အခန်း (၂၇)

"သစ်တောအသက်ရှူသွင်ပြင်ရဲ့ ပထမဆုံး ပုံစံခုနစ်မျိုးကလွဲရင် ဒီအဖိုးကြီး မင်းကို ထပ်သင်ပေးစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ကုန်လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်တာအတွင်းမှာ မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုက ငါ့ရဲ့ မျှော်မှန်းချက်တွေကို အဝေးကြီး ကျော်လွန်သွားခဲ့တယ် ရှင်အိချိီ"

တောဓလေ့ ကျေးလက်လမ်းကလေးထက်တွင် သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီနှင့် ရှင်အိချိီတို့သည် လရောင်အောက်၌ အတူတူ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

အဖိုးကြီးသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သာမန်သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးကဲ့သို့ တတွတ်တွတ်နှင့် မရပ်မနား စကားပြောနေပြီး၊ ရှင်အိချိီမည်မျှအထိ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်ကြောင်းကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ချီးကျူးနေခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှင်အိချိီသည် ယခုအခါ ထိုအခြင်းအရာကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ နားရွက်များက အဖိုးကြီး၏ ပွစိပွစိ ပြောဆိုသံများကို အလိုအလျောက် ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီက လမ်းတစ်ခုလုံးတွင် တစ်ယောက်တည်း စကားနာ အဆက်မပြတ် ပြောဆိုလာခဲ့ပြီး၊ ရှင်အိချိကမူ သူတို့သွားမည့် ပန်းတိုင်ဖြစ်သော လိပ်ပြာအိမ်ဂေဟာ (Butterfly Mansion) သို့ မရောက်မချင်း ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်သက်စွာသာ နားထောင်ရင်း လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ဒေါက်! ဒေါက်! ဒေါက်!

သစ်သားတံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။ ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ရပြီးနောက် တံခါးသည် တကျိကျိ မြည်သံနှင့်အတူ ပွင့်ဟလာပြီး ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းများ ရှိသည့် ပုခတ်ခတ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် လာရောက်လည်ပတ်သူ နှစ်ဦးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့် ခဏမှာပင် ဝိုင်းစက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ထိုမိန်းကလေးသည် ချက်ချင်း ချာခနဲလှည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

"မမရေ! အဖိုးကြီး မိုရီကီနဲ့ ဟိုမျက်နှာသေကောင်ကြီး ပြန်လာကြပြန်ပြီ!!"

ရှင်နိုဘု ကိုချိူ (Shinobu Kocho) သည် အသက်ရှူမဝဘဲ မောဟိုက်လျက် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူအား လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။ ကာနာအေ ကိုချိုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး လက်ညှိုးလေးဖြင့် သူမညီမ၏ နဖူးကို ဖွဖွလေး တောက်လိုက်သည်။

"ရှင်နိုဘု.. ရှင်အိချိကို အဲဒီလို ခေါ်တာ မယဉ်ကျေးဘူးလေ။ ဖေဖေ သွားရှာလိုက်ဦးမမပဲ အဖိုးကြီး မိုရီကီနဲ့ ရှင်အိချိီတို့ကို သွားကြိုလိုက်မယ်။"

မကြာမီမှာပင် လိပ်ပြာအိမ်ဂေဟာ၏ ဧည့်ခန်းဆောင်အတွင်းရှိ မီးဆိုင်းများ လင်းထိန်လာခဲ့သည်။

ဖျာ ပေါ်တွင် သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီနှင့် ကိုချော မိသားစုဝင်များသည် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဒူးထောက်ထိုင်နေကြသော်လည်း၊ ရှင်အိချိီတစ်ဦးတည်းကမူ မည်သည်ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ တင်ပျဉ်ခွေလျက် အေးအေးလူလူ ထိုင်နေသည်။

အခန်းထောင့်တစ်နေရာမှနေ၍ ရှင်နိုဘုသည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရိုင်းစိုင်းတဲ့ မျက်နှာသေလူကြီး။"

ဝူး...

