အခန်း (၃၉)

ဝူးးးး!!

မျက်မမြင် နတ်ဆိုးသတ်သမားက အနည်းငယ်မျှ ဆွဲလိုက်ရုံဖြင့် ကျင်းထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသော ဥက္ကာပျံသံတူကြီးသည် လေတိုးသံနှင့်အတူ ချက်ချင်း ပြန်လည်ပျံတက်လာပြီး သူ့လက်ထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ၎င်း၏ အာရုံစိုက်မှုကင်းမဲ့နေသော မျက်လုံးဖြူကြီးနှစ်လုံးက ရှင်အိချိီနှင့် မာရုနီတို့ရှိရာ အရပ်ဘက်သို့ လှည့်လာခဲ့သည်။

နက်ရှိုင်း၍ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေသော အသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တက်ကြွတဲ့ သက်စောင့်စွမ်းအင်တွေ လွှမ်းခြုံထားတဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက်... ပြီးတော့ နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်တွေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးဖော်တစ်ယောက်... ဒါဆိုရင် မင်းက ငါတို့အရှင်မင်းကြီး ပြောဖူးတဲ့ 'တောအုပ်အသက်ရှူသွင်ပြင်' ရဲ့ ဆက်ခံသူ ဖြစ်ရမယ်။

နမော အမိတာဘုရား (Namu Amida Butsu)။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

ရှင်အိချိီ၏ ပုခုံးပေါ်မှ ဖိအားများ ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

သူ့ကို သိနေပုံရသော သည်နတ်ဆိုးသတ်သမားသည် ရန်လိုမှုကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားခြင်း ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ရာ ရှင်အိချိီလည်း သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးသတ်သမားတစ်ယောက်က သူ့အကြောင်းကို သိနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းရင်း ရှင်အိချိီသည် နတ်ဆိုးသတ်အဖွဲ့ဝင်များနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းတို့နှင့် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့မှုများမှာ သာယာလှပခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်း အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုများကြောင့် နတ်ဆိုးသတ်အဖွဲ့ သို့ ဝင်ရောက်လာသူ အများစုမှာ ထူးခြားသော သတ္တိဗျတ္တိနှင့် ပြည့်စုံသည့် မကြောက်မရွံ့သော စစ်သည်တော်များဖြစ်ကြောင်း သူ အသိအမှတ်ပြုခဲ့ရသည်။

ကာဝါနီရှီမြို့တွင် ရှင်အိချိီသည် အဆင့်နိမ့် 'မိဇုနိုတို' (Mizunoto) အဆင့်ရှိ ဓားသမားငယ်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုလူငယ်သည် နတ်ဆိုး၏ ဆွဲဖြဲမှုကြောင့် လက်နှစ်ဖက်စလုံး ပြတ်တောက်သွားခဲ့သော်လည်း

နီချီရင်ဓား ကို သွားဖြင့် ခဲလျက် အရပ်သားများကို ကာကွယ်ရန် နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ ဇွဲနပဲဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရစဉ်က ရှင်အိချိီတစ်ယောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေးစားမိခြင်းမရှိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"နတ်ဆိုးသတ်သမား... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ ဒီကို ဘာလို့ လာတာလဲ" ရှင်အိချိီက သူ့၏ ခုခံကာကွယ်မှုကို လျှော့ချပြီး ထိုထွားကျိုင်းသော လူကြီးမင်းကို မေးလိုက်သည်။

စောစောက ထိုလူကြီးမင်းက "နမော အမိတာဘုရား" ဟု ရွတ်ဆိုလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသလို လည်ပင်းတွင်လည်း ပုတီးစိပ်ကွင်းကြီးကို ဆွဲထားသည်မို့... သူက ဘုန်းကြီးတစ်ပါးလားဟု တွေးမိသည်။

အမှန်ပင် နောက်တစ်ဦး၌ နတ်ဆိုးသတ်သမားက လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်ကာ ရှိခိုးဟန် ပြုလိုက်သည်။

"နမော အမိတာဘုရား။ ငါက နတ်ဆိုးသတ်အဖွဲ့ရဲ့ 'ခီနိုအဲ' (Kinoe) အဆင့်ရှိ ဓားသမား 'ဟီမဲဂျီမာ ဂယိုမေ' (Himejima Gyomei) ဖြစ်တယ်"

မိုးသောက်အရုဏ်ဦးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လိပ်ပြာဂေဟာ အတွင်း၌ ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားသော

