အခန်း (၃၇)

"သွေးညှီနံ့! ပြီးတော့... မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ အငွေ့အသက်ပဲ!"

ရှင်အိချီ၏ မျက်သူငယ်အစုံသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ကျုံ့သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းအလား ရှေ့သို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးထွက်သွားရာ၊ သူရပ်ခဲ့သော နေရာတွင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ သူတစ်ဝက်ပဲ စားရသေးသည့် ဒိုရာယာကီမုန့်သည်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ 'ဗျစ်' ကနဲ အသံနှင့်အတူ ပြုတ်ကျကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

လိပ်ပြာအိမ်ဂေဟာ (မိနစ်သုံးဆယ်ခန့်က...)

ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ယံသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ပြီးနောက်၊ ယာကူရှင် သည် ဆေးကောင်တာတွင် ဆေးပစ္စည်းအချို့ကို သိမ်းဆည်းနေသည်။ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားနေရသဖြင့် သူက ဇနီးဖြစ်သူထံ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ယူကီ (Yuki)... ငါ့ကို ရေနွေးကြမ်းလေး တစ်ခွက်လောက် ဖျော်ပေးပါဦး။

နည်းနည်း ပင်ပန်းလို့။"

လင်ဝတ်ပြေဇနီးဖြစ်သူ ယူကီသည် ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်သို့ သွားရန် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

ယာကူရှင်က ဆက်၍ "အော်... ပြီးတော့ ကလေးတွေကိုလည်း စောစောအိပ်ဖို့ ပြောလိုက်ဦးနော်။ တော်တော် မိုးချုပ်နေပြီ" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယာကူရှင်... ရှင်လည်း ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းလှပြီ။

စောစောနားဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်" ဟု ယူကီက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ ယာကူရှင်သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် ဆေးဆိုင်အပြင်ဘက်၌ လုံးဝ မှောင်မိုက်နေပြီး ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဧည့်သည်များ ထပ်မလာတော့ဟု ယူကီက တွေးမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကောင်တာနောက်မှ ထရပ်ကာ ဆိုင်၏ ကြီးမားသော သစ်သားတံခါးကြီးကို ပိတ်ရန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ယာကူရှင် တံခါးပိတ်လိုက်သည့် ချက်ချင်းမှာပင် အပြင်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော တံခါးခေါက်သံကြီး အုန်းအုန်းဒိုင်းဒိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

သစ်သားတံခါးကြီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တုန်ခါသွားသဖြင့် ယာကူရှင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်အပြင်ကလူက တကယ့်ကို ယဉ်ကျေးမှုမရှိသူပင်။

သို့သော်လည်း သူ အများကြီး မတွေးမိလိုက်ပါ။ အပြင်ကလူသည် အရေးပေါ် လူနာတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူက တံခါးကို ပြန်ဖွင့်ပေးရင်း အပြင်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ခဏလေးပါ! ဖွင့်ပေးနေပါပြီ။ အရေးပေါ် ကိစ္စရှိလို့လားဗျာ"

အပြင်ဘက်မှ ဘာတုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ ယာကူရှင် တံခါးကို အပြည့်အဝ ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဆံပင်ကေစုတ်ဖွားနှင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု မှောင်မိုက်ခြင်းထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

လာရောက်သူ၏ ရုပ်သွင်ကို သေချာမကြည့်မိဘဲ ယာကူရှင်သည် ထိုသူကို ဆိုင်ထဲသို့ အမြန်ဖိတ်ခေါ်လိုက်ကာ ထိုင်ခုံနေရာဘက်သို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"ဒီဘက်မှာ ထိုင်ပါဦးဗျာ။ ဘာရောဂါလက္ခဏာ ခံစားနေရလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြ"

