အခန်း (၃၇) မီးလျှံရေပုတ်သင်
“အဲ့ဒါ ရေပုတ်သင်လား” ချော်ရည်ကန်ထဲမှာ စိမ်နေတဲ့ တွားသွားသတ္တဝါကြီးနဲ့တူတဲ့ သတ္တဝါကြီးကို ကြည့်ရင်း မက်စ်က မေးလိုက်တယ်။
“ဟုတ်ပုံရတယ်” အဲလစ်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“ဟင်း...” မက်စ်က အခန်းကို အကဲခတ်ရင်း စဉ်းစားနေမိတယ်။ အခန်းက ကျောက်တိုင်ကြီး ငါးတိုင် ထောက်ထားတဲ့ စက်ဝိုင်းပုံ ခန်းမကြီးဖြစ်ပြီး အလယ်မှာတော့ ချော်ရည်ကန်ကြီး ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒီကန်ထဲမှာတော့ အသားအရေ အမည်းရောင်နဲ့ ရေပုတ်သင်ကြီးဟာ သူ့ကို လာဖမ်းမယ့် မုဆိုးတွေ ရောက်နေတာကို မသိဘဲ ကူးခတ်နေလေရဲ့။
“ကဲ... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ” မက်စ်က အဲလစ်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ “ငါပဲ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းလိုက်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့နှစ်ယောက်ပဲ ဒီကောင်ကို ကိုင်တွယ်မလား”
“တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်မယ် ဟုတ်လား” အဲလစ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။ “ရေပုတ်သင်ရဲ့ အရေခွံက တော်တော်လေး ထူတာ။ အဆင့် ၁၀ အတွေ့အကြုံသစ် အဆင့်ရှိတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က တရစပ် တိုက်ခိုက်ရင်တောင် ဒဏ်ရာရဖို့ မလွယ်ဘူး။ အဲ့ဒါကို မင်းက တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”
သူ့မျက်လုံးထဲက စိန်ခေါ်လိုစိတ်တွေကို မက်စ်က သဘောကျသွားတယ်။ “တကယ်လို့ ငါက တစ်ကွက်တည်းနဲ့ သတ်လိုက်နိုင်ရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ” သူက စနောက်တဲ့လေသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
“မင်း လုံးဝ မလုပ်နိုင်ပါဘူး” အဲလစ်က မယုံကြည်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်ပြီး မျက်နှာလေး နည်းနည်းနီကာ “တကယ်လို့ မင်းက ရေပုတ်သင်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်ခဲ့ရင်... မင်း ငါတို့ အဖွဲ့ချုပ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ ငါကိုယ်တိုင် အဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ အပိုင်းကဏ္ဍ အသီးသီးကို လိုက်ပြပေးမယ်”
သူမကသာ ဒီလိုပြောနေတာ၊ မက်စ် တကယ်လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ တစ်စက်ကလေးတောင် မယုံပါဘူး။
“ဟဟ... ကောင်းပြီလေ၊ မင်းရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငါ သဘောကျတယ်” မက်စ်က တဟဲဟဲ ရယ်လိုက်ပြီး “ဒါဆို သေသေချာချာ ကြည့်ထားလိုက်တော့”
သူက သူ့ရဲ့ လက်ညှိုးနဲ့ ရေပုတ်သင်ကို ချိန်လိုက်တယ်။ ခဏချင်းမှာပဲ လက်ညှိုးထိပ်မှာ အပြာရောင် အလင်းလုံးလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။
‘အဲ့ဒီ ကျည်ဆန်လိုဟာလေးနဲ့တော့ ရေပုတ်သင်ရဲ့ အရေခွံကို ဖောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး’ လို့ အဲလစ်က စိတ်ထဲက ကြိတ်တွေးနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အပြာရောင် အလင်းလုံးလေးက ပိုပြီး တောက်ပလာပြီး တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတယ်။ အလင်းလုံးကြီးလာလေလေ၊ အဲ့ဒီက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ စွမ်းအင်တွေက စက္ကန့်နဲ့အမျှ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာလေပဲ။ အဲလစ်တောင်မှ အဲ့ဒီ အလင်းလုံးက ထွက်နေတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှု အငွေ့အသက်တွေကို ခံစားနေရပြီ။
‘ဒါ... ဒါက ဘာလဲ။ သူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။ ဒါက ဘာစွမ်းရည်လဲ’
မက်စ်ရဲ့ လက်ညှိုးထိပ်မှာ ဘောလုံးတစ်လုံးစာလောက် ရှိနေတဲ့ အပြာရောင် အလင်းလုံးကြီးကို ကြည့်ပြီး အဲလစ် ဆွံ့အသွားတယ်။ အဲ့ဒီက ထွက်နေတဲ့ စွမ်းအင်တွေက သူမကိုတောင် တုန်လှုပ်စေတယ်။ တကယ်လို့ သူမသာ သူမရဲ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ကွက်ကို မသုံးခဲ့ရင် ဒီတိုက်ခိုက်မှုကနေ အသက်ရှင်ဖို့ မလွယ်ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အပြာရောင် အလင်းလုံးက တကယ့် ကျည်ဆန်အရွယ်အစားအထိ ပြန်ကျုံ့သွားပြီး မှောင်မည်းနေတဲ့ ဂူထဲမှာ တောက်ပနေတော့တယ်။
“ဝူးးး!”
