အခန်း (၂၆)

လရောင်အောက်တွင် ရှင်အိချိီသည် အင်္ကျီဗလာကျင်းဖြင့် မချိမဆံ့ ကုန်းကွနေရပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက် ဆယ်ဆမျှကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို ကျောပိုးထားရသည်။

ဟူး... ဟူး...

သူ၏ ခက်ခဲပင်ပန်းလှသော အသက်ရှူသံသည် ပျက်စီးနေသည့် ဖိုပွတ်တံတစ်ခု၏ တရှဲရှဲ မြည်သံနှင့် တူနေသည်။

ပဲစေ့ခန့်ရှိသော ချွေးစက်များသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှတစ်ဆင့် မပြတ်တမ်း လိမ့်ဆင်းနေသည်။

ရှင်အိချိီ၏ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် အသွင်ပြောင်း ခန္ဓာကိုယ်သည် အချိုးအစားရော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်ထင်ရှားပြတ်သားလှသော အသည်းပုံ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများ၊ တုတ်ခိုင်တောင့်တင်းသော လက်မောင်းများနှင့် အရေပြားအောက်တွင် အနည်းငယ် ဖောင်းကြွနေသော သွေးကြောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်းသည် အမျိုးသမီးအများစုကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်လောက်သည့် ပြစ်ချက်မရှိသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမျိုး ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရှင်အိချိီ၏ မျက်နှာမှာမူ ပြင်းထန်လှသော ဝေဒနာကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကတ္တီပါနီရောင်ကဲ့သို့ တောက်လောင်နေပြီး၊ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ တလှုပ်လှုပ် တုန်နေကာ သွားများကိုလည်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ခဲထားမိသည်။ သူ၏ ဆံပင်နက်များသည် ချွေးများဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောပေါ်က ကျောက်တုံးကြီးသည် သည်းခံနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်အောင် လေးလံလွန်းလှသဖြင့် သူသည် မိမိ၏ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"ဂရူး...!"

ပြင်းထန်လှသော ရုန်းကန်ရမှုကြောင့် ရှင်အိချိ၏ လည်ချောင်းထဲမှ နိမ့်ရှိုင်းသော ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲက နီရဲမှုများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး၊ အစွယ်များနှင့် ခြေသည်းလက်သည်းများသည်လည်း ထိန်းချုပ်မရဘဲ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

ရှင်အိချိီမိမိကိုယ်မိမိ စိတ်လွတ်တော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင် ကျောက်တုံးကြီးပေါ်မှ သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီ၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရှင်အိချိီ တောင့်ခံထားစမ်း! မင်းရဲ့ နတ်ဆိုးမိစ္ဆာ စွမ်းအားတွေရဲ့ သွေးဆောင်မှုနောက်ကို မပါသွားစေနဲ့! မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားနဲ့ တောင့်ခံနိုင်မှသာ သစ်တောအသက်ရှူသွင်ပြင်ကို အမှန်တကယ် တတ်မြောက်နိုင်မှာ ဖြစ်တယ်! နောက်ထပ် နာရီဝက်ပဲအရှုံးမပေးနဲ့!"

သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီသည် ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ရင်း ရှင်အိချိိိိီကို အားပေးစကား လှမ်းအော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ အသံသည် ရှင်အိချိီ၏ တဖြည်းဖြည်း ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော မျက်ဝန်းများဆီသို့ သတိတရား အနည်းငယ်ကို ပြန်လည် ဆောင်ကြဉ်းပေးလိုက်သည်။

"အားးးးးးးးး”

သူ၏ လည်ချောင်းထဲက ဟိန်းသံသည် လူသားလူငယ်တစ်ဦး၏ ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

နောက်ထပ် နာရီဝက် ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ

ဒုန်း!!

နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ကျောက်တုံးကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ဖတ်!

