အခန်း (၄၆) - နှစ်ယောက်လုံးကို ကြိုက်တယ်၊ နှစ်ယောက်လုံးကို ချစ်တယ်
အိပ်မက်ကို ထိတွေ့လိုက်တဲ့အခိုက်မှာ အိပ်မက်ထဲကလို ပူဖောင်းတွေ ပေါက်ကွဲသွားတာမျိုး မရှိခဲ့ပေ။
ကျူးကျူးချင်းက နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အပူဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမဘဝမှာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် ဒါဟာ အိပ်မက် မဟုတ်တာ သေချာသွားသည်။
ဒါဟာ အစစ်အမှန်ပဲ!
ဒိုင်မှုပိုင် ရဲ့ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးတဲ့နောက် ကျူးကျူးချင်းတစ်ယောက် စတားလူးအင်ပါယာ ဆိုတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲမှာ လုံးဝမျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာနဲ့ နေထိုင်ခဲ့ရတာပါ။ သူမဘဝမှာ အရောင်အသွေးတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
သူမက နေ့တိုင်း လွတ်မြောက်နိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းခဲ့သည်။ သူမက မျိုးဆက်ပွားတဲ့ ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်မလာချင်သလို၊ လွတ်လပ်မှုကို အလွန်အမင်း တောင့်တနေခဲ့သည်။
အခုတော့ အိပ်မက်ထဲမှာပဲ ရှိတဲ့ ဝိဉာဉ်ဖက်(လက်တွဲဖော်)ဖြစ်သူက - ရောင်စုံ တိမ်တိုက်တွေပေါ် စီးနင်းမလာခဲ့ပေမဲ့ - နော်ဒင်းမြို့ကနေ တစ်ညလုံး မြင်းစီးပြီး သူမကို ကယ်ဖို့ အပင်ပန်းခံ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက အရမ်းခန့်ညားသလို စွမ်းအားလည်း ကြီးမားသည်။
ဒါတောင်မှ...
ကျူးကျူးချင်းက သူမသာ အိပ်မက်မက်နေရင်တောင် ဒီလောက်ထိ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ဇာတ်လမ်းကို စိတ်ကူးယဉ်ရဲမှာ မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိသည်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့က ဒီလောက်ထိ ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့သည်။
ဒီအချိန်မှာ စုယန်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ မှီတွယ်ရင်း သူမဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ရွှင်ဆုံး အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမရဲ့ ချစ်သူက ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူ့ဘေးမှာပဲ ရှိနေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
စုယန်လည်း ထိုထိတွေ့မှုလေးမှာ အရာအားလုံးက တန်ဖိုးရှိလှတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ညလုံး မြင်းစီးလာရတာ ဘာမှမပြောပလောက်ပါဘူး။ စတားလူးအင်ပါယာရဲ့ စစ်တပ်ထောင်ပေါင်းများစွာထဲကို ဝင်တိုက်ရရင်တောင် သူ ဂရုမစိုက်ပါ။
ကျူးကျူးချင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက တကယ်ကို ကြီးမား၀ိုင်းစက်လှပ နေသည်။
တန်ပါတယ်။
ကျူးကျူးချင်းက စုယန်ရဲ့ လက်လှုပ်ရှားမှုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး စုယန်ကို ညင်သာစွာ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ သူမမျက်နှာပေါ်က ရှက်ရွံ့မှုက မနက်ခင်းနေရောင်နဲ့ လိုက်ဖက်နေပြီး သူမကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပစေသည်။
စုယန်က သူ့ရှေ့က ရှက်သွေးဖြာနေတဲ့ မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ သူမခေါင်းပေါ်က ကြောင်နားရွက် အလှဆင်ပစ္စည်းကို လက်နဲ့ ခပ်ဖွဖွ ဆွဲလိုက်သည်။
"သွားကြစို့!"
