အခန်း(၁၃)

ရိုကူရိုသည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏မည်းနက်နေသည့် လက်သည်းမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ရှည်ထွက်သွားသည်။

ရှုး...!

ထက်မြက်လှသည့် လက်သည်းသည် ရုးအိချီ၏ လည်ပင်းကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖြတ်တောက်သွားပြီး ရဲရဲနီသည့် သွေးများ ချက်ချင်း ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အချည်းနှီး တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားပြီးနောက် ရုးအိချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သက်မဲ့ရုပ်အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လတ်ဆတ်ပူနွေးနေသည့် သွေးများသည် လျှော်ကြိုးတစ်လျှောက် စီးကျကာ ရေနွေးကန်တော့အိုးထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ခေတ္တမျှအကြာတွင် ထိုရေနွေးအိုးထဲမှ ထူးဆန်းသည့် မုယောစပါးလက်ဖက်ရည်နံ့ ခပ်သင်းသင်း လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

ရိုကူရိုသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ကာမသုခ ခံစားနေရသကဲ့သို့ ထိုသွေးများကို အရသာခံ သောက်သုံးလိုက်ပြီးနောက် ကျေနပ်အားရသည့် အပြုံးကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

လရောင်အောက်တွင် သွေးချင်းချင်းနီနေသည့် သူ၏ အစွယ်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလွန်းနေသည်။

"နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးအဖွဲ့ဆိုတာ ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲလား... သူတို့ရဲ့ သွေးအရည်အသွေးက တကယ့်ကို ထိပ်တန်းပဲ။

ဒီလို အောက်ခြေအဆင့် အကောင်ပေါက်လေးတွေတောင် ဒီလောက် အရသာရှိတာ... 'ဟာရှီရာ' (Hashira) တွေရဲ့ သွေးသာဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် မြိန်ရည်ယှက်ရည် ရှိမလဲဆိုတာ စိတ်တောင် မကူးရဲဘူး"

ရိုကူရိုသည် သူ၏ သွေးဆာနေသည့် ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများဖြင့် အစွယ်များကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။

"ကဲ... အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘူး။

အကောင်ပေါက်လေးတွေကို စနောက်လို့လည်း ဝပြီ၊ လက်ဖက်ရည်လည်း သောက်ပြီးပြီဆိုတော့... အဓိက ဟင်းလျာကို စားရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ"

ရိုကူရိုသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ရှိနေသည့် သစ်သားစက်သွားဂီယာများသည် လေထဲသို့ မြောတက်လာခဲ့သည်။

သူသည် အသည်းအသန် ခုခံနေဆဲဖြစ်သည့် ကာဝါချီနှင့် ဟာတာမိုတိုတို့ကို ကြည့်ကာ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သွေးနတ်ဆိုးအတတ် - နဂါးပတ် လျှော်ကြိုးကွင်း!" (Blood Demon Art: Strangling Rope Serpent)

တစ်ခဏအတွင်း ကာဝါချီနှင့် ဟာတာမိုတိုတို့ကို ဝိုင်းရံထားသည့် ဗရမ်းဗတာ လျှော်ကြိုးများသည် အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ထို့နောက် ကြိုးမျှင်ပေါင်းများစွာသည် ရုတ်တရက် စုစည်းသွားပြီး ကြိုးမျှင်အချင်းချင်း လိမ်ယှက်ကာ အချင်း ဆယ်စင်တီမီတာကျော် ထူထဲသည့် မြွေနဂါးကြီးတစ်ကောင်အသွင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ဟိန်းဟောက်ကာ ကာဝါချီနှင့် ဟာတာမိုတိုတို့ထံသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သည့် နှုန်းဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။

ဝုန်း...!!!

မြေပြင်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ကာဝါချီနှင့် ဟာတာမိုတိုတို့မှာ သီသီလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤတိုက်ကွက်မှာ အမြည်းမျှသာ ရှိသေးသည်။

ရိုကူရိုသည် လက်ဝါးချင်း ပူးထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရက်စက်သည့် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေကာ ဘေးရှိ သစ်သားစက်သွားဂီယာများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေသည်။

နောက်တစ်ဆက်တည်းမှာပင် မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ကျယ်လောင်သည့် အသံနှင့်အတူ ဟာတာမိုတို၏ နောက်ကျောဘက်မှ လျှော်ကြိုးမြွေနဂါးကြီးတစ်ကောင် ရုတ်တရက် ပေါက်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကာဝါချီ၏ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် ဟာတာမိုတိုကို သတိပေးရန် အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ ဟာတာမိုတိုတစ်ယောက် သတိမမူမိဘဲ ထိုလျှော်ကြိုးမြွေနဂါး၏ ရစ်ပတ်ခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရသည်ကို သူသည် မတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဖျောက်...!

