အခန်း ၁ - SSS-အဆင့် အတန်းအစား နိုးထခြင်း

ဗာလိုရာတိုက်ကြီး၊ အရှေ့ပိုင်းဒေသ။

အတွင်းစည်း ၏ စည်ကားလှသော မြို့တော်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ခရက်စ်ဖို့ဒ်မြို့ တွင် အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် လူငယ်အုပ်စုတစ်စုသည် တည်ကြည်လေးနက်မှု၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရောယှက်နေသော မျက်နှာထားများဖြင့် ရပ်နေကြသည်။

သူတို့၏ ကျောပြင်များတွင် ဓားရှည်များ၊ လှံများနှင့် မြားကျည်တောက်များ ပါဝင်သည့် လေးများ စသဖြင့် လက်နက်အမျိုးမျိုးကို လွယ်ထားကြပြီး ရှေ့မှ တဖျတ်ဖျတ်တောက်ပနေသည့် အပြာရောင် ကူးသန်းသွားလာရေးဂိတ် (portal) ကို မျက်နှာမူထားကြသည်။ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော လက်နက်ကိုင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများသည် ထိုကူးသန်းသွားလာရေးဂိတ် ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံကာ နိုးနိုးကြားကြားဖြင့် လုံခြုံရေးယူထားကြသည်။

"ငါတို့ တကယ်ကြီး ဂူဗိမာန် ထဲ ဝင်ရတော့မှာလား??!!" ကျောင်းသားတစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ရောပြွမ်းနေသော အသံဖြင့် အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... ငါလည်း ရင်တုန်နေတာပဲ၊" နောက်တစ်ယောက်က ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ရင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။

" ဟက်! အသုံးမကျလိုက်တာ " ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိသော အသံတစ်ခုက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "နိုးထခြင်းဂူဗိမာန် မှာ ကြောက်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ ဂေါ်ဘလင်တွေ ပဲ ရှိတာကို။"

"မင်းအတွက်တော့ ပြောရတာ လွယ်တာပေါ့ " တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငါ တစ်ခါမှ မွန်းစတား နဲ့ မတိုက်ဖူးဘူး။ ဒါ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး စစ်မှန်တဲ့ တိုက်ပွဲပဲ ဖြစ်မှာ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... နည်းနည်းတော့ ကြောက်ဖို့ကောင်းသား။"

"အများကြီး မတွေးပါနဲ့၊" နောက်တစ်ယောက်က တည်ငြိမ်ပြီး အားပေးသည့် လေသံဖြင့် ဝင်ပြောသည်။ "ငါတို့ ဒါအတွက် ငါးနှစ်တောင် လေ့ကျင့်လာတာပဲ။ ဂူဗိမာန် ထဲမှာ ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ ရင်ဆိုင်နိုင်အောင် အကယ်ဒမီ က ငါတို့ကို ပြင်ဆင်ပေးထားပြီးသားပါ။"

"ဟုတ်တယ်၊" နောက်တစ်ယောက်က ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ငါတို့ လုပ်ရမှာက သတိရှိရှိနဲ့ သင်ထားတာတွေကို အသုံးချဖို့ပဲ။ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

ကျောင်းသားများသည် စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ပြတ်သားမှုများ ရောယှက်ကာ ဆက်လက် စကားပြောနေကြသည်။ အချို့မှာ သိသိသာသာ တင်းမာနေပြီး လက်နက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကြသော်လည်း အချို့မှာမူ ဟော်ရိုက်ဇွန် အကယ်ဒမီ ၏ ပြင်းထန်သော သင်ကြားမှုများကို ယုံကြည်စိတ်ချကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရပ်နေကြသည်။

ထိုကျောင်းသားများထဲတွင် ထူးခြားထင်ရှားသော လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူ၏ ငွေဖြူရောင် ဆံနွယ်များသည် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း အလင်းပြန်ကာ လွင့်မျောနေပြီး စူးရှသော ပန်းရောင်မျက်လုံးအစုံမှာလည်း လူအုပ်ကြားထဲတွင် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ဘာလဲ.....?မင်း ကြောက်နေတာလား?"

မက်စ် က တုန်ယင်နေသော သူ့သူငယ်ချင်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် အပြာရောင် ရှပ်အင်္ကျီအောက်တွင် တီရှပ်အမည်းကို ထပ်ဝတ်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားတစ်လက်ကို မြဲမြံစွာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ကျောပိုးအိတ် အသေးစားလေးတစ်ခုကို လွယ်ထားပြီး အလွယ်တကူ ဆွဲထုတ်နိုင်သည့် နေရာတွင် မြှောင်ဓားတစ်လက်ကိုလည်း အသင့် ထားရှိထားသည်။