'ခါ့ခုရှီ' အဖွဲ့ဝင်များသည် ဖြစ်ပွားပြီးစ အခြေအနေများကို လိုက်လံရှင်းလင်းနေကြသည်။

ကိုချို ကာနာအေ (Kanae Kocho) နှင့် သူမ၏ ညီမငယ်လေးတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားရင်း အကျီင်္ကျောပြင်တွင် "ကွယ်ဝှက်ခြင်း"

ဟူသော စာလုံး ရေးထိုးထားသည့် သည် 'ခါ့ခုရှီ' များက သူတို့မိဘများ၏ ရုပ်အလောင်းများကို ကောက်ယူနေကြပုံနှင့် နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်နေသော သွေးကွက်များကို လျင်မြန်စွာ ဆေးကြောနေကြပုံကို ငေးကြည့်နေကြသည်။

"ဂယိုမေစံက တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ... နတ်ဆိုး အကောင်ငါးဆယ်ကျော်တောင် မဟုတ်လား။

ဒါဆိုရင် သူ ပြန်ရောက်တာနဲ့ 'ဟာရှီရာ' (Hashira - မဏ္ဍိုင်) အဖြစ် ရာထူးတိုးတော့မှာပေါ့နော်" ဟု ခါ့ခုရှီအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို အားကျအတုယူဖွယ် ပြောလိုက်သည်။

သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကလည်း ထပ်တူထပ်မျှ ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဂယိုမေစံသာ ဟာရှီရာ ဖြစ်လာရင် ငါတို့ နတ်ဆိုးသတ်အဖွဲ့က ပိုပြီးတော့တောင် အင်အားတောင့်တင်းလာမှာ!"

၎င်းတို့၏ အကြည့်များသည် ဝင်းခြံအတွင်း မတ်မတ်ရပ်နေသော ထွားကျိုင်းသည့် လူရိပ်ကြီးဆီသို့ ပြိုင်တူ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ဂယိုမေသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရှင်အိချိ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

ကိုချို ရှင်နိုဘုသည် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူနှင့်အတူ အထီးကျန်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှင်အိချိီက ဂယိုမေကို မမေးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်မိသည်။

"သူတို့ အခု ဘာဆက်ဖြစ်ကြမလဲ"

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဂယိုမေက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

"ခါ့ခုရှီတွေက သူတို့ကို သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေဆီ ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်၊ ဒါမှ သူတို့တွေ သာမန်ကလေးတွေလို ကြီးပြင်းလာနိုင်မှာပေါ့။

မိသားစု ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူတွေအတွက်တော့ ဒါဟာ အကောင်းဆုံး လမ်းစဉ်ပဲ။ ကလေးငယ်တွေဆိုတာ နုနယ်လွန်းလှတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးကတော့ ရက်စက်လွန်းလှတယ်။ နမော အမိတာဘုရား"

နာကျင်စရာ ကောင်းသော အတိတ်တစ်ခုခုကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည့်အလား ၎င်း၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးအစုံမှ ကြည်လင်သော မျက်ရည်နှစ်စက်သည် ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။

ရှင်အိချိီ နှုတ်ခမ်းကို ဟလိုက်မိသော်လည်း မည်သည့်စကား ပြောရမှန်းမသိဘဲ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

ဂယိုမေ ပြောသကဲ့သို့ပင် သည်ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဆွေမျိုးများထံ ပို့ဆောင်ပေးခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မကြာမီပင် အဘိုးအို မိုရီကီ သည် ၎င်း၏ တုတ်ကောက်ကို အားပြုလျက် လိပ်ပြာဂေဟာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

၎င်းတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည့် လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်အတွင်း သည်အဘိုးအိုသည် သိသိသာသာ အိုမင်းရင့်ရော်သွားပုံရသည်။

ရှင်အိချိီ ထွက်ခွာသွားစဉ်က အဘိုးအို မိုရီကီသည် လည်ပတ်ဖျတ်လတ်သော အဘိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အခု ပြန်လည်ဆုံတွေ့ချိန်တွင်မူ သူသည် ခါးကုန်းနေပြီး တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ရန် တုတ်ကောက်ကိုသာ အားကိုးနေရရှာသည်။

"အဘိုး... အဘိုး တော်တော်လေး အိုသွားပြီပဲ"