ဟာတာမိုတို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရစ်ပတ်ချေဖျက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

'လေထုအသက်ရှူသွေးကြော၊ အဋ္ဌမမြောက်ပုံစံ - လေပြင်းလှိုင်းဓားချက်!' (Wind Breathing, Eighth Form: Gale Slash)

ကာဝါချီ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

ကျိုးပဲ့လုနီးပါးဖြစ်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အစွမ်းကုန် တွန်းအားပေးရင်း ကာဝါချီသည် ရိုကူရိုထံသို့ နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်ကို ဆင်နွှဲရန် သူ၏ နောက်ဆုံးခွန်အားကို စုစည်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး လျှော်ကြိုးမြွေနဂါးနှစ်ကောင်ကို သီသီလေး ရှောင်ကွင်းကာ သူ၏ နီချီရင်ဓား (Nichirin Blade) ကို မြှောက်၍ ရိုကူရို၏ လည်ပင်းထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"မိုက်မဲလိုက်တာ!"

ကာဝါချီ၏ အသက်လုတိုက်ကွက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ရိုကူရိုသည် ရှောင်တိမ်းရန်ပင် မကြိုးစားဘဲ လှောင်ပြုံးရယ်လိုက်သည်။

ဒိုင်း...!!!

မြေပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ကာဝါချီ၏ ရှေ့တည့်တည့် မြေပြင်မှ အခြားလျှော်ကြိုးမြွေနဂါးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့ကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှလည်း အခြားမြွေနဂါးနှစ်ကောင် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ခရက်...!!

ကာဝါချီ၏ နောက်ဆုံးခွန်အားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည့် နီချီရင်ဓားသည် လျှော်ကြိုးမြွေနဂါးတစ်ကောင်၏ အလယ်တည့်တည့်အထိသာ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ပြီး အရှိန်အဟုန် အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ကာဝါချီသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်မိသည်။

သူ တတ်နိုင်သမျှက ဒီမျှသာလော။ အစွမ်းထက်လှသည့် 'အောက်ခြေလနတ်ဆိုး' (Lower Moon Demon) ၏ ရှေ့မှောက်တွင် နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးအဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ကြသည့် သူတို့သည် ဤမျှတိုတောင်းလှသည့် မိနစ်ပိုင်းအတွင်းသာ တောင့်ခံနိုင်ကြသည်လော။

'မီးတောက်ဟာရှီရာ' (Flame Hashira) ကော အချိန်မီ ရောက်လာနိုင်ပါဦးမလား။ ရောက်လာနိုင်စရာ မရှိတော့ပေ။ နှမြောဖို့ ကောင်းလိုက်လေစွ။ မိမိသာ ယခုထက် ပိုမိုသန်မာခဲ့ပါက ပိုမိုကြာရှည်စွာ တောင့်ခံနိုင်ပြီး မီးတောက်ဟာရှီရာ ရောက်လာစေရန် အချိန်ပိုမို ဆွဲထားနိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

'အမေ၊ အဖေ၊ ညီလေး...'

"သစ်တောအသက်ရှူသွေးကြော၊ ပထမဦးဆုံးပုံစံ - သံအာရဇ္ဇံပင် ဓားချက်!" (Breath of the Forest, First Form: Iron Birch Slash)

ဖြုန်း၊ ဖြုန်း!

ကာဝါချီတစ်ယောက် သေခြင်းတရားကို လက်ခံရန် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် အက်ရှသော်လည်း အစွမ်းထက်လှသည့် အသံတစ်သံ သူ၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ကြိုးမျှင်များ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပြတ်တောက်သွားသည့် အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဘုန်း!

ကာဝါချီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အံ့ဩလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူသည် သူ၏ နီချီရင်ဓားကို အမှီပြုကာ ခေါင်းကို အနိုင်နိုင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရှေ့တွင် အရပ်အမောင်း သိပ်မမြင့်လှသည့် လူရိပ်တစ်ခု မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်နေသည့် အစိမ်းရောင် 'ဟာအိုရီ' (Haori) ဝတ်ရုံသည် လေညင်းထဲတွင် အသာအယာ လွင့်ပျံနေသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ နီချီရင်ဓားသွားသည် အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေပြီး သူ၏ ခြေရင်းတွင်မူ မရေမတွက်နိုင်သော လျှော်ကြိုးစကလေးများ ပြန့်ကျဲနေသည်။

