အခန်း(၄)
ကျန်းချဲ့သည် မိမိလက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကြားရှိ သားရဲကတ်ပြားနှင့် စိတ်ချင်းဆက်နွှယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အောက်ထပ်မှ ဟွမ်ထီလန်၏ အထိန်းအကွပ်မဲ့ ရယ်မောသံကို သူ ကြားလိုက်ရပြီး အထူးသဖြင့် “ငါ့ရဲ့ ရှောင်ချဲ့လေး” ဟု ပြောလိုက်သည့် အပိုင်းတွင်မူ သူ စင်ပေါ်မှပင် လိမ့်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။
‘မိန်းကလေး... မင်း ငါ့ကို မင်းအပိုင်အဖြစ် မကြေညာခင် ငါ့သဘောထားကို အရင်မေးဖူးရဲ့လား’
ဟွမ်ထီလန်၏ ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ကျန်းချဲ့သည် ကျောင်းသားများနှင့် ဆရာ၊ ဆရာမများအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။ သူ စိတ်ဝိဉာဉ်ပင်လယ်ကို လှုံ့ဆော်နိုင်ခဲ့သည့် အရှိန်အဟုန်က အမှန်ပင် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်စရာကောင်းလှသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ပထမဆုံးအကြိမ် အောင်မြင်စွာ ကြိုးစားမှုတွင် သားရဲကတ်ပြားနှင့် စိတ်ဝိဉာဉ် ပဲ့တင်ထပ်မှု ဖြစ်ပေါ်ရန် မိနစ်အနည်းငယ် ကြာတတ်ပြီး စိတ်ဝိဉာဉ်ပင်လယ်ကို လှုံ့ဆော်ရန်အတွက်လည်း နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ် ထပ်မံ ကြာမြင့်တတ်သည်။ သို့သော် ကျန်းချဲ့၏ ဖြစ်ရပ်တွင်မူ တစ်ောက်လျှောက်လုံး ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးသည် နှစ်မိနစ်ပင် မပြည့်ခဲ့ချေ။
မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အချက်အလက်များအရ ယခုကဲ့သို့ ပါရမီမျိုးကို ပြသနိုင်သူ၏ အနာဂတ်သည် အလွန်တရာ မျှော်လင့်ချက်ကြီးမားကြောင်း သိရသည်။ သူ၏လမ်းခရီးတွင် မလိုလားအပ်သည့် ဘေးအန္တရာယ်ဆိုးများ မကြုံတွေ့သရွေ့ ကျန်းချဲ့အနေဖြင့် အဆင့်မြင့် သားရဲထိန်းတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် မခဲယဉ်းနိုင်တော့ပေ။
“ဂုဏ်ယူပါတယ် ကျန်းချဲ့”
သူတို့၏ အတန်းပိုင်ဆရာ ဟန်ရှဲချင်းသည် စင်အောက်သို့ ဆင်းလာပြီးနောက် သူ့ထံသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုသည်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ် ကျန်းချဲ့ရေ”
သူ့အတန်းဖော်များကလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြသည်။ သူတို့ စိတ်ထဲတွင် ဘာပဲတွေးနေကြပါစေ အတန်းဖော်အချင်းချင်း ဖြစ်သည့်အတွက် လာရောက် ဂုဏ်ပြုရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကြည့်ရဆိုးနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။ သူ၏ပါရမီကို အမြဲတစေ စောင်းမြောင်းပုတ်ခတ်လေ့ရှိသော ဝူကျွင်းယွီပင်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းချဲ့ကို အနေခက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ၏ ထူးခြားလှသော ပါရမီကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ရသည်။
“ဟားဟား၊ နင် လုပ်နိုင်မှာကို ငါ သိပြီးသားပါ ရှောင်ချဲ့လေးရဲ့”
ဟွမ်ထီလန်သည် အတန်းဖော်အနည်းငယ်ကို တိုးဝှေ့ကျော်ဖြတ်ကာ ကျန်းချဲ့ရှေ့တွင် လာရပ်သည်။ သူမက သူ၏ပုခုံးကို လက်ဝါးဖြင့် အားရပါးရ ပုတ်လိုက်သဖြင့် ကျန်းချဲ့မှာ ယိုင်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။
ကျန်းချဲ့က တည်တင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် “ငါ့ကို ကျန်းချဲ့လို့ပဲ ခေါ်ပေးပါ ဟွမ်ထီလန်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အိုကေ၊ ရှောင်ချဲ့လေး”
“ဘာ... မင်းက ကျောင်းကနေ ခွင့်ရက်ရှည်ယူပြီး သားရဲတွေရဲ့ ကမ္ဘာထဲကို သွားပြီးတော့ ထူးဆန်းတဲ့ သားရဲတွေကို အမဲလိုက်ချင်တယ် ဟုတ်လား”
ဟန်ရှဲချင်းသည် ရုံးခန်းရှိ သူ၏ထိုင်ခုံမှ ဆတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
“ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ” ကျန်းချဲ့က တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ သူက ဆက်လက်၍ “ကျွန်တော့်အမေက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖျားနာနေလို့ ရောဂါပျောက်ကင်းဖို့ မျိုးရိုးဗီဇပြုပြင်ဆေး လိုအပ်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော် သားရဲကမ္ဘာထဲကို ဝင်ပြီး သားရဲတွေကို အမဲလိုက်ရင်း ပိုက်ဆံအချို့ ရှာဖွေချင်တာပါ” ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။