ရေပုတ်သင်ကလည်း မက်စ်ရဲ့ လက်ညှိုးကထွက်နေတဲ့ အငွေ့အသက်ကို သတိထားမိသွားပေမဲ့ အချိန်နှောင်းသွားပါပြီ။
“ဝှူးးး!”
အပြာရောင် လေဆာတန်းတစ်ခုလိုပဲ ကျည်ဆန်က ရေပုတ်သင်ဆီကို တိုးဝင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အပေါက်ကြီးဖြစ်အောင် ဖောက်ထွက်သွားကာ အခန်းရဲ့ တစ်ဖက်နံရံကို သွားမှန်တော့တယ်။
“ဒုန်း!”
အပြာရောင်ကျည်ဆန် နံရံကို မှန်သွားတဲ့အခါ ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်သွားပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ ပေါက်ကွဲသံတွေ ငြိမ်ကျသွားပြီး အခန်းထဲမှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတော့တယ်။
“အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ” အဲလစ်က မေးလိုက်ပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ “နေပါဦး၊ ငါ့ကို မပြောပြနဲ့တော့။ ငါတို့ တွေ့ကတည်းက မင်းကို ဒီမေးခွန်းတွေ ခဏခဏ မေးနေမိတာ... ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက မင်းကြောင့်ပဲနော်”
မက်စ်က တဟဲဟဲ ရယ်လိုက်ပြီး “လောင်းကြေးကိုတော့ မမေ့နဲ့ဦး” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
အဲလစ်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း “အဖွဲ့ချုပ်ကို ရောက်မှ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
မက်စ်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ရေပုတ်သင်ရဲ့ အလောင်းဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ရေပုတ်သင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အနီရောင်အလင်းတွေ တောက်ပလာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပစ္စည်းအချို့ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
“တကယ်လို့ စွမ်းရည်စာလိပ် ကျခဲ့ရင်တော့ အဲ့ဒါကို ငါ ယူမယ်နော်” မက်စ်က ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ချော်ရည်ကန်ဆီကို ပြေးသွားတယ်။
“အေးပါ၊ မင်း ကြိုက်တာ ယူပါ” အဲလစ်က အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ သူမ လိုချင်တဲ့ အရာကို ရပြီးပြီမို့ ဒီဂူထဲက တခြားအရာတွေကို စိတ်မဝင်စားတော့ပါဘူး။
“ကောင်းပြီ” မက်စ်က ချော်ရည်ကန်ဘေးမှာ ကျနေတဲ့ ပစ္စည်းပုံကြီးကို တွေ့လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ သူ ရှာနေတဲ့ အရာတစ်ခုကို တွေ့သွားတယ် — အဲ့ဒါကတော့ စွမ်းရည်စာလိပ်ပါပဲ။
သူက စွမ်းရည်စာလိပ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး စစ်ဆေးလိုက်တယ်။
[ငရဲမီးလျှံ လွှမ်းခြုံခြင်း (Infernal Coating)၊ သာမန်ထက်ထူးကဲအဆင့် (Uncommon Rank)]
“သာမန်ထက်ထူးကဲအဆင့်ပဲ...” မက်စ်က ပြုံးလိုက်ပြီး အဲ့ဒီစွမ်းရည်ကို ချက်ချင်း လေ့လာလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီနောက် ကျန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုပါ သိမ်းလိုက်တယ်။
‘ဂူထဲက ထွက်သွားရင်တော့ ငါ ချမ်းသာပြီဟေ့’ မက်စ်က ပစ္စည်းတွေ သိမ်းရင်း သူဌေးဖြစ်တော့မယ့်အိပ်မက်ကို ယောင်ယမ်းမက်နေတော့တယ်။
“အားလုံး ပြီးပြီ။ အခု ဒီဂူထဲက ထွက်လို့ရပြီ” မက်စ်က အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ရှေ့ကို ပြန်ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“မင်း ပစ္စည်းတွေ ကောက်နေတုန်းက ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက် ရွံစရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာပေးကြီး ဖြစ်နေတာလဲ” အဲလစ်က မျက်နှာမဲ့ပြီး မေးလိုက်တယ်။
“ငါ အခု ချမ်းသာတော့မယ်လို့ တွေးပြီး ပျော်နေလို့ပါ” မက်စ်က ပြုံးပြရင်း တံခါးဆီကို လျှောက်သွားတယ်။
“အော်... အေးပါ” အဲလစ်က မက်စ်ဟာ ဒီလောက်လေးနဲ့တင် ချမ်းသာပြီလို့ ထင်နေတာကို ကြည့်ပြီး သူ ဘယ်လောက်တောင် ဆင်းရဲနေရှာမလဲလို့ တွေးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ တံခါးကို ထိလိုက်တဲ့အခါ အခန်းအပြင်ဘက်က ချောက်ကမ်းပါးဆီကို ရောက်သွားပြီး အပြာရောင် ဂိတ်ပေါက်ကြီးက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေတယ်။
“ဒါဆို ထွက်ကြစို့” မက်စ်က အဲလစ်ဘက်ကို လှည့်ပြောလိုက်တယ်။