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ရယ်မသိ၊ ရှင်အိချိီသည် သူမ၏ ပြောစကားကို ကြားသွားပုံရသည်။

သူ၏ ခေါင်းသည် သူမရှိရာဘက်သို့ ဆတ်ခနဲ လှည့်လာပြီး မက်မွန်နီရောင် မျက်ဝန်းများက ရှင်နိုဘုထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်လာသည်။ အခြားသူများ သတိမထားမိလိုက်သော စက္ကန့်ပိုင်းမျှ အချိန်တိုအတွင်းတွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားပြီး စွယ်သွားများက ရှည်ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ မျက်ဝန်းများသည်လည်း ကတ္တီပါနီရောင်အဖြစ်သို့ ဖျတ်ခနဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထိုခဏ၌ သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။

"အမလေးးး!!"

ရှင်အိချိ၏ ရုတ်တရက် အသွင်ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် လန့်ဖျန့်သွားသော ရှိနော့ဗုသည် အော်ဟစ်မိသွားသည်။ သူမ၏ အော်သံကြောင့် လူကြီးများ၏ စကားဝိုင်း ပြတ်တောက်သွားရသည်။ သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အငယ်ဆုံးသမီးဖြစ်သူကို ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမလိုက်သည်။

"ရှင်နိုဘု”

ဒီလောက်အထိ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း အော်ဟစ်တာမျိုးကို လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး! ကာနာအေ.. ညီမဖြစ်သူကို အိပ်ရာထဲ သွားပို့လိုက်တော့။"

ရှင်နိုဘု၏ ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းများသည် ဝိုင်းစက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ရှင်အိချိီကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း

"မဟုတ်ဘူးဖေဖေ! သူ... သူလုပ်တာ! ဟင်? ဒါပေမဲ့ သူ ခုနတင်ပဲ”

သူမ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ကာနာအေက ညီမဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီနှင့် ရှင်အိချိီတို့ထံသို့ တောင်းပန်စကား ဆိုလျက် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အဖိုးကြီး မိုရီကီ၊ ရှင်အိချိ။ ရှင်နိုဘုက ကလေးဆိုးဆိုးပြီး မဆင်မခြင် လုပ်မိတာပါသူမမှာ ဘာမကောင်းတဲ့ စိတ်ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ရှင်။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရှင်နိုဘုကို ဆွဲခေါ်သွားရန် ကြိုးစားတော့သည်။ သို့သော်လည်း ရှင်နိုဘု ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို ဆက်လက် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

"မဟုတ်ဘူး! မမ... သူ ခုနက တကယ်ကြီး ပြောင်းလဲသွားတာ! သမီးပြောတာကို ယုံပေးပါဦး..."

ထိုအချိန်တွင် ရှင်အိချိီမှာမူ ရှင်နိုဘု ဖော်ပြခဲ့သည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် သရဲသရဲ သဏ္ဌာန်နှင့် လုံးဝမတူဘဲ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိသည့် မျက်နှာပေးဖြင့်သာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူသည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသော ညီအစ်မနှစ်ဦးကို မျက်လုံးထောင့်မှ ကြည့်ရင်း မသိမသာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

သူသည် ထိုခေါင်းမာသော ကောင်မလေးကို တမင်တကာ ခြောက်လှန့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်သူ မရှိသည့် အချိန်များတွင် သူ့ကို ကွယ်ရာ၌ မည်သို့ ခေါ်ဝေါ်နေသည်ကို မသိဘူးဟု ထိုကောင်မလေးက တကယ်ကြီး ထင်နေခဲ့သလော။ မျက်နှာသေလူကြီး ဟုတ်စပ်လား။

သို့သော် အခွင့်မလွှတ်နိုင်ဆုံး အရာမှာမူ ထိုကလေးမက သူ၏ အချစ်တော် ရှီဘာအိနုခွေးလေး ဖြစ်သည့် 'မာရုနိီ’ ကို အနည်းငယ်မျှ မချစ်စရာကောင်းဘူးဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောဆိုခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ မယဉ်ကျေးသည့် ကလေးမတစ်ယောက်က ဘာကို နားလည်နိုင်မည်နည်း။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်တာအတွင်း ရှင်အိချိီသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်များတွင် သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီနှင့်အတူ လိပ်ပြာအိမ်ဂေဟာသို့ မကြာခဏ လိုက်ပါလာလေ့ရှိသည်၎င်းမှာ အခြားအကြောင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဝတ်မှုန်ပန်း ဆေးဘက်ဝင် အပင်များကို ရယူရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ သစ်တောအသက်ရှူသွင်ပြင်ကို လေ့ကျင့်နိုင်ရန်အတွက် ရှင်အိချိီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ပြင်းထန်လှသော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် စွမ်းအားများကို နှိမ်နင်းရန် ဝတ်မှုန်ပန်းလက်ဖက်ရည်ကို နေ့စဉ် အမြောက်အမြား သောက်သုံးခဲ့ရသည်။

