အခန်း (၄၀)

ပုံမှန်အားဖြင့် အတန်ငယ် ခြောက်ကပ်တတ်သော မိုရီကီအိမ်တော်ကြီးသည် ရူကာဝါ ချိနတ်ဆု (Ryukawa Chinatsu) မိသားစုစီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို စီမံခန့်ခွဲရန် ကျိုတိုမြို့သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည့် သည်ရက်သတ္တပတ်နှစ်ပတ်အတွင်း ပိုမိုခြောက်ကပ်လာခဲ့သည်။

အဘိုးအို မိုရီကီက ရေနွေးနွေးပေးခြင်းကဲ့သို့သော အိမ်အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ပေးသည့် အစေခံအားလုံးကိုပါ အလုပ်ဖြုတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ နက်ရှိုင်း၍ တိတ်ဆိတ်လှသော သည်အိမ်တော်ကြီးသည် မှောင်မှိုင်ပြီး ကြီးမားလွန်းလှသော ခေါင်းတလားကြီးတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

အဘိုးအို ပြောပြချက်အရမူ သူသည် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရသည်ကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချိီနတ်ဆု ရောက်ရှိလာပြီးမှသာ သည်အိမ်တော်ကြီးတွင် သက်ရှိအငွေ့အသက် အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သည်ကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်တည်း အထီးကျန်နေရခြင်းက သူ့အတွက်တော့ အဆင်ပြေလှပေသည်။ သို့သော်လည်း အဘိုးအိုက တုတ်ကောက်ကို အားပြုရပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှင်အိချိီတစ်ယောက် ရင်ထဲတွင် မချိတင်ကဲ ခံစားရခြင်းမရှိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် အဘိုးအိုကတော့ စိတ်ထဲထားပုံမရပေ။

အစေခံများ မရှိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် ရှင်အိချိီအတွက် အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ဝတ်မှုံပန်းနွယ်လက်ဖက်ရည် (Wisteria Tea) တစ်အိုးကို ဖျော်ပေးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် စားပွဲဝိုင်းလေးတစ်ခုကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် ထိုင်လိုက်ကြသည်

၎င်းတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

အဘိုးအို မိုရီကီက မတ်မတ် ထိူင်နေစဉ် ရှင်အိချိီကမူ သူ သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း ခြေတင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေခဲ့သည်။

"ကဲ... မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်က ဘယ်လိုလဲ။ ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲ။

ဒီအဘိုးကြီးကို အကုန်ပြောပြပါဦး"

အဘိုးအို မိုရီကီက အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေဆဲဖြစ်သော ဝတ်မှုံပန်းနွယ်လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ရှင်အိချိရှိရာဘက်သို့ တိုးပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဖန်ခွက်ထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ဝတ်မှုံပန်းပွင့်ဖတ်လေးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရှင်အိချိီသည် ခေတ္တမျှ စိတ်လွင့်သွားခဲ့ပြီးမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မကာ လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။

သူသည် တယ်ရာနီရှီရွာတွင် နတ်ဆိုး 'ဂင်ခန်' (Ginkan) နှင့် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့ပုံကနေ စတင်ခဲ့ပြီး မကြာသေးမီက နွားနတ်ဆိုး (Ox Demon) နှင့် တိုက်ပွဲအတွင်း သူ့ဓား ' နီချီရင်မို ရီ နို ရယူ' ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ပြီးနောက် မိုရီကီအိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပုံအထိ အသေးစိတ် ပြောပြခဲ့သည်။

"တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ခရီးစဉ်ပါပဲ ရှင်အိချိီ

ဒီလို တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ မင်း အများကြီး သင်ယူနိုင်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်။

ငါ့ကို ပြောပါဦးမင်း စိတ်ထဲမှာ နတ်ဆိုးတွေအပေါ် အရင်ကလို မုန်းတီးမှုတွေ ရှိနေတုန်းပဲလား" အဘိုးအို မိုရီကီက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှင်အိချိီက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ "ပထမတော့ ရှိတာပေါ့။ ကျွန်တော် ကြုံတွေ့ရတဲ့ နတ်ဆိုးတိုင်းကို မုန်းတီးစိတ်သက်သက်နဲ့ပဲ သတ်ဖြတ်ခဲ့တာ။

