အခန်း ၄၆ - ဒီလောက်ကြီး မပင်ပန်းပါစေနဲ့

ဖုန်းယုသည် အောက်လမင်းနတ်ဆိုး မူကာဂိုအား သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် မူကာဂို အစောပိုင်းက သတ်ဖြတ်ထားခဲ့သော အလောင်းဆီသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

မီးခိုးရောင်အဝတ်အစား၏ ကျောဘက်တွင် ရိုက်နှိပ်ထားသော 'သုတ်သင်ခြင်း' ဟူသည့် စာလုံးကြီးအရ သူသည် မည်သည့်အဆင့်ဖြစ်ကြောင်း မသိရသော်လည်း နတ်ဆိုးသတ်သမားတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

"ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူပါတော့..."

ဖုန်းယု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိပေ။ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက သေဆုံးခြင်းဟူသည်မှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် နတ်ဆိုးသတ်သမားတပ်ဖွဲ့ဝင်၏ ရုပ်အလောင်းကို ဖုန်းယုက မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ပေးခဲ့ပြီး အနည်းငယ် မို့မောက်နေသော မြေစာပုံရှေ့တွင် စာတမ်းထွင်းထုထားသည့် ကျောက်တိုင်တစ်ခုကို စိုက်ထူပေးခဲ့သည်။

"အမည်မသိ နတ်ဆိုးသတ်သမားတပ်ဖွဲ့ဝင် ဤနေရာတွင် အနားယူနေသည်"

ထိုအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ဖုန်းယုသည် သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ အရက်တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ဂူရှေ့တွင် တစ်ဝက်ခန့် လောင်းချပေးလိုက်သည်။

"ဒီအရက်ကို ဘီယာလို့ ခေါ်တယ်၊ မင်း ဒါကို ပိုပြီး မြည်းစမ်းကြည့်သင့်တယ်!"

"အော်၊ ဟုတ်သားပဲ၊ မြေပဲတွေလည်း ပါသေးတယ်!"

ဘီယာသောက်ရင်း မြေပဲများကို စားရင်း ဖုန်းယု၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ညီအစ်ကို၊ ကောင်းသောခရီး ဖြစ်ပါစေ!"

ထို့နောက် ဖုန်းယုသည် ရှောင်ဟေးကို စီးနင်းကာ တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

...

"ဘုန်း!"

ရဲတိုက်ဟောင်းကြီးထဲမှ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဇိမ်ခံ မှူးမတ်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော သေသပ်ကျော့ရှင်းသည့် အမျိုးသားက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အမှိုက်ကောင်တွေ၊ မင်းတို့အားလုံး အမှိုက်ကောင်တွေပဲ! ငါ မင်းတို့ကို သွေးတွေ အများကြီး ပေးထားရက်နဲ့ တစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူး အောက်လမင်းနတ်ဆိုး နှစ်ကောင် အသတ်ခံလိုက်ရတယ်!"

"မင်းတို့အားလုံး အမှိုက်ကောင်တွေချည်းပဲ!"

"မြေခွေး၊ အဲဒီ ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ မြေခွေး!"

ထိုသေသပ်လှပသော အမျိုးသားမှာ ကီဘူဆုဂျီ မူဇန် ပင်ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် သူသည် အဝတ်အစားများဖြင့် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် နေထိုင်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

မူကာဂို မသေဆုံးမီ ပေးပို့ခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်မှာ မြေခွေးမျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားသည့် ဖုန်းယု၏ ပုံရိပ်ပင်ဖြစ်သည်။

"အဲဒီဓားကို ငါ အရင်က မမြင်ဖူးဘူး၊ မျက်နှာဖုံးကိုလည်း မမြင်ဖူးဘူး။ အဲဒါက အထူးစွမ်းရည်တစ်ခု ရှိနေပုံရတယ်... မူကာဂိုရဲ့ မှတ်ဉာဏ်အရ အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာဖုံးက ဝိညာဉ်တွေကို ဆွဲယူနိုင်တဲ့ အစွမ်းသက်ရောက်မှု ရှိနေပုံပဲ..."

