အခန်း (၆) - တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိခြင်း

"ဟူး~"

"ရာသီဥတုက တကယ်ကို အေးစက်နေတာပဲ။ ဆာမာဂီရိတောင်ကို ရောက်ဖို့ အချိန်ဘယ်လောက်တောင် ယူရဦးမလဲ မသိဘူး။ ရှေ့မှာ ရွာတစ်ရွာရှိတဲ့ပုံပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပြီး လမ်းမေးမှ ရမယ်..."

ယခုရာသီမှာ ဆောင်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် နှင်းပွင့်ငယ်များ လွင့်မျောနေဆဲဖြစ်ကာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နှင်းများဖြင့် ဖြူဖွေးနေသည်။

ဖုန်းယု ခရီးနှင်လာခဲ့သည်မှာ ငါးရက်တိုင်တိုင် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မြေပုံမပါသောကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက် လူမေးကာ ဤနေရာအထိ ရောက်လာခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

"အဘိုး... ဆာမာဂီရိတောင်ကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာများ သိပါသလားဗျ။"

ဖုန်းယုက အိမ်တစ်လုံးရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး ဆေးလိပ်သောက်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်မှာပဲလေ။ ဟိုးက တောင်ကို မြင်တယ်မလား။"

အဘိုးအိုက ပြောရင်းဆိုရင်း ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ လူငယ်လေး၊ မင်းက ဆာမာဂီရိတောင်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ သွားမှာလဲ။"

အဘိုးအိုက မေးလိုက်သည်။ ယခုလို ဆောင်းတွင်းကာလတွင် အပြင်ထွက် သွားလာသူ အလွန်နည်းပါးသည် မဟုတ်ပါလား။

"အဘိုး... ဆာမာဂီရိတောင်မှာ ကျွန်တော့်ဆွေမျိုးတွေ ရှိလို့ပါ။ ဆွေမျိုးတွေဆီ လာနေတာပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော် ခရီးဆက်လိုက်ပါဦးမယ်၊ မဟုတ်ရင် မိုးချုပ်သွားလိမ့်မယ်။"

"အေးအေး ကောင်လေး၊ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားဦး။"

အဘိုးအိုကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဖုန်းယု အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်လာခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ခရီးစဉ်ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ပြင် ခရီးသွားနေရသဖြင့် သူ နေ့စဉ် ဓားဝှေ့ယမ်းလေ့ကျင့်ခြင်းကိုပင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီ (Urokodaki Sakonji) ကို ရှာတွေ့ရန် စောင့်ဆိုင်းရမည်ဆိုသည်မှာ ရှေ့လျှောက် ဖြတ်သန်းရမည့် နေ့ရက်များက လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်...

အချိန်များ တစ်ရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဖုန်းယု၏ ခြေလှမ်းများက နှင်းပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခြေရာများကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော နှင်းများက ပို၍ပို၍သည်းထန်လာရာ တောင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ ဖုန်းယုအတွက် ပို၍ခက်ခဲလာစေသည်။

"ရာသီဥတုက တကယ်ကို အချိန်မရွေး ပြောင်းလဲသွားနိုင်တာပဲ။ ခီရီဆာဆာတောင် (Kiri Sasa Mountain) က ဒီနားလေးတင် ရှိတော့မှာပါ... ဟုတ်လောက်ပါတယ်။"

ဖုန်းယု ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ခဏလောက် ထိုင်နားပြီး တစ်ခုခုစားဦးမှပါ။ နှင်းတွေနည်းနည်း ပါးသွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ခရီးဆက်တော့မယ်။"

ထို့နောက် ဖုန်းယုက လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို ရှာ၍ ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် အထုပ်အပိုးများကို ချကာ ရိက္ခာခြောက်များကို ထုတ်စားလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်

"အီ... အီ..."

ထူးဆန်းသော အသံတစ်သံက ဖုန်းယု၏ ကျောဘက်မှနေ၍ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

"ဟင်? ဘာလဲဟ..."

ဖုန်းယု လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော မြေခွေးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုမြေခွေးလေးမှာ ဒဏ်ရာရနေပုံပေါက်သည်။

၎င်း၏ ခြေထောက်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ညှပ်ထားပြီး ဖြူဖွေးနေသော အမွေးအမျှင်များထက်တွင် သွေးရောင်များ ရဲရဲနီနေလေသည်။

"ဒီနားတဝိုက်က မုဆိုးတွေ ထောင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက် ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဒီ နှင်းမြေခွေးလေးကို... ကယ်လိုက်ရမလား..."