ရှင်အိချိီသည် ပက်လက်လန် လဲကျသွားပြီး ရင်ဘတ်ကြီးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီသည် ကျောက်တုံးကြီးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး အနီးနားရှိ သစ်သားသေတ္တာထဲမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အိုးတစ်လုံးကို ယူလိုက်သည်။

သူက ထိုအိုးကို ရှင်အိချိီထံ ကမ်းပေးရာ ရှင်အိချိီကလည်း တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံကာ အထဲက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ထိုအိုးထဲတွင် ဝတ်မှုန်ပန်းလက်ဖက်ရည် ပါရှိသည်။

သို့သော် ရှင်အိချိီသည် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းအပြီးတွင် ရေဓာတ်ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် သောက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲသူ၏ နတ်ဆိုး စွမ်းအားကို နှိမ်နင်းရန် သောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန် နတ်ဆိုးများအတွက် သေစေနိုင်သော ဝတ်မှုန်ပန်း အဆိပ်အတောက်သည် ရှင်အိချိီအတွက်မူ သူ၏ နတ်ဆိုး အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ယာယီ ထိန်းချုပ်ရန် ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီက ရှင်အိချိီအား ဝတ်မှုန်ပန်းလက်ဖက်ရည် ပိုမိုသောက်ရန် ပထမဆုံး အကြံပြုခဲ့စဉ်က၊ ရှင်အိချိီသည် ထိုအဖိုးကြီးက သူ့ကို အသက်ရှူသွင်ပြင် သင်ကြားပေးမိသည်ကို နောင်တရသဖြင့် အဆိပ်ခတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု သံသယဝင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော်လည်း စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ ထိုလက်ဖက်ရည်သည် သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ်မပြုဘဲ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကြီးမားလှသော နတ်ဆိုး စွမ်းအားများကိုသာ နှိမ်နင်းပေးကြောင်း ရှင်အိချိီ သိရှိသွားခဲ့သည်။

ဝတ်မှုန်ပန်းလက်ဖက်ရည်ဖြင့် မိမိ၏ ခွန်အားကို အတင်းအကျပ် နှိမ်နင်းထားခြင်းဖြင့်သာ ရှင်အိချိသည် သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သစ်တောအသက်ရှူသွင်ပြင်ကို နောက်ဆုံး၌ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤလမ်းစဉ်သည် ကြမ်းတမ်းခက်ခဲသော လမ်းတစ်ခု ဖြစ်ရန် သေချာနေခဲ့သည်။

သူ၏ စွမ်းအားကို နှိမ်နင်းထားသော်လည်း ရှင်အိချိီ၏ နတ်ဆိုး ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သည်းခံနိုင်စွမ်းသည် သာမန်လူသားများထက် များစွာ သာလွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို စိန်ခေါ်နိုင်ရန်အတွက် သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီသည် လေ့ကျင့်ခန်း အစီအစဉ်ကို သာမန်လူသားတစ်ဦး သည်းခံနိုင်ရည်ထက် အဆတစ်ရာမျှ တိုးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင်ရှင်အိချိီသည် ထိုအကြောင်းကို ဘာမျှမသိခဲ့ပေ။

သူသည် မိုရီကီ မျိုးနွယ်စုများ အမြဲတမ်း ဤမျှပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသည်ဟုသာ ယုံကြည်နေပြီး၊ သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီနှင့် သူ၏ ဘိုးဘေးများအပေါ် လေးစားကြညိုစိတ်များ နှလုံးသားထဲတွင် ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။

အသက်ရှူသွင်ပြင် သိုင်းပညာရပ်များတွင်အရေးကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းမှာ အသက်ရှူခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သစ်တောအသက်ရှူသွင်ပြင်ကို လေ့ကျင့်ရာတွင် သဘာဝတရား၏ အသက်ရှူသံကို ခံစားသိရှိရန် လိုအပ်ရုံသာမက၊ ထိုသဘာဝ အသက်ရှူသံနောက်ကွယ်က ကြီးမားလှသော သက်စောင့်အားအင်များကို မိမိခန္ဓာကိုယ်၏ သွေးကြောတိုင်း၊ ကြွက်သားတိုင်းနှင့် ဆဲလ်တိုင်းထဲသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းကာ မိမိကိုယ်မိမိ ကြီးမားလှသော ဇီဝစွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစေရန် ပြုလုပ်ရသည်။

