အခန်း (၂၁) - ဝစ္စတီးရီးယားလက်ဖက်ရည်

ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူကျပ်လာသည့် ခံစားချက်ကြီးကြောင့် ရှင်အိချိီသည် ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်ကို ဖိဆုပ်လိုက်မိသည်။

ရင်ဘတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာက ပြင်းထန်စွာ မွှေနှောက်လှုပ်ရှားနေပြီး နှလုံးခုန်သံမှာလည်း နားထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ရှင်အိချိီ၏ မျက်နှာ၊ လည်ပင်းနှင့် နဖူးပြင်တစ်ခွင်တွင် အကြောအပြိုင်းပြိုင်း ထောင်ထလာသည်။

သူသည် လေကို အတင်းလုရှူရင်း လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ထောက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့အင်္ကျီကော်လာကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

သခင့်၏ ရုတ်တရက် အခြေအနေကြောင့် လန့်ဖျာသွားသော ခွေးလေး မာရုနီသည်လည်း စိုးရိမ်တကြီး ညည်းညူရင်း သူ၏အနားတွင် ပတ်ချာလည်နေရှာသည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား!... ဘာ... ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ!?"

မိုရီကီအဖိုးအိုသည် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ပြောပြလေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းလေးရာကျော်က လူသားစားနတ်ဆိုးတွေ ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့ သန္နိဋ္ဌာန်ချထားတဲ့ နတ်ဆိုးသုတ်သင်သူအဖွဲ့ရဲ့ ဓားသမားတွေဟာ အသက်ရှူသွင်းခြင်းအတတ်ပညာ (Breathing Techniques) ကို တီထွင်ခဲ့ကြတယ်။

ဒီအစွမ်းထက်တဲ့ အတတ်ပညာတွေနဲ့ သူတို့ဟာ ဆိုးသွမ်းတဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးပေါင်းများစွာကို အောင်အောင်မြင်မြင် နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ကြတာပေါ့။

အသက်ရှူသွင်းခြင်းအတတ်ပညာဦးစွန်း အဲဒီခေတ်တုန်းက ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့ ဓားသမား အများအပြားနဲ့အတူ အားကောင်းမောင်းသန်တဲ့ ပုံစံခွဲတွေ အများကြီး ပေါ်ထွက်ခဲ့တယ်။

မိုရီကီမျိုးရိုးက ဆက်ခံလာတဲ့

'သစ်တောသက်စောင့်အသက်ရှူခြင်း' (Breath of the Forest) ဆိုတာကလည်း အဲဒီခေတ်ကတည်းက မြစ်ဖျားခံလာခဲ့တာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ရာစုနှစ်တွေ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီအဖိုးကြီးဟာ သစ်တောသက်စောင့်အသက်ရှူခြင်းရဲ့ နောက်ဆုံးဆက်ခံသူ ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။

လူငယ်လေး... ဒီနေ့ ငါမင်းကို ဒီအသက်ရှူခြင်းပုံစံကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဘိုးဘေးအကြောင်း ပြောပြမယ်။"

မိုရီကီအဖိုးအို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိုပုံပြင်ကို သူပထမဆုံး ကြားခဲ့ရသည့် အချိန်သူ့ဘဝ၏ အပျော်ရွှင်ဆုံး ကာလကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားရင်း ဝမ်းနည်းရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်မူ ရှင်အိချိ၏ အသက်ရှူကျပ်သည့် ခံစားချက်မှာ အနည်းငယ် သက်သာသွားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပျော့ခွေနွမ်းနယ်မှုများ စိမ့်ဝင်ပြန့်နှံ့လာသည်။

"အဲဒီဘိုးဘေးက အစပိုင်းမှာ ထူးခြားပြောင်မြောက်တဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့လူပျိုဖော်ဝင်စအရွယ်မှာ အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ မှူးမတ်မျိုးနွယ်တစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ သူလူလားမြောက်တဲ့နေ့မှာတော့ သူ့ရဲ့ပင်ကိုယ်စရိုက်က သိသိသာသာကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

တစ်နှစ်အတွင်းမှာတင် သူဟာ အတိုင်းမသိများပြားတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး မိသားစုကို ပြန်လည်ဦးမော့စေခဲ့လို့ မိုရီကီမျိုးနွယ်စုကို ကျိုတိုရဲ့ အထင်ကရ အချမ်းသာဆုံး မိသားစုတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်အောင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။