သူ မမြင်လိုက်သည်မှာအပြင်က အရိပ်မည်းကြီးက ခေါင်းမော့လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုင်အတွင်းမှ လင်းထွက်နေသော မီးရောင်အောက်တွင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော၊ စိမ်းစိုစို မျက်နှာကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော မြစိမ်းရောင် မျက်လုံးအစုံသည် ရက်စက်မှုနှင့် ဆာလောင်မှုကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေသည်။ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးတွင် အနက်ရောင် သွေးကြောကြီးများ ယှက်သန်းနေပြီး၊ အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေသော ပါးစပ်အတွင်း၌ တံတွေးများ စီးကျနေသည့် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အစွယ်ကြီးများ ရှိနေသည်။

၎င်းသည် လူသားမဟုတ်ဘဲ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ ရုပ်သွင်ပင်။

"ဗိုက်... ဆာလိုက်တာ... တကယ် ဗိုက်ဆာတယ်! အသား!!"

မိစ္ဆာ၏ လည်ချောင်းထဲမှ နိမ့်ရှိုင်းလှသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဗျာ? ဘာပြောလိုက်

အားးးးး!!!"

ယာကူရှင်သည် ဇဝေဇဝါဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် ချက်ချင်းမှာပင် မိစ္ဆာ၏ ကြီးမားလှသော ပါးစပ်ကြီးသည် သူ၏ လည်ပင်းကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ကိုက်ခဲလိုက်တော့သည်။

ပူနွေးလှသော သွေးများသည် ဖျန်းခနဲ ပန်းထွက်သွားကာ ဆေးဆိုင်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ရဲရဲနီသွားစေခဲ့သည်။

ယာကူရှင်၏ နာကျင်လှသော အော်ဟစ်သံကြောင့် နောက်ဖေးတွင် ရေနွေးကန်စွန်းကို ကိုင်ဆောင်လာသည့် ယူကီ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူမ ဆိုင်ခန်းထဲသို့ ပျာပျာသလဲ ပြေးဝင်လာသောအခါ သူမ၏ ဘဝတွင် အကြောက်ရွံ့ဆုံး မြင်ကွင်းနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရတော့သည်။

မျက်နှာစိမ်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကြီးသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ယာကူရှင်ကို ဖမ်းဆွဲထားပြီး၊ သူ၏ လည်ပင်းကို အငမ်းမရ ကိုက်ခဲဝါးမြိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သွေးများသည် ဆိုင်ခန်းအနှံ့ စင်ထွက်နေပြီး ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး သွေးအိုင်ထွန်းနေခဲ့ပြီ။

ထုန်း!

ကြေးရေနွေးကန်စွန်းသည် လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားကာ ဆူပွက်နေသော ရေနွေးများ နေရာအနှံ့ လျှံကျသွားပြီး၊ ယူကီသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်မိသည်။

"ယာကူရှင်!!"

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ဆူညံသံကြောင့် အသားများကို အငမ်းမရ စားသောက်နေသည့် မျက်နှာစိမ်းမိစ္ဆာသည် သတိပြုမိသွားသည်။

၎င်းသည် ယာကူရှင်၏ ကြေမွနေသော လည်ပင်းမှ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ မော့လိုက်ပြီး၊ သွေးဆာနေသော မြစိမ်းရောင် မျက်လုံးများဖြင့် ငိုကြွေးနေသော အမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်လာခဲ့သည်။

ရှေ့ခန်းမှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အသံများသည် နောက်ဖေးခန်းရှိ မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦးကိုလည်း အချိန်အတော်ကြာကတည်းက နိုးကြားစေခဲ့ပြီး၊ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ကလေးမလေးနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ကိုချို ကာနာအေ သည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်တုန်ရင်စွာဖြင့် တံခါးကို အသာအယာ ဟ၍ ချောင်းကြည့်လိုက်မိရာ... သူမ၏ ဘဝတွင် အရိုးစွဲအောင် ခြောက်လှန့်မည့် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးသည် သူမတို့ မိခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အငမ်းမရ ကိုက်ခဲနေပြီး၊ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရုပ်အလောင်းမှာမူ ဆေးဆိုင်ခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ မီတာတစ်ဆယ်ကျော် အကွာအဝေးမှပင် ထူထပ်လှသော သွေးညှီနံ့ကို သိသိသာသာ ရရှိနေသည်။

ကာနာအေသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်ဝင်ကာ၊ သူမ၏ ညီမငယ် ကိုချို ရှင်နိုဘု (Shinobu Kocho) ကို စောင်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပတ်လျက် ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲပွေ့လိုက်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရင်နေပြီး၊ အသံများလည်း ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ရတယ်... အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ မကြောက်နဲ့နော် ရှင်နိုဘု။ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ အစ်မရှိတယ်၊ အစ်မ ဒီမှာ ရှိနေတယ်..."

