အခန်း (၁) — ချင်းရှီးရွာမှ ရှောင်ဇယ်
ကောင်းကင်တိုက် အင်ပါယာ။
ချင်းရှီးရွာ။
မိုးသောက်အလင်းရောင် စတင်ဖြာကျလာချိန်တွင် ချင်းရှီးရွာလေးဟာ နံနက်ခင်းမြူခိုးပါးပါးတွေအောက်မှာ ငြိမ်သက်စွာ တည်ရှိနေခဲ့သည်။
ရွာအဝင်ဝက နှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိပြီဖြစ်တဲ့ ညောင်ပင်ကြီးရဲ့ အခေါက်တွေပေါ်မှာ နှင်းစက်လေးတွေ တောက်ပနေကြသည်။
ရှောင်ဇယ်ဟာ သူ့အရပ်ထက် နှစ်ဆလောက် ရှည်လျားတဲ့ ပေါက်တူးတစ်ချောင်းကို ထမ်းပြီး ကျောက်ခင်းလမ်းလေးအတိုင်း လယ်ကွင်းဘက်ကို လျှောက်လာခဲ့သည်။
လမ်းဘေးနှစ်ဖက်မှာ အိမ်ကလေးတွေ ပြန့်ကျဲစွာ တည်ရှိနေကြပြီး မီးခိုးတချို့ကလည်း မီးခိုးခေါင်းတိုင်တွေကနေ တလူလူတက်လာကာ နံနက်ခင်းမြူခိုးတွေနဲ့ ရောနှောသွားကြသည်။ လေထုထဲမှာ ထင်းမီးနံ့နဲ့ ဆန်ပြုတ်နံ့သင်းသင်းလေးတွေ ပျံ့လွင့်နေသည်။
“ဟေး၊ ရှောင်ဇယ်လေး။ ဒီနေ့လည်း လယ်ထဲသွားပြန်ပြီလား”
“ဝမ်အဒေါ်၊ အဒေါ်ရဲ့ခွေး ထွက်ပြေးသွားပြီ”
“ဟင် ဒီခွေးဆိုးလေး၊ ပြန်လာခဲ့စမ်း”
ဝမ်အဘွားဟာ ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်နောက်ကို လိုက်ပြေးနေပြီး မနက်စောစောထလာတဲ့ ကလေးတချို့ကလည်း အနားမှာ ရယ်မောဆော့ကစားနေကြသည်။
အသက်ဝင်လှတဲ့ ရွာကလေးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ဇယ်က ပြုံးလိုက်မိသည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်က ဒိုလော့တိုက်ကြီးဆီ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာစဉ်မှာ သူ့အနေနဲ့ အစာငတ်ပြီး သေသွားရတော့မယ်လို့တောင် ထင်ခဲ့မိသေးသည်။
ဒါပေမဲ့ ချင်းရှီးရွာဟာ အနီးအနားက သန့်ရှင်းဝိညာဉ်ရွာထက် အများကြီး ပိုချမ်းသာသည်။ ရွာရဲ့ပထဝီအနေအထားကလည်း ကောင်းမွန်ပြီး ချောင်းငယ်တစ်ခုက ရွာကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေတဲ့အတွက် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ဖို့ အထူးသင့်တော်သည်။
ရွာထဲမှာ လူဦးရေတစ်ရာကျော် နေထိုင်ကြပြီး အများစုက လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးကို အမှီပြုကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုကြသည်။
ရှောင်ဇယ်ရဲ့ မိဘနှစ်ပါးဟာ မကြာသေးခင်ကပဲ ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြတာကြောင့် သူ့လယ်ယာကို သူကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ကိုင်နေရသည်။
ရွာသားတွေက အစပိုင်းမှာ သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြသေးသည်။ ရှောင်ဇယ်ရဲ့မိဘတွေ အသက်ရှင်စဉ်ကလည်း ရွာသားအများအပြားကို ကူညီပေးခဲ့ဖူးတာကြောင့် သူတို့က ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ချင်ကြတာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဇယ်ကတော့ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
သူကိုယ်တိုင်က လယ်သမားမိသားစုမှာ မွေးဖွားလာသူဖြစ်ပြီး လယ်ယာလုပ်ငန်းနဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားပင်။
လယ်မြေဧကပေါင်း သောင်းနဲ့ချီတာတောင် လုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့ လယ်သမားတစ်ယောက်အတွက် ဒီလောက်အလုပ်က ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။
အစပိုင်းမှာတော့ ရွာသားတွေက စိတ်မချခဲ့ကြပေ။ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် ရှောင်ဇယ်ဟာ အသက်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ပေါက်တူးတစ်ချောင်းရဲ့ အရပ်ကိုတောင် မမီသေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုယ်တိုင် ပေါက်တူးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်ပြီး လယ်ယာလုပ်ငန်းတွေကို လုပ်ကိုင်နေတာကို မြင်လာရတဲ့အခါမှ သူတို့လည်း စိတ်အေးသွားကြသည်။
