အခန်း (၇) - ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော စမ်းသပ်မှု
နောက်တစ်နေ့
တစ်ညလုံး ဆေးအုံထားပြီးနောက် ရှောင်ပိုင်၏ ပြည်တည်နေသော ခြေထောက်ဒဏ်ရာမှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အနာဖေးတက်လာခဲ့သည်။
မနက်စောစောစီးစီးပင် ဟိုဟိုဒီဒီ ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဆရာ ယူရိုကိုဒါကီ။"
ဖုန်းယုက ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"အင်း"
ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။
"ဆရာ ယူရိုကိုဒါကီ... စမ်းသပ်မှုက အခုပဲ စတင်တော့မှာလား။" ဖုန်းယုက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေသော ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဒီည မိုးချုပ်သွားရင် မင်း သိရမှာပါ။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ အိမ်ထဲပြန်ဝင်ကာ အစားအသောက်များ စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။
ဖုန်းယု အနည်းငယ် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ မိုးချုပ်ပြီးမှ သူ့ကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ မိုးမလင်းခင် တောင်အောက်သို့ ပြန်ဆင်းခိုင်းမည်ကို သူ သိနေသောကြောင့်ပင်။ သို့သော်လည်း ဤတောင်အောက်ဆင်းသည့် လမ်းမှာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ထောင်ချောက်များစွာ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ အရင်ဘဝက အန်နီမဲ (Anime) ကြည့်စဉ်က တန်ဂျီရို (Tanjiro) ကို သူ မြင်ဖူးသည်။ တန်ဂျီရိုသည် ထောင်ချောက်များကို ရှောင်ရှားရန် သူ၏ အာရုံခံစားမှုကောင်းသော နှာခေါင်းကို အားကိုးခဲ့ရသော်လည်း ဒဏ်ရာများ ရခဲ့သေးသည်။ ဤစမ်းသပ်မှုက မည်မျှခက်ခဲမည်ကို တွေးကြည့်၍ ရနိုင်ပေသည်။
"ဖြစ်လာသမျှတော့ ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ။ ဒီလမ်းကို ရွေးချယ်ပြီးမှတော့ သွားကြိတ်ပြီး ဆက်သွားရမှာပေါ့။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ဓားဝှေ့ယမ်းတာကိုပဲ လေ့ကျင့်လိုက်ပါဦးမယ်။ နည်းနည်းလောက် စုဆောင်းပြီး စနစ် ကို အရင် ဖွင့်ကြည့်ရမယ်။ စနစ်ပွင့်လာတဲ့အခါ မျှော်လင့်မထားတဲ့ အံ့သြစရာတွေ ရှိလာနိုင်တယ်လို့ ငါ့စိတ်ထဲ ထင်နေတယ်..."
ထို့ကြောင့် ဖုန်းယုသည် သူ၏ သစ်သားဓားကို ကောက်ကိုင်ကာ စတင် လွှဲယမ်းလေ့ကျင့်တော့သည်။
"ဟေး... ဟား..."
"ဟေး... ဟား..."
အခန်းထဲတွင်မူ ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီသည် ဖုန်းယု ဓားဝှေ့ယမ်းနေသည်ကို နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။
"ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို တမူထူးခြားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."
