အခန်း (၅)
လူသားအသားစိမ်းနံ့က တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
နေပါဦး...။ အခြားအနံ့တစ်ခုလည်း ရောနှောနေပါလား။
ရှင်အိချီ သည် ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာ တည်တံ့ခက်ထန်သွားသည်။ ထိုသစ်သားတဲအိမ်လေးထဲမှ ရနေသော အနံ့သည် လူသားသွေးညှီနံ့ သက်သက်တင် မဟုတ်ချေ။ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ယုတ်မာကောက်ကျစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ထူးဆန်းသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။
ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင်မူ... ၎င်းက နတ်ဆိုး(Demon) တစ်ကောင်၏ အနံ့ပင် ဖြစ်သည်။
"မာရုနီ (Maru-ni)... ဒီမှာပဲ နေခဲ့။ ငါ့နောက်ကို လိုက်မလာနဲ့"
ရှင်အိချိသည် မာရုနီကို ညင်သာစွာ အောက်သို့ချပေးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ဤသတ္တဝါလေးက သူ့စကားကို နားလည်နိုင်ပါ့မလားတော့ သူ မသေချာချေ။ စောစောက နေရောင်ခြည်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သော သူ၏ ညာဘက်လက်မှာမူ ယခုအခါ အတော်အတန် ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အသစ်ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသော လက်သည်းနက်ကြီးများသည်လည်း ယခင်အတိုင်း ထက်မြက်နေဆဲပင်။
ရှင်အိချီသည် လေကို ဝဝရှူလိုက်ပြီးနောက် တဲအိမ်ဆီသို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။
အမှောင်ထုထဲတွင် တဲအိမ်လေးဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းရောင်သည် ထင်ထင်ရှားရှား စူးရှနေသည်။ ထိုအိမ်လေးသည် သာမန်မုဆိုးမိသားစုတစ်ခု၏ နေအိမ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ လေထုထဲတွင် ယမ်းငွေ့နံ့ သင်းသင်းလေး ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း လက်ရှိ တဲအိမ်အတွင်းပိုင်းမှာမူ ငရဲဘုံတစ်ခုအလား လုံးဝ ပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဖြတ်တောက်ခံထားရသော လက်ခြေများ၊ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့ကြဲနေသော သွေးကွက်များနှင့် အူကတ်ကမ္ဘာများ၊ သေဆုံးချိန်တွင် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ခေါင်းဖြတ်ခံထားရသော အသက်လတ်ပိုင်း မုဆိုးတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်း၊ နှစ်ပိုင်းကျိုးနေသော အမဲလိုက်ရိုင်ဖယ်သေနတ်...
ထို့အပြင် တဲအိမ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြေလေးဖက်ထောက် ကုန်းကုန်းကြီး ထိုင်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများ အစာစားချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လေ့ရှိသည့် လည်ချောင်းသံ အော်ဟစ်သံမျိုးက ထိုပုံရိပ်ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ၎င်း၏အောက်တွင်မူ သွေးမအေးသေးသော အမျိုးသမီး အလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေပြီး၊ မျက်နှာတစ်ခြမ်းလုံးမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေကာ သေခါနီးနောက်ဆုံးအချိန်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အမူအရာများမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲနေဆဲပင်။ သူမသည် ထိုမုဆိုး၏ ဇနီးဖြစ်သည်။
ဝူးစ်...