ဆံပင်တစ်ခုလုံး ဖြူဖွေးနေသော်လည်း အဖိုးအို မိုရီကီ (Elder Moriki) ၏ မျက်ဝန်းများသည် ထူးခြားစွာပင် စွဲရှထက်မြက်နေသည်။

"ဘာလဲဟ!? ဒီအဖိုးကြီးက ဘယ်ကနေ ပေါ်လာတာလဲ"

ရိုကူရိုသည် နဖူးကြောများ ထောင်ထွက်လာသည်အထိ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သင်္ချိုင်းထဲ ခြေတစ်ဖက် လှမ်းနေရပြီဖြစ်သည့် ဤအဖိုးအိုသည် တိုက်ကွက်တစ်ခုတည်းဖြင့် သူ၏ လျှော်ကြိုးမြွေနဂါးကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ကာဝါချီ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ ဆက်တိုက် စီးကျနေသည်။

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အဖိုးအို မိုရီကီကို အလဟဿ အသက်မသေပါစေနှင့်ဟု သတိပေးချင်နေသည်။

ဤအောက်ခြေလနတ်ဆိုးသည် အလွန်အစွမ်းထက်လွန်းသည်။ သူတို့ အားလုံး ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွား၍ မဖြစ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြန်သွားပြီး ဤနေရာ၏ အခြေအနေနှင့် ဤအောက်ခြေလနတ်ဆိုး၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို အားလုံးအား အသိပေးရမည် မဟုတ်ပါလား။

ရိုကူရိုသည် အစွယ်များကို ဖြဲကာ အဖိုးအို မိုရီကီကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖိုးကြီး... မင်းရဲ့ ဒီလိုအသက်အရွယ်နဲ့ ဓားကို ကိုင်နိုင်သေးတာ ချီးကျူးဖို့ ကောင်းပေမယ့်၊ မင်းရဲ့ အိုမင်းပြီး စေးကပ်နေတဲ့ သွေးတွေကို ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။

ထွက်သွားစမ်း! မင်းအသက်ကို ငါ ချန်ထားပေးမယ်!"

ရိုကူရိုသည် အဖိုးအို မိုရီကီကို တကယ့်ကို ရွံရှာမုန်းတီးနေကြောင်း သိသာလှသည်။ အဖိုးအို မိုရီကီက သူ၏ မြွေနဂါးကို ဓားချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရိုကူရိုသည် သူ့ကို အရေးတယူ မရှိလှပေ။

"ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ အသက်ကို ချန်ထားပေးမယ် ဟုတ်စလား... ဟဲဟဲ၊ တကယ့်ကို ရင်းနှီးနေတဲ့ စကားလုံးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက 'တစ်ဆယ့်နှစ်နတ်ဆိုးလမင်း' (Twelve Demon Moons) ထဲက တစ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပဲလေ။ မင်းကို မြင်ရင် ဘယ်သူက မကြောက်ဘဲ နေမလဲ။ ငယ်ရွယ်စဉ်က မိုရီကီ မိဆုယို (Moriki Mitsuyo) သာဆိုရင် မင်းကို မြင်မြင်ချင်း ထွက်ပြေးဖို့ ရွေးချယ်မိမှာ သေချာတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ရဲဘော်ရဲဘက်တွေကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ အတ္တသမား၊ လုံးဝကို သေးသိမ်တဲ့ လူဖျံတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့လို့ပေါ့"

အဖိုးအို မိုရီကီသည် သူ၏ အစိမ်းရောင် နီချီရင်ဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် သူ၏ လက်ထဲမှ နီချီရင်ဓားကို ကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ အဖိုးအို မိုရီကီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် တင်းမာခက်ထန်သွားတော့သည်။

"မိုရီကီ မိဆုယိုဟာ သူခုတ်ပိုင်းခဲ့တဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး ထွက်ပြေးခဲ့တာ။

သူဟာ ဓားကို အနှစ်ငါးဆယ်ကျော် သွေးခဲ့ပေမယ့် ဓားဖျားမှာ စွဲထင်နေတဲ့ ကြောက်စိတ်ကိုတော့ ဘယ်တုန်းကမှ မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့... အဖိုးကြီး မိုရီကီ မိဆုယိုဟာ ထပ်ပြီး မပြေးချင်တော့ဘူး။

ဒီအဖိုးကြီးဟာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကိုပဲ ထပ်သတ်ချင်တော့တယ်!"

"ဒါဆိုရင်လည်း သေချင်လို့ပေါ့? အေး... မင်းဆန္ဒကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့!"