တိုမီအိုကာ ဂီယူထံမှ ပေးပို့လာသော စာ၏ အကြောင်းအရာကို သူ ပြန်လည်တွေးတောနေမိသည်။
လေးစားအပ်ပါသော ဆရာ ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီ
မိစ္ဆာသတ်ဓားသမား တစ်ယောက်ဖြစ်ချင်နေတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ဆရာ့ဆီ သွားဖို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူက သာမန်လက်နက်တွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေကို တိုက်ခိုက်ရဲတဲ့အထိ သတ္တိရှိပါတယ်။ မိစ္ဆာတွေကို အလွယ်တကူ သတ်လို့မရမှန်းသိတော့ ခြေလက်တွေကို ဖြတ်တောက်ပြီး ကြိုးတုပ်ထားဖို့တောင် သူ သိနေပါတယ်။ သူ့မိသားစုက မိစ္ဆာတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒဏ်ရာတွေရခဲ့ပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပြန်လည်သက်သာလာမှုနှုန်းက ပုံမှန်မဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာ အရင်ကပြောဖူးတဲ့ ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောဖွဲ့စည်းပုံကြောင့်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိမိပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဒီလူငယ်လေးမှာ ဓားကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း အခြေခံလည်း ရှိနေပါတယ်။ သူ အတားအဆီးတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အမွေဆက်ခံနိုင်ကောင်းပါရဲ့။ သူ့ကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ ဒါက ဆရာ့အတွက် ဘယ်လောက်ခက်ခဲမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဆရာ နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရင်း ကျေးဇူးတင်လျက်ပါ။ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ပါ။
တိုမီအိုကာ ဂီယူ
နေဝင်တော့မည်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီက ဖုန်းယုကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် "ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့..." ဟု ပြောလိုက်သည်။
နေရောင်က လျင်မြန်စွာ ကွယ်ပျောက်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆာဂီရိတောင်က ၎င်းကို အဘယ်ကြောင့် ဆာဂီရိတောင် ဟု ခေါ်ဆိုရကြောင်း စတင်ပြသလာတော့သည်။
တောင်တန်းတစ်ခုလုံးတွင် မြူခိုးထူများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တောင်ပေါ်သို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်လေလေ လေထုက ပါးလွှာလေလေ ဖြစ်လာသည်။
ဖုန်းယု၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ရှိသော်ငြားလည်း အသက်ရှူရ အနည်းငယ် ခက်ခဲလာသည်ကို ခံစားလာရသည်။
ဖုန်းယုက ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီနောက်မှ ကပ်၍လိုက်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လမ်းကြောင်းကို သေချာစွာ မှတ်သားထားလိုက်သည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ ဖုန်းယု၏ ဤခန္ဓာကိုယ် မှတ်ဉာဏ်က အထူးကောင်းမွန်နေပုံရပြီး၊ သူ ယခုလေးတင် ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော လမ်းကြောင်းကို စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေခြင်းဖြစ်သည်။
"ဒါလည်း စနစ် ရဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးမှုများ ဖြစ်မလား..." ဟု ဖုန်းယု တွေးလိုက်သည်။
မကြာမီ ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီ ရပ်တန့်သွားပြီး ဖုန်းယုဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကနေ တောင်ခြေက အိမ်ကို ပြန်သွား။ ငါ မိုးလင်းတဲ့အထိ မင်းကို စောင့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မိုးမလင်းခင် သစ်သားအိမ်ကို ပြန်ရောက်အောင်လာ။ ဒါဆိုရင်တော့ စမ်းသပ်မှု အောင်မြင်လိမ့်မယ်..."
ဖုန်းယုက တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်မေးချင်သေးသော်လည်း၊ ရုတ်တရက် မြူခိုးအုပ်ကြီးတစ်ခု သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီ၏ ပုံရိပ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
"ဟေး... သူ လျှောက်သွားတာ တကယ့်ကို မြန်တာပဲ။ ပြီးတော့ ဒါက အရင်ဘဝက အန်နီမဲ ကြည့်တုန်းက တန်ဂျီရိုကို သူပြောခဲ့တဲ့စကားတွေနဲ့ တစ်ထပ်တည်းပဲ..."
"ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တန်ဂျီရိုလို အာရုံခံစားမှုကောင်းတဲ့ နှာခေါင်းမှ မရှိတာ..."
ဖုန်းယု တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ လမ်းကိုပင် မမြင်ရလောက်အောင် ထူထပ်နေသော မြူခိုးများကို ကြည့်ရင်း သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ လမ်းကြောင်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာလေသည်။
"အခု ငါ့မှာ လမ်းကြောင်းရှိပြီဆိုတော့ ထောင်ချောက်တွေကို ရှောင်ဖို့ပဲ လိုတော့တယ်။"
"ဒါက ငါ့ရဲ့ အာရုံခံစားမှုနဲ့ မြန်ဆန်မှုကို တကယ် စမ်းသပ်တာပဲ..."
