အခန်း (၃၃) မုန်တိုင်းချောက်ကမ်းပါး

"အခုတော့ ထွက်သွားသင့်ပြီ" လို့ မက်စ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။ ဒီဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာ နက်နဲတဲ့ ပဟေဠိတွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ သူ့မှာ ဘာအဖြေမှ မရှိသေးဘူး။ ဒါ့အပြင် သူလိုချင်တာကိုလည်း ရသွားပြီလေ။ လျှို့ဝှက်အခန်းထဲမှာ တန်ဖိုးရှိတာ တစ်ခုခု ကျန်သေးလားဆိုပြီး နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်ရှာကြည့်ပြီးတဲ့နောက်၊ မက်စ်ဟာ သူအရင်က ပြုတ်ကျခဲ့တဲ့ ငရဲတွင်းဝအောက်က နေရာကို ပြန်သွားလိုက်တယ်။ ရှည်လျားလှတဲ့ အပေါ်တက်လမ်းကို မော့ကြည့်ရင်း ခဏလောက် စဉ်းစားနေမိတယ်။

'နဂါးအဆီအနှစ်ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးကြည့်ရအောင်' လို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ငရဲတွင်းဝရဲ့ အလယ်တည့်တည့်ကို သွားပြီး နဂါးအဆီအနှစ် ခြောက်ခုရဲ့ စွမ်းအားကို မက်စ် အသုံးပြုလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ ခွန်အားတွေ စီးဆင်းသွားပြီး စွမ်းအားတွေ နိုးထလာခဲ့တယ်။ စွမ်းအင်အားလုံးကို ခြေထောက်မှာ စုစည်းပြီး သူ အပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်တယ်။

ဝေါင်း! မက်စ်ဟာ ဒုံးပျံတစ်စင်းလို အပေါ်ကို ပျံတက်သွားတဲ့အတွက် သူခုန်ထွက်လိုက်တဲ့ မြေပြင်ဟာ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ သူဟာ ချော်ရည်ရေပန်းတွေ ရှိတဲ့နေရာကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အပေါ်ကို ရောက်သွားကာ စောစောက သူခုန်ချခဲ့တဲ့ တွင်းဝဘေးမှာပဲ ပြန်ဆင်းသက်လိုက်တယ်။

"ဟိုးမှာကြည့်၊ သူပြန်ထွက်လာပြီ!" မက်စ်ကို မြင်လိုက်ရတော့ အေမီက ဝမ်းသာအားရ အော်ပြောလိုက်တယ်။

"ကြည့်ရတာ သူ ဘာမှမဖြစ်ဘူးပဲ" အဲလစ်က အံ့သြတကြီးနဲ့ မက်စ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "အောက်မှာ လျှို့ဝှက်အခန်းကို သူ တကယ်ပဲ ရှာတွေ့ခဲ့ပုံရတယ်" လို့ သူမက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေမိတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မက်စ်က သူတို့ရှေ့ကို ပြုံးပြုံးလေး ရောက်လာတယ်။ "ဒီမှာ လျှို့ဝှက်အခန်း ရှိတယ်လို့ ငါပြောသားပဲ" လို့ မက်စ်က နည်းနည်း ကြွားချင်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ်ပါပြီတော်၊ အထဲမှာ အဆင့် (Level) လည်း တက်လာပုံရတယ်နော်" လို့ အဲလစ်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ သူမက သဘောမကျသလို ဟန်ဆောင်ကာ လက်ပိုက်ရင်း အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်တယ်။ "ဒါနဲ့ တခြားလူတွေကော ၀င်္ကပါ ထဲမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ? ဘာလို့ ခုထိ Boss ကို မသတ်နိုင်သေးတာလဲ?"