ရှင်အိချိီက အဘိုးအို မိုရီကီကို ကြည့်ရင်း ရှုပ်ထွေးလှသော အကြည့်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် အဘိုးအိုက ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်း ကြီးပြင်းလာပြီပဲ ရှင်အိချိီ အခုဆိုရင် မင်းက 'တောအုပ်အသက်ရှူသွင်ပြင်' ရဲ့ တကယ့်ကို ထိုက်တန်တဲ့ ဆက်ခံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လအတွင်း မင်း တိုးတက်မှုတွေ အများကြီးရှိခဲ့ပြီး အများကြီးလည်း သင်ယူနိုင်ခဲ့တာကို ငါ မြင်နိုင်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အဘိုး... ကျွန်တော် အဘိုးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ပျက်စီးစေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် နတ်ဆိုးသတ်အဖွဲ့ထဲ မဝင်ခဲ့ဘူး... ၎င်းတို့ကို တမင်တကာတောင် ရှောင်ရှားခဲ့သေးတယ်။

ပြီးတော့... အဘိုးတို့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ နီချီရင်ဓား

ကိုလည်း ကျွန်တော် ချိုးဖျက်မိခဲ့တယ်" ရှင်အိချိီက အိတ်ထဲမှ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားကို ဆွဲထုတ်ရင်း အပြစ်မကင်းစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအို မိုရီကီသည် တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် ကျိုးပဲ့နေသည့် နီချီရင်ဓားကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ဓား၏ ကျိုးပဲ့နေသော အနားစွန်းကို စစ်ဆေးနေစဉ် ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် နှမြောတသမှုများ ရှိနေသော်လည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများက ပို၍ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

"ရှင်အိချီ... မင်း နတ်ဆိုးသတ်အဖွဲ့ထဲ ဝင်သည်ဖြစ်စေ၊ မဝင်သည်ဖြစ်စေ... မင်းသာ 'တောအုပ်အသက်ရှူသွင်ပြင်'

ကို မှန်မှန်ကန်ကန် အသုံးချပြီး လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုအရှိဆုံး တပည့်အဖြစ် အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ။

ဒီနီချီရင်ဓားဟာ လက်နက်ကိရိယာ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေသာ မင်းကို အခုမြင်ရင် နတ်ဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းရာမှာ မင်းပြသခဲ့တဲ့ သတ္တိကိုပဲ ချီးကျူးကြလိမ့်မယ်၊ ဓားတစ်ချောင်း ကျိုးသွားလို့ဆိုပြီး မင်းကို အပြစ်တင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အဘိုး..."

ရှင်အိချိီ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး မိမိ၏ ခံစားချက်ကို စကားလုံးများဖြင့် မည်သို့ဖော်ပြရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂယိုမေ ဟီမဲဂျီမာကလည်း အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွတ်လိုက်သည်။

"နမော အမိတာဘုရား။ နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ် အဘိုးအို မိုရီကီ။ အရှင်မင်းကြီးက အဘိုးဆီကို နှုတ်ဆက်စကား ပါးလိုက်ပြီး အရာရာ အဆင်ပြေပါစေကြောင်း ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးလိုက်ပါတယ်"

အဘိုးအို မိုရီကီကလည်း ပြန်လည်ဦးညွတ် ဂါရဝပြုခဲ့သည်။ "မိုရီကီ မိဆုယို (Moriki Mitsuyo) တစ်ယောက် ရှက်ရွံ့မိပါတယ်... ကျွန်တော် နတ်ဆိုးသတ်အဖွဲ့အပေါ် တာဝန်မကျေပွန်ခဲ့ဘူး"

"အရှင်မင်းကြီးက မိုရီကီမိသားစုဟာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ရဲရင့်ပြောင်မြောက်ခဲ့တယ်လို့ မိန့်ကြားထားပါတယ်။

၎င်းတို့ရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကို အဖွဲ့အနေနဲ့ ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အဘိုးအို မိုရီကီ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးအစုံမှာ မျက်ရည်များဖြင့် အနည်းငယ် စိုစွတ်လာခဲ့သည်။

အချိန်များသည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

အဝေးမှ လူရိပ်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း မိန်ကလေးငယ် ကိုချို ရှင်နိုဘုသည် မိမိ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်၊ သွားကို ကြိတ်ကာ သတ္တိမွေးပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာကာ သူ၏ အကျီင်္လက်စကို ဆွဲလိုက်သည်။

မိမိ၏ အဝတ်အစားကို ဆွဲလိုက်သည်ကို ခံစားမိသဖြင့် ရှင်အိချိီလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ကွဲပြားသော မျက်လုံးအရောင်အစုံသည် ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။

နားမလည်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုကြောင့် ရှင်နိုဘုတစ်ယောက် စကားပြောရန် ခက်ခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်... ကျွန်မကို... သင်ပေးနိုင်မလားဟင်။