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါတို့အချင်းချင်း ဆုံတွေ့ခွင့်ရတာ ကံကြမ္မာရဲ့ ကရုဏာကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်။ ဒါ ငါတို့ရဲ့ ရေစက်ပဲ။"

ဖုန်းယု မတ်တတ်ရပ်ကာ နှင်းမြေခွေးလေးကို ထောင်ချောက်ထဲမှ ဖြုတ်ပေးရန် သွားလိုက်သည်။ သို့သော် နှင်းမြေခွေးလေးက ဖုန်းယု သူ့ကို လာကယ်နေမှန်း မသိသောကြောင့် သတိကြီးစွာဖြင့် အသံပြု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤနှင်းမြေခွေးလေး ထောင်ချောက်မိနေသည်မှာ ဘယ်လောက်ကြာပြီမှန်း မသိရဘဲ၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဟိန်းဟောက်ရန်ပင် အားအင်မရှိတော့ချေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းကို ကယ်ဖို့ ငါလာခဲ့တာပါ။"

ဖုန်းယုက နှင်းမြေခွေးလေး သူ့ကို ရန်မူလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ အထုပ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ထုတ်ကာ အဝတ်အိတ်ဖြင့် မြေခွေးလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပတ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထောင်ချောက်ကို အမြန်ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။ နှင်းမြေခွေးလေးက အစပိုင်းတွင် ရုန်းကန်နေသော်လည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားသည်။ ဖုန်းယုက သူ့အပေါ် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးဆိုတာကို ခံစားသိရှိသွားလို့ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။

"ကဲ... သွားတော့။ နောက်တစ်ခါ ဒီလို ထောင်ချောက်မျိုးထဲ ထပ်မမိစေနဲ့ဦး။"

ထောင်ချောက်ကို ဖြုတ်ပေးပြီးနောက် ဖုန်းယုက နှင်းမြေခွေးလေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် နှင်းမြေခွေးလေး၏ အပြုအမူက အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ ခေါင်းလေးစောင်းကာ ဖုန်းယုကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ဖုန်းယုက ငြိမ်သက်နေသော နှင်းမြေခွေးလေးကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းလေးက... ခုနကတော့ အသေအလဲ ရုန်းကန်နေပြီး၊ အခု ထောင်ချောက်ထဲကနေ လွတ်အောင် ကယ်ပေးလိုက်တော့ မသွားတော့ဘူးပေါ့လေ။"

"မင်းမသွားဘူးဆိုရင်လည်း ငါသွားတော့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် နှင်းမြေခွေးလေးကို ပတ်ထားသော သူ၏ အဝတ်အိတ်ကို ပြန်ယူရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် နှင်းမြေခွေးလေးက အိတ်ကို ကိုက်ထားပြီး "အီ... အီ... အီ..." ဟု အသံပြုလေသည်။

ထို့နောက် ဖုန်းယု၏ လက်ကို မှီတွယ်လာသည်။

လက်ပေါ်ရှိ နှင်းမြေခွေးလေး၏ နူးညံ့သော အမွေးအမျှင်လေးများကို ထိတွေ့ခံစားရင်း၊ ဖုန်းယုတစ်ယောက် သူ၏ အရင်ဘဝက ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကို ပွတ်သပ်ပေးရသည့် ခံစားချက်ကို ပြန်လည်သတိရသွားသည်။

"မင်း ငါ့ကို မသွားစေချင်ဘူးလား။"

ဖုန်းယုက နှင်းမြေခွေးလေးကို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားမှ ရမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါလုပ်စရာရှိတဲ့ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်..."

"မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့မလား။ မင်းမှာ မိသားစုလည်း မရှိဘူး၊ အခုလည်း ဒဏ်ရာရနေတယ်ဆိုတော့... ဒဏ်ရာသက်သာသွားရင် မင်းသွားချင်တဲ့အချိန် သွားလို့ရပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲ... သေးသေးကွေးကွေးလေး၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ချင်လား။"

နှင်းမြေခွေးလေး - "ဟင့်?"

