အခန်း(၃၈)- ခုနစ်ရောင်ခြယ် ပလင်းပတ္တမြား

နံနက်ခင်း အလင်းတန်းများ ဖြာကျလာခဲ့သည်။ တစ်ညတာလုံး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်စက်ခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။ သူသည် တဲထဲ၌ မတ်တတ်ရပ်ကာ လှုပ်ရှားလိုက်ရင်း မနေ့က ရရှိခဲ့သော ရလဒ်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ကြည်နူးမှုများကို မျက်နှာထက်၌ ဆင်မြန်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် တဲအမိုးအကာကို ဖယ်ကာ အပြင်သို့ လှမ်းလျှောက်ခဲ့ရာ သူ၏ အစေခံသားရဲများမှာ တဲအပြင်ဘက်၌ တာဝန်သိစွာ ကင်းစောင့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အေးမြသော လေပြင်းတစ်ချက် ဝေ့တိုက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့၏ ရနံ့ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းချဲ့တစ်ယောက် မသိစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

ထိုစဉ် အထက်ကောင်းကင်ယံမှ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်၏ စူးရှသော အော်မြည်သံတစ်ခု ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ကျန်းချဲ့ လန့်ဖျတ်ကာ အပေါ်သို့ အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ တောင်ကြားအထက် ကောင်းကင်ယံတွင် အတောင်ပံအစုံကို ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်စွာ ဖြန့်ကြက်ထားသော ငှက်ကြီးတစ်ကောင်သည် အဝေးမှ ပျံသန်းလာပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အသိုက်တစ်ခုသို့ ဆင်းသက်နားခိုသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ငှက်ကြီးသည် သန်မာထွားကျိုင်းလှသော နွားလားဥဿဘသဏ္ဌာန် သားကောင်တစ်ကောင်ကို ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ခြေသည်းများဖြင့် အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း ယင်း၏ ပျံသန်းနှုန်းကို တစိန်းတစမျှ ထိခိုက်ပုံမရကြောင်း ကျန်းချဲ့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်အမင်း ဝေးကွာလွန်းသဖြင့် ငှက်ကြီး၏ အချက်အလက်များကို ကျန်းချဲ့ မမြင်ရသော်လည်း ဤကောင်၏ အဆင့်မှာ ဘယ်လိုမှ မနိမ့်နိုင်ကြောင်း သူ၏ ပင်ကိုယ်သိစိတ်က ပြောနေခဲ့သည်။

“တောက်... ငါက တစ်ညလုံး ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ ငှက်ကြီးနဲ့ အိမ်နီးနားချင်း ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့”

ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် ကျန်းချဲ့၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ငှက်ကြီးမှာ သူ့ကို သတိမထားမိခဲ့ခြင်း (သို့မဟုတ်) သူ့ကို အာရုံစိုက်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်လျှင်မူ သူ၏ အသက်မှာ ယနေ့ ဤနေရာတွင်တင် လမ်းဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ခေတ္တမျှအကြာတွင် ကျန်းချဲ့ စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။ ထွားကျိုင်းလှသော ကျားသစ်တစ်ကောင်သည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို မိမိ၏ သားကောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ပါမည်လော။ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ငှက်ကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သူသည် အရေးမပါသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုငှက်ကြီးသည် သူ၏ အသက်အန္တရာယ်ကို ခြိမ်းခြောက်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိနေသော်လည်း ကျန်းချဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် သတိတရားက ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။ မိမိ၏ စွမ်းရည်မှာ လုံလောက်သော အဆင့်တစ်ခုသို့ မရောက်ရှိသေးသရွေ့ သားရဲကမ္ဘာထဲသို့ မဆင်မခြင် နက်ရှိုင်းစွာ မဝင်ရောက်သင့်ပေ။ အကယ်၍ တစ်နေ့နေ့တွင် အစွမ်းထက်သော သားရဲတစ်ကောင်က သူ့ကို အစာဆန်းအဖြစ် မြည်းစမ်းကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့လျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ ထိုသို့သော နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်ကို ကျန်းချဲ့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

စမ်းချောင်းဘေးတွင် ရိုးရှင်းစွာ မျက်နှာသစ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် စွမ်းအင်ဖြည့် ဘီစကစ်တစ်ဖတ်ကို ထုတ်ယူကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဝါးစားနေမိသည်။ မူလကတော့ ယင်း၏ အရသာမှာ အဆင်ပြေရုံမျှ ရှိသော်လည်း နေ့စဉ်ရက်ဆက် စားသုံးနေရပါက မည်မျှအထိ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ကိုယ်တိုင်ကြုံဖူးသူများသာ သိနိုင်ပေသည်။