"ပြီးတော့ အဲဒီဓား၊ တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလို ငါ ခံစားနေရတယ်..."

...

အခြားတစ်ဖက်တွင် ဖုန်းယုသည် ယခုအချိန်၌ ရှောင်ဟေး၏ ကျောပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ တကယ်ကို အနားယူနေလေပြီ။

သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းကလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။

"ဓားဝှေ့ယမ်းခြင်းအမှတ် နှစ်သန်းကျော်ပြီ... အလင်းအသက်ရှူခြင်းကို ငါ တွက်ချက်ဖော်ထုတ်သင့်သလား...?"

"ရေအသက်ရှူခြင်းကို တွက်ချက်ဖော်ထုတ်ခဲ့တဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကို အခြေခံရရင် အလင်းအသက်ရှူခြင်းကလည်း တန်ဖိုးတူလောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ အခုလေးတင် ဓားဝှေ့ယမ်းခြင်းအမှတ် နှစ်သန်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာထားရတာ၊ ချက်ချင်း ပြန်သုံးပစ်လိုက်သင့်သလား...?"

ဖုန်းယုသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အလင်းအသက်ရှူခြင်းအား တွက်ချက်ဖော်ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒင်... လိုအပ်ချက်များ မပြည့်စုံပါ၊ ဤအရာအား တွက်ချက်ဖော်ထုတ်၍ မရနိုင်ပါ!"

"ကျရှုံးသွားတာလား? လိုအပ်ချက်တွေ မပြည့်စုံဘူး?"

ဖုန်းယုက စနစ်၏ အသိပေးချက်ကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက အလင်းအသက်ရှူခြင်းက သူ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို မရောက်သေးဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား? ဒါမှမဟုတ် မပြည့်စုံတဲ့ လိုအပ်ချက်တွေက ဘာတွေများလဲ?"

သို့သော် စနစ်ကတော့ ဖုန်းယုအပေါ် အေးစက်စွာဖြင့် မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။

များစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖုန်းယုက ဆက်မတွေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ လှည့်ကွက်တစ်ခုအတွက် စနစ်ကို မှီခို၍မရနိုင်လျှင် သူကိုယ်တိုင် နားလည်သဘောပေါက်အောင်လုပ်ပြီး ဖန်တီးယူရန်သာ ရှိတော့သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ အရင်အိပ်လိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။ လှေက တံတားထိပ်ရောက်ရင် သူ့ဟာသူ တည့်သွားမှာပါပဲ။ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ပါစေတော့။"

ညအချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ရှောင်ဟေးကလည်း မိုးမလင်းမီတွင် ဖုန်းယုအား လိပ်ပြာစံအိမ်သို့ အောင်မြင်စွာ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

"ကက်... ကက်...သခင်ဖုန်းယု၊ ကျွန်တော် ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်ပါဦးမယ်။"

ရှောင်ဟေးက လေးစားစွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် အထူးအရိုအသေပေးခြင်းကိုပင် ပြုလုပ်သွားသေးသည်။

"ရှောင်ဟေး၊ ဒီထူးဆန်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို မင်း ဘယ်ကနေ သင်လာတာလဲ?"

ဖုန်းယုက မေးလိုက်သည်။

"ကက်... ကက်... သခင်၊ သခင်တို့ လူသားတွေဆီကနေ ကျွန်တော် သင်ယူခဲ့တာပါ။ အားလုံးက ဒါဟာ တခြားသူတွေကို လေးစားမှုပြသတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလို့ ပြောကြတယ်လေ..."

ရှောင်ဟေးက စကားများစွာ ပြောနေလေသည်။

"နောက်နောင် ဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့အရာတွေကို လျှောက်မသင်နဲ့တော့။ မင်းပုံစံအတိုင်းပဲ နေပါ။"

ဖုန်းယုက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ကက်... ကက်... ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်၊ သခင် သဘောကျမယ်ထင်လို့... ကက်... ကက်..."