"အင်း။"
ကျူးကျူးချင်းက နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး စုယန်လက်ကို ကိုင်ကာ ကောင်းကင်ဒို အင်ပါယာ ဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။
ဝါးတောထဲက ထွက်လာတော့ စုယန်က သူစီးလာတဲ့ မြင်းကို ရှာတွေ့သွားပြီး ခုန်တက်ကာ အောက်က ကျူးကျူးချင်းကို လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျူးကျူးချင်းက စုယန်လက်ကို ဖမ်းကိုင်ကာ မြင်းပေါ်ကို တက်ပြီး သူ့နောက်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စုယန်ရဲ့ ခါးကို ဖက်လိုက်သည်။
ကျူးကျူးချင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ ဆိုတိုမြို့ကို သွားပြီး သူ့နဲ့ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းချင်တယ်။"
ကျူးကျူးချင်းက ဒိုင်မှုပိုင်နဲ့ အဆက်အသွယ် အရင်ဖြတ်တောက်ချင်သည်။ ဒါမှ သူမက တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်သူဆိုတဲ့ နာမည်ပျက်မပါဘဲ စုယန်ရဲ့ ဘေးမှာ လွတ်လပ်တဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ နေနိုင်မှာဖြစ်သည်။
"အင်း။"
စုယန်က ထပ်မမေးတော့ဘဲ "ငါတို့ အနီးဆုံးမြို့ကို သွားပြီး လှည်းတစ်စီးနဲ့ လဲမယ်၊ ပြီးရင် ဆိုတိုမြို့ကို ထွက်ခွာမယ်။"
ဆူတိုမြို့ကို အရင်သွားတာ ကိစ္စမရှိပါ။ ဒူဂူယန် ဆီကနေ နတ်ဆေးမြစ် သွားယူတဲ့အခါ ကျူးကျူးချင်းကို ခေါ်သွားဖို့က သိပ်မလုံခြုံသေးဘူးလေ။
"သွား!"
မြင်းက ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားသည်။ ထိုအခါ စုယန်က သူ့နောက်ကနေ ဖိအားကြီးကြီးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျူးကျူးချင်းက သူ အမှတ်တမဲ့ လုပ်နေတာလို့ ထင်မှာစိုးလို့ စုယန်က နေရခက်စွာ ရှင်းပြရသည်၊ "ငါက အမှန်တရား ပြောရတာ ဝါသနာပါတာ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား။ မနေ့ညက ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်းစီးဖူးတာပါ။ ဘယ်သူမှ မသင်ပေးဘူး၊ ငါလည်း မလေ့လာခဲ့ရဘူး။"
"အင်း။"
ကျူးကျူးချင်းက နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး စုယန်ကို နောက်ကနေ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို စုယန်ရဲ့ နောက်ကျောမှာ ကပ်ထားပြီး သူပေးတဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားဖို့ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
စုယန် တခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။
ဒိုင်မှုပိုင်၊ အို ဒိုင်မှုပိုင်!
