အခန်း (၃) - အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း

ဘယ်နှစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီပါလိမ့်။ သုံးရာစုလား။ ဒါမှမဟုတ် လေးရာစုလား။ ကိဘုဆွတ်ဂျီ မူဇန် တစ်ယောက် သူ ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် ရာစုနှစ်များစွာကို မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရာချီက ထိုလူသားမှလွဲ၍ မည်သည့်လူသားကမျှ သူ့ကို သွေးထွက်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဖူးချေ။ နတ်ဆိုးသုတ်သင်သူအဖွဲ့ (Demon Slayer Corps) အတွင်းရှိ ဟာရှီရာ (Hashira) ဟု အမည်နာမတွင်သော အင်အားအကောင်းဆုံး လူသားဓားသမားများပင် လျှင် ထိုသို့ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ကြပါ။

သို့သော် ယခုမူ! ယခုမူ! သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ အနိမ့်ကျဆုံးသော လူသား၊ သူတောင်းစားတစ်ဦး! ပိုးကောင်ထက်ပင် နိမ့်ကျစက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါက သူ့ကို အမှန်တကယ် သွေးထွက်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်တဲ့လား။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

ဘုန်း! ဂျွတ်! ဒုန်း!

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆူးချွန်နှင်တံကြီးသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ၎င်းထံမှ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားသွားများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှပ်! ရွှပ်! ရွှပ်!

ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဓားသွားများသည် ရှင်အိချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခဏချင်းအတွင်း စုတ်ပြတ်သတ်သွားအောင် ထိုးစိုက်ခွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။

"မင်း... သေပစ်လိုက်စမ်း!!"

ပြင်းထန်လှသော အရှက်ရမှုဒေါသများ လွှမ်းမိုးသွားသဖြင့် မူဇန်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဓားသွားများရစ်ပတ်နေသည့် ဆူးချွန်နှင်တံကြီးကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။

ဝုန်း! ဝုန်း! ဝုန်း!

ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ဘုရားကျောင်းအိုကြီးတစ်ခုလုံးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြေပြန့်အဖြစ်သို့ ပြိုကျပျက်စီးသွားရလေသည်။

ဘုတ်!

သံချေးတက်နေသော သာမန်ဓားမြှောင်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ပိန်လှီသော လက်တစ်ဖက်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒီအတိုင်းပင် ပြတ်တောက်ကျဆင်းသွားသည်။

ကိဘုဆွတ်ဂျီ မူဇန်သည် သူ၏ပါးပြင်ကို ခြစ်မိခဲ့သော ထိုဓားမြှောင်လေးကို မျက်နှာသေဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ အရေးမပါသော ထိုဒဏ်ရာသည် ၁စက္ကန့်အတွင်း ပြန်လည်ပျောက်ကင်းသွားခဲ့သော်လည်း သွေးထွက်ခဲ့သည်ကတော့ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ လျစ်လျူရှုနိုင်လောက်သော သွေးတစ်စက်မျှသာ ဖြစ်လင့်ကစား... သူ သွေးထွက်ခဲ့ရသည်။

"လူသားတွေ!" သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။ လူသားများအပေါ် သူ၏ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုသည် နှလုံးသားထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ နက်ရှိုင်းသွားခဲ့ရပြန်သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကိဘုဆွတ်ဂျီ မူဇန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤနေရာ၌ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင် ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြိုကျပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

လရောင်သည် အေးစက်စွာ ကျရောက်နေသည်။ အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်မသိ၊ မရေမတွက်နိုင်သော အုပ်ခဲများနှင့် ကျောက်တုံးများအောက်ရှိ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသော အသားစိုင်ကြီးတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားလာသည်။

သွေးကြောများသည် အလွန်အမင်း နှေးကွေးသော နှုန်းဖြင့် ပြန်လည်ပေါက်ဖွားလာပြီး ဖြူဆွတ်နေသော အရိုးစများ၊ ပတ္တမြားရောင် ကြွက်သားများသည် တစ်စစီ၊ တစ်စစဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ကြီးထွားလာသည်။

ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီး၏ အောက်မှ အသားနှင့် သွေးတို့၏ ညှီစို့စို့အနံ့ဆိုးကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သော ယင်ကောင်များ ရောက်ရှိလာကြပြီး ၎င်းတို့၏ တောင်ပံခတ်သံများသည် စူးစူးဝါးဝါး မြည်ဟည်းနေသည်။

ဝူစွန်း...

