အခန်း(၁၈)

ရှီရုင်တောင်ပေါ်၌...

နတ်ဆိုးအန္တရာယ်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့ ၏ ယူနီဖောင်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း

နောက်ကျောဘက်တွင် “ကွယ်ဝှက်” ဟူသော စာလုံးကြီးကို ရေးထိုးထားသည့် ဝတ်စုံနက်ဝတ် ပုံရိပ်များသည် ဟိုဟိုဒီဒီ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

၎င်းတို့၏ မျက်နှာများကို နှာခေါင်းစည်းများ၊ အဖြူရောင်အစင်းကြောင်းများ ပါရှိသည့် ခေါင်းဆောင်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကြသည်။

၎င်းတို့သည်ကား တိုက်ပွဲအပြီး နောက်ဆက်တွဲ ရှင်းလင်းရေးလုပ်ငန်းများကို အထူးတာဝန်ယူရသည့် နတ်ဆိုးသုတ်သင်ဖွဲ့၏ "ကာကူရှီ" (Kakushi) တပ်ဖွဲ့ဝင်များပင် ဖြစ်သည်။ သည်တပ်ဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်အများစုမှာ ဓားသိုင်းပညာပါရမီ မရှိသူများဖြစ်ကြပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း အနားမယူလိုကြသည့် ဓားသမားအများအပြားသည်လည်း သည်တပ်ဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ကာကူရှီတပ်ဖွဲ့သည် နတ်ဆိုးအန္တရာယ်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့အတွင်း ဆေးဝါးကုသမှုနှင့် လူနာတင်ပို့ခြင်း ကဲ့သို့သော တာဝန်များကို အဓိက ထမ်းဆောင်ရသည်။

၎င်းတို့အဖွဲ့ဝင်များ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ နိမ့်ပါးသော်လည်း နတ်ဆိုးများကို လိုက်လံနှိမ်နင်းရာတွင်မူ ၎င်းတို့၏ နည်းလမ်းဖြင့် ထူးခြားပြောင်မြောက်စွာ ပံ့ပိုးကူညီပေးနေကြသည်။

ကာကူရှီတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုသာ မရှိခဲ့လျှင် နတ်ဆိုးအန္တရာယ်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့သည် အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးများကို သည်မျှလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ကာဝါချီ၏ ရုပ်အလောင်းကို ကာကူရှီတပ်ဖွဲ့ဝင်များက လူနာထမ်းစင်ပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် တင်ဆောင်လိုက်ကြပြီး ကျဆုံးသွားခဲ့ရရှာသော အခြားဓားသမားများ၏ ရုပ်အလောင်းများကိုလည်း ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် စေ့စေ့စပ်စပ် ကောက်ယူစုဆောင်းခဲ့ကြသည်။

နတ်ဆိုး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့် အပြစ်မဲ့ရွာသား အများအပြား၏ ရုပ်အလောင်းများကိုလည်း ကာကူရှီတပ်ဖွဲ့ဝင်များက စုစည်းပေးခဲ့ကြသည်။

ကာကူရှီတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသည် အမည်းရောင်တာပေါ်လင်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ထမ်းစင်တစ်ခုအနားမှ ဖြတ်အသွားတွင် ထိုအစအောက်မှ ခပ်တိုးတိုး အသက်ရှူသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

တာပေါ်လင်စ၏ အနားသတ်များမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် အတွင်း၌ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားသူတစ်ဦး ရှိနေကြောင်း ကာကူရှီတပ်ဖွဲ့ဝင်က ချက်ချင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။

သူသည် ပင်ကိုယ်တာဝန်သိစိတ်ဖြင့်ပင် ဒဏ်ရာရရှိသူကို ကုသပေးရန်အတွက် သူ၏ဆေးသေတ္တာကို အမြန် သွားရောက်ယူဆောင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကာကူရှီတပ်ဖွဲ့ဝင်က တာပေါ်လင်စကို လှန်ရန် လက်လှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် ပိန်လှီသော်လည်း သန်မာလှသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို အရင်ဦးစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"ဟင်... အဘိုးကြီး... ဘာလုပ်တာလဲဗျ။ ဒဏ်ရာရနေတဲ့သူကို ကုသပေးနိုင်ဖို့ လက်လွှတ်ပေးပါဦး" ဟု ကာကူရှီတပ်ဖွဲ့ဝင်က ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် မေးလိုက်သည်။