မင်းက တကယ်ကို အမှိုက်ပဲ။
【ရတနာခုနှစ်ပါးမင်းသမီးလေး: အို ဘုရားသခင်! အိပ်ရာနိုးနိုးချင်းပဲ ဒီလောက်တောင် အရှိန်ပြင်းတာလား?】
【ရတနာခုနှစ်ပါးမင်းသမီးလေး: ဘာလို့ ဘယ်သူမှ မပြောကြတာလဲ? အားလုံး အိပ်နေကြတုန်းလား?】
【မုန်လာဥစားရတာကြိုက်တယ်: ငါ မျက်လုံးတောင် မဖွင့်ရသေးဘူး၊ အသက်အန္တရာယ် ရှိတဲ့ အခြေအနေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ငါးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရတာလား? ကြောင်မလေး။】
【ဂရုအဖွဲ့၀င်နံပါတ် 9: ယန်ဇီ၊ ယန်ဇီ ဘယ်မှာလဲ? ညလုံးပေါက် ဇာတ်လမ်းကြည့်မယ်လို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ အိပ်သွားတာလဲ?】
【ဘီဘီတုံ: လျိုအာ့လုံ၊ ထွက်လာပြီး ငါ့ကို ရင်ဆိုင်စမ်း၊ မင်းလို မျက်စိကန်းတဲ့ လူမိုက်မ!】
【ဟူလီနာ: လျိုအာ့လုံ၊ ထွက်လာပြီး မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြစမ်း။】
နဂါးပြာအကယ်ဒမီ
လျိုအာ့လုံက အိပ်ရာကနေ သေချာ မနိုးသေးဘဲ မျက်လုံးတွေက နီရဲနေသည်။
ဘီဘီတုံနဲ့ ဟူလီနာတို့ ဂရုချတ်ထဲမှာ သူမကို စိန်ခေါ်နေတာကို မြင်တော့ သူမ ဒေါသထွက်သွားသည်။
သေစမ်း။
မနက်အစောကြီး လူကို ဝိညာဉ်အော်ခေါ်နေကြတာလား?
ဒါပေမဲ့။
လျိုအာ့လုံက ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ဂရုထဲမှာ စာပို့ချင်တဲ့ ဆန္ဒကို ချိုးနှိမ်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေမှာ ဘယ်သူ့မျက်နှာကိုများ ရင်ဆိုင်ရဲမှာလဲ?
အားလုံးက သူမကို အသေလှောင်ရယ်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား?
【အရိပ်ထဲကကြောင်: ငါ အခု ဘေးကင်းပါတယ်။】
【ရတနာခုနှစ်ပါးမင်းသမီးလေး: ဘေးကင်းတယ်? အရမ်းကောင်းတာပဲ! ငါ့ရဲ့ စုယန်အစ်ကိုကကော? ဘာလို့ ငါ့စုယန်အစ်ကိုက ထွက်မပြောတာလဲ?】
【မုန်လာဥစားရတာကြိုက်တယ်:ကြောင်မလေး မင်း ဘေးကင်းတယ်ဆိုရင် စုယန်က... ပြန်သွားပြီလား?】
စုယန်?
ဂရုချတ်ထဲက အကြောင်းအရာကို မြင်တော့ ကျူးကျူးချင်းက မြင်းပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း သူမရဲ့ လက်တွေကို ပိုတင်းအောင် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမရဲ့ ဝိဉာဉ်ဖက်ဖြစ်သူက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို ကြောက်နေမိတာပါ။
ကျူးကျူးချင်း: စုယန် ပြန်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
【ဟူလီနာ: မင်းသမီးလေး၊ မင်း မနေ့က အဲဒီ ခန့်ညားတဲ့ လမ်းသွားလမ်းလာ အစ်ကိုကို ကြိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား? ဒီနေ့တော့ စိတ်ပြောင်းသွားပြီလား?】
နော်ဒင်းမြို့က ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ။
နင်ရုံရုံက မျက်နှာသစ်နေရင်း စိတ်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်နေသည်။
မင်းတို့တွေကတော့ မိုက်မဲလိုက်တာ၊ စုယန်က စုယန်ပဲလေ။ စုယန်နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ယောက်တည်းပဲ၊ ငါက နှစ်ယောက်လုံးကို ကြိုက်တာပေါ့!
【ရတနာခုနှစ်ပါးမင်းသမီးလေး: ဟူလီနာ၊ မင်းက တကယ့်ကို မိုက်မဲတာပဲ! ငါ နှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက် မကြိုက်နိုင်ဘူးလား? ဟဲဟဲ! ငါ နှစ်ယောက်လုံးကို ကြိုက်တယ်၊ နှစ်ယောက်လုံးကို ချစ်တယ်။】
【ငါကမိဘမဲ့တစ်ယောက်: 6 (အရမ်းတော်တာပဲ)။】
【ဘီဘီတုံ: ငါ ဒီဇာတ်လမ်းကို မစားရတော့ဘူးလို့ ထင်ထားတာ၊ ဒီလောက်တောင် အရှိန်ပြင်းမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ မင်းသမီးလေး၊ ကြိုးစားလိုက်၊ ငါ ထောက်ခံတယ်!】
အို။
ကျူးကျူးချင်း အခုအချိန်မှာ ကြောင်သွားသည်။
ဘာမင်းသမီးလေးလဲ။
မင်းက တကယ်ကို အစာစားရတာ ဝါသနာပါတာပဲ၊ တကယ်ကို နှစ်ယောက်လုံး ကြိုက်တာလား?