ဤသို့ဖြင့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်သော ရှင်အိချိီကိုယ်တိုင်ပင် ငရဲဆန်သည်ဟု သတ်မှတ်ရလောက်သည့် လေ့ကျင့်ခန်း အစီအစဉ်ကြီး စတင်ခဲ့တော့သည်။

တန် ၂၀ နီးပါး လေးလံသော ကျောက်တုံးကြီးကို နှစ်နာရီကြာ ကျောပိုးထားရခြင်းသည် လေ့ကျင့်ခန်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

အောက်ဆီဂျင် အလွန်အမင်း ရှားပါးလှသော မိုရီကီမျိုးနွယ်စု၏ မြေအောက်မိုင်းတွင်းဟောင်းထဲတွင် မီတာ ၁၀၀,၀၀၀ ကို အသွားအပြန် ပြေးရခြင်း၊ ရွာအနီးရှိ မြစ်ကြောင်းအတိုင်း မိုရီကီမျိုးနွယ်စု၏ အလျား ၂၀ မီတာရှိသော သစ်သားကောက်ပဲသီးနှံတင် လှေကြီးကို ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် ဆွဲရခြင်းနှင့် သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီ၏ သစ်တောအသက်ရှူသွင်ပြင်

အရှိန်လျှော့ထားသော ပုံစံများ ဖြစ်သော်လည်းမရေမတွက်နိုင်သော ခုတ်ချက်များကို အလူးအလဲ ခံရခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။

ထို့အပြင် ငရဲ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင်းထဲက ပြစ်ဒဏ်ပေးမှုများကဲ့သို့ ကြားရုံနှင့်တင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အခြား မရေမတွက်နိုင်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ဖွယ် လေ့ကျင့်ခန်းများလည်း ရှိသေးသည်။ သာမန်လူသားတစ်ဦးဆိုလျှင် ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဟုန်အောက်တွင် ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် လဲကျသေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ရှင်အိချိီမှာမူ မသေဆုံးနိုင်ပါအဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် မောပန်းလွန်း၍ သေဆုံးသွားခြင်းမျိုး မရှိနိုင်ပေ။

အကယ်၍ ရှင်အိချိီသည် သူ၏ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် သူ၏ မူလကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက ဘယ်တော့မှ ငတ်သေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အဆုံးတွင်တော့ နတ်ဆိူးမိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် အဆုံးမရှိသော အလုပ်ကြမ်းများကို လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်!

နောက်ပြောင်ပြောဆိုခြင်းကို ခဏဖယ်ထားလျှင်၊ သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီကိုယ်တိုင်ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ရလောက်သည့် ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လေ့ကျင့်ခန်း အစီအစဉ်အောက်တွင် ရှင်အိချိီသည် သန်းခေါင်ယံကာလခန့် မျှသာရှိသော အချိန်အတွင်းမှာပင် မယုံနိုင်လောက်စရာ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ညင်သာသော လေပြေတစ်ခုသည် သူ၏ နားရွက်ဘေးက ဆံစများကို ဖွဖွလေး တိုက်ခတ်သွားသည်။ ဖြူစင်ပြီး သွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ ခါးတွင်ချိတ်ထားသည့် သစ်သားဓား၏ ဓားရိုးပေါ်တွင် တင်ထားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများကို ညင်သာစွာ မှိတ်ထားပြီး၊ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာထက်တွင် တည်ငြိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ မည်သည့်ခံစားချက်ကိုမျှ ခန့်မှန်း၍မရပေ။

ရုတ်တရက်ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း၍ စူးရှသော လေခွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခုသော အရာသည် အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။ ထိုအသံသည် ပိုမိုကျယ်လောင်လာသော်လည်း ညင်သာစွာ မှိတ်ထားသော ထိုမျက်လုံးများမှာမူ ပွင့်လာမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြခဲ့ပေ။ မကြာမီမှာပင် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုဖြူစင်လျက် သွယ်လျသော လက်များ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"သစ်တောအသက်ရှူသွင်ပြင် ပဉ္စမပုံစံ · ပျံတက်ဝါးပင်ခုတ်ချက်!"

