အခန်း ၆၇။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ၊ ဘာလို့ ယဉ်ကျေးနေရမှာလဲ? ဝက်အူချောင်းစားကြမယ်

ရှောင်ဝူနဲ့ ကျူကျူချင်းတို့က စမ်းသပ်မှုကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။

ထန်ဆန်းလည်း ပြဿနာမရှိပေ။

သူတို့လို အရည်အချင်းမျိုးက ဘယ်နေရာမှာမဆို "ဉာဏ်ကြီးရှင်" အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမှာပါ။

စုယန် ရှေ့ကိုတိုးလာတဲ့အခါ လီယုဆောင်းရဲ့ အမူအရာက အနည်းငယ် တည်သွားသည်။ သူက ဒိုင်မူဘိုင်ရဲ့စကားကို မယုံတာမဟုတ်ပေမဲ့ စုယန်ရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ အသက်အရွယ်ကိုတော့ နည်းနည်း သံသယဖြစ်နေသည်။

ပြီးနောက်မှာတော့ သူ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်လာပြီး အံ့အားသင့်တဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... မင်းတို့အားလုံးက တကယ်ပဲ အသက်အရွယ်တူတွေလား..."

ဒီစကားပြောပြီးတဲ့နောက် လီယုဆောင်းက အလျင်စလိုနဲ့ ငုံ့ကြည့်ပြီး စုယန်ရဲ့ ခြေထောက်က အရိုးတွေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ့စစ်ဆေးချက် မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးတဲ့နောက် သူ့အမူအရာက ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

ဘယ်ဂိုဏ်းကြီး‌တွေရဲ့မျိုးဆက်ကိုများ လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ?

ရတနာခုနှစ်ပါးကျောင်းတော်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က ဒီလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းနေပြီလား?

ထန်ဆန်းက ဘေးမှာ တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ရပ်နေပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းထနေသည်။

ချီးပဲ အဲ့ဒီစောက်ကျိုးနည်း စုယန်က အရင်က အသုံးမကျတဲ့လူပဲ မဟုတ်လား!

အခုတော့ သူက အံ့သြစရာကောင်းလောက်တဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင် ဖြစ်သွားပြီ။ ဘာလို့များ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ?

သိုင်းဝိဉာဉ် ပြောင်းလဲမှုလား? ငါ့ရဲ့ ငွေပြာမြက် က ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲမှာလဲ!

ဒိုင်မူဘိုင်လည်း ဆွံ့အသွားသည်။ မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား?

ဒီကောင်က တကယ်ပဲ ကျူကျူချင်းနဲ့ အသက်အရွယ်တူပဲလား?

လီယုဆောင်းက ခေါင်းလှည့်ပြီး ဒိုင်မူဘိုင်ကို မေးလိုက်သည် - "သူက မင်းထက် ဝိဉာဉ်စွမ်းအား တစ်ဆင့်ပိုမြင့်တယ်ဆိုတာ သေချာလား?"

ဒိုင်မူဘိုင်က စိတ်တိုနေပေမဲ့လည်း မတတ်နိုင်ဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြီး အတည်ပြုပေးလိုက်ရသည်။

ငါ့မျက်နှာကို ဖုံးထားတာကို မြင်ရဲ့သားနဲ့၊ ငါ လိမ်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းသိမှာပါ။

လီယုဆောင်းက စုယန်ကို တစ်ချက် ပြင်းပြင်းရှရှ ကြည့်ပြီး အုပ်စုလိုက်ကို ပြောလိုက်သည် - "ကောင်းပြီ၊ မူဘိုင်နောက်ကို လိုက်သွားကြ!"

စုယန်က ဘာမှမပြောဘဲ အုပ်စုလိုက် ဒိုင်မူဘိုင်နောက်ကို လိုက်သွားကြသည်။

သို့သော် ဒိုင်မူဘိုင်က မတော်တဆ နောက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျူကျူချင်းက စုယန်ရဲ့လက်မောင်းကို တွဲထားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒါကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ မနေ့ကပဲ သူတို့အကုန်လုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်ထားပြီးသားပဲ။

ကျူကျူချင်းက ရည်းစားရှာတာက သဘာဝကျပါတယ်။

ဒါပေမဲ့! နောက်တစ်ယောက်ကလည်း စုယန်ရဲ့ လက်မောင်းကို တွဲထားတာလား?

