အခန်း (၄၈)

"ကွာ့... ကွာ့..."

အတော်အတန် ထွားကျိုင်းသော ကာဆူဂိုင်းကျီးကန်း (Kasugai Crow) တစ်ကောင်သည် ရှင်အိချိီ ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ အတိအကျ ဆင်းသက်လာပြီးနောက် ၎င်း၏ အမွှေးအတောင်များကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေတော့သည်။

"ကာဆူဂိုင်းကျီးကန်းက ငါတို့ နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့ဝင်တွေအတွက် အရေးအကြီးဆုံး အဖော်မွန်ပဲ။ အဖွဲ့ဝင်အချင်းချင်း ဆက်သွယ်ဖို့နဲ့ ဌာနချုပ်နဲ့ အဆက်အသွယ်မပြတ်ဖို့ ကူညီပေးတယ်။ ငါတို့ရဲ့ နတ်ဆိုးအမဲလိုက်မစ်ရှင်တွေကိုလည်း သူတို့ကတစ်ဆင့်ပဲ တာဝန်ပေးတာ။ ရှင်အိချိီ... မင်းရဲ့ ကာဆူဂိုင်းကျီးကန်းကို နာမည်တစ်ခု ပေးလိုက်ဦး။

သူက မင်းလိုပဲ လေ့ကျင့်ရေး ပြီးခါစမို့လို့ နာမည် မရှိသေးဘူး" ဟု ရဲန်ဂိုကု (Rengoku) က ရှင်အိချိီ ပုခုံးပေါ်ရှိ ကျီးကန်းကို အကဲခတ်ရင်း တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖော်မွန် ဟုတ်လား..." ရှင်အိချိီက လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထိုးပေးလိုက်ရာ ကျီးကန်းသည် နာခံမှုရှိစွာဖြင့် တိုးကပ်လာပြီး ၎င်း၏ ခေါင်းလေးကို သူ၏လက်နှင့် ပွတ်သပ်လေသည်။ ရှင်အိချိီက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးရင်း ကျီးကန်း၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ့နာမည်က ရှင်အိချိီ ဟို ဝတုတ်ခွေးလေးက မာရုနိီ(Maru-ni) ဆိုတော့... မင်းကိုတော့ 'အိဇို' (Eizo) လို့ ခေါ်မယ်"

"ကွာ့... ကွာ့... အိဇို... အိဇို..." ကျီးကန်းမဟုတ်တော့၊ ယခုအခါ အိဇိုဟု အမည်တွင်သွားသော ကျီးကန်းသည် နာမည်အသစ် ရသွားသဖြင့် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရဖြစ်ကာ အတောင်ပံများကို တဖျတ်ဖျတ်ခတ်လျက် အော်ဟစ်တော့သည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် မလိုလားအပ်သော အသံတစ်ခု ကြားဖြတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှီဘာအိနု ခွေးလေး မာရုနိီသည် ကျောဂျူရို (Kyojuro) ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ပြီး အိဇိုကို ကြည့်ကာ သောင်းသောင်းဖျဖျ ဟောင်ပါတော့သည်။

၎င်း၏ ပုံစံမှာ အိမ်နေရာအလုခံလိုက်ရသည့် သနားစရာ ကောင်လေးတစ်ကောင်ပမာ ဖြစ်နေ၏။

ရှင်အိချိီ စိတ်ထဲကနေ ကျိတ်ပြုံးမိသည်။

'ခံရုံပေါ့... မင်းလို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ဝတုတ်လေး' သူသည် မာရုနိီကို တမင်သက်သက် လျစ်လျူရှုထားပြီး ပုခုံးပေါ်က အိဇိုကိုသာ စနောက်နေသဖြင့် ခွေးလေးမှာ သူ၏ဘောင်းဘီကို အသည်းအသန် လာကုတ်နေရှာသည်။