"နည်းနည်းပါ " နဗင် က တိုးတိုးလေး ဝန်ခံသည်။ သူ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်အမည်းများက ညှိုးငယ်နေသော မျက်လုံးများပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသည်။ "ဒါက အဆင့်မရှိတဲ့ ဂူဗိမာန် ဖြစ်ပေမဲ့ အထဲက ဘော့စ် မွန်းစတား က Level 3 ကနေ Level 5 အထိ ရှိနိုင်တာပဲ။ ငါတို့ ကံမကောင်းရင်... Level 5 ဘော့စ် နဲ့ ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်။"

"အများကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။" မက်စ် က

နဗင် ၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်ရင်း ရယ်မောကာ အားပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဂေါ်ဘလင်တွေ ရှိတဲ့ ဂူဗိမာန် ပဲလေ။ ဂေါ်ဘလင်တွေ က ဂူဗိမာန် တွေထဲမှာ အားအနည်းဆုံး မွန်းစတား တွေဆိုတာ ငါတို့ အားလုံး သိသားပဲ။ အဲဒါကြောင့် အများကြီး မတွေးနဲ့။"

နဗင် က သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေမှုများက အထင်းသား ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မက်စ် သည် အန္တရာယ်မရှိသလောက်ဖြစ်သော အဆင့်မရှိတဲ့ ဂူဗိမာန် တစ်ခုကို ကြောက်လန့်နေသည့် သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်မိသည်။

'သူ တစ်ခုခုများ ကြံစည်နေတာလား...?' ကြောက်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ခေါင်းထဲ ဝင်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခါထုတ်လိုက်သည်။ 'မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ အများကြီး တွေးမိနေတာ နေမှာပါ။ ဒါက အဆင့်မရှိတဲ့ ဂူဗိမာန် ပဲဟာ။'

အဆင့်မရှိတဲ့ ဂူဗိမာန် များကို နိုးထခြင်းဂူဗိမာန်များ ဟု ခေါ်ဆိုလေ့ရှိပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အားအနည်းဆုံး ဂူဗိမာန် များ ဖြစ်ကြသည်။ ဤနေရာများသည် စစ်မှန်သော အန္တရာယ် မရှိသော်လည်း အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ပြည့်ပြီးသူတိုင်းအတွက် အလွန် အရေးကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုဂူဗိမာန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည်သာ သူတို့၏ အတန်းအစား များ နိုးထရန်နှင့် ထူးကဲသော စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်လာစေရန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

'ငါ ဘယ်လို အတန်းအစား မျိုး နိုးထလာမလဲ မသိဘူး...' မက်စ် ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဝေစီနေသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်—၎င်းမှာ သူ မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

'အစ်မ... အစ်မ... ဘယ်မှာလဲ..? နှစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီနော်...' သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်လုံးထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အလင်းတန်းများသည် ဝမ်းနည်းမှုအဖြစ်သို့ မှေးမှိန်သွားသည်။

'အစ်မ တစ်ခုခု ဒုက္ခရောက်နေတာလား?' သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ တွေးတောနေမိသည်။ 'ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် မကြာခင် အစ်မ ကို လာရှာတော့မှာပါ။ အရင်ဆုံး အတန်းအစား တစ်ခု နိုးထပါစေဦး။' သူ၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ခိုင်မာစေလိုက်သည်။

**လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ခန့်၊ သူ့ အစ်မ အတန်းအစား မနိုးထမီလေးတွင် သူတို့၏ မိဘများမှာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြရာ မက်စ် နှင့် သူ့ အစ်မ သည် အရာရာကို အပြန်အလှန် အမှီပြုကာ ရုန်းကန်ခဲ့ကြရသည်။ သူမသည် မရေရာမှုများကြားတွင် သူ့အတွက် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ လမ်းပြပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ထိုကျောက်ဆောင်ကြီးသည်လည်း ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ သူ့ အစ်မ သည် သတင်းစကားများ ပေးပို့ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘဝထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမကို နောက်ဆုံး တွေ့လိုက်ရသည့် အချိန်မှာ လွန်ခဲ့သော ဘဝတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဝေးကွာလွန်းနေပြီဟု ခံစားရသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူ့ကို ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်မှုများက ဝါးမြိုထားခဲ့သည်—သူမကို ပြန်ရှာတွေ့ရန်နှင့် မိဘများအကြောင်း အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရန် လိုအပ်ချက်မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ပိုမိုတောက်လောင်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အတန်းအစား နိုးထခြင်းသည် မက်စ် အတွက် ရည်မှန်းချက်တစ်ခုထက်မကဘဲ—သူ့မိသားစုကို ပြန်လည်စုံစည်းရန်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေသည့် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရန်အတွက် ပထမဆုံးသော ခြေလှမ်းလည်း ဖြစ်သည်။

" အားလုံးပဲ..!"