“သားရဲကမ္ဘာထဲက မူလနေထိုင်သူတွေကို တကယ်အားကျမိတယ်၊ လတ်ဆတ်တဲ့ အသားတွေကို အမြဲတမ်း စားနေရတာပဲ။ ငါတို့ လူသားတွေ သတ်လိုက်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သားရဲတွေကလည်း အလောင်းချန်ထားခဲ့မယ်ဆိုရင် အတော်လေး ကောင်းမှာပဲ”

သားရဲကမ္ဘာထဲတွင် လူသားများနှင့် သူတို့၏ အစေခံသားရဲများနှင့်မတူဘဲ ထူးဆန်းသည့် သားရဲအချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြသည့်အခါတွင်မူ အလောင်းများ ထင်ကျန်ရစ်လေ့ ရှိသည်။ မဟုတ်လျှင်မူ အသားစား သားရဲအများစုမှာ မြက်ပင်များကိုသာ မှီဝဲပြီး အသက်ရှင်နေကြရမည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း ထူးဆန်းသည့် သားရဲများတွင် အစာရေစာ ဖြုန်းတီးတတ်သော အလေ့အထ မရှိကြချေ။ ၎င်းတို့သည် သတ်ဖြတ်ရန်သက်သက်အတွက် တိုက်ခိုက်လေ့မရှိကြသဖြင့် လူအနည်းငယ်မျှသာ ၎င်းတို့စားကြွင်းစားကျန်များကို လိုက်လံကောက်ယူရင်း သားရဲကမ္ဘာ၏ အရသာထူးများကို မြည်းစမ်းခွင့် ရကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အချို့သော အစွမ်းထက် သားရဲထိန်း (Beastmasters) များမှာ မိမိတို့၏ အစွမ်းကို အသုံးပြုကာ ထူးဆန်းသည့် သားရဲများ၏ သားကောင်ကို လုယူပြီး သူတို့၏ အစားအစာ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းကြသည်။ ဤသည်မှာ အစွမ်းထက် သားရဲထိန်းများ သားရဲကမ္ဘာထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ သယ်ဆောင်လာသော အစားအစာ အနည်းငယ်မျှဖြင့်မူ ရေရှည်ရပ်တည်နိုင်ရန် ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ရိုးရှင်းသော မနက်စာကို စားသုံးပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် မိမိ၏တဲကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ရှေ့မှ ရေကန်ကြီးဆီသို့ အကြည့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပို့ထားလိုက်သည်။ မနေ့ညကတည်းက ကျန်းချဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့် 'သန္ဓေပြောင်း ငါးပူတင်းဓားမြှောင်' (Mutated Puffersword) ဟူသော အမည်တွင် 'သန္ဓေပြောင်း' (Mutated) ဟူသော စကားလုံး ပါဝင်နေရသနည်း။ ပြီးတော့ ၎င်း၏ အဆင့်မှာ ၄ မျှသာ ရှိသော်လည်း ယင်း၏ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးမှာ အဘယ်ကြောင့် ရွှေရောင်အဆင့် (Gold-quality) ဖြစ်နေရသနည်း။

ဤအချက်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းချဲ့ ခံစားမိသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤအရာအားလုံးသည် တစ်စုံတစ်ခုသော ပြင်ပအကြောင်းတရားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းချဲ့အနေဖြင့် ရေကန်ထဲရှိ သန္ဓေပြောင်း ငါးပူတင်းဓားမြှောင်များအားလုံး သေဆုံးသွားခြင်း ရှိမရှိ မသေချာသေးသလို၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်အတွက်လည်း ရေထဲသို့ မဆင်မခြင် မဝင်ရဲသေးချေ။

“ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အစေခံသားရဲတွေကိုပဲ ရေထဲလွှတ်ပြီး အခြေအနေ စမ်းသပ်ခိုင်းရတော့မှာပဲ”

ကျန်းချဲ့သည် မိမိ၏ အဖိုးတန် အစေခံသားရဲများကို ရေထဲသို့ လွှတ်ရလောက်အောင် မိုက်မဲသူ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သူသည် အညိုရောင်အမွှေးရှိ တောဝက်ကတ်ပြားမှ မိမိ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်အမှတ်အသားကို ဖျက်ပယ်လိုက်ပြီး လမ်းခရီးတွင် ရရှိခဲ့သော တစ်ပွင့်ပြိုင် ကြေးဝါအဆင့် (One star black iron) ကတ်ပြားတစ်ခုကို ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ထုတ်ယူကာ အမှတ်အသား ခတ်နှိပ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ 'ဂျိုတစ်ချောင်းရှိသော ဆိတ်' (Single-horned goat) တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ရေထဲသို့ 'ဗွမ်း' ကနဲ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုဂျိုတစ်ချောင်းရှိသော ဆိတ်သည် ကျန်းချဲ့၏ အမိန့်ပေးမှုအတိုင်း ရေကန်တစ်ခုလုံးကို ပတ်၍ ကူးခတ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်အန္တရာယ်နှင့်မျှ မကြုံတွေ့ရသဖြင့် ကျန်းချဲ့ စိတ်အေးသွားရသည်။