ကျန်းချဲ့သည် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။ အဆုံးစွန်၌ သူသည် ကျောင်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် သားရဲကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုပါက ကျောင်း၏ ခွင့်ပြုချက်နှင့် ထောက်ခံချက်လက်မှတ် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။ သားရဲကမ္ဘာများသည် ဘေးအန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဟန်ရှဲချင်းသည် မိမိကျောင်းသား အန္တရာယ်ဇုန်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင်တိုးဝင်သွားသည်ကို မမြင်ချင်သော်လည်း ကျန်းချဲ့၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားရပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ သားတစ်ယောက်က မိခင်၏ ရောဂါဝေဒနာကို ကုသရန် ပိုက်ဆံရှာချင်သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ကို မည်သူက စိတ္တဇနာဖြင့် ငြင်းပယ်ရက်ပါမည်နည်း။
ဟန်ရှဲချင်း တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချဲ့သည် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာပြီး မိမိ၏ဆရာက သားရဲကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မပြုမည်ကို ပူပန်လာမိသည်။
“ကောင်းပြီလေ... ငါ ခွင့်ပြုပေးပါ့မယ်” ဟန်ရှဲချင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ကျန်းချဲ့၏ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူလိုက်သည်။ သူက “ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒီကမ္ဘာထဲကို ရောက်တဲ့အခါ ကိုယ်တိုင် ဘေးကင်းလုံခြုံဖို့ကိုတော့ အထူးဂရုစိုက်ရမယ်။ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ဇုန်တွေထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မတိုးဝင်မိစေနဲ့။ အဲဒါတင်မကဘူး... အခြား သားရဲထိန်းတွေကိုလည်း သတိထားရမယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ အချို့ကိစ္စတွေကို သည်းခံတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ လူစွမ်းကောင်း သွားမလုပ်နဲ့၊ နားလည်လား” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
ကျန်းချဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ သူက ခေါင်းကို တဆက်ဆက် ညိတ်ရင်း “နားလည်ပါတယ် ဆရာ၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ဗျာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အင်း... ဒါဆိုရင် ရုံးခန်းထဲမှာ ခဏစောင့်နေဦး။ ငါ မင်း သားရဲကမ္ဘာထဲ ဝင်ဖို့အတွက် ထောက်ခံချက်လက်မှတ် သွားလုပ်ပေးမယ်”
အတန်ကြာပြီးနောက် ဟန်ရှဲချင်းသည် လက်ထဲတွင် ထောက်ခံချက်လက်မှတ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရုံးခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ထိုလက်မှတ်နှင့်အတူ အစိမ်းရင့်ရောင် သားရဲကတ်ပြားတစ်ခုကို ကျန်းချဲ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အိမ်တွင်းရေး အခက်အခဲတွေကို ငါ သိပါတယ်။ မင်းမှာ သားရဲကတ်ပြားဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလို့လည်း ငါ ထင်တယ်။ ဒါကတော့ တစ်ပွင့်ပြိုင် ကြေးဝါအဆင့် သားရဲကတ်ပြား (One star bronze card) တစ်ခုပဲ။ ဒါကို မင်းကို ယာယီငှားပေးထားတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ သားရဲကမ္ဘာကနေ ပြန်လာတဲ့အခါမှ ငါ့ကို ပြန်ပေးပေါ့”
ကျန်းချဲ့သည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဦးညွှတ်ကာ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ... ကျွန်တော် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ အိမ်ပြန်လာနိုင်အောင် အသေအချာ ကြိုးစားပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ သေးငယ်သော ကျေးဇူးတရား မဟုတ်ပေ။ ဟန်ရှဲချင်းက ကျန်းချဲ့ကို သားရဲကတ်ပြား ခေတ္တငှားရမ်းပေးခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောသော်လည်း ကြေးဝါအဆင့်ရှိ သားရဲကတ်ပြားတစ်ခု၏ တန်ဖိုးမှာ အနည်းငယ်မျှ မပေါ့ပါးချေ။ ထိုကဲ့သို့သော ကတ်ပြားတစ်ခု၏ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးသည် အနည်းဆုံး မဟာမိတ်ဒေါ်လာ တစ်သောင်းခန့် ရှိသည်။ အကယ်၍ ၎င်း၏ စွမ်းဆောင်ရည် အင်္ဂါရပ်များက ပိုမိုကောင်းမွန်ပါက မဟာမိတ်ဒေါ်လာ ငါးသောင်းခန့်အထိပင် မြင့်တက်သွားနိုင်ပေသည်။