ထိုအချိန်တွင် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် မျက်မှန်အမည်းကို စမတ်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမှာ ဟော်ရိုက်ဇွန် အကယ်ဒမီ ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှောင်ဝိန်း ပင် ဖြစ်သည်။

"ဟော်ရိုက်ဇွန် အကယ်ဒမီ က ကျောင်းသားတို့၊ ဒါဟာ မင်းတို့ စောင့်မျှော်နေခဲ့တဲ့ အချိန်ပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ ခရီးလမ်း အစပြုခြင်းဖြစ်သလို ငါးနှစ်တာ မနားမနေ ကြိုးစားအားထုတ်မှု၊ စည်းကမ်းလိုက်နာမှုနဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုတွေရဲ့ ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာမယ့် အချိန်ပဲ၊" ဟု သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွစွာနှင့် လေးနက်သော အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

"မင်းတို့ဟာ ဒီနေ့အတွက် လေ့ကျင့်မှုတွေ၊ စမ်းသပ်မှုတွေနဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ဆောင်လာခဲ့ပြီးပြီ။ ဂူဗိမာန် တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ အန္တရာယ်တွေအကြောင်း မင်းတို့ သိထားတဲ့ အသိပညာတွေဟာ မင်းတို့ရဲ့ အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေပြီဆိုတာ ငါသိတယ်၊ အဲဒါကြောင့် မင်းတို့ သိပြီးသားအရာတွေကို ငါ ထပ်ခါတလဲလဲ မပြောတော့ဘူး၊" ဟု သူက ဆက်ပြောရာတွင် သူ၏ လေသံမှာ ပိုမို လေးနက်လာသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါကိုတော့ မှတ်ထားပါ—ဂူဗိမာန် ဆိုတာ ခွင့်လွှတ်မှုမရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ အဲဒီမှာ အောင်မြင်မှုနဲ့ ကျဆုံးမှုကြားက မျဉ်းသားမှုဟာ ဆံခြည်တစ်မျှင်စာလောက်ပဲ ပါးလွှာတယ်။ သတိရှိကြပါ။ မမြင်နိုင်တဲ့ အရာတွေဟာ အရိပ်တိုင်းမှာ ပုန်းအောင်းနေပြီး မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာတွေဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ စောင့်ဆိုင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ကလေးများသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ဂူဗိမာန် ထဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး မွန်းစတား များနှင့် တိုက်ခိုက်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် အနည်းငယ် ရင်ခုန်နေကြသော်လည်း သူတို့ အားလုံးသည် ကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ထားကြောင်း သိကြသည်။ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ခဏတာ ပြဿနာသာဖြစ်ပြီး ဂူဗိမာန် ထဲ ရောက်သည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

"ကဲ... သွားကြတော့၊ ဂူဗိမာန် ကို အောင်နိုင်အောင် တိုက်ခိုက်ကြစမ်း၊" ကျောင်းအုပ်ကြီးက တောက်ပနေသော အပြာရောင် ကူးသန်းသွားလာရေးဂိတ် (portal) ကို ညွှန်ပြရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သွားရအောင် နဗင်၊" မက်စ် က ကူးသန်းသွားလာရေးဂိတ်ဆီသို့ မဦးတည်မီ နဗင် ကို ပြောလိုက်သည်။ နဗင် ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သူ့နောက်မှ ကပ်လိုက်လာသည်။

မကြာမီ သူတို့သည် ဟော်ရိုက်ဇွန် အကယ်ဒမီ မှ ကျောင်းသားအားလုံးနှင့်အတူ ဂူဗိမာန် ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

မက်စ် သည် ဂိတ်တံခါး၀ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ခဏမျှ၌ပင် ခေါင်းထဲတွင် မူးဝေသွားပြီးနောက် ကျဉ်းမြောင်းသော ခန်းမဆောင်တစ်ခုထဲတွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နံရံများတွင် မီးရှူးတိုင်များ တပ်ဆင်ထားပြီး နံစော်သော အနံ့ဆိုးတစ်ခုက မက်စ် ကို ဆီးကြိုလိုက်သည်။ 'တောက်... ဒီနေရာက တော်တော် နံတာပဲ။'

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်သည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ့အနီးတွင် အခြားကျောင်းသား ခြောက်ဦး ရှိနေသော်လည်း သူနှင့် ရင်းနှီးသူ တစ်ယောက်မှ မပါဝင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင်ပင် သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် တောက်ပသော အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းထဲတွင် အသံတစ်သံ မြည်ဟည်းလာသည်။

[မက်စ် ဗွိုက်ဝေါလ်ကာ အား SSS အဆင့်အတန်း — နယ်ပယ်စုံစောင့်ရှောက်သူ အဖြစ် နိုးထခြင်းဂူဗိမာန် အောင်မြင်သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။]