ဤဆော့ကစားမှုများကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီးနောက် ရှင်ဂျူရို (Shinjuro) သည် ရှင်အိချိီကို စားပွဲတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ပျားအုံပုံသဏ္ဌာန် အဖုအထစ်များရှိသည့် သတ္တုရိုင်းတုံးများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ နီချီရင်ဓား သွန်းလုပ်ဖို့ သုံးတဲ့ စကားလက်သတ္တုရိုင်း (Scarlet ore) ပဲ။

ရှင်အိချိီ... တစ်တုံး ရွေးလိုက်ပါ"

ရှင်အိချိီသည် မိမိခါးတွင် ချိတ်ထားသော နီချီရင်ဓားဖြစ်သည့် မိုရီနိုရူ (Mori no Ryuu) ကို ဗီဇအရ လှမ်းကြည့်မိသည်။ အဖိုးအိုက မိုရီနိုရူသည် မူလက သူ၏ဓားမဟုတ်သဖြင့် ကိုယ်ပိုင်ဓားတစ်လက် ရှိသင့်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော သတ္တုရိုင်းများကို ကြည့်ရင်း ရှင်အိချိီ မည်သို့ရွေးချယ်ရမှန်း မသိဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

ရှင်ဂျူရိုကလည်း အလောမတိုက်ဘဲ သူ့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပါစေဟု လွှတ်ထားပေးပြီး ဘေးနားရှိ ကျောဂျူရို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အားကျရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှင်အိချိီသည် အကြီးဆုံး သတ္တုရိုင်းတုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိ နီချီရင်ဓားက ကျိုးသွားလို့ပါ။ အဲဒါလေးကို ပြင်ပေးစေချင်ပါတယ်။ အသစ်အတိုင်း အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းဖို့ မလိုပါဘူး၊ ကျိုးသွားတဲ့အပိုင်းကိုပဲ ပြုပြင်ပေးရင် ရပါပြီ"

သူက ခါးမှ မိုရီနိုရူကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားသွားပေါ်ရှိ လွှသွားကဲ့သို့ ကျိုးပဲ့နေသော အစိပ်အပိုင်းကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့ရသည်။ ရှင်ဂျူရိုက ဓားကို လှမ်းယူကာ အကဲခတ်ပြီးနောက် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နီချီရင်ဓားတစ်လက် သွန်းလုပ်ဖို့ ဆယ်ရက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်။

အဲဒီအတောအတွင်းမှာ အိုယာကာတာဆာမာ (Oyakata-sama) က မင်းနဲ့ တွေ့ချင်နေတယ် ရှင်အိချိီ"

ရှင်အိချိီ ဆွံ့အသွားသည်။

"အိုယာကာတာဆာမာ? ကျွန်တော်နဲ့လား? ဘယ်တော့လဲ?"

ရှင်ဂျူရိုက တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ကာဆူဂိုင်းကျီးကန်းက မင်းကို နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့ချုပ် ဆီ လမ်းပြပေးလိမ့်မယ်။ အိုယာကာတာဆာမာက အဲဒီမှာ မင်းကို စောင့်နေတယ်"

"အဲလိုလား..."

ရှင်အိချိီက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခေါင်းဆောင်အပေါ် အလွန် စိတ်ဝင်စားမိသည်။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ နတ်ဆိုးများကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လမ်းပြပေးခဲ့သည့် မိသားစုအကြောင်းမှာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

"ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခါ တွေ့ကြတာပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ ပခုံးချင်းယှဉ်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်နိုင်ကြပါစေ ရှင်အိချိီ မိုရီကီ " ဟု ရှင်ဂျူရိုက စိတ်လှုပ်ရှားမှုအချို့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှင်ဂျူရိုက ကျောဂျူရိုကို ခေါ်မသွားမီ ကျောဂျူရိုသည် တစ်ယောက်တည်း ပြေးလာပြီး မာရုနိီ၏ ခေါင်းကို တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ပုတ်ပေးရှာသည်။

