အခန်း ၁၀ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ -၁
"သူတစ်ယောက်ပဲ မတွေ့တာလား"
မက်စ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ တိုးဝင်လာသည်။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ၊ သူ့အပေါ် တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီဆိုသည့် ခံစားချက်ကို သူ ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်ပေ။
ဝီလျံ၊ စီရှီး နှင့် ဟင်နရီတို့သည် နဗင်နှင့် မက်စ်တို့ မည်သို့ ပတ်သက်သည်ကို ကောင်းစွာ သိကြသော်လည်း မည်သူကမျှ နှစ်သိမ့်စကား မပြောခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ ကြမ်းတမ်းသော လက်တွေ့ဘဝကို နားလည်ထားကြသည်။ သေခြင်းတရားသည် ပတ်သက်မှု သို့မဟုတ် အဆင့်အတန်းကို မငဲ့ကွက်ဘဲ မည်သူ့ထံမဆို ရောက်ရှိလာနိုင်သည်။
မက်စ်က အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ဝီလျံ၊ စီရှီး နှင့် ဟင်နရီတို့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဒီစစ်တလင်းကို ရှင်းလင်းပြီး ဒီအဆောက်အအုံထဲ ဝင်ကြရအောင်။ ဒီအဆောက်အအုံက ဒီဂူဗိမာန်ရဲ့ ဘော့စ် အခန်းကို သွားတဲ့ လမ်းလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"
သူတို့ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ စစ်တလင်းရှိေမှာ်ေကျာက်တံုးအားလုံးကို သိမ်းဆည်းရန် လူတိုင်းကို ခိုင်းစေလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် မှင်စာတွေကို အသက်ပေးတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည့် ကျောင်းသားအချို့ကို ေမှာ်ေကျာက်တံုးမျှဝေပေးလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသည့် မေှာ်ေကျာက်တံုးအချို့ကိုတော့ ထိုသုံးယောက်က သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ သူတို့သည် မက်စ်ကိုလည်း မေှာ်ေကျာက်တံုးအချို့နှင့်အတူ မှင်စာတွေဆီက ရရှိသည့် ပစ္စည်းအချို့ကိုပါ ပေးအပ်ခဲ့သည်။
"အဲဒီအဆောက်အအုံထဲ မဝင်ခင် ငါတို့ Level 3 အထိ တက်ထားသင့်တယ်လို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်" ဟု စီရှီးက မက်စ်နှင့် ဝီလျံကို ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ" မက်စ်က သူမကို သဘောတူညီလိုက်ပြီး သူတို့အနီးတွင် စုဝေးနေသည့် ကျောင်းသားများအားလုံးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် စီရှီးဘက်သို့ လှည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘော့စ် အခန်းထဲကို လူတိုင်းဝင်ဖို့ မလိုဘူးလို့ ငါ သေချာပေါက် ပြောရဲတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ အထဲဝင်တဲ့အခါ သူတို့ကို နောက်ကနေ မလိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောထားလိုက်ပါ၊ တကယ်လို့ သူတို့ သေသွားခဲ့ရင် ငါတို့ သူတို့ အသက်တွေအတွက် တာဝန်မယူနိုင်ဘူး"
စီရှီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူမလည်း ထိုအတိုင်းလုပ်ရန် စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါ Level တက်တော့မယ်" မက်စ်က ပြုံးလျက်ပြောပြီး တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ဝီလျံနဲ့ ဟင်နရီ အပါအဝင် ဘယ်သူမှ ငါ့နောက်ကို မလိုက်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်မလား"
ထိုရုတ်တရက် တောင်းဆိုမှုကြောင့် စီရှီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။
မက်စ်က ပြုံးကာ ကျောင်းသားများစုဝေးရာမှ ထွက်ခွာလာပြီး လူသူကင်းဝေးသည့် ဝေးလံသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်မံကြည့်ရှုပြီး မည်သူမျှ မရှိသည်ကို သိရသောအခါ မက်စ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခုနက ဂေါ်ဘလင်တွေကို သတ်ပြီး ရရှိထားသည့် မေှာ်ေကျာက်တံုးအားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"အများစုက Level 2 မှော်ေကျာက်တံူးဖြစ်ပြီး ငါးခုကတော့ Level 3
မှင်စာေကျာက်တံုးများပဲ" သူက ကေျာက်တံုးတွေကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး Level 3 ရောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တစ်ခုချင်းစီကို စုပ်ယူလိုက်သည်။
သို့သော် ကံကြမ္မာက မျက်နှာသာမပေးခဲ့ပေ။ Level 2 မှော်ေကျာက်တံုးအားလုံးနှင့် Level 3 မှင်စာေမှာ်ေကျာက်တံုးများ ငါးခုစလုံးကို စုပ်ယူပြီးသည့်တိုင် သူသည် Level 3 သို့ ရောက်မသွားခဲ့ပေ။
"ငါ Level မတက်ဘူးဆိုတာ သိထားပြီးသားဆိုပေမဲ့ တကယ်ဖြစ်လာတော့လည်း ရက်စက်လိုက်တာ" မက်စ်က သက်ပြင်းချရင်း ထရပ်လိုက်သည်။
သူသည် တိမ်ကင်းစင်နေသည့် စိမ်းပြာရောင် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"အခု ထွက်လာလို့ရပြီ" သူက ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။