မက်စ် ကြောင်အသွားပြီး အသက်ရှူပင် မှားသွားမိသည်။ တဖျတ်ဖျတ်တောက်ပနေသော အပြာရောင် အသိပေးချက်က သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝဲပျံနေသည်။ 'SSS အဆင့်အတန်း!!!' သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားပြီး ထိုစကားလုံးများကို လက်ခံနိုင်ရန် ခဲယဉ်းနေသည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စစ်ဗုံတီးနေသကဲ့သို့ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေပြီး ၎င်းမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေခြင်း သို့မဟုတ် အမှားအယွင်းတစ်ခု မဟုတ်ပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းရင်း ထိုအသိပေးချက်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖတ်နေမိသည်။

"ဒါ... ဒါ တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား..." သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ သူ၏ အသံများမှာ တုန်ယင်နေပြီး ခြေထောက်အောက်မှ မြေပြင်ကြီး ကျွံကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

F အဆင့် မှ SSS အဆင့်အတန်း အထိ၊ အတန်းအစား အဆင့်အတန်းများသည် ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ ခွန်အား၊ အလားအလာနှင့် စွမ်းအား၏ အနိမ့်အမြင့်ကို ဖော်ပြသည်။ F အဆင့် မှာ အသုံးမကျသလောက်ဖြစ်ပြီး၊ D အဆင့် မှာ ပျမ်းမျှအဆင့် ဖြစ်ကာ A အဆင့် ဆိုလျှင်ပင် တစ်သက်တာလုံး လေးစားအားကျမှုကို ခံရရန် လုံလောက်သော ရှားပါးသည့် အဆင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် SSS ဆိုသည်မှာမူ ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင်သာ ပြောစမှတ်ပြုရသည့် အဆင့်မျိုးဖြစ်ပြီး လူအများစုမှာ အိမ်မက်ပင် မက်ဝံ့ကြသည့် အရာမဟုတ်ပေ။

မက်စ် မှာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အဆင့်တစ်ခုကိုသာ မျှော်လင့် ဆုတောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ C အဆင့် သို့မဟုတ် D အဆင့် ဆိုလျှင်ပင် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ဆက်လက်ရှင်သန်စေရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအရာမှာမူ သူ စိတ်ကူးယဉ်ဖူးသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်မိပြီး ခြေထောက်များ တုန်ယင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ဤအကျိုးဆက်များက မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စတင်တွေးတောမိလာသည်။

"SSS အဆင့်အတန်း... ငါက ဒီကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ အလားအလာ အရှိဆုံး ထိပ်ဆုံးကို ရောက်သွားတာပဲ။" သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ရာ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ရင်ခုန်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများက တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဆင်းသွားသည်။

သာမန်အဆင့်သာ ရလိမ့်မည်ဟု အမြဲပြင်ဆင်ထားသူတစ်ဦးအတွက် ဤအမှန်တရားမှာ ဒီလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာသည်။ ဤမျှ ရှားပါးလှသော အတန်းအစား မျိုး ရရှိခြင်းမှာ ခွန်အားထက်မကဘဲ ကံကြမ္မာကိုပါ ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ယခင်က သူ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ထားခဲ့သမျှ တံခါးတိုင်းသည် ယခုအခါ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပွင့်သွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။ သူ၏ လမ်းကြောင်းမှာ ပွင့်လင်းသွားရုံသာမက ရွှေရောင်တောက်ပပြီး အဆုံးအစမရှိ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ အာရုံကြောကြောင့်ဖြစ်သော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဒါ... ဒါ ငါ့ဆီကို ဘယ်လိုများ ရောက်လာတာပါလိမ့်?"

သူ၏ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများသည် သူရရှိလိုက်သော ကံကောင်းမှုကြောင့် ပြုံးပျော်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဤကမ္ဘာကြီးမှာ သူ့အပေါ် လျစ်လျူရှုထားခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ သူ့ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်ဟု မက်စ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကမ္ဘာကြီးက သူ့လက်ထဲသို့ ထူးခြားဆန်းပြားသည့် အရာတစ်ခုဆီသို့ သွားရာသော သော့ချက်များကို အပ်နှံလိုက်ခြင်းပင်။

'ငါ့ကို အမြဲ သင်ပေးခဲ့တာက ကိုယ့်မှာရှိတာနဲ့ ကျေနပ်ဖို့၊ ဘဝက ပေးသမျှမှာ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက... အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီ၊' မက်စ် က အသစ်တစ်ဖန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုဖြင့် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။ 'SSS အဆင့်အတန်း ကို ရထားပြီးမှ အကောင်းဆုံးထက် နိမ့်ကျတဲ့အရာနဲ့ ကျေနပ်နေတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော၊ ဒီအတန်းအစားရဲ့ အလားအလာကိုရော စော်ကားရာ ရောက်လိမ့်မယ်။ ငါ ဒီလက်ဆောင်ကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ ဘယ်တော့မှ အဖြစ်မခံဘူး။'