"အဲဒါကို ငါလည်း သိချင်နေတာ" မက်စ်က စဉ်းစားရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "တစ်ခုခု အခက်အခဲ တွေ့နေလို့များလား" သူက ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်တယ်။

"ဒါဆို မုန်တိုင်းချောက်ကမ်းပါးကို သွားကြစို့" အဲလစ်က ရှေ့ကနေ စထွက်လိုက်တယ်။ အေမီက သူမနောက်ကနေ ကပ်လိုက်သွားပြီး မက်စ်ကတော့ အနောက်ဆုံးကနေ လိုက်လာခဲ့တယ်။

"ဒါနဲ့ အဲဒီမီးတောင်က Boss ရဲ့ အသိုက်အအုံ ဖြစ်မယ်လို့ ငါထင်ထားတာ" သူက ချော်ရည်တွေ ပွက်ပွက်ဆူနေတဲ့ အဝေးက မီးတောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက ဒီဒေသရဲ့ အစွန်ဆုံးမှာ ရှိတာ" အဲလစ်က နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ဖြေလိုက်တယ်။ မက်စ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး "ငါတို့ မုန်တိုင်းချောက်ကမ်းပါးကို မရောက်ခင် Boss အသတ်မခံရဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောရင်း အဲလစ်နဲ့ အေမီနောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်သွားခဲ့တယ်။

ကြမ်းတမ်းပြီး ခက်ခဲတဲ့ လမ်းတွေကို တစ်နာရီလောက် ဖြတ်ကျော်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့ဟာ ခမ်းခြောက်နေတဲ့ ချော်ရည်မြစ်ဝှမ်းကို ရောက်လာကြတယ်။ တစ်ချိန်က ပူပြင်းလှတဲ့ ချော်ရည်တွေဟာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက အေးခဲပြီး မာကျောသွားခဲ့တာကြောင့် အက်ကွဲနေတဲ့ မျက်နှာပြင်တွေ ဖြစ်နေပြီး အရှေ့က ချောက်ကမ်းပါးဆီကို တိုက်ရိုက်သွားလို့ရတဲ့ သဘာဝလမ်းကြောင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။

"ဒါ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီးပဲ" မက်စ်က အနည်းငယ် အံ့သြသွားရင်း ရေရွတ်လိုက်တယ်။ ချောက်ကမ်းပါးကြီးဟာ ဘယ်ညာ နှစ်ဖက်လုံးမှာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိ အဆုံးမရှိအောင် ကျယ်ပြောလှတယ်။ မက်စ်က မျက်စိကို ကျုံ့ပြီး ကြည့်ပေမဲ့ ဘယ်မှာစပြီး ဘယ်မှာဆုံးမှန်း မသိနိုင်အောင် ဖြစ်နေတယ်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ ရှိတဲ့ အက်ကွဲနေတဲ့ ကမ်းပါးယံတွေဟာ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ မြင့်မားနေပြီး ချောက်ကမ်းပါးရဲ့ အနက်ကတော့ ကမ္ဘာမြေကြီးကိုယ်တိုင် စုတ်ပြတ်သွားပြီး မြေပြင်အောက်မှာ နက်ရှိုင်းကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းကြီး ဖြစ်သွားသလိုမျိုးပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မီးတောက်တွေ ဝန်းရံနေတဲ့ လင်းနို့သဏ္ဌာန် သတ္တဝါ ခုနစ်ကောင်ဟာ သူတို့ဆီကို ပျံသန်းလာကြတယ်။

"အဲဒါတွေက ချော်ရည်လင်းနို့တွေပဲ... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပေါက်မဖြစ်ချင်ရင် သူတို့ရဲ့ တံတွေးနဲ့ အထိမခံနဲ့" လို့ အဲလစ်က မက်စ်နဲ့ အေမီကို သတိပေးလိုက်ရင်း သူမရဲ့ လက်တွေမှာလည်း မီးတောက်တွေ စတင်လောင်မြိုက်လာခဲ့တယ်။