"အဖေက တိရစ္ဆာန်အကောင်သေးသေးလေးတွေကို မကြိုက်ဘူး။

ဒီတစ်ခါ အဖေ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ခွင့်ပြုတာက ရှင်အိချိီစီနီယာကို မာရုနိီလေး ထိန်းပေးဖို့ ကူညီခိုင်းချင်လို့ပဲ။ ရှင်အိချိီ စီနီယာက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်တော်လည်း တစ်နေ့ကျရင် စီနီယာလို သန်မာတဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်" ဟု ကျောဂျူရိုက ရှင်အိချိီကို လေးစားအားကျသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

အမှန်တိုင်းပြောရလျှင် မိမိနှင့် အသက်ရွယ်တူကောင်လေးတစ်ယောက်၏ အားကျမှုကို ခံရခြင်းက ရှင်အိချိီကို ဂုဏ်ယူမိစေသလို တစ်ဖက်ကလည်း အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်စေသည်။ သူက ပြန်ပြောလိုက်သည်မှာ

"ကျောဂျူရို... မင်းရဲ့အဖေက အရမ်းသန်မာတယ်။ သူ့ရဲ့ သွန်သင်ပြသမှုနဲ့ဆိုရင် မင်းလည်း မကြာခင်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ သေချာပါတယ်။

ပြီးတော့ ငါ့ကို 'စီနီယာ' လို့ ခေါ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းဆန္ဒရှိရင် 'အစ်ကိုကြီး' လို့ပဲ ခေါ်ပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောဂျူရိုသည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ရှင်အိချိီ နောင်ကြီး (Shinichi-nii)"

အစ်ကိုကြီးအဖြစ် အသစ်စက်စက် ရာထူးတိုးသွားသဖြင့် ရှင်အိချိီသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ကျောဂျူရိုကို လက်ဆောင်အဖြစ် အထူးပြုလုပ်ထားသော ဒိုရာယာကီ (dorayaki) မုန့်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ ကျောဂျူရိုသည် ဘာကိုမျှ မသင်္ကာဘဲ မုန့်ကို အားရပါးရ ကိုက်လိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောဂျူရို၏ တောက်ပတက်ကြွနေသော မျက်နှာအမူအရာသည် မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဗိုက်ထဲတွင် မုန့်များ မွှေနှောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ရှင်အိချိီ၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် ကြည့်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူသည် မသက်မသာဖြစ်မှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ကာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"အုမိုင်း... (အရသာရှိလိုက်တာ)"

ဤအပြုအမူကြောင့် ရှင်အိချိီသည် သူ၏ညီလေးအသစ်ကို ပို၍ပင် သဘောကျမိသွားတော့သည်။

မိုရီကီနေအိမ်တွင် အဖိုးအို မိုရီကီ (Elder Moriki) သည် အမိုးစွန်းအောက်၌ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်ကို ခံယူနေသည်။

အချိန်တစ်ခု၌ အမြီးတွင် အမွှေးနီများပါသော ကာဆူဂိုင်းကျီးကန်းတစ်ကောင်သည် အဖိုးအို၏ရှေ့သို့ ကွာ့ကွာ့မြည်ကာ ဆင်းသက်လာသည်။

အဖိုးအို မိုရီကီသည် ကျီးကန်းကို လှော်ထားသော ဆန်စပါးတစ်ဆုပ် ရက်ရက်ရောရော ကျွေးပြီးနောက် ၎င်းယူဆောင်လာသော စာကို ဖြန့်ဖတ်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် သူ၏ အိုမင်းရင့်ရော်သော မျက်နှာထက်တွင် စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

"ရှင်အိချိီ ငါ့မြေးလေး။ မင်းရဲ့ရှေ့မှာ လျှောက်လှမ်းရမယ့် အနာဂတ်တွေ အဝေးကြီး ကျန်သေးတယ်။ မင်းရဲ့ အတောင်ပံတွေကို ဖြန့်ပြီး အမြင့်ဆုံးကို ပျံသန်းလိုက်စမ်းပါ"