နောက်ဆုံးတွင်တော့ နှင်းမြေခွေးလေး သဘောတူသည်ဖြစ်စေ၊ မတူသည်ဖြစ်စေ ဖုန်းယုက မြေခွေးလေးကို ကောက်ချီလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ နှင်းမြေခွေးလေးကို သူ၏ အထုပ်ထဲတွင် ဝင်ပုန်းနေစေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ အထုပ်ထဲတွင် နှင်းမြေခွေးတစ်ကောင် တိုးလာသော်လည်း ဖုန်းယုအတွက် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတော့ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

"ငါ မင်းကို နာမည်တစ်ခု ပေးမယ်။ အခုကစပြီး မင်းကို ရှောင်ပိုင် လို့ ခေါ်မယ်..."

နှင်းမြေခွေးလေး - "ဟင့်?"

"ဟားဟားဟား... သဘောတူတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်တော့မယ် ရှောင်ပိုင်ရေ။"

...

လူတစ်ယောက်နှင့် မြေခွေးတစ်ကောင် ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

နေမင်းကြီး တဖြည်းဖြည်း ဝင်သွားပြီး အလင်းရောင်မှာ ပို၍ပို၍ မှောင်မိုက်လာသည်။ သို့သော် ခရီးဆက်နေသော ဖုန်းယုမှာ မီးရောင်လင်းလက်နေသော သစ်သားအိမ်တစ်လုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သစ်သားအိမ်ရှေ့တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေပုံပေါ်သည်...

"ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီ များလား။"

ဖုန်းယု အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

သူ ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လှမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ အမြင်အာရုံက ပိုမိုရှင်းလင်းလာပြီး တန်ဂူ (Tengu) မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အမ်း... မင်္ဂလာပါ၊ ဆရာ ယူရိုကိုဒါကီ... ကျွန်တော်က နာကာဂါဝါ ဖုန်းယု ပါ။ လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဆရာ့ဆီ လာဖို့ ပြောလိုက်လို့ပါ။"

ထိုသို့ပြောရင်း သူ၏အထုပ်ထဲမှ တိုမီအိုကာ ဂီယူး ပေးလိုက်သော အပြာရောင်စာအိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အင်း... အကြောင်းစုံကို ငါသိပြီးပါပြီ။ နာကာဂါဝါ ဖုန်းယု... သဘောကောင်းတဲ့ လူငယ်လေး၊ ငါ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်လာဖို့ မင်း တကယ် သေချာပြီလား။"

ဥရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီက ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပါတယ်ဗျ။"

ဖုန်းယုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကိုတော့ အောင်မြင်အောင် ဖြတ်ကျော်ရလိမ့်မယ်။ ဒီညတော့ သေချာ အနားယူလိုက်ပါဦး။"

သူ သစ်သားအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ဖုန်းယုလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်ဝင်သွားပြီး အိမ်ထဲရောက်ရောက်ချင်း နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီက ဖုန်းယုကို နွေးထွေးသော ဟင်းရည်တစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်ရာ ဖုန်းယုလည်း အားမနာနိုင်တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပြီးခဲ့သည့်ရက်များက ရိက္ခာခြောက်များကိုသာ စားသောက်နေခဲ့ရပြီး ယခုလို ပူပူနွေးနွေး ဟင်းရည်တစ်ငုံ သောက်ရခြင်းက သူ့အတွက် အလွန်ရှားပါးသော အခွင့်အရေး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ထိုအချိန်တွင် နှင်းမြေခွေးလေးကလည်း ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး ဖုန်းယု၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လာသည်။

"ငါ မင်းကိုတောင် မေ့နေတော့မလို့။ ဆရာ ယူရိုကိုဒါကီ၊ ဒါက ရှောင်ပိုင် ပါ..."

ဖုန်းယုက သူနှင့် ရှောင်ပိုင်တို့အကြောင်းကို ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီအား ပြောပြလိုက်သည်။

ဥရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီက စကားများများစားစား မဆိုဘဲ လှည့်ကာ ဆေးဘက်ဝင်အပင်အချို့ကို ယူထုတ်ပြီး အခြားအိုးတစ်လုံးထဲထည့်၍ ပြုတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီက ဒဏ်ရာရနေသော နှင်းမြေခွေးလေးကို ဆေးရွက်များအုပ်ကာ ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်သည်။

ထိုညက ဖုန်းယုတစ်ယောက် နှင်းမြေခွေးလေးကို ပိုက်ထွေးရင်း နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျသွားလေသည်။

သို့သော် ဖုန်းယု မသိခဲ့သည်က ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီသည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း မည်သည့်အရာများကို တွေးတောနေခဲ့သည်ကိုပင်။

ဖုန်းယု၏ ကျောဘက်တွင် လူရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာသယောင် ရှိနေလေသည်...