ထိုဝတ်မှုန်ပန်းများ၏ ကျေးဇူးကြောင့် ယခုအခါ ရှင်အိချိီသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် အနည်းငယ်မျှ မတူတော့ပေ။ ရှင်နိုဘုကိုချို ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် အေးစက်သော မျက်နှာထားရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးအသွင်သာ ပေါက်နေတော့သည်။

"ငါတို့ ဒီလို ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီး မကြာခဏ လာနှောင့်ယှက်တာကို ယာကူရှင်က စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေမလားပဲ" ဟု သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီက တဟီးဟီး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယာကူရှင် (Yakushin) ကလည်း ပြန်လည် ပြုံးပြခဲ့သည်။

"လုံးဝ မဖြစ်ပါဘူးခင်ဗျာ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ကပဲ အဖိုးကြီး မိုရီကီကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။ အဖိုးကြီးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမာခံ ဖောက်သည်ကြီးတစ်ဦးပဲဥစ္စာ။ ဒါနဲ့... အဖိုးကြီး အရင်က ပြောဖူးတဲ့ ဝတ်မှုန်ပန်း ဆေးလုံးတွေကို ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ပေးထားပါတယ်ဒါပေမဲ့ အရသာကတော့ တော်တော်လေး ခါးလိမ့်မယ်ဗျ။"

"အဲဒီလိုလား။ သိပ်ကောင်းတာပေါ့! အရသာက ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ငါတို့ စိတ်မရှိပါဘူး" ဟု သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီက သူ၏ ဘေးက ရှင်အိချိီကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အဆုံးတွင်တော့ ဤကောင်လေးသည် ချိုသောအရသာကလွဲ၍ အခြားမည်သည့် အရသာကိုမျှ မခံစားနိုင်ပေ။ ခါးသည်ဖြစ်စေ၊ မခါးသည်ဖြစ်စေ ဘာမျှမထူးခြားပါ

ထိုဆေးလုံးများကို ထိုအဖိုးကြီးကိုယ်တိုင် သောက်ရမည်မှ မဟုတ်ဘဲ။

"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ စိတ်အေးရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဖိုးကြီး မိုရီကီ... အဖိုးကြီးက ဘာလို့ ဝတ်မှုန်ပန်းတွေကို ဒီလောက်တောင် သဘောကျနေရတာလဲခင်ဗျာ။

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီမှာရှိတဲ့ တခြားဆေးဝါး အများစုက ဝတ်မှုန်ပန်းထက် ပိုပြီး အာနိသင်ထက်မြက်သလို ဈေးလည်း ပိုချိုပါတယ်" ဟု ယာကူရှင်က ကြုံကြိုက်ခိုက် သူ၏ သိလိုစိတ်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီက သူ၏ ဖြူဆွတ်နေသော ဆံပင်များကို သပ်လိုက်ရင်း

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာ ဝတ်မှုန်ပန်းဟာ မကောင်းဆိုးဝါး နတ်ဆိုးတွေကို မောင်းထုတ်ပေးပြီး ကံကောင်းခြင်းတွေကို ဆောင်ကြဉ်းပေးတဲ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လို့ ပြောစမှတ်ပြုကြလို့ပဲ။

ဒါက ဆေးဘက်ဝင်ရုံတင်မကဘဲ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ အန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ အထိမ်းအမှတ်လည်း ဖြစ်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါက ဆေးဝါးတွေထဲမှာ ဒီပန်းကိုပဲ ပိုပြီး သုံးရတာကို သဘောကျတာ ဖြစ်တယ်"

ယာကူရှင်သည် ဤအဖြေကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အဲဒီလိုလား။