"မမ... ဟိုမှာ ဟီမဲဂျီမာဆန် (Himejima-san) ရဲ့ အိမ်ပဲ"

လူမည်းကောင်မလေးက သူတို့ရှေ့ရှိ ဂိတ်တံခါးကြီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ တုံ့ဆိုင်းရိပ်များ ယှက်သန်းနေ၏။

ကာကူရှီ (kakushi) အဖွဲ့ဝင်များထံမှ ဟီမဲဂျီမာဆန်၏ လိပ်စာကို အသည်းအသန် စုံစမ်းခဲ့ရသော်လည်း သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို သူ သဘောတူမည်လားဆိုသည်ကိုမူ မသေချာချေ။

ဤမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ အခြားသူများမဟုတ်ဘဲ ကာနာအေ ကိုချို (Kanae Kocho) နှင့် ရှင်နိုဘု ကိုချို (Shinobu Kocho) တို့ ဖြစ်ကြသည်။ မိဘများ၏ နာရေးကိစ္စကို စီစဉ်ပြီးနောက် ညီအစ်မနှစ်ယောက်စလုံးသည် ဟီမဲဂျီမာ ဂယိုမေ (Himejima Gyomei) ကဲ့သို့သော နတ်ဆိုးအမဲလိုက်ဓားသမားများ ဖြစ်လာရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့ကို ကူညီပေးခဲ့သော ကာကူရှီများထံမှ နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့အကြောင်း သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့သည် လူသားများကို ကာကွယ်ရန် နတ်ဆိုးများနှင့် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြောင်း သိရသောအခါ ကာနာအေနှင့် ရှင်နိုဘုတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အလွန်အံ့ဩသွားကြရသည်ဓားသမားများ၏ ကြီးမြတ်မှုကြောင့်ရော၊ နတ်ဆိုးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းကြောင့်ပါ ဖြစ်သည်။

မိမိတို့မိသားစုတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်ဆိုးမျိုး ထပ်မံမဖြစ်ပွားစေရန်အတွက် ညီအစ်မနှစ်ယောက်စလုံး နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ရန် သစ္စာဆိုခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း လိပ်ပြာအိမ်တော် (Butterfly Mansion) တွင်ရှိစဉ်က ဂယိုမေသည် သူတို့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း အောင်မြင်ဖို့ မသေချာသော်လည်း မကြိုးစားဘဲနှင့် မည်သို့သိနိုင်မည်နည်း။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုချိုညီအစ်မနှစ်ယောက်၏ ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ကတော့ ယိမ်းယိုင်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ရှင်နိုဘု ကိုချိုသည် မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် ရှေ့ရှိ ဂိတ်တံခါးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ပြည့်လျှံနေသည်။ သူမနှင့် သူမ၏အစ်မသည် နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့သို့ မဖြစ်ဖြစ်အောင် ဝင်ရောက်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်နိုင်သော ဓားသမားများ ဖြစ်လာပြီး မိဘများကို သတ်ခဲ့သော နတ်ဆိုးများကို သွေးကြွေးပြန်ဆပ်ရမည်။

ဤသို့တွေးလိုက်မိစဉ် ရှင်နိုဘု၏ စိတ်ထဲတွင် ခပ်အေးအေးနှင့် တည်ကြည်သော မျက်နှာတစ်ခုနှင့်အတူ "မင်းတို့ရဲ့ ဆန္ဒကို ငါပခုံးထမ်းပြီး နတ်ဆိုးတွေကို ပိုသတ်ပေးမယ်" ဟူသော စကားလုံးများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

'ငါလည်း လုပ်နိုင်တာပဲ' ဟု သမီးငယ်လေး ရှင်နိုဘုက စိတ်ထဲကနေ မိမိကိုယ်ကိုယ် အားပေးလိုက်ပါတော့သည်။