ရုတ်တရက် ထိုဖုတ်ကောင်သည် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လာသည်။
၎င်းတွင် မြင်းမျက်နှာကဲ့သို့ ရှည်လျားသော မျက်နှာရှိပြီး၊ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် သွေးဆာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ နားရွက်အထိ ဖြဲဟနေသော ၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးဖြင့် လူ့လက်မောင်းတစ်ခြမ်းကို ကိုက်ခဲထားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှ သွေးများ တစိမ့်စိမ့် စီးကျနေသည်။
၎င်းသည် ရှင်အိချီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မြင်းမျက်နှာနှင့် ဖုတ်ကောင်သည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီး ပါးစပ်ထဲမှ လက်မောင်းကြီး ပြုတ်ကျသွားသည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ၎င်းက ကျောကို ကုန်းလိုက်ပြီး ထက်မြက်သော သွားများကို ဖြဲပြကာ ရန်လိုသောလေသံဖြင့် မာန်ဖီလိုက်တော့သည်။
"မင်းက ဘယ်က ထွက်လာတဲ့ ဖုတ်ကောင်လဲ။ ဒါ သခင်ခါရာစူမာ (Karasuma) ရဲ့ နယ်မြေဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား"
ရှင်အိချီ ဘာမှ ပြန်မပြောမိချေ။ ထို့ပြင် တဲအိမ်ထဲက ငရဲခန်းသဖွယ် မြင်ကွင်းကိုသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ လင်းတလှည့် မှိတ်တလှည့် ဖြစ်နေသော အလင်းရောင်အောက်တွင် အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် သွေးများက သူ့နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေသလို... တစ်ဖက်တွင်လည်း ထူးဆန်းသော ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
"အော်... ဒီလိုကိုး။ အသစ်စက်စက် ဖုတ်ကောင်လေးတစ်ကောင်ပေါ့ ဟုတ်လား... ဟဲဟဲ"
ဖုတ်ကောင် ခါရာစူမာသည် ရှင်အိချိထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအင်များနှင့် စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျများကို အာရုံခံမိပြီး တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်သည်။
၎င်းသည် သွက်လက်သော ပုတ်သင်ညိုတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြေလေးဖက်ထောက်ကာ ရှင်အိချီအနားသို့ ပြေးကပ်လာပြီး ၎င်း၏ ရဲမှောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဖုတ်ကောင်ပေါက်စလေးကို အကဲခတ်နေသည်။
"ရှားမှရှားပဲ။ မတ်ဆူဒိုင်ရာ (Matsudaira) ခရိုင်မှာ အသစ်စက်စက် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ပေါ်မလာတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု... မဟုတ်ဘူး၊ အနှစ်နှစ်ဆယ်တောင် ရှိသွားပြီ။ နေစမ်းပါဦး... ထိုအရှင်သခင် ကိုယ်တိုင် ဒီကို ကြွလာတာများလား။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ။ သူ့ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ခံရရင် ဒါဟာ တကယ့် ဂုဏ်ယူစရာပဲ။ စ် စ် စ်"
ခါရာစူမာသည် ရှင်အိချိကို ပတ်ချာလည် လျှောက်ကြည့်ရင်း လျှာတသပ်သပ်ဖြင့် မြည်တမ်းနေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှင်အိချီသည်လည်း သူ၏ "အမျိုးအနွယ်တူ" ကို အကဲခတ်နေမိသည်။ သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ သူ့ရှေ့က ဖုတ်ကောင် ခါရာစူမာသည် စစ်မှန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ဖုတ်ကောင်ဗီဇ အသိစိတ်အရ ဤဖုတ်ကောင်သည် အနည်းဆုံး လူတစ်ဆယ်ကျော်ကို ဝါးမြိုထားပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်အိချီသိနေသည်။
ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်သည် လူသားများကို ပိုမိုစားသုံးလေလေ၊ ပိုမိုသန်မာလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ခါရာစူမာထံမှ ဖြာထွက်နေသော ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှု စွမ်းအင်များကြောင့် ရှင်အိချိမှာ အဆက်မပြတ် ဖိအားပေးခံနေရသလို ခံစားနေရသည်။
ခါရာစူမာက တစ်ယောက်တည်း စကားတွေ အများကြီး ပြောနေသော်လည်း ရှင်အိချီကမူ ဆိတ်ဆိတ်ရုံသာ နေသည်။ ဤအချက်က ခါရာစူမာကို မကျေမနပ် ဖြစ်စေပြီး ၎င်း၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သို့သော်လည်း ရှင်အိချီ၏ အကြည့်များက တဲအိမ်ထဲက "အစားအစာ" များဆီသို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ ခါရာစူမာသည် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။