သူ့ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သူမှာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပတ်တီးအချို့ ပတ်ထားသည့် မိုရီကီ အမည်ရှိ အသက်ကြီးရင့်သူ အဘိုးအိုပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင်မူ အားနည်းနေသော ရှီဘာအိနု ခွေးလေးတစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီထားပြီး တောက်ပနေသော နေရောင်အောက်တွင် မသိမသာမျှသာ မြင်တွေ့နိုင်သည့် စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့တစ်ခုသည် သူ၏လက်မှ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဒါက ငါ့တပည့်ပဲ၊ နတ်ဆိုးသုတ်သင်သူ အဖွဲ့ဝင် မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဒုက္ခခံနေစရာမလိုပါဘူး။

ငါ သူ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးပြီးပြီမို့ အခု သူ အနားယူဖို့ပဲ လိုတယ်"

ထိုစကားကို ကြားလျှင် ကာကူရှီတပ်ဖွဲ့ဝင်သည် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီး လက်မောင်းကို ခါထုတ်ကာ ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးကလည်း... တို့တွေက တို့အဖွဲ့ဝင်တွေကိုပဲ ကူညီတာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ နတ်ဆိုးတွေကြောင့် နစ်နာရတဲ့ အခြားလူသားတွေကို ကူညီဖို့ကလည်း တို့တာဝန်ပဲ။ အဲဒီလို စကားမျိုး မပြောပါနဲ့!"

သို့သော်လည်း မိုရီကီသည် ပြန်လည်ငြင်းခုံခြင်းမပြုဘဲ ပြုံးလျက် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

ကာကူရှီတပ်ဖွဲ့ဝင်က စကား ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ပုခုံးကို နောက်ကွယ်မှ ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က ပုတ်လိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... မင်းရဲ့အကူအညီက ဟိုဘက်မှာ ပိုပြီး လိုအပ်နေတယ်။ သည်အဘိုးကြီးနဲ့ ငါပဲ စကားပြောလိုက်ပါ့မယ်"

မီးတောက်ဟာရှီရာ ၏ အမိန့်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကာကူရှီတပ်ဖွဲ့ဝင်သည်လည်း အခြားနေရာသို့ သွားရောက်ကူညီရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည့် အကြီးအကဲ မိုရီကီကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရန်ဂိုကု ရှင်ဂျူရို သည် သူ၏ နေရောင်ခြည်ဓား ရိုးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ကို တင်ထားရင်း အကြီးအကဲ မိုရီကီထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူသည် အကြီးအကဲ မိုရီကီ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရှေးဟောင်းယူနီဖောင်းကို အရင်ဦးစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားစမြည်ပြောရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး... မင်းက တစ်ချိန်က နတ်ဆိုးအန္တရာယ်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့ရဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာလား"

အကြီးအကဲ မိုရီကီသည် သူ၏ယူနီဖောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ငါက တကယ့်ကို သူရဲဘောကြောင်တဲ့ စစ်ပြေးတစ်ယောက်မျှသာပါပဲ"

"မင်းက အောက်ခြေအဆင့်လကမ္ဘာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို သတ်ခဲ့တာပဲ အဘိုးကြီး။ သည်အောင်မြင်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့တင် လက်ရှိ နတ်ဆိုးအန္တရာယ်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့ထဲက မျိုးဆက်သစ်လူငယ်အများစုထက် သာလွန်နေပါပြီ"

အကြီးအကဲ မိုရီကီက နောင်တကြီးစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ အမူအရာကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ရှင်ဂျူရိုသည် ဆက်လက်တွန်းအားမပေးတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထမ်းစင်ထံသို့ အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး... ထမ်းစင်ထဲမှာ ရှိနေတာက... နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လား"

ဝူး!