ရှင်နိုဘုသည် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသော မိန်းကလေး ဖြစ်သဖြင့် လေထုထဲမှ ပြင်းထန်သော သွေးရနံ့ကြောင့် ဘာဖြစ်သွားခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိသည်။ သို့သော် အသက် ဆယ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော ကောင်မလေးတစ်ဦးအတွက် ဤမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြင်ကွင်းသည် စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် မစွမ်းနိုင်သည့် ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

"အစ်... အစ်မ... အဖေနဲ့ အမေ ဘာဖြစ်သွားတာလဲဟင်။ အစ်မ... သမီး ကြောက်တယ်..." ရှင်နိုဘု၏ ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး စောင်အောက်တွင် ကျုံ့ကျုံ့ကလေး ပုန်းနေမိသည်။

ကာနာအေ၏ ဖျော့တော့သော ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းများတွင်လည်း မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ သို့သော် မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် မျက်ရည်ဟူသည် လက်နက်မဟုတ်ပေ။

အသက်ရှင်နေသော လူသားများ၏ ရနံ့သည် ကာလရှည်ကြာ ငတ်မွတ်နေခဲ့သော မျက်နှာစိမ်းမိစ္ဆာအတွက် အလွန်လွယ်ကူသော သားကောင်ဖြစ်ပြီးအထူးသဖြင့် ကလေးငယ်များ၏ နုပျိုချိုမြိန်သော အသားသည် ၎င်းအတွက် အကောင်းဆုံး ဆွဲဆောင်မှု ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာကြီးသည် ၎င်း၏ ပါးစပ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကိုက်ခဲထားသော သွေးစွန်းနေသည့် လက်မောင်းပြတ်ကြီးကို ချထားကာ၊ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်သည်။

၎င်း၏ စက်ဆုပ်ဖွယ် နှာခေါင်းကြီးသည် လေထဲသို့ ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီးနောက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ပစ်မှတ်တင်လိုက်သည်။

ထိုဘက်မှာ! အဲဒီဘက်ကပဲ!

ပို၍ မွှေးပျံ့လှသော ရနံ့—ပို၍ နုပျိုသော အသား!

မိစ္ဆာကြီးသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ခံတွင်းထဲမှ လက်မောင်းပြတ်ကို ထွေးထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ကိုချို ညီအစ်မနှစ်ဦး ပုန်းအောင်းနေသည့် အခန်းဆီသို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးဝင်သွားတော့သည်။

အခန်းတွင်း၌ ကာနာအေသည် ရှင်နိုဘုကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း၊ ဘုရားသခင် အမှန်တကယ် ရှိပါစေကြောင်းနှင့် သူမ၏ မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးပါစေကြောင်း အပြင်းအထန် ဆုတောင်းနေမိသည်။

ဤအရာအားလုံးသည် အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါစေဟု ကာနာအေ တစ်ကိုယ်လုံး အားဖြင့် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

သူမ နိုးလာသည့်အခါ မိခင်ဖြစ်သူက ညင်သာစွာ နှိုးပြီး၊ ဖခင်၏ ပြတ်သားသော်လည်း မေတ္တာပါသော အသံကို ကြားရကာ၊ ရှင်နိုဘုနှင့်အတူ ချောင်းငယ်နံဘေးတွင် ဆေးပင်များ အတူဆေးကြောရသည့် သာမန်နေ့ရက်များသို့ ပြန်ရောက်သွားချင်မိသည်။