ဒိုင်မူပိုင် မနာလိုလွန်းလို့ မျက်နှာတွေပါစိမ်းသွားခဲ့တ။်

ရှီလိုင်ခဲ့ အကယ်ဒမီ။ အုပ်စုလိုက် လမ်းလျှောက်လာရင်း နောက်ထပ် စမ်းသပ်တဲ့နေရာကို မရောက်ခင်မှာပဲ ဝက်အူချောင်းရောင်းတဲ့ အော်စကာက လှည်းကိုတွန်းပြီး ကုန်စည် လာရောင်းနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဝက်အူချောင်း ရောင်းမယ်၊ ဝက်အူချောင်း ရောင်းမယ်။"

"အော်စကာအမှတ်တံဆိပ် ဝက်အူချောင်း၊ အရသာရှိပြီး ချိုမြိန်တယ်။ စျေးသက်သာပြီး ဗိုက်ဝတယ်၊ တစ်ချောင်းကို ကြေးဒင်္ဂါးငါးပြားပဲ။ အော်စကာအမှတ်တံဆိပ် ဝက်အူချောင်း တစ်ချောင်းစား၊ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ အောင်မှာ သေချာတယ်။"

စုယန်က အော်စကာကိုကြည့်ပြီး ဒူလော့တိုက်ကြီးမှာ လူတွေက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အရွယ်ရောက်ကုန်တာပဲလို့ စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဥပမာ အော်စကာလိုမျိုး လူငယ်လေးပေမဲ့ ရုပ်က အိုနေတာမျိုးပေါ့။

အော်! ဟုတ်သားပဲ! ဒီကိုရောက်နေပြီဆိုတော့ ထန်ဆန်းအတွက် တစ်ခုခု စီစဉ်ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?

စုယန်က ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီး ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို အေးဆေးပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့သူငယ်ချင်းက ဒီနေ့ နောက်ကျမှထတာ၊ မနက်စာ မစားရသေးဘူး။ သူ့အတွက် အကုန်လုံး ဝယ်လိုက်မယ်၊ သူကြိုက်တာ စားပါစေ။"

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်၊ လုံးဝ အဆင်ပြေပါတယ်!" အော်စကာက လက်ထဲက ရွှေဒင်္ဂါးကို ကြည့်ပြီး အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။

ဒီနေ့မှပဲ ရောင်းရတာ။ အများကြီး ရလိုက်တာပဲ။

ဒီအစ်ကိုက ချောရုံတင်မကဘူး၊ စေတနာလည်း ကောင်းတယ်။ သူငယ်ချင်းကိုတောင် ကျွေးသေးတယ်။ တကယ့်ကို တွေးခေါ်တတ်တာပဲ။

ဒီအစ်ကိုက တကယ့်ကို အဆင်ပြေတဲ့လူပဲ!

အော်စကာက ထန်ဆန်းကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည် - "ညီလေး၊ မြန်မြန်လာ၊ ကြိုက်တာစား။"

ထန်ဆန်းက သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြီး စုယန်ကို သံသယအနည်းငယ်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကိုလား?" "စုယန်၊ မင်းက ငါ့ကို ဝက်အူချောင်း ဝယ်ကျွေးတာလား?"

မဖြစ်နိုင်တာ? နေက အနောက်အရပ်က ထွက်လာတာလား?

စုယန်က တည်ငြိမ်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ပြောလိုက်သည် - "ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ၊ ဘာလို့ ယဉ်ကျေးနေရမှာလဲ?"

"ဝက်အူချောင်း စားလိုက်!" "နောက်ပိုင်း စမ်းသပ်မှုတွေမှာ တိုက်ခိုက်ရမယ့် အခြေအနေ ရှိနိုင်တယ်၊ ဗိုက်မဝဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်မှာလဲ?"

ရှောင်ဝူရဲ့ မျက်လုံးတွေက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ စုယန်က ထန်ဆန်းကို တကယ်ပဲ ဂရုစိုက်ပေးနေတာလား?

စုယန်နဲ့ ထန်ဆန်းရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ကောင်းသွားတာလဲဆိုတာ သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။

နင်ရုံရုံနဲ့ ကျူကျူချင်းလည်း သံသယဖြစ်နေကြသည်။ စုယန်နဲ့ ထန်ဆန်းကြားက အခြေအနေကို သူတို့ နားမလည်ပေမဲ့ ဂရုထဲမှာ စုယန်ရဲ့ ထန်ဆန်းအပေါ် သဘောထားကို ကြည့်ရတာ ဒါက သာမန်ဂရုစိုက်မှုမျိုး မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်။

ဒိုင်မူဘိုင်က ဘေးမှာရပ်နေသည်။ သူက အမှန်အတိုင်း ပြောပြမလို့ လုပ်ပေမဲ့ အော်စကာရဲ့ တောင်းပန်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်ရတာနဲ့ ထန်ဆန်းနဲ့ စုယန်က အုပ်စုတူ ဖြစ်နေတာကို တွေးမိပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘူး။

ချီးပဲ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့အားလုံးက လူကောင်းတွေ မဟုတ်တာပဲ၊ မင်းတို့စားပြီးရင် ငါ အော့အန်အောင် လုပ်ပြမယ်!