ရှင်ဂျူရိုသည် ခဏတာမျှ စူးရှထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အထင်အရှား ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ရှီဘာအိနုခွေးလေးကို သုံးသပ်ပွတ်သပ်ပေးနေသည့် အကြီးအကဲ မိုရီကီ၏ လက်သည်လည်း တစ်စက္ကန့်မျှ တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ဟာရှီရာ ဘွဲ့အမည်ကို ခံယူထားတဲ့ အစွမ်းထက်ဓားသမားတစ်ယောက်ပီပီ မင်းရဲ့ အာရုံခံစားမှုက တကယ့်ကို ထက်မြက်လှတာပဲ။

ဒါပေမဲ့... ဟာရှီရာဆာမာ... ထမ်းစင်အောက်မှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ရှိနေမှန်း သိရက်နဲ့ မင်း ဘာလို့ အရေးယူဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိတာလဲ"

နေရောင်ခြည်ဓားရိုးပေါ်တွင် တင်ထားသော ရှင်ဂျူရို၏ လက်သည် အနည်းငယ် တင်းကြပ်သွားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ပြန်လည်ဖြေလျော့လိုက်သည်။

"ငါ အိုယာကာတာဆာမာ ဆီကနေ ကာဆူဂိုင်ကျီးကန်း ကတစ်ဆင့် သတင်းစကားတစ်ခု လက်ခံရရှိထားတယ်။

ယုံကြည်ဖို့ ခက်ခဲပေမဲ့လည်း... အိုယာကာတာဆာမာက မင်းရဲ့တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူခွင့်ပြုပေးခဲ့ပြီး သစ်တော အတတ်ကို ယခင်အတိတ်က ဂုဏ်ဒြပ်အတိုင်း ပြန်လည်ထွန်းတောက်စေချင်တယ်"

အိုယာကာတာဆာမာ အကြောင်းကို ပြောလိုက်လျှင် အကြီးအကဲ မိုရီကီ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အတိတ်ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူ၏အမှတ်သညာထဲမှ ကြင်နာတတ်လှသော အိုယာကာတာဆာမာသည် ဥဘူယာရှီကီ မိသားစု၏ ကျိန်စာဒဏ်ကြောင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရှာသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သည်။ လတ်တလောတွင် မည်သည့် ဥဘူယာရှီကီမျိုးနွယ်က နတ်ဆိုးအန္တရာယ်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသည်ကို မသိသော်လည်း အိုယာကာတာဆာမာက သူ၏တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူခဲ့ခြင်းအပေါ် အကြီးအကဲ မိုရီကီ မအံ့ဩမိပေ။ နတ်ဆိုးအန္တရာယ်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့၏ အကြီးအကဲ သခင်တိုင်းသည် အစဉ်သဖြင့် ကြင်နာသနားတတ်ပြီး မြင့်မြတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

"စိတ်ချပါ... ငါ မိုရီကီ မစ်ဆူယို က ငါ့အသက်နဲ့ရင်းပြီး သည်ကလေးကို သစ်တောအသက်ရှူသွေးသား ဆက်ခံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဆိုးသတ်ဓားသမားတစ်ဦး ဖြစ်လာစေရမယ်လို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်"

ရှင်ဂျူရိုက ပြန်လည်မတုံ့ပြန်ခဲ့ချေ။ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သူသည် အိုယာကာတာဆာမာ၏ အမိန့်ကို နာခံနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အကြီးအကဲ မိုရီကီ၏ တောင်းဆိုချက်ကို သိရှိထားသည့် တစ်ဦးတည်းသော လူသုံးဦးထဲမှ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို နတ်ဆိုးသတ်ဓားသမားတစ်ဦး ဖြစ်လာအောင် လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးမည် ဟုတ်လား။ ဒါက ပြက်လုံးတစ်ခုလို ကြားရသည်တကား။ နတ်ဆိုးဆိုသည်မှာ မည်ကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုးနည်း။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်း၊ ရိုင်းစိုင်းခြင်း၊ သွေးဆာခြင်းနှင့် လူသားစားခြင်းသည်အရာများသည် နတ်ဆိုးတို့၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇလက္ခဏာများပင် ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးအန္တရာယ်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့ ဓားသမားအားလုံး၏ အမြင်တွင်မူ ခေါင်းဖြတ်သတ်ခြင်းသည်သာ နတ်ဆိုးတိုင်း၏ နောက်ဆုံးကံကြမ္မာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း (အိုယာကာတာဆာမာသည် လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးသော်ငြား)