ရှည်လျားလှသော လျှာနက်ကြီးက ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်က သွေးများကို လျက်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ခါရာစူမာသည် သစ်သားတဲအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ပြေးဝင်သွားပြီး စုတ်ပြတ်နေသော အလောင်းကို ဆွဲဖြဲတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် ၎င်းသည် ပေါင်ခြံတစ်ခြမ်းကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ချီကာ ရှင်အိချိီရှေ့သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့ရှေ့တည့်တည့်သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆပင် ထွေးချလိုက်သည်။ ခါရာစူမာက ပါးစပ်ကြီးကို ဖြဲလျက် ရက်စက်စွာ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
"မင်းက ဖုတ်ကောင်အသစ်ဆိုတော့ ဒါကို ငါ့ရဲ့ ကြိုဆိုတဲ့လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ မြည်းစမ်းကြည့်စမ်း... ဒီမိန်းမရဲ့ အသားက သူ့ယောကျ်ားထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြိန်တယ်။ မင်း လုံးဝ လက်မလွှတ်နိုင်ဖြစ်သွားစေရမယ်"
ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသော ထိုအသားတုံးကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရှင်အိချိီသည် ဗီဇအရ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်မိသွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ သူ၏ လက်သည်းနက်ကြီးများသည် လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးလည်း ဒေါသကြောင့် တုန်ရင်လာခဲ့သည်။
သူ့ရှေ့က ဖုတ်ကောင်ကြီးသည် ရှင်အိချီကို အလွန်အမင်း ရွံရှာစက်ဆုပ်ဖွယ် ဖြစ်စေသည်။
ဤသည်မှာ ရှင်အိချီ၏ စိတ်ထဲတွင် လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် တွေးတောဆင်ခြင်မှုများ ကျန်ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဖုတ်ကောင်များ၏ အမြင်အရမူ ဖုတ်ကောင်ဆိုသည်မှာ ပိုင်နက်နယ်မြေ သတ်မှတ်တတ်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သဘာဝရှိကြသဖြင့် ခါရာစူမာ၏ လုပ်ရပ်ကို ရက်ရောသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။
သို့သော်လည်း ခါရာစူမာ၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်အိချိီကို လှောင်ပြောင် သရော်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
ဖုတ်ကောင်အဖြစ်သို့ အသစ်ပြောင်းလဲခါစ သတ္တဝါများအတွက် လူသားဘဝက အမှတ်တရများ ကျန်ရှိနေသေးသရွေ့ လူသားအသားကို စားသုံးရန် ငြင်းဆန်တတ်ကြသည်။ သို့သော် ထိုအမှတ်တရများ မည်မျှပင် ပြင်းထန်ပါစေ... ဖုတ်ကောင်များ၏ သွေးဆာတတ်သော ဗီဇသဘာဝကိုမူ ဘယ်သောအခါမှ အပြည့်အဝ မနှိမ်နင်းနိုင်ချေ။ ခါရာစူမာသည် ဤဖုတ်ကောင်ပေါက်စလေး ဗီဇစိတ်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို လုံးဝ ခံလိုက်ရချိန်တွင် မည်သို့ ပြုမူမည်ကို အသည်းအသန် မြင်တွေ့ချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ခါရာစူမာသည် ရှင်အိချီ တင်းတင်းဆုပ်ထားသော လက်သီးများကို သတိပြုမိသော်လည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ လူသား နှစ်ဆယ့်သုံးယောက်ကို ဝါးမြိုထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏ ခွန်အားသည် ဖုတ်ကောင်အသစ်စက်စက်တစ်ကောင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းအနေဖြင့် ရှင်အိချီလူသားအသားကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရှုရန်သာ ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။
"စားစမ်း... ငါ့ရဲ့ အမျိုးအနွယ်လေး။ ငါက တခြားဖုတ်ကောင်တွေလို မဟုတ်ဘူး... အစာနဲ့ ပတ်သက်ရင် အရမ်းရက်ရောတယ်။ မင်းသာ လိုချင်ရင် ငါ သခင်ခါရာစူမာနောက်ကို လိုက်ပြီး ဒီထက်မကတဲ့ သွေးနဲ့ အသားတွေကို ဝါးမြိုနိုင်သေးတယ်"
ခါရာစူမာသည် ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော လေသံဖြင့် ရှင်အိချီကို ဆွဲဆောင်နေသည်။
ရှင်အိချီ၏ နီရဲသော မျက်ဝန်းများသည် သူ့ရှေ့က လူသားအသားတုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း တုန်ရင်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်သူငယ်အိမ်သည် အပ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ထက်မြက်သော အစွယ်များမှာလည်း သတိမထားမိဘဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
"ဟုတ်ပြီ... အဲဒါပဲ။ ကိုက်ဖြတ်ပစ်စမ်း... အရသာခံလိုက်စမ်း"
ခါရာစူမာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ခါရာစူမာမှာ အံ့အားသင့်ကာ ကြောင်အသွားခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမူကား ရှင်အိချိီသည် ၎င်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရှေ့သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ဖယ်စမ်း...။"
ခါရာစူမာသည် မိမိ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို လျစ်လျူရှုသွားသော ရှင်အိချီကို မယုံနိုင်စရာ အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ၎င်း၏ ရဲမှောင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝေးကွာသွားသော ရှင်အိချိီ၏ ပုံရိပ်က ထင်ဟပ်နေပြီး၊ အမည်မဖော်နိုင်သော ဒေါသဆိုးကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် အဟုန်ပြင်းစွာ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။ ခါရာစူမာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြောပြိုင်းပြိုင်း ထလာပြီး ရှည်လျားသော လျှာနက်ကြီးသည်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ တရွတ်တိုက် ထွက်လာသည်။
"နွားမသားလေး။ လူတစ်ယောက်တောင် မစားဖူးသေးတဲ့ အကောင်အကြောလေးက ငါ့ရဲ့ ရက်ရောမှုကို ငြင်းပယ်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ တောက်... ဒေါသထွက်စရာကောင်းလိုက်တာ"
ရှင်အိချိသည် ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားရန် ခြေလှမ်းများကို သွက်လိုက်သည်။ ဤရွံရှာဖွယ် ဖုတ်ကောင်ကြီးကို သတ်ပစ်ချင်သော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပြီး အားနည်းနေသည့်အတွက်ကြောင့် လူသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို စားသုံးထားသည့် ခါရာစူမာကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။
သို့သော်လည်း "လာရတာ လွယ်သလောက် ပြန်ရတာ မလွယ်" ဆိုသည့် စကားအတိုင်းပင်...
ဖွတ်...
ရှင်အိချိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသောအခါ နက်မှောင်သော အသားမျှင်တုတ်ကြီးတစ်ခုက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ပြင်းထန်လှသော အားတစ်ခုဖြင့် နောက်သို့ ဆွဲငင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ဆွဲအားက ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ရှင်အိချိီ၏ နားထဲတွင် လေတိုးသံများကိုပင် ကြားနေရသည်။ သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်းပင် သူ၏ လက်သည်းနက်ကြီးများကို မြှောက်ကာ သူ့ရင်ဘတ်ကို စိုက်ဝင်နေသော အသားမျှင်တုတ်ကြီးကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။
ခလန်း...
ရှင်အိချိ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကျောက်တုံးများကိုပင် အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်သော သူ၏ လက်သည်းများသည် ထိုအသားမျှင်နက်ကြီးပေါ်တွင် မီးပွားအချို့ ထွက်ပေါ်ရုံမျှသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဝုန်း...
ရှင်အိချိ ဘာဖြစ်သွားသည်ကိုပင် သေချာနားမလည်လိုက်ခင်မှာပင် သူသည် သစ်သားတဲအိမ်ထဲသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် နံရံတစ်ခုကိုပါ ဖောက်ထွက်သွားပြီး အပြင်ဘက် မြေကွက်လပ်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ လိမ့်ကျသွားခဲ့ရသည်။
ပလွတ်...
သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောနေခဲ့သော အသားမျှင်နက်ကြီးသည် ယခုအခါ ခါရာစူမာ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပျော့ခွေစွာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီး သွားရည်များ တစိမ့်စိမ့်ဖြင့် အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသည်။
"ဟစ်... ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်စုတ်။ ငါ့ရဲ့ စေတနာကို မင်းက ငြင်းပယ်မှတော့ ငါ့ရဲ့ ဒေါသကိုပဲ ခံယူပေတော့" ခါရာစူမာက ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ရှင်အိချိသည် မူးဝေနေသော ဦးခေါင်းကို ရုန်းခါရင်း ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် ပြန်လည်မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှတစ်ဆင့် ထုံကျင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပြန့်နှံ့လာသည်... ဤလျှာတွင် အဆိပ်ပါနေသည်တကား။
သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတစ်ဝိုက်ရှိ အသားစများသည် တရွရွ လှုပ်ရှားလာပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ ဤသည်မှာ ဖုတ်ကောင်များ၏ အစွမ်းထက်လှသော ဒဏ်ရာကုသနိုင်စွမ်း ပင် ဖြစ်သည်။
ဝုန်း...