ရိုကူရိုသည် အဖိုးအို၏ စကားများကို ဆက်လက် နားထောင်ရန် အစီအစဉ် မရှိတော့ပေ။ သူသည် လက်ဝါးချင်း ပူးရိုက်လိုက်သည်။

"သွေးနတ်ဆိုးအတတ် - နဂါးပတ် လျှော်ကြိုးကွင်း!" (Blood Demon Art: Strangling Rope Snakes)

ရှုး...! ရှုး...!

စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည့် လျှော်ကြိုးမြွေနဂါးနှစ်ကောင်သည် အဖိုးအို မိုရီကီထံသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားသည်။ နောက်ကွယ်တွင် လဲကျနေသည့် ကာဝါချီမှာ ကူညီချင်သော်လည်း လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကိုမျှ လှုပ်ရှားရန် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။

ပြေးဝင်လာသည့် မြွေနဂါးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း အဖိုးအို မိုရီကီသည် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် နီချီရင်ဓားကို သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် မတ်မတ်ကိုင်ဆောင်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရာ သူ၏ ညှိုးရော်နေသည့် မျက်နှာထက်သို့ အသွေးအရောင် အနည်းငယ် ပြန်လည် ဝင်းပလာခဲ့သည်။ မမြင်နိုင်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူ၏ အိုမင်းရင့်ရော်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ခြောက်သွေ့နေသည့် ကြွက်သားများနှင့် သွေးကြောများကို ပြန်လည် နိုးထလာစေသည်။

"သစ်တောအသက်ရှူသွေးကြော၊ ပထမဦးဆုံးပုံစံ - သံအာရဇ္ဇံပင် ဓားချက်!" (Breath of the Forest, First Form: Iron Birch Slash)

တိုးညှင်းသည့် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အဖိုးအို မိုရီကီ၏ ရှေ့တွင် မတ်မတ်ကိုင်ထားသည့် နီချီရင်ဓားသည် ရုတ်တရက် အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းသွားသည်။

အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး ထိုဓားချက်မှာ ရိုးရှင်းလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်တည်နေသူ မည်သူမဆို မြင့်မားလှသည့် သံအာရဇ္ဇံတောအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး မိမိတို့အပေါ်သို့ မရှုမလှ ပြိုဆင်းလာသကဲ့သို့ အတားအဆီးမဲ့ ပြင်းထန်မှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဝုန်း...!!!

ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်လာသည့် လျှော်ကြိုးမြွေနဂါးများသည် မပျက်စီးနိုင်သည့် သံအာရဇ္ဇံသစ်သားနှင့် ရိုက်ခတ်မိကာ မရေမတွက်နိုင်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ဟည်းသွားတော့သည်။

ရိုကူရိုသည် မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းလွန်းသဖြင့် သူ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများကို ပြူးကျယ်လျက် ကြည့်နေမိသည်။

ဤအဖိုးကြီးက! သူ၏ တိုက်ကွက်ကို အမှန်တကယ် တားဆီးနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"အဖိုးကြီး ... နောက် ဘာလုပ်နိုင်ဦးမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့!"

ရိုကူရိုသည် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပူးကပ်ထားသည့် လက်ဝါးများကို ဘေးဘက်သို့ ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး လက်သည်းများကို ကုတ်ကတ်သည့် ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"သွေးနတ်ဆိုးအတတ် - မိုးကြိုးဝါး ကြယ်ကြွေတူ!" (Blood Demon Art: Scattered Meteor Hammers)

ဖျောက်...!

လျှော်ကြိုးမြွေနဂါးနှစ်ကောင်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါက်ကွဲသွားပြီး ပိုမိုသေးသွယ် ရှည်လျားသည့် လျှော်ကြိုးမျှင်ပေါင်းများစွာအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ထိုကြိုးများသည် မြေပြင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်သွားကြပြီး ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည့် အခါတွင်မူ ကြိုးတစ်ချောင်းစီ၏ ထိပ်ဖျားတွင် ဖရဲသီးခန့်ရှိသော ရေပုံးပုံစံ တူခေါင်းကြီးများ ရစ်ပတ်ပါရှိလာခဲ့သည်။ ရိုကူရိုက လက်ချောင်းများကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်ကြွေတူကြီးများသည် အဖိုးအို မိုရီကီထံသို့ မိုးရွာသကဲ့သို့ သက်ဆင်းသွားတော့သည်။

ဘုန်း...!!