ကျွန်မ... ကျွန်မလည်း ရှင်လို ဖြစ်ချင်တယ်နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ချင်တယ်!" သူမ၏ စကားလုံးများမှာ ထစ်ငေါ့နေသော်လည်း သူမ၏ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကမူ ပြတ်သားလွန်းလှသည်။

ရှင်အိချိီ သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်လိုက်သည်။

ရှင်နိုဘုသည် သူမ၏ အစ်မနှင့်အတူ ကတိသစ္စာတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်သူတို့သည်လည်း ရှင်အိချိီကဲ့သို့ နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းနိုင်သူများ ဖြစ်လာကြပေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် နတ်ဆိုးများကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပြီး ပြီးခဲ့သည့်ညက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကြေကွဲဖွယ်ရာမျိုး နောက်ထပ် အပြစ်မဲ့သော ဝိညာဉ်တစ်ခုပေါ်သို့ ဘယ်တော့မှ မကျရောက်စေရန် ကာကွယ်ကြပေလိမ့်မည်။

ရှင်အိချိီအနေဖြင့် ရှင်နိုဘု၏ ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။

သူက အဘိုးအို မိုရီကီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း အဘိုးအိုက ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းခါပြခဲ့သည်။

ကိုချိုမိသားစုနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးခဲ့သူပီပီ...

ပုဂ္ဂိုလ်ရေး သံယောဇဉ်အရဖြစ်စေ၊ ရှင်နိုဘု၏ သေးသွယ်နုနယ်လှသော ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံအရဖြစ်စေ... အဘိုးအို မိုရီကီသည် သူမကို ဓားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာရန် မသင့်တော်ဟု ယူဆထားသည်။

အဘိုးအို မိုရီကီ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသဖြင့် ရှင်အိချိီမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကိုချို ရှင်နိုဘုကို ကြည့်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အားနာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ရတော့သည်။

"ရှင်နိုဘု... မင်း ဘယ်လိုခံစားနေရလဲဆိုတာကို ငါ နားလည်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးအမဲလိုက်ခြင်းဆိုတာ မလွယ်ကူတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပဲ။ အမြဲတမ်း ဒဏ်ရာရဖို့ ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးဖို့ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီး စက္ကန့်တိုင်းမှာ ဘေးအန္တရာယ်တွေနဲ့ ယှဉ်တွဲနေထိုင်ရတာ။ ဒီလို တာဝန်မျိုးကို မင်းရဲ့ ပုခုံးပေါ် မတင်ထားသင့်ဘူး"

"မင်း အစ်မနဲ့အတူ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်သွားမယ်လို့ ငါ့ကို ကတိပေးပါ။ မင်းရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ငါ့ဆီပဲ လွှဲအပ်လိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ငါ ဆက်လက်သယ်ဆောင်သွားပြီး နောင်အနာဂတ်မှာ နတ်ဆိုးတွေကို ပိုပြီးတော့ နှိမ်နင်းပေးမယ်လို့ ငါ ကတိပြုပါတယ်!"

ရှင်အိချိီအနေဖြင့် ကိုချို ရှင်နိုဘု၏ အမည်ကို သည်မျှ နူးညံ့စွာ ခေါ်ဆိုခဲ့ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နူးညံ့သော လေသံနောက်ကွယ်တွင်မူ ငြင်းပယ်ခြင်း အဓိပ္ပာယ်က အထင်အရှား ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ရှင်နိုဘုသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားသော်လည်း သူမ၏ တင်းတင်းဆုပ်ထားသော လက်သီးငယ်လေးများက သူမ၏ ရင်တွင်းမငြိမ်မသက်မှုကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။ အနီးနားတွင် ကိုချို ကာနာအေသည်လည်း ဟီမဲဂျီမာ ဂယိုမေ၏ နောက်ကွယ်တွင် ထပ်တူထပ်မျှ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ရပ်နေခဲ့ရာ သူမသည်လည်း အလားတူ ငြင်းပယ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ရှင်အိချိီသက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် မတ်တပ်ရပ်တော့မည့်အချိန်တွင် ရှင်နိုဘုက သူ၏ အကျီင်္လက်စကို ထပ်မံဆွဲလိုက်ပြန်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... စောစောက ရှင့်ကို 'မျက်နှာသေလူကြီး'

လို့ ခေါ်ခဲ့မိတာကို တကယ့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ပြီးတော့... ကျေးဇူးလည်း တင်ပါတယ်"

ရှင်အိချိီ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ "ရပါတယ်"