【အရိပ်ထဲကကြောင်: ဒါဆိုရင်လည်း ကြိုးစားလိုက်လေ!】
【ယန်ဇီက ငှက်မဟုတ်ဘူး: ပြီးသွားပြီ၊ ပြီးသွားပြီ။ ငါ မှားပြီး အိပ်ပျော်သွားတာနဲ့ သတင်းဦးကို လွှတ်သွားပြီ။】
【ယန်ဇီက ငှက်မဟုတ်ဘူး: ကြောင်မလေး ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ မြန်မြန်ပြောပြစမ်း၊ ဘာအခြေအနေလဲ?】
【အရိပ်ထဲကကြောင်: အဆင်ပြေပါတယ်၊ ငါ အခု ဘေးကင်းပါတယ်။】
【ယန်ဇီက ငှက်မဟုတ်ဘူး: ဖြစ်စဉ်ကကော?】
【ငါကမိဘမဲ့တစ်ယောက်: ဟုတ်တယ်၊ မင်းကို ကူညီဖို့ သွားတာ စုယန်လား?】
【ဘီဘီတုံ: မြန်မြန်လုပ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထုတ်ပြစမ်း၊ အတင်းအဓမ္မ ယူခိုင်းမနေနဲ့။】
【ရတနာခုနှစ်ပါးမင်းသမီးလေး: အဲဒါ မမှန်ဘူး၊ ဘာလို့ စုယန်အစ်ကိုက ထွက်မပြောတာလဲ? စုယန်အစ်ကို ဒဏ်ရာရသွားတာလား? မင်းတို့ အခု ဘယ်မှာလဲ?】
【မုန်လာဥစားရတာကြိုက်တယ်: ဘာလဲ? စုယန် ဒဏ်ရာရသွားတာလား? ရှောင်... သူ့ရဲ့ သိုင်ူဝိဉာဉ်က အဆင်ပြေရဲ့လား?】
ကျူးကျူးချင်း အခုမေးခွန်းတွေကို ဘယ်လို ဖြေရမလဲ မသိတော့ပါ။
ဒါ မမှန်ဘူးလား?
မင်းသမီးလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စုယန် ဒဏ်ရာရမှာလားလို့ မေးရတာလဲ?
ဒါက ဂရုထဲမှာ စုယန်ရဲ့ နားလည်ရခက်တဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ မကိုက်ညီဘူးလေ!
မင်းသမီးလေးက စုယန်ကို သိနေတာလား?
မဖြစ်နိုင်ဘူး!
ဒီမင်းသမီးလေးက မနေ့က ဂရုထဲမှာ စုယန်အကြောင်း မေးနေတာလေ၊ စုယန်ကို မြင်တော့လည်း မမှတ်မိဘူး၊ ဒါက အရမ်း ထူးဆန်းတယ်။
ပြီးတော့ ဒီမုန်လာဥစားရတာကြိုက်တယ် ကလည်း ဘာတွေ မေးနေတာလဲ?
စုယန်ရဲ့ ဝိဉာဉ်အကြောင်း?
မုန်လာဥစားရတာကြိုက်တယ် နဲ့ မင်းသမီးလေး နှစ်ယောက်လုံးက စုယန်ကို သိနေတာများလား?
သူတို့အားလုံး ဂရုထဲမှာ ဟန်ဆောင်နေကြတာလား?