ကျန်းချဲ့သည် ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းလှသော ကျေးဇူးတရားများကို ပိုက်ထုပ်လျက် ကျောင်းဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး ကျောင်းဂိတ်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။
“အဲဒီမှာတင် ရပ်လိုက်စမ်း၊ ရှောင်ချဲ့လေး”
သူ ကျောင်းဂိတ်တံခါးဝသို့ မရောက်မီမှာပင် ဟွမ်ထီလန်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံသည် သူ့နောက်ကျောဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျန်းချဲ့အနေဖြင့် လှည့်ကြည့်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟွမ်ထီလန်သည် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက သူ့ကို နာနာကျင်ကျင်နှင့် မကျေမချမ်း ဝေဖန်လေတော့သည်။
“နင် ဘာလို့ သားရဲကမ္ဘာထဲကို သွားချင်ရတာလဲ ရှောင်ချဲ့လေးရဲ့။ အဲဒီနေရာက ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များလဲဆိုတာ နင်မသိဘူးလား”
‘ဟင်း... ဒီသံမဏိအမျိုးသမီးရဲ့ သတင်းကွန်ရက်ကတော့ အမှန်ပင် လက်ဖျားခါလောက်ပါပေတယ်။ ငါ အတန်းပိုင်ဆရာ့ရုံးခန်းထဲက ထွက်လာတာပဲ ရှိသေးတယ်၊ သူက ငါ့နောက်ကို ကပ်လိုက်လာပြီ’
ကျန်းချဲ့သည် ဤဝဝကုတ်ကုတ် ကောင်မလေးနှင့် အချိန်မဖြုန်းချင်တော့သဖြင့် မျက်နှာသေဖြင့်ပင် “ဒါ ငါ့ရဲ့ ပုဂ္ဂလိကကိစ္စပါ ဟွမ်ထီလန်။ နင် ဝင်မစွက်ဖက်ပါနဲ့။ ပြီးတော့ ငါ ထပ်ပြောမယ်... ငါ့ကို ကျန်းချဲ့လို့ပဲ ခေါ်ပေးပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟွမ်ထီလန်သည် မူနွဲ့ပြီး ခြေဆောင့်ပြမနေတော့ပေ။ သူမက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လျက် ကျန်းချဲ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကျန်းချဲ့... နင် သားရဲကမ္ဘာထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာကို ငါ မလိုလားဘူး။ ငါ... ငါ နင့်ကို သဘောကျတယ်...”
သူမ၏ ဝဝကုတ်ကုတ် ပါးပြင်နှစ်ဖက်သည် ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ရှက်သွေးဖြန်းကာ ရဲရဲနီသွားသည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် ကျန်းချဲ့၏ မျက်စိထဲတွင်မူ မည်သည့်အလှအပမျှ မြင်မရပေ။
ကျန်းချဲ့မှာ စိတ်ပျက်အားလျော့လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ သူက ‘မိန်းကလေး... ငါ့ရဲ့ ဘယ်အချက်က မင်း သဘောကျစရာ ဖြစ်နေလို့လဲ။ ငါ့ကိုယ်ငါ ပြောင်းလဲလိုက်ရမလား’ ဟု အမှန်ပင် ပြောပစ်လိုက်ချင်သည်။ သို့သော် ကျန်းချဲ့သည် မိမိအား ဝန်ခံရန် သတ္တိမွေးခဲ့ရသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ထိုကဲ့သို့ နာကျင်စေမည့် စကားလုံးမျိုး မပြောရက်ခဲ့ပေ။
သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း “စိတ်ပူပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟွမ်ထီလန်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ သွားရမယ့် အကြောင်းပြချက် ရှိလို့ပါ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါတို့ ဒီမှာတင်ပဲ နှုတ်ဆက်ကြရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် လှည့်ထွက်ခဲ့ပြီး ကျောင်းဂိတ်တံခါးဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ဟွမ်ထီလန်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လျက် ကျန်းချဲ့၏ ကျောပြင်လေး ကွယ်ပျောက်သွားသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမက မကျေမနပ်ဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သော်လည်း သူ့နောက်သို့ ထပ်မံ၍ မလိုက်ခဲ့တော့ပေ။
ချန်ဝေမြို့ (Qian Wei City) ပြင်ပ ၃၅ ကီလိုမီတာခန့်အကွာရှိ တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထားသော စစ်စခန်းတစ်ခုတွင်...
