်ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ချန်ရွှန်ကျီးက မင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ခန်းမရဲ့ သန့်ရှင်းသောမိန်းမပျိုဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်နှစ်မျိုးကတော့ 'သေမင်းပင့်ကူဧကရာဇ်' နဲ့ 'ဝိညာဉ်စားပင့်ကူဧကရာဇ်' ဖြစ်တယ်။】
【စုယန်: မင်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ပေမယ့် မင်းရဲ့ ငယ်ဘဝက အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့တယ်။ ချန်တောက်လျူ က မင်းကို မြေးတစ်ယောက်လို ချစ်ခဲ့ပြီး ချန်ရွှန်ကျီး က မင်းကို နောက်မျိုးဆက် အရှင်မကြီးဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တယ်။ မင်းက ငယ်စဉ်ကတည်းက မင်းသမီးတစ်ပါးလို ဆက်ဆံခံခဲ့ရပြီး အချစ်ပေါင်းများစွာကို ရခဲ့တယ်။ ငါပြောတာ မှန်တယ်မဟုတ်လား?】
ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး နန်းတော်အတွင်း၌။
ဘီဘီတုန်သည် ကျောက်စိမ်းမှန်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းလာသည်။ 'ချန်ရွှန်ကျီး' ဆိုတဲ့ နာမည်က သူမကို နာကျင်စရာ အမှတ်တရတွေဆီ ခေါ်သွားပြီး သူမရဲ့ စိတ်ကို မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။
ကံကောင်းစွာနဲ့။
ကျောက်စိမ်းမှန်က မှော်ဆန်သည်။ နွေးထွေးတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုက ဘီဘီတုန်ရဲ့ လက်ထဲကို စီးဝင်လာပြီး သူမရဲ့ စိတ်ကို တည်ငြိမ်သွားစေကာ ကျောက်စိမ်းမှန်ကို မခွဲပစ်မိစေတော့ဘူး။
【ဘီဘီတုန်: ဟုတ်တယ်။】
【စုယန်: ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ! မင်းရဲ့ဘဝက တောက်ပတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လို လှပနေသင့်တာ၊ ဒါပေမဲ့ 'လူ့အမှိုက်' တစ်ကောင် ပေါ်လာတဲ့အတွက် မင်းဘဝက အဆုံးမရှိတဲ့ အမှောင်တွင်းထဲကို ကျရောက်သွားခဲ့ရတယ်။】
【စုယန်: ဒီလူ့အမှိုက်ကတော့ ကမ္ဘာတစ်လွှားမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ဆရာကြီး—ယူရှောင်ကန်း ပဲ။】
【ဘီဘီတုန်: ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်! မင်းက ရှောင်ကန်းအကြောင်း ဒီလိုပြောဖို့ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ? သူ ဘယ်လောက် ကြိုးစားသလဲဆိုတာ မင်း သိလား?】
【ငါ့မျိုးရိုးနာမည်က 'ယူ' မဟုတ်ဘူး: စုယန်၊ မင်းရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အမြင်တွေကို ထည့်မပြောပါနဲ့။ ဆရာကြီး ယူရှောင်ကန်းက ကမ္ဘာတစ်လွှားမှာ နာမည်ကြီးတယ်။ သူက ပါရမီရှိသူတစ်ယောက်ပါ၊ မင်းပြောသလို အသုံးမကျတဲ့ ဆရာကြီး မဟုတ်ဘူး။】
【ရတနာခုနှစ်ပါးရဲ့ မင်းသမီးလေး: အဓိက သဘောတရား ၁၀ ခုကို တင်ပြခဲ့တဲ့ ဆရာကြီးလား?】
【ရှောင်ဝူ: ယူရှောင်ကန်း၊ အဆင့် ၂၉ ကိုတောင် မကျော်နိုင်တဲ့ ဆရာကြီးလား?】
【ယန်ဇီကငှက်တစ်ကောင်မဟုတ်: ဒါကို ငါသိတယ်။ အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်မရှိဘူး၊ အသုံးမကျတဲ့... ဆရာကြီး—မဟုတ်ဘူး၊ အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်ဆရာပဲ ရှိတယ်လေ။ ငါ့အဘိုး ပြောတာ ကြားဖူးတယ်။】
【ယန်ဇီကငှက်တစ်ကောင်မဟုတ်: အနုတ်လက္ခဏာပြ နမူနာတစ်ခုပေါ့။】