ကြယ်ကြွေတူများ ရိုက်ခတ်မိတိုင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသည့် ကျင်းကြီးများ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ ထိုအရှိန်အဟုန်မှာ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်ဘဲ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ ထိမှန်ပါက အကျိုးဆက်ကို တွေးဝံ့စရာပင် မရှိပေ။

အဖိုးအို မိုရီကီသည် ဤအရာများကို တားဆီးရန် သူ၏ နီချီရင်ဓားကို အသုံးပြုရလောက်အောင် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ လျှော်ကြိုးများသည် ကြယ်ကြွေတူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် စွမ်းအားများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ရွေ့လျားမှု အရှိန်မှာမူ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ အဖိုးအို မိုရီကီသည် တူအလက်ပေါင်း တစ်ဆယ်ကျော်ကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ကြယ်ကြွေတူများကို ရှောင်တိမ်းရင်း အဖိုးအို မိုရီကီသည် ရိုကူရိုနှင့် မိမိကြားရှိ အကွာအဝေးကို အဆက်မပြတ် ကျဉ်းမြောင်းအောင် ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ နတ်ဆိုး၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်သရွေ့ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဘေးဘက်သို့ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လိမ့်လိုက်ပြီး အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ရိုကူရို၏ ဘယ်ဘက် ရှေ့တည့်တည့်သို့ လျှောတိုက် ဝင်ရောက်သွားသည်။ ရိုကူရိုမှာမူ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေခြင်းကြောင့်လော သို့မဟုတ် လုံးဝကို မိုက်မဲနေခြင်းကြောင့်လော မသိရသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအရာသည် အဖိုးအို မိုရီကီအတွက် အခွင့်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အစိမ်းရောင် နီချီရင်ဓားသည် ရိုကူရို၏ လည်ပင်းကို တည့်တည့်မတ်မတ် ပစ်မှတ်ထားကာ အလျားလိုက် ချက်ချင်း ဖြတ်ခုတ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ရိုကူရိုသည် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ဓားသွားသည် သူ၏ လည်ပင်းသို့ မရောက်ရှိမီ စက္ကန့်ပိုင်းအလိုတွင် လက်ဝါးချင်း ပြန်လည် ပူးကပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘေးတွင် မြောနေသည့် သစ်သားစက်သွားဂီယာများသည် မီးပွားများပင် ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်သွားတော့သည်။

"သွေးနတ်ဆိုးအတတ် - နတ်ဆိုးပတ် လျှော်ကြိုးကွင်း!" (Blood Demon Art: Strangling Demon Ropes)

ရှုး...!

သေးသွယ်သည့် လျှော်ကြိုးခြောက်ချောင်းသည် မြေပြင်မှ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖိုးအို မိုရီကီထံသို့ လမ်းကြောင်း ခြောက်ခုမှ ပြေးဝင်လာကာ သူ၏ ဆုတ်ခွာမည့် လမ်းကြောင်းအားလုံးကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

နီချီရင်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် အဖိုးအို မိုရီကီ၏ ညှိုးရော်နေသည့် လက်ဝါးများသည် ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။

သူသည် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေလိုက်ရာ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်စွန်းများမှ မြင်သာလုနီးပါးဖြစ်သည့် အသက်ရှူငွေ့ ပူပူနွေးနွေးများ အငွေ့ပျံထွက်လာခဲ့သည်။

"သစ်တောအသက်ရှူသွေးကြော၊ စတုတ္ထမြောက်ပုံစံ - ကသစ်ပန်း ကကွက်!" (Breath of the Forest: Fourth Form - Dandelion Dance)

စကားလုံးများပင် မဆုံးသေးမီ အဖိုးအို မိုရီကီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထို့နောက် ရိုကူရိုကို အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားစေသည်မှာ အဖိုးအို မိုရီကီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်တက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လျှော်ကြိုးများ သူ့ကို ထိမှန်တော့မည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင် လွင့်ပါးသွားသည့် ကသစ်ပန်းပွင့်လေးများကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ ရှောင်တိမ်းသွားပြီး လေထဲတွင် အမှန်တကယ် ကပြနေသကဲ့သို့ ပုံရိပ်ယောင်များကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

"နန်နိ (ဘာလဲဟ) ?!"

ရိုကူရိုတစ်ယောက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည့် ထိုခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တောက်ပလှသည့် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ရိုကူရိုသည် ထိုနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက် ရပ်တည်မနေနိုင်တော့ဘဲ ဘေးဘက်သို့ ကမန်းကတန်း လိမ့်ရှောင်လိုက်ရသဖြင့် အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည့် ဓားချက်ကို သီသီလေးသာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့တော့သည်။