“ကဲ... အခု ဒီရေကန်ထဲမှာ ဘာတွေ ထူးခြားနေလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်”

သူသည် ဂျိုတစ်ချောင်းရှိသော ဆိတ်ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်ပြီး လေရိပ်ဝံပုလွေနှင့် မီးကျောက်ကင်းမြီးကောက်တို့ကို ကမ်းစပ်၌ အဆင်သင့် စောင့်ကြပ်နေစေခဲ့သည်။ ကျန်းချဲ့သည် မိမိ၏ အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန် ချွတ်လိုက်ပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီတိုမျှသာ ချန်ထားကာ ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်တော့သည်။

ရေကန်မှာ မနက်လှချေ။ အထက်မှ ကြည့်လျှင် မြစိမ်းရောင် သန်းနေသော်လည်း ရေထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါတွင်မူ ရေပြင်၏ အနက်မှာ အများဆုံး လေးမီတာကျော်မျှသာ ရှိကြောင်း ကျန်းချဲ့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သူသည် အသက်ရှူရန်အတွက် ရေပြင်ထက်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြန်တက်ခဲ့ရပြီး နာရီဝက်မပြည့်မီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ရေကန်တစ်ခုလုံး၏ ကြမ်းပြင်ကို စစ်ဆေးပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်မှာ သူသည် မည်သည့်ထူးခြားမှုကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့သဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် အများကြီး တွေးမိသွားခြင်းလားဟု သံသယဝင်လာမိသည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းချဲ့ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု လွဲမှားနေဆဲဟု ခံစားနေရသည်။ ရေကန်ပတ်ပတ်လည်တွင် ဘာမျှ ရှာမတွေ့ပါက ရေတံခွန်ရှိရာ နေရာတွင်ရော မည်သို့ရှိမည်နည်း။

ကျန်းချဲ့သည် တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟည်းနေသော ရေတံခွန်ကြီးဆီသို့ အကြည့်ကို ပို့ထားလိုက်မိသည်။ ရေတံခွန်၏ အမြင့်မှာ မီတာတစ်ရာခန့် ရှိသဖြင့် ရေစီးကြောင်း၏ အဟုန်မှာ လျှော့တွက်၍မရနိုင်ချေ။ ကျန်းချဲ့အနေဖြင့် ထိုလမ်းကြောင်းတည့်တည့်သို့ သွားရန် ဘယ်လိုမှ မဝံ့ရဲချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဘေးဘက်မှနေ၍ ချဉ်းကပ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ရေစီးအသန်ဆုံးနေရာကို ရှောင်ကွင်းလျက် ရေကန်ကြမ်းပြင်ကို စတင် စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သည်။

သူသည် ရေကန်ကြမ်းပြင်ဆီသို့ နီးကပ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းချဲ့၏ စိတ်ထဲသို့ ဖော်ပြ၍မရသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်တစ်ခု စိမ့်ဝင်လာသည်ကို ရုတ်ချည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်ပင်လယ် (Spiritual sea) ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နားခိုနေသော စိတ်အာရုံချောက်ချားဖွယ်ရာ သရဲတစ္ဆေပုံစံ လိပ်ပြာကတ်ပြားသည် ဝမ်းမြောက်လှသော လှိုင်းတုန်ခါမှုတစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်လိုက်သဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

မိမိ၏ စိတ်ကူးကြောင့်လားတော့ မသိ၊ ထိုဖော်ပြ၍မရသော စွမ်းအင်များ၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုအောက်တွင် သူ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်ပင်လယ်ထဲရှိ စိတ်အာရုံချောက်ချားဖွယ်ရာ လိပ်ပြာ၏ ပြန်လည်သက်သာလာမှု အရှိန်မှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

“ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ဒီရေကန်ထဲမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာပဲ”

ကျန်းချဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် အရင်ဦးဆုံး အသက်ရှူရန်အတွက် ရေပြင်ထက်သို့ ကူးခတ်တက်လိုက်ပြီးနောက် ရေကန်ထဲသို့ ပြန်လည်ငုပ်လျှိုးကာ လက်ခြေများကို အသုံးပြုလျက် ရေစီးကြောင်းကို အံတုပြီး ထိုဖော်ပြ၍မရသော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာရာ နေရာဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။