အဖိုးကြီး မိုရီကီက ဒီလောက်အထိ ရှေးရိုးစွဲအယူအဆ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားမိဘူး။ ဗဟုသုတအသစ် ရသွားတာပေါ့။"

သူက ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း အဖိုးကြီး၏ စကားကို တကယ်တမ်း နှလုံးသွင်းခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

အဆုံးတွင်တော့ နတ်ဆိုး (ဒေမွန်) ဆိုသည်မှာ ကလေးများကို ခြောက်လှန့်ရန် ပြောလေ့ရှိသည့် ရှေးဟောင်းပုံပြင်များသာ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဝတ်မှုန်ပန်း ဆေးဘက်ဝင်အပင်များနှင့် အထူးပြုလုပ်ထားသော ဝတ်မှုန်ပန်း ဆေးလုံးများကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီနှင့် ရှင်အိချိီတို့သည် ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။ ယာကူရှင်သည် အိမ်ရှေ့မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူတို့ကို အိမ်ဂေဟာ အပြင်ဘက်အထိ လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ယာကူရှင် အိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူ၏ သမီးများရှိရာ အခန်းထဲတွင် မီးများ လင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အခန်းထဲတွင် ရှင်နိုဘု ကိုဇွတ်အတင်း ငြင်းခုံနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"တကယ်ကြီးပါဆို! ဟိုမျက်နှာသေကောင်ကြီးရဲ့ သွားတွေက ရုတ်တရက်ကြီး အရှည်ကြီး ထွက်လာပြီး သူ့မျက်လုံးတွေကလည်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အနီရောင်ကြီး ဖြစ်သွားတာ တကယ်ပါ!!"

ကာနာအေကိုချိုက ညီမဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းမော ချလိုက်ပြီး ချော့မော့သော လေသံဖြင့်သာ

"အင်းပါ၊ အင်းပါ၊ မမ ယုံပါတယ် ရှိနော့ဗုရယ်။ ကဲ... အခုတော့ စောစောအိပ်လိုက်တော့နော်။

မနက်ဖြန် မေမေ့ကို ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ ရွေးရမှာ ကူညီပေးဖို့ စောစောထရဦးမယ် မဟုတ်လား။"

"မမက သမီးကို ကလေးလို လာလုပ်နေတာပဲ! သမီး တကယ် မလိမ်ဘူး!!" ဟု ရှင်နိုဘု၏ ဇွတ်တရိုး ငြင်းဆန်သံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ယာကူရှင်သည် ညီအစ်မနှစ်ဦး၏ စကားပြောသံကို ကြားရသောအခါ သူမတူအောင် ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်မိရင်း

"တကယ်ကို ခေါင်းမာတဲ့ ကလေးမလေးပဲ။"

တောဓလေ့ ကျေးလက်လမ်းကလေးထက်တွင် သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီနှင့် ရှင်အိချိီတို့သည် ဆေးထုပ်ကြီးများကိုယ်စီ ပိုးလျက် အိမ်ပြန်လမ်းခရီးကို စတင်ခဲ့ကြသည်။

"ရှင်အိချိီ. မင်း ခုနက ကိုချိုမိသားစုက ကလေးမလေးကို တကယ်ကြီး ခြောက်လိုက်တာလား။"

"အဲဒါက ဘာအရေးကြီးလို့လဲ။"

"ဘာမှတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေကို လိုက်ခြောက်တာကတော့ သိပ်ပြီး သိက္ခာရှိလှတယ် မဟုတ်ဘူးလေ။"

"ဟက်။ ငါ လုပ်ချင်လို့ လုပ်တာ။"

သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီသည် တစ်ခါတရံတွင် ခေါင်းမာတတ်သော ရှင်အိချိီကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခိုက်အတန့်မျိုးတွင်သာ ရှင်အိချိထံမှ ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ကလေးဆန်သော စရိုက်ကို သူ ခံစားမိရခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆုံးတွင်တော့ သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှင်အိချိီသည် ဆယ်ကျော်သက် အရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒီအဖိုးကြီးတော့ တကယ်ကို အိုမင်းလာပြီပဲ။ အနာဂတ်ကတော့ မင်းတို့လို လူငယ်တွေရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိတော့တယ်..."