ကံကောင်းသော ယင်ကောင်တစ်ကောင်သည် အသားစိုင်အသေးစားလေးတစ်ခုပေါ်သို့ နားလိုက်ပြီး ၎င်း၏ သွယ်လျသော နှုတ်သီးဖြင့် သွေးစိုနေသော အသားကို အငမ်းမရ လျက်လိုက်သည်။

ဒိန်း!!

ကျောက်တုံးများ လွင့်စင်ထွက်သွားပြီး ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော အဖြူရောင်လက်မောင်းတစ်ဖက်သည် အပျက်အစီးများထဲမှ ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာသည်။ လက်သည်းများသည် မည်းနက်ပြီး ထက်မြက်နေကာ လက်ဖမိုးပေါ်တွင်မူ တွန့်လိမ်နေသော သွေးကြောများ ဖောင်းကြွနေပြီး ကြွက်သားများ ရောင်ကိုင်းနေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ

ဘုန်း!

ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီး၏ အပျက်အစီးများသည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံနေသည့်ကြားမှ အရူးအမူး အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။

"ဟိန်းးးးး!!!"

ဝဲလည်နေသော ဖုန်မှုန့်များကြားမှ ပတ္တမြားရောင် မျက်လုံးတစ်စုံကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖုန်မှုန့်များ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားသောအခါ လူရိပ်တစ်ခုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် ကုန်းကုန်းကြီး ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများသည် စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး အဝတ်စုတ်များအဖြစ်သာ ကပ်ညှိနေတော့သည်။

ရင်ဘတ်သည် ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး လည်ချောင်းထဲမှ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ မူလက အမည်းရောင်ဖြစ်သော မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ သွေးရောင်လွှမ်းကာ လုံးဝ နီရဲနေပြီး ၎င်းမျက်ဝန်းများထဲတွင် မည်သည့် အသိဉာဏ်ဆင်ခြင်တုံတရားမျှ ကျန်ရှိမနေတော့ချေ။

လေထုထဲတွင် ပေါ်လွင်နေသော အရေပြားပေါ်၌ သွေးကြောများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖောင်းကြွလာပြီး လက်ချောင်းများသည်လည်း အလိုအလျောက် ကွေးညွတ်ကာ မည်းနက်ပြီး ထက်မြက်သော လက်သည်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေသော ပါးစပ်အတွင်းမှလည်း စူးရှထက်မြက်သော အစွယ်များက တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

ဤပုံပန်းသဏ္ဍာန်သည် ယခင်က တိုရှီဟီရို ပြောပြခဲ့ဖူးသော မိစ္ဆာကောင်နှင့် အလွန်အမင်း တူညီလှသည်

၎င်းကား အကုသိုလ်အနွယ်ဝင် နတ်ဆိုး(Demon) ပင် ဖြစ်သည်။

ဤ "နတ်ဆိုး" ၏ မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း နုပျိုလှသည်။ အကယ်၍ မူဇန်သာ ဤနေရာ၌ ရှိနေသေးပါက လွန်ခဲ့သော ခဏက သူ့ကို သွေးထွက်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သော လူသားသည် မသေသေးသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ရှင်အိချီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဒဏ္ဍာရီလာ မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားမှန်း လုံးဝ သတိမထားမိရှာပေ။ လက်ရှိတွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ မည်သည့် အတွေးမျှ မရှိတော့ဘဲ သောင်းကျန်းရက်စက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေပြီး ဝိညာဉ်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ လူသားတို့၏ အသားနှင့် သွေးကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်သော တဏှာစိတ်များသာ စိုးမိုးနေသည်။ သူသည် ယခုအခါ အသစ်စက်စက် မွေးဖွားလာသော အကုသိုလ်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မွေးကင်းစ ဖုတ်ကောင်သည် သူ၏ နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်ပြီး တောင့်တင်းနေသော ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ လေထုထဲရှိ သွေးညှီနံ့ကို သူ ရရှိသွားပုံရသည်။

ရှူး!

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဖုတ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မူလနေရာမှ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

"အသား... သွေး... ဆာတယ်... သွေး..."

ထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့် အက်ကွဲလှိုက်ရှိုင်းသော အသံကြီးသည် အကုသိုလ်ဖုတ်ကောင်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ သွယ်လျပုံရသော လက်မောင်းများသည် အပျက်အစီးများကို ရူးသွပ်စွာ တူးဆွနေသည်။ မာကျောသော အုပ်ခဲများဖြစ်စေ၊ ထူထဲသော သစ်သားများဖြစ်စေ ထိုမည်းနက်သော လက်သည်းများရှေ့တွင်မူ တို့ဟူးကဲ့သို့ပင် ကြေမွပျက်စီးသွားရရှာသည်။

နောက်ဆုံးတော့! အပြင်းအထန် တူးဆွပြီးနောက် သွေးစွန်းနေသော လူသား၏ ခြေလက်အင်္ဂါတစ်ခုသည် ဖုတ်ကောင်၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့ကြောင့် ဖုတ်ကောင်၏ လည်ချောင်းသည် အကြိမ်ကြိမ် ပျို့အန်မတတ် ဖြစ်သွားရပြီး မျက်လုံးထဲမှ သွေးရောင်များသည် ပိုမိုရဲရဲနီလာသည်။ မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ဖုတ်ကောင်သည် ထိုခြေလက်ကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ကြီးကို ဟပြီး အားရပါးရ ကိုက်ဝါးရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

"ဝုတ်! ဝုတ်!"

ရုတ်တရက် နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ဖုတ်ကောင်၏ အာရုံသည် လွှဲပြောင်းသွားသည်။ သူ၏ ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အပျက်အစီးများကြားတွင် မည်းနက်သော ရှီဘာအိနု (Shiba Inu) ခွေးလေးတစ်ကောင်သည် မိမိ၏ သခင်ကို ဝေခွဲမရစွာဖြင့် ဟောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာသည် မိမိနှင့် ရင်းနှီးပြီးသား သခင်၏ မျက်နှာဖြစ်သော်လည်း သခင်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အော်ရာကြောင့် ရှီဘာခွေးလေး မာရုနိသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အမြီးကို ကုပ်ထားရှာသည်။ ၎င်းသည် သခင်ဖြစ်သူထံ လာရောက်ပြီး ထုံးစံအတိုင်း ပွေ့ချီပေးရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်သာ ဟောင်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူထဲလှသော သွေးညှီနံ့များကြောင့် ယင်းကိစ္စသည် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ဖုတ်ကောင်သည် ရှီဘာခွေးလေး၏ ရှေ့သို့ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိသွားပြီး ၎င်း၏ လည်ပင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ ထက်မြက်သော မည်းနက်သည့် လက်သည်းများသည် ခွေးမွေးများကို အလွယ်တကူပင် ဖောက်ဝင်သွားသည်။ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့် သခင်၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ရုပ်သွင်ကြောင့် ရှီဘာခွေးလေးသည် သနားစရာကောင်းအောင် ညည်းတွားရှာပြီး ၎င်း၏ တိုတောင်းသော ခြေထောက်လေးလေးဖက်ကို လေထဲတွင် အချည်းနှီး ယက်ကန်နေရှာသည်။

ဖုတ်ကောင်သည် မိမိ၏ အစားအသောက်ကို နှောင့်ယှက်သော ဤရှီဘာခွေးလေး၏ အသက်ကို ညှစ်သတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သွေးရဲနေသော ပတ္တမြားရောင် မျက်ဝန်းများထဲ၌ ရုတ်တရက် အသိစိတ်ဓာတ် တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။

"မလုပ်နဲ့... မရဘူး... မလုပ်ရဘူး..."

ရှင်းပြမရသော တွန်းလှန်လိုစိတ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် ဖုတ်ကောင်သည် အလွန်အမင်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာသည်။ သူ ဆာလောင်နေသည်!

သူ လူသားအသားကို စားချင်သည်! အကယ်၍ သူသည် ဤအနှောင့်အယှက်ပေးသော တိရစ္ဆာန်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပါက လတ်ဆတ်သော အသားကို အရသာရှိရှိ သုံးဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဟိန်း! သတ်မယ်! သတ်! သတ်!"

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများသည် ဖုတ်ကောင်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ထိုမည်းနက်ပြီး ထက်မြက်သော လက်သည်းများသည် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အားစိုက်၍ မရနိုင်ဖြစ်နေသည်။

ဘုတ်!

ရှီဘာခွေးလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဖုတ်ကောင်သည်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ တုန်တက်သွားတော့သည်။ ထိုမည်းနက်သော လက်သည်းများသည် အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် မိမိ၏ အသားကိုပင် ပြန်လည် ဆွဲခြဲနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လက်သည်းချက်များကြောင့် စုတ်ပြတ်ကာ သွေးချင်းချင်းနီသွားသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုမည်းနက်သော လက်သည်းများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာများထံမှ အသားညှောက်ကလေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖြည်းည်းချင်း ပြန်လည် အသားဆက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"သွေး... အသား... လိုချင်တယ်... မဟုတ်ဘူး... မစားနဲ့... စားမယ်!... ဟိန်း! စားမယ်! မစားဘူး!"

ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ အတွေးနှစ်ခုသည် ဖုတ်ကောင်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသည်။ တစ်ခုက ဝိညာဉ်နှင့် သွေးသားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရက်စက်သည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ခုကမူ သူ၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သော အသိဉာဏ်ဆင်ခြင်တုံတရား ဖြစ်သည်။

"ဝုတ် ဝုတ်!"

မည်းနက်သော ရှီဘာအိနုခွေးလေး မာရုနိသည် မိမိ၏ သွေးထွက်နေသော လည်ပင်းကိုပင် ဂရုမစိုက်အားဘဲ မိမိသခင် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သခင်၏ ဘေးနားသို့ တန်းပြေးသွားသည်။ သခင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခရမ်းရောင် သွေးကြောများ ဖောင်းကြွနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှီဘာအိနုခွေးလေးသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သခင်၏ နာကျင်မှုကို သက်သာစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ၎င်း၏ လျှာကလေးဖြင့် သခင်၏ မျက်နှာကို စိုးရိမ်တကြီး လျက်ပေးရှာသည်။

ဖုတ်ကောင်သည် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကြားမှ ဒိုရာယာကီ မုန့် အပိုင်းအစလေးတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် လိမ့်ထွက်လာသည်။ ချိုမြိန်သော အနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ထိုဒိုရာယာကိမုန့်သည် ဖုတ်ကောင်၏ ခေါင်းဘေးနားတွင် ကွက်တိ လာရပ်သွားသည်။

ရုတ်တရက် ဖုတ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တောင့်တင်းသွားသည်။ ထိုဒိုရာယာကီမုန့် အပိုင်းအစလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖုတ်ကောင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အသည်းအသန် ပြူးကျယ်ပစ်လိုက်ရာ မျက်လုံးထောင့်များပင် ပြဲအက်သွားပြီး သွေးစိမ်းရှင်ရှင် စီးကျလာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ သားရဲတစ်ကောင်၏ ရူးသွပ်မှုများသည် တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားပြီး နာကျင်ဖွယ်ရာ အသိစိတ်များဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

"အားးးးးး!!!"

ယခုအကြိမ်တွင်မူ သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် သားရဲတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံ မဟုတ်တော့ဘဲ လူသားတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံ ဖြစ်သည်။

"အကုသိုလ်ဖုတ်ကောင်" သည် ရှင်အိချီအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှင်အိချီသည် ယိမ်းထိုးလျက်၊ ဗိုက်ထဲမှ ဓားဖြင့် မွှေနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှု ဝေဒနာကို အောင့်အီးသည်းခံရင်း အပျက်အစီးများကို ပင်ပန်းကြီးစွာ တူးဆွနေသည်။

အပျက်အစီးများအောက်ရှိ ပုံပျက်ပန်းပျက် အလောင်းများသည် သူ့အတွက် အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ရှင်အိချိီသာ ၎င်းကို အသည်းအသန် အောင့်အီးမထားပါက သူ၏ ဖုတ်ကောင်ဗီဇစိတ်သည် ထိုအလောင်းများကို အငမ်းမရ ပေါက်ကရ ကိုက်ခဲဝါးမြိုမိပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာအောင် တူးဆွမိသည်မသိ၊ နောက်ဆုံးတွင် ရှင်အိချီသည် သူ ရှာဖွေနေသော ကလေးငယ်ကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရှင်အိချိသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်လိုက်မိပြီး မျက်ဝန်းထောင့်များမှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

"တိုရှီဟီရို..."

မည်းနက်သော ရှီဘာအိနုခွေးလေး မာရုနိသည်လည်း အပျက်အစီးများကြားမှ ပျက်စီးနေသော ကလေးငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ညည်းတွားရှာတော့သည်။