တစ်ဖက်မှာတော့ ရှောင်ဇယ်ဟာ သူ့ရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်က ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသိသေးပေ။
သူ့မိဘနှစ်ပါးရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်တွေက ပေါက်တူးနဲ့ တံစဉ်ဖြစ်ကြသည်။ ဒါကြောင့် သူ့အလှည့်ရောက်လာတဲ့အခါ အဲဒီနှစ်မျိုးထဲက တစ်မျိုးမျိုး နိုးထလာနိုင်တယ်လို့ သူထင်ထားခဲ့သည်။
ကိုယ့်အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားချင်တာကြောင့် ရှောင်ဇယ်ဟာ အသက်နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်အရွယ်ကတည်းက ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုတွေ စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
အခုဆိုရင် သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ သာမန်ကလေးတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အများကြီး ပိုသန်မာနေပြီဖြစ်သည်။
ရွာလေးကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေတဲ့ ချောင်းရေက ကြည်လင်သန့်ရှင်းနေပြီး အောက်ခြေမှာ ငါးလေးတွေ ကူးခတ်နေတာကိုတောင် မြင်နေရသည်။ ရေစပ်က အဝတ်လျှော်ကျောက်တုံးတွေဟာလည်း ရေတိုက်စားမှုကြောင့် ချောမွေ့တောက်ပြောင်နေကြသည်။
နေမင်းရဲ့ ပထမဆုံးအလင်းတန်းတွေ တိမ်တွေကြားကနေ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါ မြူခိုးတွေကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပါးလွှာပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
ရှောင်ဇယ်ဟာ လယ်ကွင်းထဲကို ရောက်လာပြီး ဒီနေ့အတွက် အလုပ်တွေကို စတင်လုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ရှောင်ဇယ်၊ ဒီနေ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထရမယ့်နေ့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတာလဲ”
ဦးလေးလီဆိုတဲ့ ရွာသားတစ်ယောက်က သူ့အနားကို လျှောက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဦးလေးလီ ကျွန်တော့မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှိမရှိတောင် မသေချာသေးဘူးလေ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသာ မရှိရင် နောင်တစ်ချိန် ဘယ်လိုဆက်ပြီး အသက်မွေးရမလဲ”
ရှောင်ဇယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ဒိုလော့တိုက်ကြီးမှာ မွေးဖွားလာသူတွေအနက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့သူက အလွန်နည်းပါးသည်။
သူ့မိဘနှစ်ပါးမှာတောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား မရှိခဲ့တာကြောင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်သက်လုံး လယ်လုပ်ပြီး အသက်မွေးရနိုင်သည်။
တိုက်ကြီးပေါ်က အင်အားကြီးသူတွေရဲ့ တိုက်ပွဲတွေဟာ သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။
ကံကောင်းတာက အခုအချိန်ဟာ ဝိညာဉ်ခန်းမရဲ့ ခေတ်ဖြစ်နေသေးတာပင်။ မဟုတ်ရင် သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထဖို့တောင် သူ့မှာ ပိုက်ဆံရှိမှာမဟုတ်ဘူး။
ဘေးအိမ်က ထန်ဆန်းတောင် သိုင်းဝိညာဉ် မနိုးထရသေးတဲ့အချိန်ပဲ မဟုတ်လား။
“မင်းက ဒီလောက်တောင် ကြိုးစားနေတာပဲ။ သိုင်းဝိညာဉ်ကောင်းကောင်းတစ်ခု နိုးထလာမှာ သေချာပါတယ်။ သိပ်မစိုးရိမ်နဲ့”