မက်စ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး 'သရီးဒီခန္ဓာကိုယ်' စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်တယ်။ "စွမ်းရည်အသစ်ကို စမ်းကြည့်ရအောင်" လို့ သူ ရေရွတ်ရင်း 'မီးတောက်ဖန်တီးခြင်း' စွမ်းရည်ကို သုံးလိုက်တယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူ့ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံးမှာ မီးတောက်တွေ ဝန်းရံသွားပေမဲ့ ဒါဟာ အကုန်ပဲ။ သူဟာ အဲဒီမီးတောက်တွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်သလို ထပ်ပြီးတော့လည်း မထုတ်နိုင်ဘူး။

'မီးနဲ့လုပ်ထားတဲ့ လက်အိတ်ကို စွပ်ထားရသလိုပဲ' လို့ သူတွေးမိပြီး ဒီစွမ်းရည်အပေါ် အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ စိတ်မပူပါဘူး။ ဒီစွမ်းရည်ကို အဆင့် (၁၀၀) အထိ ကျွမ်းကျင်သွားရင် အဲဒီအချိန်ကျရင် အများကြီး ပိုလုပ်နိုင်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်နေတယ်။

"ငါ့အနားမှာပဲ နေကြ!" အေမီက အော်ပြောလိုက်တယ်။ "ငါ့မှာ သူတို့တံတွေးကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိတယ်" မက်စ် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့အပေါ်မှာ လွင့်ပျံနေတဲ့ စိမ်းဖန့်ဖန့်အလင်းတန်း အကာအကွယ်ဝိုင်းကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက သိပ်မကြီးပေမဲ့ လူသုံးယောက်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်။

"မလိုပါဘူး" လို့ မက်စ်က ပြန်ပြောလိုက်ပြီး မီးတောက်တွေကို ဖျောက်ကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အဲလစ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ လက်ပေါ်မှာ ပစ်လွှတ်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ မီးမြှား ခုနစ်စင်း ပျံဝဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"နေဦး!" မက်စ်က သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ "မင်း ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို မြင်ချင်တယ် မဟုတ်လား?" လို့ သူက ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။

အဲလစ်က မက်စ်ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ပြစမ်းပါဦး။" သူတို့နှစ်ယောက် လောင်းကြေးထပ်ခဲ့တုန်းက မက်စ်က သူမရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ခုခံဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့တာမို့ သူ့ရဲ့ တကယ့်စွမ်းဆောင်ရည်ကို သူမ မမြင်ခဲ့ရသေးဘူး။ အဲဒီတိုက်ပွဲက တကယ့်တိုက်ပွဲထက် စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်တာမျိုးပဲ ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် သူမဟာ သိချင်စိတ်တွေနဲ့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ဘယ်လောက်အထိ ရှိသလဲ၊ သူ့ရဲ့ တကယ့်ခွန်အားက ဘယ်လောက်အထိ နက်နဲသလဲဆိုတာကို သူမ မျက်မြင်တွေ့ချင်နေခဲ့တာ။

"သေချာကြည့်ထားဦး... မင်း တစ်ခုခု သင်ယူနိုင်ရင် သင်ယူနိုင်မှာပေါ့" မက်စ်က သူမကို ပြုံးစစနဲ့ ပြောလိုက်ပြီး တုန်ခါနေတဲ့ သူ့ရဲ့ ဓားကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ အေမီနဲ့ အဲလစ်တို့ဟာ ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လေးလံတဲ့ အရာတစ်ခုက သူတို့အပေါ်ကို ဖိထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲစေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခံစားချက်က ခဏတာပဲဖြစ်ပြီး သူတို့က အဲဒီဖိအားရဲ့ ပစ်မှတ်မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူတို့ သိလိုက်ကြတယ်။

ဝုမ်း!