သို့သော်လည်း ဝါးတံခါးကြီးကို ဝုန်းခနဲ ဆွဲဖြဲ ဖျက်ဆီးလိုက်သော အသံကြီးက ထိုမျှော်လင့်ချက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်လေသည်။

လက်သည်းထက်ထက်နှင့် လက်ကြီးတစ်ဖက်သည် စက္ကူတံခါးကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီးနောက်၊ မည်သည့် ပြဇာတ်ထဲက ကပြသည့် ဘီလူးရုပ်ထက်မဆို ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဦးခေါင်းကြီးသည် အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကာနာအေသည် အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

စောင်ထဲတွင် ပတ်ထားသော ရှင်နိုဘုသည်လည်း ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ် မျက်နှာစိမ်းသတ္တဝါကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကောင်မလေး၏ နှလုံးသားထဲတွင် အကြောက်တရားနှင့်အတူ ဖော်ပြမတတ်သော ဒေါသတရားများပါ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

မျက်နှာစိမ်းမိစ္ဆာသည် ညီအစ်မနှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

၎င်း၏ မေးရိုးများကြားမှ တံတွေးများ တစမြှုပ်မြှုပ် စီးကျလာသည်။

"အရမ်း မွှေးတာပဲ!!"

မိစ္ဆာကြီး ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည့် ချက်ချင်းမှာပင် ကာနာအေသည် "ဟင့်အင်း... မလုပ်နဲ့!!"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဗီဇစိတ်အရ ရှင်နိုဘုကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် အုပ်မိုးကာကွယ်လိုက်ပြီး၊ မိစ္ဆာကြီးဘက်သို့ သူမ၏ ကျောပြင်ကို လှည့်ပေးလိုက်သည်။

ရှင်နိုဘုသည် မျက်ရည်များကြားမှ တုန်ရီစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"အစ်မ!!"

သို့သော်လည်း... သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့် နာကျင်မှုနှင့် သွေးထွက်သံယိုမှုများ ရောက်ရှိမလာခဲ့ပေ။ ကလေးမလေးနှစ်ဦးသည် အကြောက်တရားဖြင့် သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်၊ အေးစက်ပြီး ထက်မြက်လှသော အသံတစ်သံသည် လေထုကို ဖြတ်သန်း၍ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်းလို ကောင်စုတ်... ဘာတွေ လုပ်လိုက်တာလဲ?!"

ထိုအသံသည်ရင်းနှီးသလိုလို၊ စိမ်းသက်သလိုလို ရှိနေသဖြင့် ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် ကြောက်စိတ်များဖြင့် နုံ့အောစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မျက်နှာစိမ်းမိစ္ဆာသည် ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်မည့် ဟန်ပြင်လျက်သား အနေအထားဖြင့် နေရာတွင်တင် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ ကျိုးပဲ့နေသော မြစိမ်းရောင် နီချီရင်ဓား တစ်စင်းသည် ၎င်း၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်မှ ထိုးစိုက်ဝင်သွားကာ စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသော ပါးစပ်ကြီးအလယ်မှ ဖောက်ထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာ၏ သွေးများသည် ဓားချွန်ထက်မှ တစက်စက် စီးကျနေသည်။

မိစ္ဆာ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ၊ လရောင်အောက်၌ ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ မက်မွန်ပန်းရောင်နှင့် ကျောက်စိမ်းရောင် ရောယှက်နေသော မျက်ဝန်းအစုံသည် လရောင်အောက်တွင် အဖိုးတန် ကျောက်မျက်ရတနာများကဲ့သို့ တောက်ပနေခဲ့သည်။

ရှင်အိချီသည် လက်ထဲမှ နိီချိီရင်ဓားကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် လိမ်လှည့်လိုက်ရာ၊ မျက်နှာစိမ်းမိစ္ဆာကြီးသည် မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကြောင့် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"တောက်... ခွေးမသား!!"

ရှင်အိချီ၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံသည် သွေးနံ့နံစော်နေသော လိပ်ပြာအိမ်ဂေဟာ၏ ဆိုင်ခန်းဆောင်များအတွင်းသို့ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။