【စုယန်: ဘာလဲ?】
【စုယန်: ငါက အချိန်မြစ်ထဲကနေ ပြန်လာတာ။ ကြောင်မလေးက သူ့ဘာသာသူ လွတ်မြောက်သွားတာ။ သူမ အန္တရာယ် မရှိတာကို မြင်တော့ ငါ မပေါ်လာတော့ဘဲ တန်းပြန်သွားလိုက်တာ။】
【အရိပ်ထဲကကြောင်: ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို မမြင်တာကိုး။】
【ရတနာခုနှစ်ပါးမင်းသမီးလေး: ဟဲဟဲ။】
【မုန်လာဥစားရတာကြိုက်တယ်:ဟဲဟဲ။】
【အားလုံး:???】
စုယန်က အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားပြီး "ငါက နော်ဒင်းအကယ်ဒမီမှာ ပညာသင်နေတာပါ။ မုန်လာဥစားရတာကြိုက်တယ်:ယက ရှောင်ဝူ လို့ခေါ်တယ်၊ သူက ငါ့အတန်းဖော်ပဲ။"
"ငါ့မှာ နောက်ထပ် အတန်းဖော် တစ်ယောက်ရှိသေးတယ်၊ သူ့နာမည်က ထန်ဆန်း ဂရုထဲမှာ ငါ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ မမျှော်လင့်ထားတာ ဘာမှမဖြစ်ရင် ဒီနေ့ သူတို့နဲ့ ငါတို့ တွေ့ရလိမ့်မယ်။"
ကျူးကျူးချင်းက ဒါကို ကြားတော့ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ မေးလိုက်သည် - "ငါတို့ ဆိုတိုမြို့ကို သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"
စုယန်က ကျူးကျူးချင်းကို ကြည့်ဖို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြသည် - "ငါတို့ ဆိုတိုမြို့ကို သွားမှာပါ။ ရှောင်ဝူနဲ့ ထန်ဆန်းတို့လည်း ဆိုတိုမြို့ကို သွားကြမှာ။ နောက်ပြီး ရတနာခုနှစ်ပါးမင်းသမီးလေးလည်း ရှိတယ်၊ သူက ရတနာခုနှစ်ပါး ပြဿဒ်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် နင်ဖုန်းကျီ ရဲ့ သမီးပဲ။ သူမနာမည်က နင်ရုံရုံ ပဲ သူတို့အားလုံး ဆိုတိုမြို့ကို သွားကြလိမ့်မယ်။"
"ဆိုတိုမြို့မှာ ရှီလိုင်ခဲ့အကယ်ဒမီ ရှိတယ်၊ အဲဒါက ဒိုင်မှုပိုင်ရှိနေတဲ့ အကယ်ဒမီပဲ။ မင်းတို့ အားလုံး အဲဒီကို သွားကြလိမ့်မယ်။ အဲဒါနဲ့ ငါနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူး။ မင်းတို့တွေက ရှီလိုင်ခဲ့အကယ်ဒမီကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သွားကြမှာမို့လို့ပဲ။"
ကျူးကျူးချင်းက စဉ်းစားကြည့်ပြီး "မင်းပြောတာကို ငါ နားလည်သလိုပဲ။ မင်း ငါ့ကို လာမရှာရင်တောင်၊ ငါ စတားလူးအင်ပါယာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ရင် ရှီလိုင်ခဲ့ကိုပဲ သွားမိမှာပဲ။"
"မှန်တယ်!"
စုယန်က ဆက်ပြောသည် - "ထန်ဆန်၊ ရှောင်ဝူ၊ နင်ရုံရုံတို့ အပါအဝင်၊ ဂရုချတ်ကတစ်ဆင့် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိရင်တောင်၊ မင်းတို့ အားလုံးက ရှီလိုင်ခဲ့ကို ရောက်လာပြီး အဲဒီမှာ တွေ့ကြမှာပဲ။”