…
သစ်သားအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဥရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီက ရှောင်ပိုင်ကို ဆေးအသစ် ပြောင်းပေးနေသည်။
ရှောင်ပိုင်က တိုးတိုးလေး အသံပြုလိုက်သည်။
ဥရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီက ရှောင်ပိုင်၏ အမွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူ အခု ပြန်လာနေပြီ။ မိုးမလင်းခင် ဒီကို ပြန်မရောက်လာရင်၊ သူ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ဒါက သူ့အတွက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ။"
ရှောင်ပိုင်က ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားလည်ပုံမရဘဲ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေလေသည်။
သို့သော် ဖုန်းယုဘက်တွင်တော့ အခြေအနေက အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ တွင်းနက်ကြီးထဲ ကျသွားတတ်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ သစ်တုံးကြီးဖြင့် အထုခံရကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဝါးလုံးဖြင့် အရိုက်ခံရလေသည်။
သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်သတ်ကာ ဖုန်အလိမ်းလိမ်း ကပ်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာတွင်လည်း ပွန်းပဲ့ရာ အသစ်များနှင့် သွေးများ စွန်းထင်းနေသည်။
သူ၏ ဦးခေါင်း၊ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် ဒဏ်ရာကြီးငယ် အသွယ်သွယ် ရနေလေပြီ။
"မဖြစ်ဘူး၊ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် မိုးလင်းတဲ့အထိ တောင်အောက်ကို ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတော့ သေချာပေါက် ဒဏ်ရာတွေ ဗရပွနဲ့ ဖြစ်တော့မှာပဲ..."
"စိတ်လျှော့! ငါ စိတ်အေးအေးထားမှ ရမယ်..."
"ဟူး... ဟား..."
ဖုန်းယု ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ ပါးလွှာနေသော လေကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ တိုးပွားလာသော ဒေါသစိတ်များကို တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားစေသည်။
သူ၏ အသက်ရှူသံနှင့်အတူ ရင်ဘတ်အနိမ့်အမြင့် ဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ဖုန်းယုတစ်ယောက် မှော်ဆန်သော နယ်ပယ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးလှည့်ပတ်မှု မြန်ဆန်လာပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းလည်း မြန်လာသည်။
"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ တစ်ဟုန်ထိုး စီးဆင်းလာတဲ့ ဒီခွန်အားတွေက ဘာတွေလဲ..."
သံသယဝင်သွားသဖြင့် အသက်ရှူနှုန်း ပြတ်တောက်သွားရာ ထိုခွန်အားများလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
"မဟုတ်သေးဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ အများကြီး မှားနေပြီ။ ဒါက အသက်ရှူခြင်းကနေ ရလာတဲ့ စွမ်းအားလား။ ငါ မရည်ရွယ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာသော အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားတာလား။"
ဖုန်းယု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
"ဒါက ငါ ဒီစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်နိုင်တယ်..."
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ ယခုလေးတင် ရှူရှိုက်ခဲ့သည့် အသက်ရှူပုံကို အမြန် ပြန်လည်လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ ပထမအကြိမ် အတွေ့အကြုံရှိထားသဖြင့်၊ ဒုတိယအကြိမ်တွင် ထိုအခြေအနေသို့ ပို၍လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်မှာ သိသာလှသည်။
"ဟူး... ဟား..."
"ဟူး... ဟား..."
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖုန်းယု၏ ခေါင်းထဲ၌ ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသော အသံမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်ရှူသံနှင့် နှလုံးခုန်သံများသာ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် စတင်လိုက်သည်။
ဖုန်းယု အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားရာ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အရင်ကထက် နှစ်ဆပိုမြန်နေပြီး၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြုတ်ကျလာသော ထောင်ချောက်များကို အလွတ်ရုန်း ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ဖုန်းယုသည် အလွန်မြန်ဆန်သော ထောင်ချောက်အချို့ကိုမူ မရှောင်နိုင်ဘဲ အငိုက်မိသွားခဲ့သေးသည်။
…
ထိုညက ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီနှင့် ရှောင်ပိုင်တို့ အိပ်မပျော်ကြဘဲ၊ သစ်သားအိမ်၏ တံခါးကို ထိုကောင်လေး လာဖွင့်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ၊ ဖုန်းယု လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့သည်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အရိုးများပင် ပြုတ်ထွက်တော့မလို သူ ခံစားနေရသည်။
သို့သော် မြူခိုးထူများကြားမှ ထွက်ပေါ်နေသော မှိန်ဖျော့ဖျော့ အနီရောင်အလင်းတန်းလေးက ဖုန်းယုကို ထောက်ပံ့ပေးထားသည့် တစ်ခုတည်းသော ယုံကြည်ချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
"ရောက်တော့မယ်... ရောက်တော့မယ်..."
သွားကြိတ်ကာ ဖုန်းယု သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ခွန်အားများကို သုံး၍ သစ်သားအိမ်၏ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"ဆရာ ယူရိုကိုဒါကီ... ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ..."
ထို့နောက် သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဝေးဆီမှ အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ နေထွက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဘဝသစ်တစ်ခုကို ကြိုတင်နိမိတ်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိလေတော့သည်။