သူတို့ရဲ့ နောက်ခံဇာတ်လမ်းတွေကို သိဖို့ ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူးသူတို့ကို ကျွန်တော့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုမိုသန်မာလာစေမယ့် ခြေနင်းတုံးတွေလို့ပဲ မြင်ခဲ့တာ။

ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော တွန်းအားက ကလဲ့စားချေဖို့ပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ နတ်ဆိုးတွေကြောင့် မိသားစုဝင်တွေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ လူအများကြီးနဲ့ ကျွန်တော် ဆုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူတို့ရဲ့ မုန်းတီးမှုတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရိုက်ခတ်ခဲ့ပြီး သူတို့ထဲက အများစုဟာ ကျွန်တော့်ထက်တောင် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ နာကျည်းမှုတွေကို သယ်ဆောင်ထားကြတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ နတ်ဆိုးတွေ ကိုယ်တိုင်လည်း ရှိသေးတယ်... သူတို့ကို ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ မုန်းတီးပါစေ၊ သူတို့ လူသားဘဝတုန်းက သနားစရာ ကောင်းခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မငြင်းနိုင်ပါဘူး။ အချို့သော လူသားတွေရဲ့ ရင်ထဲက အမှောင်ထုဟာ ဘယ်နတ်ဆိုးထက်မဆို ပိုပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားခဲ့တာကျွန်တော့်ရဲ့ အစွဲအလမ်းက ကျွန်တော့်ကို မျက်စိကန်းစေခဲ့တယ်ဆိုတာပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မုန်းတီးစိတ်က ကျွန်တော့်ကို ချည်နှောင်ထားခွင့် မပြုသင့်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် ဖြစ်လာရမယ့်သူကတော့ သည်ဆင်းရဲဒုက္ခတွေအားလုံးရဲ့ အမြစ်တွယ်ရာကို အမှန်တကယ် လျှော့ချပေးနိုင်သူ၊ ဒါမှမဟုတ် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပေးနိုင်သူပဲ ဖြစ်ရမယ်!"

သူ့စကားအဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

အဘိုးအို မိုရီကီသည် အခုအခါ အေးစက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ဝတ်မှုံပန်းနွယ်လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ၎င်း၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးအစုံမှာ ကျေနပ်ရုံမျှတင်မကဘဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ငါ နားလည်ပါပြီ ရှင်အိချိီ

မင်း ကောင်းကောင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့တာပဲ။ ပြီးတော့ ငါ ခံစားမိပါတယ်မင်းရဲ့ 'တောအုပ်အသက်ရှူသွင်ပြင်' က ပိုပြီး တိုးတက်လာခဲ့ပြီပဲ။

မင်း သတ္တမမြောက်သွင်ပြင် (Seventh Form) ထက် ကျော်လွန်တဲ့ ဓားကွက်တွေကို တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လား" ဟု အဘိုးအိုက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှင်အိချိီက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။

အဋ္ဌမမြောက်နဲ့ နဝမမြောက် သွင်ပြင်တွေကို... ကျွန်တော် နှစ်ခုစလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ"

"ကောင်းတယ်!"

အဘိုးအို မိုရီကီ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လင်းပွင့်သွားခဲ့သည်။ 'တောအုပ်အသက်ရှူသွင်ပြင်' သည် လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်ခဲ့ရုံမျှမကဘဲ ပြန်လည်ဆန်းသစ်လာနိုင်ခဲ့သည်ဟူသော အချက်မှာ ၎င်းအတွက်တော့ အကောင်းဆုံး သတင်းစကား ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးတွင် အကြီးမားဆုံး နောင်တရစရာကတော့ နောက်ဆုံးတွင် ပြေလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သည်အကြောင်းကို ပြောပြီးနောက် အဘိုးအို မိုရီကီသည် ရှင်အိချိီနှင့် နောက်ဆုံးကိစ္စတစ်ခုကို စကားစပ်လိုက်ပြန်သည်။

"မင်း နတ်ဆိုးသတ်အဖွဲ့အပေါ် အငြိုးအတေးတွေ ရှိနေတုန်းပဲလား"

"..."