အဲလစ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာက တည်ကြည်သွားတယ်။ “ငါ့ကို သတ်ဖို့အတွက် ဘယ်သူက လူသတ်အဖွဲ့ကို လွှတ်လိုက်တာလဲ ငါ မသိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ အသက်ရှင်နေပြီး သူတို့ သေသွားပြီဆိုတော့ ငါ့ကို လွှတ်တဲ့သူက နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားဦးမှာပဲ။ ဒါကြောင့် အပြင်ရောက်ရင် ငါ့ကို မသိသလိုပဲ နေလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းပါ ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်”
မက်စ်က သူမရဲ့ စကားကို စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူ အားနည်းနေသေးတဲ့ အချိန်မှာ အင်အားကြီးတဲ့ အဖွဲ့ချုပ်တွေရဲ့ ပစ်မှတ် မဖြစ်ချင်ပါဘူး။
“ကောင်းပြီ၊ မင်း ပြောသလိုပဲ လုပ်ပါ့မယ်”
“ကောင်းပြီ၊ အဖွဲ့ချုပ်မှာ မင်းကို စောင့်နေမယ်နော်” အဲလစ်က အရမ်း နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြပြီး အေမီနဲ့အတူ ဂိတ်ပေါက်ထဲကို ဝင်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
မက်စ်က ခဏလောက် ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။ “မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ငါက အသက် ၁၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ဒီလို ကိစ္စတွေထဲ မပတ်သက်သင့်ပါဘူး” သူက သူ့ခေါင်းကို အသာလေး ထုလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခေါင်းခါရင်း ဂိတ်ပေါက်ထဲကို ဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။
ဂူအပြင်ဘက်ကို ရောက်တဲ့အခါ မက်စ်က လတ်ဆတ်တဲ့ လေကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး အေးမြတဲ့ လေညင်းကြောင့် စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားတယ်။ ပူပြင်းတဲ့ တောအုပ်ဂူ (Burning Wilds) ထဲက အပူရှိန်တွေက သူ့လို နုနယ်တဲ့သူအတွက်တော့ တော်တော်လေး ခံရခက်လှပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရှေ့က လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ထူးခြားမှုတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ မိုက်ခရိုဖုန်းတွေ တပ်ထားတဲ့ ဒရုန်းတွေ အများကြီးက လူအုပ်ပေါ်မှာ ပျံဝဲနေပြီး ဂိတ်ပေါက်ကနေ ထွက်လာတဲ့သူတိုင်းကို မေးမြန်းနေကြတယ်။ မက်စ်က အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး သူတို့ ဂူထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့မိလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သိလိုက်တယ်။
‘လူသတ်အဖွဲ့က လူတွေ အပြင်ကို ပြန်မလာတော့ဘူးဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ကုန်ဦးမယ်’ သူက တွေးရင်း ဒရုန်းတွေရဲ့ မေးမြန်းမှုတွေကို လျစ်လျူရှုကာ လူအုပ်ထဲကနေ တိုးထွက်လာခဲ့တယ်။
“ဂူထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ” “ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြပေးပါဦး” “မင်းတို့ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင်...”
လူအုပ်ထဲကနေ ရုန်းထွက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဲလစ်၊ အေမီနဲ့ သူတို့ပါလာတဲ့ အဘိုးကြီးတို့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့ တစ်ခုခုအကြောင်း ပြောနေကြတာကို မက်စ် ကြားလိုက်ရတယ်။ မက်စ်က သူတို့ဘက်ကနေ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ဂိတ်ပေါက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ လူတွေ ပိုပြီး ထွက်လာတာကို တွေ့ရတယ်။
‘ရုတ်ရုတ်သဲသဲတွေ မဖြစ်ခင် ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်’ မက်စ်က ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဂူဧရိယာကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ သိပ်မဝေးသေးခင်မှာပဲ ဟိန်းထွက်လာတဲ့ အသံကြီးတစ်ခုက လူအုပ်ကြီးရဲ့ နားထဲကို ဝင်လာတော့တယ်။
“ဒီဂူထဲကနေ အခုမှ ထွက်လာတဲ့သူတွေ အားလုံး... ခြင်္သေ့နှလုံးသား (Lionheart) အဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ အမိန့်အရ ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြရမယ်။ အမိန့်ကို မလိုက်နာတဲ့သူ ရှိခဲ့ရင်တော့ နောင်ဖြစ်လာမယ့် အကျိုးဆက်တွေကို ခံစားရလိမ့်မယ်!”