ဦးလေးလီက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား နိုးထလာဖို့ဆိုတာ လက်တွေ့မှာ မျှော်လင့်ချက် အလွန်နည်းပါးကြောင်း သူကိုယ်တိုင်လည်း သိထားသည်။
မှတ်တမ်းတွေ စတင်ထားရှိခဲ့တဲ့အချိန်ကစပြီး ချင်းရှီးရွာမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား နိုးထလာသူ ဆယ်ယောက်တောင် မပြည့်ခဲ့ဖူးပေ။
အဲဒီထဲမှာ အင်အားအကြီးဆုံးသူကတောင် ဝိညာဉ်ပညာရှင်အဆင့်သာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
အနီးအနားက သန့်ရှင်းဝိညာဉ်ရွာနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် အများကြီး နိမ့်ကျနေသေးသည်။
နံနက်ခင်းအလုပ်တွေ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ရှောင်ဇယ်ရဲ့အဝတ်အစားတွေဟာ ချွေးတွေနဲ့ စိုရွှဲနေပြီဖြစ်ပြီး နေရောင်ပြင်းပြင်းကြောင့် မျက်နှာလေးလည်း နီရဲနေသည်။
မွန်းတည့်ချိန်ဟာ နေရောင်အပြင်းဆုံးအချိန်ဖြစ်တာကြောင့် ရှောင်ဇယ်က ဒီအချိန်မှာ အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်တာဟာ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းကြောင်း သူသိထားသည်။
“ရှောင်ဇယ်၊ ဝိညာဉ်ခန်းမကို အမြန်သွားတော့။ ဝိညာဉ်သခင် ရောက်လာပြီ”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ရွာသူကြီး”
ရှောင်ဇယ်ရဲ့မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ချက်ချင်း ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။
အခြားကမ္ဘာကနေ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့သိုင်းဝိညာဉ် နိုးထလာမယ့်အချိန်ကို အလွန်မျှော်လင့်ထားခဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဇယ်ဟာ အိမ်ကို အမြန်ပြန်သွားပြီး ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းကာ အဝတ်အစားလဲပြီး ရွာထဲက ဝိညာဉ်ခန်းမဆီကို ထွက်လာခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်ခန်းမဟာ ချင်းရှီးရွာတစ်ရွာလုံးမှာ အခမ်းနားဆုံး အဆောက်အအုံဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အဲဒီအဆောက်အအုံကို ဝိညာဉ်ခန်းမက ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ပေးထားလို့ပဲ ဖြစ်သည်။
ရွာသူကြီးဟာ ကလေးခြောက်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ရှောင်ဇယ်အပါအဝင် စုစုပေါင်း ခုနစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးဟာ ဒီနေ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြတဲ့ ချင်းရှီးရွာက ကလေးတွေ ဖြစ်ကြသည်။
ဝိညာဉ်ခန်းမရှေ့မှာ ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာတော့ မာနအနည်းငယ် ရောယှက်နေသည်။
ဆူးယွန်းထောင်းဟာ သူ့ရှေ့က ကလေးခုနစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထားက အတော်လေး နူးညံ့သွားခဲ့သည်။
“ကလေးတို့၊ အားလုံး တန်းစီလိုက်ကြ။ အခု သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထခြင်းကို စတင်တော့မယ်”
ကလေးတွေ တန်းစီပြီးသွားတဲ့နောက် ရှောင်ဇယ်ဟာ နောက်ဆုံးမှာ နေရာယူလိုက်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုင်ဆိုင်လာမယ့်သူတွေဟာ နောက်ဆုံးမှ ပေါ်လာတတ်ကြသည် မဟုတ်လား။
“ငါ့နာမည်က ဆူးယွန်းထောင်း။ အဆင့် ၂၆ မဟာဝိညာဉ်ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ အခု မင်းတို့ရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်တွေကို ငါ နိုးထပေးမယ်။ ဘာမှမကြောက်ကြနဲ့”
ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ရှောင်ဇယ်ရဲ့မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်မှု အနည်းငယ် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒီလူက ဒိုလော့ကမ္ဘာရဲ့ နာမည်ကြီး “မျက်စိကန်းဒိုလော့” ဆူးယွန်းထောင်းပဲ ဖြစ်နေတယ်။
ဆူးယွန်းထောင်းဆီကနေ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထပေးတဲ့ ကောင်းချီးကို ရရှိတာဟာ အနာဂတ်မှာ အစွမ်းထက်လာဖို့ အာမခံချက်မရှိပေမဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရတော့ အားတက်စရာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပဲ။
ဆူးယွန်းထောင်းဟာ သူ့အိတ်ထဲကနေ အနက်ရောင်ကျောက်တုံးခြောက်တုံးနဲ့ အပြာရောင်သလင်းလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“နောက်ဆို မကြောက်ကြနဲ့နော်”
စကားဆုံးတာနဲ့ သူက အသံနိမ့်နိမ့်နဲ့ အော်လိုက်သည်။
“သိုင်းဝိညာဉ် ပူးပေါင်းနိုးထခြင်း”
ဆူးယွန်းထောင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်မှာ အပြာရောင်အလင်းတန်းတွေ ဖြာထွက်လာသည်။ သူ့ဆံပင်တွေဟာ ချက်ချင်း မီးခိုးရောင်ပြောင်းသွားပြီး အရှည်လည်း လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ အရေပြားပေါ်မှာပါ အမွေးတွေ ပေါက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးဟာ ပိုမိုတောင့်တင်းသန်မာလာခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့ပုံစံက ကြည့်ရုံနဲ့တင် ကြောက်စရာကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။
မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကလည်း စိမ်းနက်ရောင်ပြောင်းသွားပြီး လက်သည်းတွေဟာ ချွန်ထက်တဲ့ လက်သည်းရှည်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ လက်သည်းဖျားတွေမှာ အေးစက်တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တစ်စင်း လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
အဖြူရောင်တစ်ကွင်း၊ အဝါရောင်တစ်ကွင်း။
ဝိညာဉ်ကွင်းနှစ်ကွင်းဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်မှာ တောက်ပစွာ လှည့်ပတ်နေကြသည်။
“အား”
ရှေ့ဆုံးက ကလေးခြောက်ယောက်ဟာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားကြပေမဲ့ ဆူးယွန်းထောင်းက သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။
ရှောင်ဇယ်လည်း အစပိုင်းမှာ အနည်းငယ် လန့်သွားခဲ့ပေမဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး သိုင်းဝိညာဉ်ပူးပေါင်းနိုးထလာပုံကို သေချာစောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒိုလော့ကမ္ဘာဟာ အားနည်းချက်တွေ အများကြီးရှိတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ပေမဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်စနစ်ကတော့ တကယ့်ကို ဂိမ်းတစ်ခုလို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်။
ဝိညာဉ်စွမ်းရည်တွေ၊ ဝိညာဉ်အရိုးတွေကနေ ရရှိတဲ့ အစွမ်းတွေ။
ဒီစနစ်ကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တယ်လို့ ဆိုရမည်။
“ဒီကလေးကလည်း… အဲဒီ ငွေရောင်မြက်သိုင်းဝိညာဉ်ရှိတဲ့ ကလေးလိုပဲ။ လုံးဝမကြောက်ဘူးပဲ”
ဆူးယွန်းထောင်းဟာ ရှောင်ဇယ်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။
ရှောင်ဇယ်ကလည်း သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ရာ ဆူးယွန်းထောင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူက ချောင်းအသာဟန့်လိုက်ပြီး ပထမဆုံးကလေးကို အနက်ရောင်ကျောက်တုံးခြောက်တုံးရဲ့ အလယ်မှာ ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။