ရှင်အိချိီမတ်တတ်ရပ်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် ခါရာစူမာ၏ ပါးစပ်ထဲမှ လျှာနက်ကြီးသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သောအရှိန်ဖြင့် သူ့ထံသို့ ထပ်မံ အရှိန်ပြင်းစွာ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။
ရှူး...
ရှင်အိချိသည် ဗီဇစိတ်အတိုင်း အလိုအလျောက် ရှောင်တိမ်းလိုက်သဖြင့် ထိုလျှာနက်ကြီးသည် သူ၏ လည်ပင်းနားလေးမှ ကပ်၍ လွဲချော်သွားခဲ့သည်။
ဘန်း... ဘန်း... ဘန်း...
ရှင်အိချိီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေကွက်လပ်အနှံ့ သွက်လက်စွာ ကူးလူးလှုပ်ရှားရင်း ခါရာစူမာ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို လိုက်လံရှောင်တိမ်းနေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ခွန်အားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မွေးရာပါ ပါရှိလာသော ပါရမီ ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ဖုတ်ကောင်များကို ၎င်းတို့၏ ပါရမီအလိုက် အဆင့်အတန်း ခွဲခြားထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ပါရမီနိမ့်ပါးသော ဖုတ်ကောင်များသည် လူသား မည်မျှပင် စားသုံးပါစေ... ထိုအရှင်သခင် ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ဘယ်သောအခါမှ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အလွန်အမင်း ပါရမီထူးချွန်သော ဖုတ်ကောင်များသာလျှင် ထိုအရှင်သခင် ၏ လက်အောက်ခံ...
'၁၂ ဖုတ်ကောင်လမင်းများ' (Twelve Demon Moons) အဖြစ် အမှုထမ်းနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ခါရာစူမာ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး လုံးဝ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်တောင် မစားရသေးသော ဖုတ်ကောင်ပေါက်စတစ်ကောင်က မိမိကို ဤမျှကြာအောင် တောင့်ခံထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ၎င်း ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိချေ။
သူက ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်နေရတာလဲ။ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ရှောင်နိုင်နေတာလဲ။
ခါရာစူမာသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားရပြီးနောက် အဆုံးမဲ့ ဒေါသများနှင့် မနာလိုဝန်တိုမှုများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆူပွက်လာခဲ့သည်။
ပါရမီ...။ ဤဖုတ်ကောင်အသစ်၏ ပါရမီသည် သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ အလွန်အမင်း အားကောင်းလွန်းသည်... မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်။
မိမိအနေဖြင့် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်တိုင်အောင် နတ်ဆိုးသုတ်သင်သူအဖွဲ့ (Demon Slayer Corps) ၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခြေရာဖျောက်ကာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရသည်။ လူသား နှစ်ဆယ့်သုံးယောက်ကို ပင်ပင်ပန်းပန်း ဝါးမြိုခဲ့ရပြီးမှ ယခုအခါ ဖုတ်ကောင်အသစ်စက်စက်လေးတစ်ကောင်၏ ကစားစရာ ဖြစ်နေရသည်။ ဒါဟာ တကယ့်ကို အရှက်ရစရာ အကောင်းဆုံး အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။
ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့်အမျှ ခါရာစူမာသည် ပိုမို၍ သောင်းကျန်းလာတော့သည်။ ၎င်း၏ ရှည်လျားသော လျှာကြီး၏ အရှိန်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး လျှပ်စီးနက်တန်းများကဲ့သို့ ရှင်အိချိနောက်သို့ အပြင်းအထန် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော မြောင်းကြီးများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့တော့သည်။