ထန်ဆန်းလည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ ဘာလို့ ဒီကောင် စုယန်က ဒီနေ့မှ ဒီလောက်တောင် သဘောကောင်းနေရတာလဲ?

မဖြစ်နိုင်တာသူ ဒီလောက်တောင် စေတနာပြနေတာလဲ၊ သူ့ရဲ့သေလမ်းကို နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် ရွှေ့ဆိုင်းပေးလိုက်ပါ့မယ်။

ထန်ဆန်းက စုယန် သူ့ကို ဒုက္ခပေးမယ်လို့ မထင်မိပါ။ စုယန်သာ သူ့ကို ဒုက္ခပေးချင်ရင် ဒီလောက်တောင် ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ပြီးတော့ ရှီလိုင်ခဲ့ အကယ်ဒမီမှာ ဝက်အူချောင်းရောင်းတဲ့ အဘိုးကြီးကိုလည်း သူတို့ မသိကြဘူးလေ။

ထန်ဆန်းက ဝက်အူချောင်းကိုစားပြီး ပြုံးကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည် - "အရသာက မဆိုးပါဘူး။ အဘိုးကြီး၊ ဘာလို့ ဒီကျောင်းမှာ ဝက်အူချောင်း လာရောင်းနေတာလဲ?"

"အဘိုးကြီး?" အော်စကာ ချက်ချင်း တောင့်သွားသည်။

"အစ်ကိုရေ၊ ကျွန်တော်က ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အဘိုးကြီးလို့ ခေါ်တာလား?"

"အာ?" ထန်ဆန်း ခဏလောက် ဆွံ့အသွားပြီး အော်စကာကို သံသယအနည်းငယ်နဲ့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခင်ဗျားက ၄၀ လောက် ရှိတယ်လို့ ပြောရင်တောင် ကျွန်တော် ယုံမိမှာပဲ!

ရှောင်ဝူတို့လည်း ဆွံ့အသွားကြသည်။ သေစမ်း။ ဒီ ရှီလိုင်ခဲ့က တကယ့်ကို မိစ္ဆာတွေပဲ ထွက်တာပဲ!

စုယန်က ထန်ဆန်း နှစ်ချောင်းစားနေတာကို ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် - "ဟေ့ သူငယ်ချင်း၊ ငါ့သူငယ်ချင်းအတွက် ပူပူနွေးနွေး တစ်ချောင်းလောက် ရနိုင်မလား?"

ထန်ဆန်း - မင်းက တကယ့်ကို သဘောကောင်းတဲ့လူပဲ!

အော်စကာရဲ့ အမူအရာက ဒီစကားကြားတော့ ချက်ချင်းဆိုသလို အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားပြီး "အာ... မလိုပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

"မြန်မြန်လုပ်ပါ!" စုယန်က ဒေါသနဲ့ပြောလိုက်သည် - "ငါ မင်းရဲ့ဝက်အူချောင်းတွေကို ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားနဲ့ ဝယ်ထားတာ၊ ငါ့သူငယ်ချင်းကို ပူပူနွေးနွေး မကျွေးနိုင်ဘူးလား?"

ထန်ဆန်းလည်း အားနဲ့ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူ စိတ်ထဲမှာ တွေးနေသည် - "စုယန်ရေ၊ မင်း ဒီလောက်တောင် စေတနာပြနေတာပဲ၊ မင်းရဲ့သေလမ်းကို နောက်ထပ် တစ်ပတ်လောက် ရွှေ့ဆိုင်းပေးလိုက်မယ်။"

"ကောင်းပြီ!" အော်စကာလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘူး၊ ဝယ်သူက ဘုရားသခင်ပဲလေ။ သူက နည်းနည်းလေး မဖွယ်မရာ အသံနဲ့ သူ့ဝိဉာဉ်စွမ်းအားကို သုံးပြီး အော်လိုက်သည် - "ငါ့မှာ... အမြစ်တစ်ချောင်း ရှိတယ်ဝက်အူချောင်းကြီး။"

"အာ...???" ဒီစကားကို ကြားတော့ ထန်ဆန်းရဲ့ အမူအရာ ချက်ချင်းဆိုသလို တောင့်သွားပြီး လျှပ်စီးလျှပ် ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပူပူနွေးနွေး? အမြစ်တစ်ချောင်း? ဘာတဲ့လဲ? "အော့!!" ထန်ဆန်း ဘေးကိုပြေးပြီး ချက်ချင်း အော့အန်တော့သည်။