တစ်နေ့တော့ အဲဒီဘိုးဘေးဟာ ဒီကမ္ဘာမှာ ဒေမွန်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သိရှိသွားခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေမဲ့လည်း သူဟာ အဲဒါတွေအားလုံးကို ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်လွှတ်ပြီး ဓားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ တစ်နှစ်အတွင်းမှာတင် 'သစ်တောသက်စောင့်အသက်ရှူခြင်း' ကို သူကိုယ်တိုင် တီထွင်ဖန်တီးခဲ့တာ။"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ မိုရီကီအဖိုးအို၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပြန်လည်မှောင်မှိုင်သွားပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးရဲ့ ကျော်ကြားမှု အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ မုန်တိုင်းထန်ပြီး နှင်းတွေထူထပ်စွာ ကျနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ သူဟာ ဒေမွန်နှိမ်နင်းရေး တာဝန်တစ်ခု ထွက်ရင်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံး မိသားစုဆီ ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့... သူဟာ လမ်းမှားကို ရောက်သွားပြီး သူကိုယ်တိုင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ..."

သည်ပုံပြင်ကို အလေးမထားဘဲ နားထောင်နေသည့် ရှင်အိချိီသည်ပင် လတ်တလော ခံစားနေရသည့် နုနယ်မှုကို ခဏတာ မေ့လျော့သွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားမိသည်။

"ဟုတ်တယ်။

မိုရီကီမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်ဆောင်၊ အဲဒီပါရမီရှင် ဘိုးဘေးက နတ်ဆိုး ဖြစ်သွားခဲ့တာ။ သူပြန်ရောက်လာတဲ့ညမှာ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို သွေးအေးအေးနဲ့ သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ကလေးနှစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ မိုရီကီမိသားစုဟာ မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်လုနီးပါး အခြေအနေကို ဆိုက်ရောက်သွားခဲ့ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညမှာပဲ ဒေမွန်ဖြစ်သွားတဲ့ ဘိုးဘေးက ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြာပြီးမှ သူပြန်ပေါ်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ကလေးနှစ်ယောက်က အရွယ်ရောက်လာပြီး ပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ မိုရီကီမိသားစုကို ပြန်လည်ထူထောင်ထားနိုင်ခဲ့ကြပြီ။

ဒါပေမဲ့ ညတစ်ညမှာတော့ နတ်ဆိုးအဖြစ် ကျဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ဘိုးဘေးက မိသားစုဆီ တစ်ခေါက်ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြန်တယ်။ ထူးဆန်းတာက အဲဒီညမှာ ဘိုးဘေးက ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ခဲ့ဘူး။

အဲဒီအစား နောက်တစ်နှစ်လုံးလုံးမှာ သူသက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က တီထွင်ခဲ့တဲ့ 'သစ်တောသက်စောင့်အသက်ရှူခြင်း' အတတ်ပညာကို သူ့ရဲ့သားသမီးတွေဆီ လက်ဆင့်ကမ်း သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး မျိုးဆက်အလိုက် မပျောက်ပျက်အောင် ထိန်းသိမ်းဖို့ မှာကြားခဲ့တယ်။ သူ့ကိုယ်သူကျတော့လည်း ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ဒီနီချီရင်ဓား (Nichirin Blade) နဲ့ပဲ အသက်ကုန်စေခဲ့တယ်။

သူ မသေဆုံးခင် ပြောသွားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးစကားကတော့ သူပြုခဲ့မိတဲ့ အပြစ်တွေအတွက် နောင်တရတောင်းပန်တဲ့ စကားတွေပဲ ဖြစ်တယ်..."

မိုရီကီအဖိုးအိုသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် မြစိမ်းရောင် နီချီရင်ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ရှင်အိချိီသည် မိုရီကီအဖိုးအိုကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဒီပုံပြင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အဓိပ္ပာယ်မရှိရတာလဲ

နတ်ဆိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ဘိုးဘေးက သူ့ရဲ့မျိုးဆက်တွေဆီ အသက်ရှူသွင်းခြင်းအတတ်ပညာကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့တယ် ဟုတ်လား

မိုရီကီအဖိုးအိုက ဆက်ပြောလေသည်။

"မိုရီကီမိသားစုဟာ ဘိုးဘေးရဲ့ သွန်သင်ချက်ကို ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးထား စောင့်ထိန်းလာခဲ့တယ်။

မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ငါတို့မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးဟာ ဒေမွန်တွေကို နှိမ်နင်းဖို့ပဲ ဘဝကို မြှုပ်နှံခဲ့ကြတာ။

မိုရီကီမျိုးဆက်တိုင်းဟာ ဒေမွန်ဆလေယာတပ်ဖွဲ့ထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး နှစ်ပေါင်းရာချီတဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ငါတို့မိသားစုရဲ့ သွေးတွေနဲ့ သမိုင်းစာမျက်နှာကို စွန်းထင်စေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အရည်အချင်း မပြည့်မီမှုကြောင့်လားတော့ မသိဘူး၊ မိုရီကီမျိုးဆက်ထဲက တစ်ယောက်မှ 'သစ်တောသက်စောင့်အသက်ရှူခြင်း' ကို အစစ်အမှန် မဆက်ခံနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ဟာရှီရာ အဆင့်အထိ ရောက်နိုင်လောက်အောင် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေတောင်မှ 'သစ်တောဟာရှီရာ' (Forest Hashira) ဆိုတဲ့ ဘွဲ့အမည်ကို ခံယူဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့ကြတယ်။

ကံကြမ္မာဆိုတာ တကယ်ပဲ ခန့်မှန်းရခက်ပါတယ်တစ်ချိန်က စည်ပင်ထွန်းကားခဲ့တဲ့ ဒေမွန်နှိမ်နင်းရေးမိသားစုမှာ အခုတော့ ဒီအဖိုးကြီး တစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံတရားက ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ လူငယ်လေး... ဒီအဖိုးကြီး ခေါင်းတလားထဲ မဝင်ခင်မှာပဲ

'သစ်တောသက်စောင့်အသက်ရှူခြင်း' ကို အမှန်တကယ် ဆက်ခံနိုင်စွမ်းရှိတဲ့သူကို နောက်ဆုံးတော့ ငါတွေ့ခဲ့ရပြီအဲဒါ မင်းပဲ! လူငယ်လေး... မင်းက ကံတရားက ရွေးချယ်လိုက်တဲ့သူပဲ!"

ဝုန်း!

ရှင်အိချိ၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ထိုးဆိုက်လာသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အစိမ်းရောင် ဟာအိုရီ ( ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်က ဖျတ်ကနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဘာလဲ? အဲဒီလူကမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီဒေမွန်က မိုရီကီမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေး ဖြစ်နေတာလား? ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? ဒါ ဝတ္ထုတွေထဲကအတိုင်းပဲလား? ဒီလောက် ရယ်စရာကောင်းတဲ့အရာကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ?"

ရှင်အိချိီ၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။ သူ မယုံကြည်ချင်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိ ပေါ်လာသော ထိုပုံရိပ်မှာ စိတ်ကူးယဉ် အထင်မှားမှု မဟုတ်သည်ကတော့ အသေအချာပင်...

မိုရီကီအဖိုးအိုသည် ရှင်အိချိီအား တွေးတောဆင်ခြင်ရန် အချိန်ပေးသည့်အနေဖြင့် သူ၏ပုံပြင်ပြောခြင်းကို ခဏရပ်လိုက်သည်။

အတိအကျပင် ထိုအချိန်တွင် အခန်းတံခါးကို ခေါက်သံအသာအယာ ကြားလိုက်ရပြီး ရူကာဝါ ချိနတ်ဆု (Ryukawa Chinatsu) သည် မွှေးကြိုင်ချိုမြိန်သော ဒိုရာယာကီ မုန့်များ တင်ထားသည့် လင်ဗန်းနှင့် ရေနွေးအိုးကြီးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူမသည် မိုရီကီအဖိုးအိုနှင့် ရှင်အိချိတို့၏ ရှေ့တွင်ရှိသော စားပွဲငယ်လေးပေါ်၌ ဒိုရာယာကီနှင့် ရေနွေးကြမ်းကို စီစဉ်ချထားပေးလေသည်။

ရူခါဝါ ချိနတ်ဆုသည် အလိုက်သိစွာဖြင့် ရှင်အိချိ၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးဖြစ်သော မာရုနီအတွက်လည်း မွှေးကြိုင်သော အသားထမင်းပန်းကန်အသေးလေးကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ရှာသည်။