ဤနေရာသည် ချန်ဝေမြို့နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက် (Spatial gateway) တည်ရှိရာ နေရာဖြစ်သည်။ ချန်ဝေမြို့၏ သားရဲထိန်းများသည် ဤစစ်စခန်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် သားရဲကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြသည်။ အပြင်ပန်းအားဖြင့် တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထားသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင်မူ တော်တော်လေး ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းခက်ထန်ပုံ ပေါ်သည်။ အဆုံးစွန်၌ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော သားရဲများသည် ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်များမှတစ်ဆင့် အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ထွက်ပေါ်လာတတ်သဖြင့် စစ်စခန်းကို စနစ်တကျ ကောင်းမွန်စွာ ဆောက်လုပ်ထားပါက ဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် စစ်စခန်းကို ဗဟိုပြု၍ အရပ်ရပ်တွင် ခံစစ်အဆောက်အအုံများကို တည်ဆောက်ထားသည်။ မြေအောက်ဘန်ကာများနှင့် ပုန်းကွယ်နေသော ခံစစ်စခန်းများသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ များပြားလှပေသည်။
စစ်စခန်း၏ အဓိကဂိတ်တံခါးကြီးမှ မော်တော်ယာဉ် အများအပြား ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်။ ဝင်ရောက်သွားသူများအားလုံးသည် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံရပြီး ထွက်ခွာလာသူများတွင်မူ အမျိုးမျိုးသော မျက်နှာထားများ ရှိကြသည်။ အချို့က အောင်ပွဲခံနေကြပြီး အချို့ကမူ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာထားများ ရှိကြသည်။
ကျန်းချဲ့သည် ရိက္ခာခြောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျောပိုးအိတ်ကြီးကို လွယ်ပိုးထားသည်။ ထိုရိက္ခာများသည် သူ့ကို လဝက်ခန့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်း မရှိစေရန် သေချာစေနိုင်သည်။ သူက ခရီးသည်တင်ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ အခြားခရီးသည်များနောက်သို့ လိုက်ပါရင်း စစ်စခန်းဂိတ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။
သားရဲကမ္ဘာထဲတွင် အစားအစာ ရှာဖွေရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ အမဲလိုက်ရရှိသော မည်သည့်သားရဲမဆို အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက အမဲလိုက်သူကို ဝမ်းမြောက်စေမည့် သားရဲကတ်ပြားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။ ငတ်မွတ်ခြင်း မရှိစေရန်အတွက် သူတို့လုပ်နိုင်သည်မှာ ရိက္ခာများကို ပိုမိုသယ်ဆောင်သွားရန်သာ ရှိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သားရဲကမ္ဘာရှိ ရေအများစုမှာ သောက်သုံးရန် ဘေးကင်းလှသည်။ သို့မဟုတ်ပါက မည်သူမျှ ထိုဆန်းကြယ်သော ကမ္ဘာကြီး၏ နက်ရှိုင်းသော နယ်မြေများထဲသို့ တိုးဝင်ရန် စဉ်းစားရဲကြမည်မဟုတ်ပေ။
“မင်းရဲ့ ဝင်ခွင့်လက်မှတ်ကို ပြပေးပါ” ဟု စစ်ဆေးရေးဂိတ်သို့ လျှောက်လှမ်းလာသော ကျန်းချဲ့ကို ကြည့်ကာ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်များမှတစ်ဆင့် သားရဲကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုသူ မည်သူမဆို မိမိတို့၏ ဝင်ခွင့်လက်မှတ်ကို ပြသရန် လိုအပ်သည်။ ဤသည်မှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့က နေရာတိုင်းတွင် သတ်မှတ်ထားသော စည်းမျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မင်းက တောရိုင်းထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လျှင်မူ မည်သူကမျှ မင်းကို စစ်ဆေးနေမည်မဟုတ်သည်ကတော့ အမှန်ပင်...
ကျန်းချဲ့သည် ကျောင်းမှရရှိခဲ့သော ထောက်ခံချက်လက်မှတ်ကို အရာရှိထံသို့ အမြန်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အရာရှိသည် မည်သည့်မျက်နှာထားမျှမပြဘဲ လက်ခံရယူကာ အမြန်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ရုတ်တရက် “ဟင်...” ဟု အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး “မင်းက ဒုတိယအထက်တန်းကျောင်း၊ တတိယနှစ်၊ အတန်း(၂)က ကျန်းချဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းချဲ့သည် ထူးဆန်းသွားရသည်။ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။ သို့သော် သူက အလိုအလျောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျန်းချဲ့ ခေါင်းညိတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုဝန်ထမ်းသည် ရုတ်တရက် ငုံ့လိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ရော့... ဒါကို တစ်ယောက်ယောက်က မင်းအတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားတာ။ မင်း အထဲရောက်တဲ့အခါ အသုံးဝင်လိမ့်မယ်”