"ဟားဟားဟား!" နင်ရုံရုံနဲ့ ရှောင်ဝူက ဘာဖြစ်လဲဆိုတာကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ကျူကျူချင်းလည်း ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရပြီး ရယ်ဖို့ပြင်နေတုန်းမှာပဲ စုယန်ကို မြင်လိုက်ရလို့ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး သူမမျက်နှာ နီရဲသွားသည်။(အဟမ်း)

"ကျူကျူချင်း..." နင်ရုံရုံက ဒီပျော်ရွှင်မှုကို ဝေမျှဖို့ ပြင်နေတာပါ။ ဘယ်သူထင်မှာလဲ! ကျူကျူချင်းက ရှက်နေတာပဲ။

မဖြစ်နိုင်တာ? မင်း ဘာလို့ ရှက်နေတာလဲ? ခဏလောက် စောင့်ဦး။

နင်ရုံရုံလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူမ မရယ်နိုင်တော့ဘူး။ ဝူဝူဝူ—! အဲ့ဒီ စောက်ကျိုးနည်း ကျူကျူချင်းက တကယ်ပဲ အခွင့်အရေးကို အရင်ယူသွားတာလား။

"စုယန်!" အော့အန်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ထန်ဆန်းက စုယန်ကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

စုယန်ကတော့ အံ့သြသလို ဟန်ဆောင်ပြီး အော်စကာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် - "မင်း... ဝက်အူချောင်းရောင်းတဲ့ကောင်၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မယဉ်ကျေးတာလဲ!"

"ကြည့်စမ်း၊ ငါ့သူငယ်ချင်းကို ဘယ်လောက်တောင် ဒေါသထွက်သွားအောင် လုပ်လိုက်သလဲ၊ ဒေါသနဲ့တင် အော့အန်နေပြီ။" "မင်းရဲ့ ဝက်အူချောင်းတွေမှာ တကယ်ပဲ ပြဿနာ မရှိတာလား?"

အော်စကာက ချက်ချင်း အာမခံလိုက်သည် - "ပြဿနာ မရှိပါဘူး! ကျွန်တော့်ဝက်အူချောင်းတွေက လုံးဝ အိုကေတယ်!"

ပြီးနောက် သူက အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်သည် - "ကျွန်တော်လည်း မတတ်နိုင်ပါဘူး။ အစားအစာ ဝိဉာဉ်စနစ်ကို သုံးတဲ့အခါ အစားအစာက ပြောင်းလဲဖို့ဆိုရင် မတူညီတဲ့ ဝိဉာဉ်စကားစုတွေကို သုံးရတယ်။ အဲ့ဒီစကားက ကျွန်တော့်ရဲ့ စာလုံးပေါင်းပဲ၊ ကျွန်တော် အော်ချင်လို့ အော်တာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဝက်အူချောင်းရဲ့ အရည်အသွေးက လုံးဝ အိုကေတယ်။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ စုယန်က ထန်ဆန်းကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည် - "ထန်ဆန်း၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ သူက ပြဿနာမရှိဘူးလို့ ပြောတယ်။ ပြဿနာတစ်ခုခုသာ ပေါ်လာရင် ငါ သူ့ဝက်အူချောင်းကို ဖြတ်ပြီး မင်းကို ပြန်ကျွေးမယ်—အာ၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါဆိုလိုတာက မင်းအတွက် လက်စားချေပေးမယ်။"

အော်စကာက ဒါကိုကြားတော့ ချက်ချင်း သူ့ခြေထောက်တွေကို ပူးကပ်လိုက်သည်။ ထန်ဆန်းကတော့ ဒေါသနဲ့ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။

"ချီးပဲ" "စုယန်၊ မင်း ဒီကောင်က တမင်လုပ်တာလား?"

စုယန်၊ မင်း ဒီကောင်၊ မင်းမှာ သေလမ်း ရှိပြီးသားပဲ။ ငါ မင်းရဲ့သေလမ်းကို နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ရွှေ့ဆိုင်းမပေးတော့ဘူး။

စုယန်က ထန်ဆန်းရဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည် - "ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေ၊ ငါ မင်းကို ဝက်အူချောင်း ဝယ်ကျွေးတာကို မင်းက ငါ့ကို သံသယဝင်နေတာလား? ကျိန်ဆဲလိုက်စရာ! မင်းသာ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုလုပ်ရင် ငါ စိတ်ဆိုးတော့မှာနော်၊ ငါတို့ သူငယ်ချင်းတောင် ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထန်ဆန်း: ???