"ငါ ဝီလျံတို့နဲ့ တွေ့ကတည်းက မင်း ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာကို သိတယ်၊ ဒါကြောင့် အခု ပုန်းနေတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး" မက်စ်က လားရာတစ်ခုသို့ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အခု ထွက်လာခဲ့"
ထပ်မံ၍ ဘာမှ ဖြစ်မလာသလို မည်သူမျှလည်း ထွက်မလာခဲ့ပေ။
ထိုအခါ မက်စ်က သက်ပြင်းချကာ သူကြည့်နေသည့်ဘက်သို့ မှော်ကျည်ဆန် တစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ကျည်ဆန် ထိုနေရာသို့ ရောက်ခါနီးတွင် လူရိပ်တစ်ခု ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး မက်စ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
"ငါ ဒီမှာရှိနေတာ မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ" ထိုသူက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ သူ၏ စုတ်ဖွားဖွား ဆံပင်နက်များသည် လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲနေသော်လည်း မျက်နှာဖုံး အမည်းရောင် စွပ်ထားသောကြောင့် မျက်နှာကိုမူ မမြင်ရပေ။
မက်စ်က သူ့ကို လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "အစကတည်းက ငါ သိနေခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ အချိန်ကိုက်ပုံက အရမ်းကို ပြည့်စုံလွန်းနေတယ်၊ ငါ ဝီလျံတို့နဲ့ ဆက်သွယ်မိတဲ့ အချိန်မှာတင် မင်း ပေါ်လာတာပဲ"
မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟော်ရိုက်ဇွန် အကယ်ဒမီရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ဆိုတော့လည်း မထူးဆန်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ မင်း ဒီမှာ သေရတော့မှာ"
မက်စ်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ Level 4 အဆင့် ခွန်အားနဲ့ ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာက မင်း သိပ်ရိုးအလွန်းရာ ကျနေပြီ"
သူ၏ လေသံက တည်ငြိမ်သွားပြီး "ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မတိုက်ခိုက်ခင် မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။ ဘယ်သူက မင်းကို ငါ့နောက် လွှတ်လိုက်တာလဲ"
မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူပြီး တောက်ပနေသည့် မျက်နှာပြင်ကို စတင် ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ "စဉ်းစားကြည့်ရအောင်... ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။ အကယ်ဒမီထဲက မင်းရဲ့ ပါရမီကို မနာလိုတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းကို မုန်းနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လား။ ဒါမှမဟုတ် ငါက ကလဲ့စားချေဖို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်နိုင်မလား။ ဒီထဲက ဘယ်တစ်ခုက မှန်မလဲလို့ ငါ စဉ်းစားနေတာ"
မက်စ်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏ ဓားကို အိမ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ လေသံအရဆိုရင် မင်းကလည်း အကယ်ဒမီကပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်အင်အားစုက မင်းကို ငါ့နောက် လွှတ်လိုက်တာလဲဆိုတာ ပြောပြရင် ငါ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းအတွက် သေခြင်းတရားပဲ ရှိလိမ့်မယ်"
"ဟားဟားဟား!" မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်ရယ်မောတော့သည်။ "ငါ မသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ငါက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ့အလုပ်ကို ငါ ကောင်းကောင်း သိတယ်"
သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အခု မင်းကို အဆုံးသတ်ပေးမယ်" ထိုစကားနှင့်အတူ သူသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မက်စ်က ချက်ချင်းပင် သူ၏ သုံးဖက်မြင် ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းရည် ကို အသက်သွင်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အနီးကပ်လာမည့်အချိန်ကို သူ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် ဓားမြှောင်တစ်စင်းက သူ့ထံသို့ ပျံဝဲလာခဲ့သည်။
၎င်းသည် အလွန်မြန်ဆန်လှသော်လည်း မက်စ်က သူ၏ သုံးဖက်မြင် ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းရည် ဖြင့် ဓားမြှောင်၏ လမ်းကြောင်းကို အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နေရသည်။ သူက ဓားကို လျင်မြန်စွာ တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဓားမြှောင်ကို ရိုက်ထုတ်ကာ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။
"မင်း တော်သားပဲ" လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ အသံက လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသော်လည်း မက်စ်ကမူ သူ၏ ပုံရိပ်ကို မမြင်ရသေးပေ။