အိုယာကာတာဆာမာအပေါ် ရိုသေလေးစားမှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ ထိုနတ်ဆိုးသည် နတ်ဆိုးအန္တရာယ်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့အား အောက်ခြေအဆင့်လကမ္ဘာ အဆင့်လေးကို သတ်ဖြတ်ရန် ကူညီပေးခဲ့ကြောင်း ကာဆူဂါအိကျီးကန်းထံမှ အတည်ပြုချက် ရရှိထားခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ သစ်တောအသက်ရှူသွေးသား၏ နောက်ဆုံးဆက်ခံသူ အကြီးအကဲ မိုရီကီ မစ်ဆူယိုက သူ၏အသက်နှင့်ရင်း၍ ကျိန်ဆိုထားခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း သူသည် သည်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သည်လိုဆိုရင်တော့ အဘိုးကြီး... နတ်ဆိုးအန္တရာယ်ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့အတွင်းမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာမှာကို ငါ မျှော်လင့်နေပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အိုယာကာတာဆာမာက မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခု နောက်ဆုံးမေးခိုင်းလိုက်သေးတယ်။ အောက်ခြေအဆင့်လကမ္ဘာကို သတ်နိုင်ခဲ့တာဟာ ဟာရှီရာဘွဲ့အမည်ကို ရရှိဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ မင်းက ဟာရှီရာဘွဲ့အမည်ကို လက်ခံဖို့ တကယ်ပဲ မလိုလားတာလား"

အကြီးအကဲ မိုရီကီသည် သူ၏လက်ထဲမှ စိမ်းဖန့်ဖန့် နေရောင်ခြည်ဓားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... ငါက ဟာရှီရာဘွဲ့အမည်နဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကစပြီး ငါဟာ အရှက်သိက္ခာမရှိတဲ့ စစ်ပြေးတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ"

"နားလည်ပါပြီ အဘိုးကြီး။ ပြန်ဆုံကြသေးတာပေါ့!"

နာကျင်လိုက်တာ...! ငါ့ခေါင်းကြီး ကွဲအက်တော့မလို ခံစားနေရတယ်...။

ထိုဝေဝါးလှသော ကမောက်ကမဖြစ်မှုကြီးအတွင်း၌ ရှင်အိချိီ သည် သူ၏ဦးခေါင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပုဆိန်ဖြင့် ခုတ်ထစ်နေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှင်အိချိီက မနည်းရုန်းကန်နေရစဉ်မှာပင် စူးရှတောက်ပပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်စေသည့် စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းရောင်တစ်ချက်သည် ရှေ့တည့်တည့်၌ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းရောင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့ချိန်၌ ရှင်အိချိီသည် ထိုပုံရိပ်ကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သည်စိမ်းလန်းသော ဝတ်ရုံပွ စည်းနှောင်ထားသော ဆံပင်နက်နှင့် ခါးပတ်သားအနီးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် အိမ်သွင်းထားသော ဓားရှည်ကြီး...။

သို့သော် သည်တစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုပုံရိပ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာခဲ့ရာ ရှင်အိချိီသည် ထိုသူ၏ မျက်နှာကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ ထိုမျက်နှာသည်ကား အလွန်တရာ ချောမောလှပပြီး ငယ်ရွယ်နုပျိုသော မျက်နှာတစ်ခုဖြစ်ကာ ထူးခြားစွာ တောက်ပနေသည့် မြကဲ့သို့ စိမ်းလန်းသော မျက်ဝန်းတစ်စုံလည်း ရှိနေသည်။ ရှင်အိချိီက ထိုသူကို ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုမြစိမ်းရောင် မျက်ဝန်းများသည်လည်း သူ့ကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ!?"

နောက်ဆုံးတွင်မူ ရှင်အိချိီက အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ဘဲ ထိုမေးခွန်းကို အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။ သို့သော် ရှင်အိချိီ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုသူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ ရုတ်တရက် ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။

ချောမောလှပသော ရုပ်အသွင်သည် ကွဲအက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် ကြွေထည်မြေထည်တစ်ခုကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများဖြင့် ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

မျက်လုံးတစ်ဖက်ရှိ မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းသည် ရုတ်တရက် ငြိမ်းသေသွားခဲ့ပြီး တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူငယ်အိမ်အတွင်းမှနေ၍ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီသော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

ဗုန်း!!

ထိုသူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ မမြင်နိုင်သော လေလှိုင်းတစ်ခု ဟုန်ခနဲ တက်ကြွလာခဲ့သည့်အလား ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက... သွေးဆူခြင်း (Raging Blood) လား?!"