ရှင်အိချိီ စကားမဆိုသော်လည်း ခေါင်းခါပြခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း နတ်ဆိုးသတ်အဖွဲ့နှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုများက သူ၏ အမြင်ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ရှိီရိုင်းတောင် (Shirai Mountain) တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပဋိပက္ခများကြောင့် သည်ရဲရင့်သော ဓားသမားများကို သူ နာကျည်းစိတ် မထားနိုင်တော့ပေ။

"ဒါဆိုရင်... မင်း နတ်ဆိုးသတ်အဖွဲ့ထဲ ဝင်ဖို့ ဆန္ဒရှိလား" ရှင်အိချိီ ခေါင်းကို ချက်ချင်းမော့လျက် အဘိုးအို မိုရီကီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အဘိုးအို၏ တည်ကြည်လှသော မျက်နှာအမူအရာက နောက်ပြောင်နေပုံတော့ မရပေ။

"အဘိုး... အဘိုး အတည်ပြောနေတာလား"

"မိုရီကီမိသားစုရဲ့ အကြီးမားဆုံး နောင်တကတော့ ဘယ်သားမြေးကမှ

'တောအုပ်အသက်ရှူသွင်ပြင်' ကို အမှန်တကယ် လက်ဆင့်ကမ်း မယူနိုင်ခဲ့တာပဲ။ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ မိုရီကီရဲ့ သားမြေးတစ်ယောက်မှ

'တောအုပ်ဟာရှီရာ' (Forest Hashira) ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးနဲ့ မထိုက်တန်ခဲ့ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ရှင်အိချိီမင်းက ငါမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အလားအလာအရှိဆုံး လူငယ်ပဲ။ ဒါကြောင့် သည်အဘိုးကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒအနေနဲ့... ရှင်အိချိ၊ မင်း မိုရီကီရဲ့ မျိုးရိုးအမည်ကို ခံယူပြီး တကယ့် 'တောအုပ်ဟာရှီရာ' တစ်ယောက် ဖြစ်လာပေးဖို့ ဆန္ဒရှိလား"

ဝုန်းးး!!

ရှင်အိချိီ၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ မျိုးရိုးအမည်တစ်ခုလား။ သည်ကမ္ဘာကို ရောက်ရှိလာကတည်းက သူ့မှာ မျိုးရိုးအမည်ဟူ၍ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

မိဘမဲ့တောင်းရမ်းသူတစ်ဦးမှာ မည်သည့်မျိုးရိုးအမည် ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။ ရှင်အိချိီကိုယ်တိုင်လည်း သည်အကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော် အခုတော့...

အိုမင်းရင့်ရော်နေသော အဘိုးအို မိုရီကီကို ကြည့်ရင်း၊ ၎င်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တောက်ပနေသော မျှော်လင့်ချက်များကို မြင်ရပြီး သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်မိသောအခါသည်ကမ္ဘာတွင် အဘိုးအို မိုရီကီသည် သူ့အပေါ် အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း အဘိုးအို မိုရီကီ၏ ကျန်းမာရေး သိသိသာသာ ဆုတ်ယုတ်လာခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ကြောင်း ရှင်အိချိီ ကောင်းကောင်းသိသည်။ လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်က ရှင်အိချိိီထံသို့ 'တောအုပ်အသက်ရှူသွင်ပြင်' ကို အပြည့်အဝ လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်ရန်အတွက် သည်အဘိုးအိုသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သည်ပညာရပ်ကို အသုံးပြုရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖိအားပေးခဲ့ပြီး အကောင်းဆုံး သရုပ်ပြပုံစံကို ပြသနိုင်ရန် မိမိ၏ သက်စောင့်စွမ်းအင်များကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှင်အိချိီသည် သည်အရာအားလုံးကို မိမိမျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် မိုရီကီမိသားစုနှင့် နားမလည်နိုင်သော သံယောဇဉ်အချို့ ချည်နှောင်ထားသကဲ့သို့ အမြဲခံစားခဲ့ရသည်သူ့စိတ်ထဲက မိုရီကီမျိုးရိုး၏ ဝိညာဉ်အဘိုးအို၊ 'တောအုပ်အသက်ရှူသွင်ပြင်' နှင့် ဆက်စပ်နေသော သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သွေးနတ်ဆိုးအတတ် အားလုံးက ရေစက်ပါလာပုံရသည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှင်အိချိီဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။