ရိုးရိုးသစ်သားဓားသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အထက်သို့ ပင့်မြှောက်သွားပြီး၊ မြရောင်အစိမ်းရောင် ခုတ်ချက်တစ်ခုသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ခရက်!!

ကျောက်တုံးစများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး၊ လူဦးခေါင်းခွံခန့်ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးသည် ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရသည်။

သူ၏ ညင်သာစွာ မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာသည်။

တစ်ချိန်က ကြမ်းကြုတ်ရိုင်းစိုင်းမှု အရိပ်အယောင်များ အမြဲရှိနေခဲ့သည့် ကတ္တီပါနီရောင် မျက်ဝန်းများသည် ယခုအခါတွင်မူ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော မက်မွန်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ နောက်ကျောကို လှည့်၍ပင် မကြည့်ဘဲ သစ်သားဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ တရှဲရှဲနှင့် လက်ခုပ်တီးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သက်ကြီးဝါကြီး မိုရီကီသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အပြုံးဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး၊ လက်ခုပ်တီးရင်း စကားပြောလိုက်သည်။

"ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ ရှင်အိချိီ မင်းက ငါတို့ မိုရီကီ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ အခု မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံးအချိန်တုန်းကထက်တောင် အများကြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်တယ်။

သစ်တောအသက်ရှူသွင်ပြင်ရဲ့ ပထမဆုံး ပုံစံခုနစ်မျိုးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ မင်းကို ထပ်သင်ပေးစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး"

ထိုအခါမှသာ ရှင်အိချိီသည် တဖြည်းဖြည်း ချာခနဲ လှည့်လာသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူ့ကို မြင်တွေ့ရသူ မည်သူမဆို ဤအေးစက်ပြီး ခန့်ညားလှသော လူငယ်လေးအား သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ဟု လုံးဝ ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် မည်မျှအထိ ရယ်စရာကောင်းသော နောက်ပြောင်မှုမျိုး ဖြစ်သနည်း။ ဤမျှ လှပချောမောသောသူက မည်သို့လုပ်ပြီး နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ မည်သည့် လက္ခဏာများ ရှိနေသနည်း။

သူ့တွင် အစွယ်များ ရှိနေသလော။ ၎င်းမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ချွန်ထက်သော သွားလေးများ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ထိပ်များတွင်လည်း ထိတ်လန့်ဖွယ် ခြေသည်းလက်သည်းများ မရှိတော့သည့်အပြင်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ဝတ်မှုန်ပန်းများ၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့များပင် ပြည့်နှက်နေသည်မည်သည့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်က မိမိကိုယ်မိမိ ဤကဲ့သို့သော အနံ့အသက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလိုပါမည်နည်း။

"အဖိုးကြီး... ခင်ဗျား ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် ချီးမွမ်းနေရင် ငါ စိတ်ကြီးဝင်သွားနိုင်တယ်နော်" ရှင်အိချိီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အပြောအဆို လေသံသည် အစပိုင်းတုန်းကကဲ့သို့ မဆင်မခြင်နှင့် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်နေခြင်းမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့်ဖြင့် သစ်တောအသက်ရှူသွင်ပြင်ကို အမြဲတမ်း တက်ကြွစွာ အသုံးပြုနေခြင်းကြောင့် ရှင်အိချိီ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်သည် နူးညံ့ပြီး ကြီးမားလှသော သဘာဝ သက်စောင့်အားအင်များဖြင့် လွှမ်းမိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ၊ လူသားများကို မိမိအလိုလို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် စိတ်အေးချမ်းဖွယ် ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါတစ်ခုကို မသိစိတ်အလျောက် ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။