အနီးအနားတွင် ရေတံခွန် ရှိနေခြင်းကြောင့် ရေထဲတွင် ရေပူဖောင်း အမြောက်အမြား ရှိနေသဖြင့် ကျန်းချဲ့အနေဖြင့် သူ၏ရှေ့တွင် ဘာရှိနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေ။ သို့သော်လည်း ထိုစွမ်းအင်အရင်းအမြစ်မှာ သူ၏ရှေ့မှ ကြီးမားလှသော ကျောက်ဆောင်မည်းကြီးတစ်ခုထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ အပြည့်အဝ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ထိုထူးဆန်းသောအရာမှာ ဤကျောက်ဆောင်ကြီး၏ အတွင်း၌ ရှိနေပေမည်။ ကျန်းချဲ့သည် မိမိ၏ သန္ဓေပြောင်း ငါးပူတင်းဓားမြှောင်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ကျောက်ဆောင်ကြီးကို ရှိသမျှအားဖြင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။

တိုးဖျော့သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရေစီးကြောင်းကြောင့် ကျန်းချဲ့အနေဖြင့် အားအပြည့် မစိုက်ထုတ်နိုင်ချေ။ သန္ဓေပြောင်း ငါးပူတင်းဓားမြှောင်သည် ကျောက်ဆောင်၏ အပြင်ဘက်အလွှာ ခပ်ပါးပါးကိုသာ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား ဤကျောက်ဆောင်၏ မာကျောမှုက ကျန်းချဲ့ကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သာမန်ကျောက်ဆောင်သာ ဆိုလျှင် မည်မျှပင် မာကျောပါစေဦးတော့၊ သန္ဓေပြောင်း ငါးပူတင်းဓားမြှောင်၏ ထက်မြက်မှုဖြင့်ဆိုပါက အနည်းဆုံး အတုံးကြီးတစ်တုံးခန့်တော့ ပြတ်ထွက်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် ပိုင်းဖြတ်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ အသက်ရှူကျပ်လာသဖြင့် ရေပြင်ထက်သို့ ပြန်တက်ကာ အသက်ကို အဝရှူလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ရေထဲသို့ ပြန်လည်ငုပ်လျှိုးကာ ထိုကျောက်ဆောင်ကြီးကို ဆက်လက်၍ ပဲ့ကြွေအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

နာရီဝက်မက မနားမနေ အားထုတ်ခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းချဲ့သည် ထိုကျောက်ဆောင်ကြီးကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းဖြတ်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုဖော်ပြ၍မရသော စွမ်းအင်များမှာလည်း ပိုမိုအားကောင်းလာသဖြင့် သူသည် လက်မောင်းများ၏ ညောင်းညာမှုကိုပင် မေ့လျော့ကာ ပိုမိုကြီးမားသော အားမာန်များကို စိုက်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နောက်ထပ် ဓားချက်တစ်ချက်နှင့်အတူ ကျောက်ဆောင်၏ ကျန်ရှိနေသော အစိတ်အပိုင်းမှာ ရုတ်ချည်း တိုးဖွဖွ မြည်ဟည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရေစီးကြောင်းနှင့်အတူ ကျန်းချဲ့၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ လွင့်စင်လာသော ရေတွက်၍မရသည့် အပိုင်းအစများအဖြစ်သို့ ကွဲအက်သွားခဲ့တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြွယ်ဝလှသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းချဲ့၏ စိတ်ဝိဉာဉ်ပင်လယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီးနောက် စိတ်အာရုံချောက်ချားဖွယ်ရာ သရဲတစ္ဆေပုံစံ လိပ်ပြာကတ်ပြားသည် ပျံသန်းနှုန်းကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသောအရှိန်ဖြင့် ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့တော့သည်။ ဤအရှိန်အတိုင်းဆိုလျှင် မူလက ရက်အနည်းငယ်ခန့် ကြာမြင့်မည့် ကုသမှုလုပ်ငန်းစဉ်မှာ အချိန်တစ်နာရီပင် မပြည့်မီ အသစ်စက်စက်အတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့သည် ကျောက်ဆောင်အပိုင်းအစများနှင့်အတူ ရေစီးကြောင်းကြောင့် လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရပြီး ရေကန်ထဲ၌ အကြိမ်အနည်းငယ် လူးလှိမ့်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် သူသည် ရေအချို့ကို မြိုချလိုက်မိပြီး လက်ခြေများကို ပျာပျာသလဲ လှုပ်ရှားလျက် ရေပြင်ထက်သို့ ပြန်တက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးနေမိတော့သည်။

ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူ၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်လှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေခဲ့သည်။ ကျောက်ဆောင်ကြီး ကွဲအက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်၌ ကျန်းချဲ့သည် ရေစီးကြောင်းနှင့်အတူ လွင့်ပါးလာသော အရောင်ခုနစ်ရောင် တောက်ပနေသည့် ပလင်းပတ္တမြားသဏ္ဌာန် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်တော့သည်။