"အဘိုး... ကျွန်တော်"

"ဝုတ်! ဝုတ်!" မာရုနီ (Maru-ni) ၏ ရုတ်တရက် ဟောင်သံကြောင့် ရှင်အိချိီ၏ စကား ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နားရွက်ကလေးများ စိုက်ကျလျက် တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလှသော ရှီဘာအိနု (Shiba Inu) ခွေးလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ အမှန်ပင် ရူကာဝါ ချိီနတ်ဆု မရှိသဖြင့် သည်ချစ်စရာကောင်းသော ခွေးပေါက်လေးကို မည်သူကမှ အာရုံမစိုက်ကြတော့ပေ။

သူ ဗိုက်ဆာနေသည့်တိုင် မည်သူကမှ ဂရုမစိုက်ကြရှာပေ။ သနားစရာ ခွေးလေးသည် သူ့ကို ပွေ့ချီကာ ဝဲပျံကစားလေ့ရှိသည့် အစ်မကြီး ချိီနတ်ဆုကို အလွန်ပင် လွမ်းဆွတ်နေရှာသည်။

မိုရီကီအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် ရှင်အိချိီသည် ခရီးဆောင်အိတ်များကို ထပ်မံပြင်ဆင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်တော့ "ပြင်ဆင်ခြင်း" ဟုတော့ အတိအကျ မဟုတ်ပေကြီးမားသော ပစ္စည်းအများစုကို သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ငွေမှန်ကြီးထဲသို့ ထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးပဲ့နေသော နီချီရင် ဓားသည် ရှင်အိချိီ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားဆဲဖြစ်ပြီး ပြတ်တောက်သွားသော အစိတ်အပိုင်းကိုမူ အဘိုးအိုက ပြန်လည်သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ အဘိုးအိုက ၎င်းသည် ဘိုးဘွားများ၏ အလိုတော်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နီချီရင် 'မိုရီ နို ရယူ' သည် ရှင်အိချိီ၏ ကိုယ်ပိုင်ဓား မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ရှင်အိချိီအနေဖြင့် သူ့အတွက် အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်မည့် နီချိီရင်ဓားတစ်ချောင်း ရှိသင့်ပေသည်။

'မိုရီ နို ရယူ' ၏ ကျိုးပဲ့နေသော အခြေအနေသည် အခုအခါ ရှင်အိချိီအတွက် အစပျိုးမှုအသစ်ကို ကိုယ်စားပြုနေခဲ့ရာ သည်ကျိုးပဲ့နေသော ဓားသည် အထိမ်းအမှတ်တစ်ခုအဖြစ် သူ့လက်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သိသိသာသာ တိုတောင်းသွားသော နီချီရင်ဓားကို ခါးတွင် တင်းတင်းချည်နှောင်လျက် ရှင်အိချိီသည် မာရုနီနှင့်အတူ မိုရီကီအိမ်တော်တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ အဘိုးအို မိုရီကီကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အဘိုး... ကျွန်တော်တို့ သွားတော့မယ်နော်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။

ကျွန်တော် မိုရီကီမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်ကို ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာပြီး

'တောအုပ်ဟာရှီရာ' ဖြစ်အောင် လုပ်ပြပါ့မယ်"

အတန်ငယ် ဝေးကွာသော နေရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီးနောက် ရှင်အိချိီက အဘိုးအို မိုရီကီကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

တုတ်ကောက်ကို အားပြုရင်း အဘိုးအို မိုရီကီက ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြခဲ့သည်။ "သည်အဘိုးကြီး မင်းကို ယုံကြည်ပါတယ် ရှင်အိချိီ။ မင်းဟာ ဧကန်မုချ 'တောအုပ်ရဲ့ ဟာရီရာမဏ္ဍိုင်' ဖြစ်လာမှာပါ"

ပန်းတိုင်အသစ်တစ်ခုကို ရင်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လျက် ရှင်အိချိီမဟုတ်ပါ၊ မိုရီကီ ရှင်အိချိီ (Moriki Shinichi) သည် သူ၏ ခရီးစဉ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံစတင်လိုက်ရတော့သည်။