ဓားဆီကနေ အပြာနုရောင် အလင်းတန်းလေးတွေ ထွက်ပေါ်လာတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ အာရုံတွေက မက်စ်ဆီကို ရောက်သွားကြတယ်။ အချိန်နဲ့အမျှ အဲဒီအလင်းတန်းက ပိုတောက်ပလာပြီး ဓားတစ်ပြင်လုံးဟာ နတ်ဘုရားဆန်တဲ့ အပြာရောင်အလင်းတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအလင်းတန်းဟာ စည်းချက်ကျကျ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး သူတို့ခံစားနေရတဲ့ ဖိအားတွေနဲ့ ထပ်တူကျနေတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ထုတ်လွှတ်နေတယ်။

ပြီးတော့ မက်စ်က ဓားကို အမြင့်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အပြာရောင်အလင်းတန်းဟာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို မီးရှူးမီးတိုင်တစ်ခုလို လင်းထိန်သွားစေတယ်။

'အချိန်ကျပြီ။'

လျင်မြန်ပြီး တိကျတဲ့ လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ သူဟာ ဓားကို အားနဲ့ လွှဲချလိုက်တယ်။

'ကွဲပြားခြင်း ဓားချက်!' (Divergent Slash)

ရွှတ်!

လှပတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခုဟာ ဓားသွားကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ အသံမြည်ဟည်းလျက် ထွက်ပေါ်သွားတယ်။ အဲဒါဟာ ချော်ရည်လင်းနို့ ခုနစ်ကောင်ဆီကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပြေးဝင်သွားတာကြောင့် သူတို့ ရှောင်တိမ်းဖို့ အချိန်မရလိုက်ကြဘူး။

ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း!...

တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင်၊ အဲဒီအလင်းတန်းဟာ ပစ်မှတ်တွေကို ထိမှန်သွားပြီး လင်းနို့တွေကို ဝေဟင်မှာတင် နှစ်ပိုင်းစီ ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ချော်ရည်ခန္ဓာကိုယ် အကြွင်းအကျန်တွေဟာ မြေပြင်ပေါ်ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြုတ်ကျသွားခဲ့တယ်။

"ဒါ... ဒါက ဓားဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ (Sword Aura) ပဲ!" အဲလစ်က တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာနဲ့ အော်ပြောလိုက်တယ်။

မက်စ်ဟာ ဘာလို့ အခုလောက်အထိ သန်မာနေရတာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သူမ အခုမှ သဘောပေါက်သွားတော့တယ်။ အရင်တုန်းကလည်း သူမရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို သူက ဘာမှမဟုတ်သလိုမျိုး ဘယ်လို အေးအေးဆေးဆေး ခုခံနိုင်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သူမ ပြန်သတိရသွားတယ်။

"ဒါပေမဲ့... မင်း ဓားဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကို ဘယ်လိုမျိုး နားလည်သွားတာလဲ?" သူမက စိတ်ကို ပြန်ထိန်းပြီး မေးလိုက်တယ်။

အဲလစ် သိထားသလောက်ဆိုရင် ကမ္ဘာ့အလယ်ပိုင်းဒေသမှာတောင် ပါရမီအရှိဆုံး စွမ်းအင်ရှင် (Adept Rank) တွေပဲ ဒီလိုမျိုး ခက်ခဲနက်နဲတဲ့ ဓားဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကို ထိတွေ့နိုင်ကြတာပါ။ အဲဒီလိုလူမျိုးတွေကို နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက်သာ ပေါ်ထွန်းတဲ့ ပါရမီရှင်တွေလို့ သတ်မှတ်ကြပြီး သူတို့ရဲ့ အမည်တွေကို သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေမှာ ရေးထိုးထားကြတာ။

ဒါပေမဲ့ မက်စ်ကော? သူက အတွေ့အကြုံသစ် အဆင့် (Novice Rank) မှာတင် ဓားဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကို နားလည်သဘောပေါက်နေပြီ၊ ဒါဟာ ဘယ်လို ပါရမီရှင်မျိုးမှ မလုပ်နိုင်တဲ့ မကြုံစဖူး ထူးကဲလှတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။ အဲဒီအတွေးက သူမကို ကြက်သီးထသွားစေတယ်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဘယ်လိုမျိုး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အစွမ်းအစတွေ ကိန်းအောင်းနေတာလဲ?