နောက်တစ်ခဏမှာပဲ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားအနည်းငယ်ကို အနက်ရောင်ကျောက်တုံးတွေအတွင်း ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလို ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်လွှာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကလေးကို ဝန်းရံသွားခဲ့သည်။
ကြယ်မှုန်လေးတွေနဲ့တူတဲ့ ရွှေရောင်အလင်းစက်တွေဟာ ကလေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
နောက်တစ်ခဏမှာပဲ ကလေးရဲ့ညာလက်ထဲမှာ ပေါက်တူးတစ်ချောင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
“သိုင်းဝိညာဉ်—ပေါက်တူး”
“ကဲ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်”
ဆူးယွန်းထောင်းဟာ ရလဒ်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ပေါက်တူးလို သိုင်းဝိညာဉ်မျိုးမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါလာဖို့က အလွန်နည်းပါးသည်။
ဒါပေမဲ့ ငွေရောင်မြက်သိုင်းဝိညာဉ်မှာ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်အဝရှိနေခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်ကို တွေးမိတာကြောင့် သူက စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
တကယ်လို့ ရှိနေခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
ကလေးဟာ အပြာရောင်သလင်းလုံးပေါ်ကို လက်တင်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သလင်းလုံးမှာ အလင်းရောင်တစ်စက်တောင် ပေါ်မလာခဲ့ပေ။
“ကလေး၊ မင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမရှိဘူး။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်သွားနော်”
“ဟုတ်ကဲ့”
ကလေးကတော့ အရမ်းကြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်မနေခဲ့ပေ။ သူ့မိဘနှစ်ပါးလုံး အသက်ရှင်နေကြသလို မိသားစုမှာလည်း စားစရာ၊ သောက်စရာနဲ့ ငွေကြေး အလုံအလောက်ရှိသည်။ သူ့ဘဝက အတော်လေး အဆင်ပြေနေပြီးသား ဖြစ်သည်။
အဲဒီနောက် ကလေးတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထခြင်းနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားစမ်းသပ်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
“သိုင်းဝိညာဉ်က ငွေရောင်မြက်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမရှိဘူး”
“သိုင်းဝိညာဉ်က တံစဉ်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမရှိဘူး”
“သိုင်းဝိညာဉ်က တူ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမရှိဘူး”
…
ဆူးယွန်းထောင်းဟာ ဒီရလဒ်တွေကြောင့် စိတ်ပျက်မသွားခဲ့ပေ။ ဒါဟာ သာမန်လူတွေအတွက် ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ ရလဒ်ပဲ ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုင်ဆိုင်လာဖို့ဆိုတာ ကံတရားအပေါ်မှာ အများကြီး မူတည်နေသည်။
“ကဲ၊ မင်းအလှည့်ရောက်ပြီ ကလေး”
ဆူးယွန်းထောင်းဟာ နောက်ဆုံးမှာ ရပ်နေတဲ့ ရှောင်ဇယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ် ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ရှောင်ဇယ်ဟာ အနက်ရောင်ကျောက်တုံးတွေရဲ့ အလယ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေက သူ့ကို ဝန်းရံသွားခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏမှာပဲ—
“ဟင်… အလင်းရောင်က ဘာလို့ အနက်ရောင်ပြောင်းသွားတာလဲ”