သခင်ဖြစ်သူ ဘေးအန္တရာယ်ကင်းရှင်းသည်ကို မြင်ရသဖြင့် မာရုနီသည် အမြီးကို ဝမ်းသာအားရ ခါယမ်းရင်း ပန်းကန်ထဲမှ အစားအစာများကို အငမ်းမရ စားသောက်တော့သည်။

မာရုနီ၏ အမွေးပွပွ ခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ကြည့်ရင်း ရူကာဝါ ချိနတ်ဆုသည် တံတွေးကို အသာမျိုချလိုက်မိပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ မအောင့်နိုင်ဘဲ ခွေးလေး၏ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးမိလေသည်။

ရေနွေးကြမ်းမှ သင်းပျံ့ပြီး စိတ်ကို ကြည်လင်စေသော ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။ မိုရီကီအဖိုးအိုသည် ခွက်ကို မြှောက်ကာ ရှင်အိချိီအား အမူအရာပြလိုက်ရင်း

"လူငယ်လေး... မြည်းစမ်းကြည့်စမ်း" ဟု ပြောကာ ရေနွေးကြမ်းကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။

ရှင်အိချိမှာမူ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများထဲတွင် နစ်မြောနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ယောင်တောင်တောင်ဖြင့်ပင် ခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်မိသည်။ ရေနွေးကြမ်း၏ အရသာမှာ အနည်းငယ် ခါးသက်သက်နိုင်ပြီး ချဉ်စုတ်စုတ် အရသာလေး စွက်နေသဖြင့် လုံးဝ သောက်လို့မကောင်းပေ။

ရှင်အိချိသည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကုတ်သွားမိသည်။

"အရသာက ဆိုးလိုက်တာ..."

သို့သော်လည်း ထိုသို့ပြောပြီးပြီးချင်း သူ ကြောင်အသွားသည်။

သူ... ပြန်မထွေးထုတ်မိဘူးလား? သူ ရေနွေးကြမ်း တစ်ခွက်လုံးကို သောက်လိုက်တာလား?

ရှင်အိချိီသည် သူ့လက်ထဲက ရေနွေးကြမ်းခွက်ကို ကြည့်ရင်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားမိသည်။

ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? သူ အစားအသောက် တစ်ခုခုကို စားသောက်ခဲ့ရတာ တကယ်ကို တကယ်ကို ကြာခဲ့ပြီပဲ! ဒေမွန်တစ်ကောင် ဖြစ်လာပြီးကတည်းက သူသည် လူသားအသားကလွဲလို့ အခြားမည်သည့် အစားအစာကိုမှ မစားသုံးနိုင်တော့ပေ၊ သို့သော် ယခုမူသူ တကယ်ပဲ ရေနွေးကြမ်းကို သောက်နိုင်ခဲ့ပြီ!

လူသားတစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်သွားသလို ခံစားချက်ကြောင့် ရှင်အိချိီသည် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် ရေနွေးအိုးကြီးတစ်ခုလုံးကို ဆွဲယူကာ ရေနွေးကြမ်းများကို တစ်ကျိုက်တည်း အငမ်းမရ မော့သောက်တော့သည်။

အရသာ မကောင်းသော်လည်း တစ်ခုခုကို သောက်သုံးနိုင်ခြင်းဟူသော အချက်ကတင် သူ့အတွက် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။ ရေနွေးအိုးတစ်အိုးလုံးကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ကုန်အောင်သောက်ပြီးနောက် သူသည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ရင်း

"ဒါ မယုံနိုင်စရာပဲ... ဒါ ဘာရေနွေးကြမ်းလဲ?"

မိုရီကီအဖိုးအိုသည် သူ၏ရေနွေးကြမ်းခွက်ကို ကိုင်ကာ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ကြည့်နေရင်း—

"ဒါ ဝစ္စတီးရီးယား ရေနွေးကြမ်း (Wisteria tea) လေ။

နတ်ဆိုးတွေအတွက်တော့ ဝူစတီးရီးယားဆိုတာ တကယ်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွေရာ အရာတစ်ခုပဲ။

တကယ်တော့ ဝူစတီးရီးယား အဆိပ်အတောက် ပမာဏ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြင်းအားများရင် အားနည်းတဲ့ နတ်ဆိုးတွေကိုတောင် အသက်သေစေနိုင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဂလန်း!

ကြေးနီရေနွေးအိုးကြီးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ရှင်အိချိီ၏ ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းအေးခဲသွားတော့သည်။

"ဝစ္စတီးရီးယား ရေနွေးကြမ်း ဟုတ်လား?"