"နောက်တစ်ခါ ဒါမျိုး မလုပ်တော့ပါဘူး..."

သို့သော်လည်း သိချင်စိတ်နှင့် စိတ်ဝင်စားမှုတို့ တောက်လောင်လာပြီဆိုလျှင် ရိုးရှင်းသော ကျီးကန်းတစ်ကောင်ကို မည်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်မည်နည်း...?

ထို့နောက် ရှောင်ဟေးသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။

ဖုန်းယုမှာ အနည်းငယ် လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ရသော်လည်း ရှောင်ဟေး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သူ မကန့်သတ်နိုင်ပေ။

ရှောင်ဟေးတွင် ယခုအခါ ကိုယ်လုပ်တော်အများအပြား ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ သူသည် မည်မျှများပြားသည်မသိသော သူ၏ ကာဆူဂိုင်းကျီးကန်းမလေးများနှင့် အချိန်ဖြုန်းရန် အလျင်စလို ပြန်သွားခြင်းဖြစ်လောက်မည်။

"အို၊ သခင်ဖုန်းယု ပြန်လာပြီ!"

သူ၏အနောက်မှ တဲရာအူချီ ကီယိုရှီ ညီအစ်မများက ဖုန်းယုကို မြင်သောအခါ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် အားလုံးပဲ။"

ဖုန်းယုက ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဖုန်းယုသခင်၊ မနက်စာစားပြီးပြီလား? ကျွန်မတို့နဲ့အတူ မနက်စာ လာစားပါလား?"

ကလေးမလေး သုံးယောက်က မေးလိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါလည်း မနက်စာစားမလို့ပဲ၊ အတူတူ သွားကြတာပေါ့။"

ထို့နောက် လူလေးယောက်နှင့် မြေခွေးတစ်ကောင်သည် စားသောက်ခန်းမသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဖုန်းယု အစားအစာ ရွေးချယ်နေစဉ် အနောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခုက သူ၏တွေးတောမှုများကို ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။

"မိုရှီ မိုရှီ၊ ဖုန်းယု၊ မစ်ရှင်ကနေ ပြန်လာပြီလား?"

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရက်အတော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသော ကိုချို ရှီနိုဘူ ပင်ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင်လည်း ကိုချို ရှီနိုဘူ၏ ဆံပင်များက ရှုပ်ပွနေဆဲဖြစ်ရာ သူမသည် မကြာသေးမီက အနားမရဘဲ အချိန်ပိုဆင်းကာ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ရကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကိုချို ရှီနိုဘူ။"

"ဖုန်းယု၊ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် နင် ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးလာသလိုပဲ..."

ကိုချို ရှီနိုဘူက ယခုလက်ရှိ ဖုန်းယုသည် ယခင်ကနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားသွားလွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင်က ဖုန်းယု၏ အသက်ရှူနှုန်းသည် အနည်းငယ် ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် ပြန်လာပြီးနောက်တွင် သူ၏ အငွေ့အသက်တစ်ခုလုံးမှာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိနေပြီး သူ၏ အသက်ရှူခြင်းတွင် မည်သည့် အညစ်အကြေးမှ မရှိတော့ပေ။ အသက်ရှူခြင်းသက်သက်အတွက်သာ အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ သန့်စင်သော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

ဤအခြေအနေမျိုးကို တိုမီအိုကာ ဂီယူ နှင့် ကျောက်တုံးဟာရှီရာ တို့ထံတွင်သာ မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။

ဖုန်းယုကို ရက်အနည်းငယ်မျှ မတွေ့လိုက်ရသည်နှင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဖုန်းယု လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဘာတွေကြုံတွေ့ခဲ့ရသလဲဆိုသည်ကို သူမ အလွန် သိချင်သွားသဖြင့် နေရာတစ်ခုရှာထိုင်ကာ ဖုန်းယုအား အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဖုန်းယု၊ နင်က နင့်ရဲ့ ရေအသက်ရှူခြင်းအတွက် သီးသန့် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့တာပေါ့? ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ အလင်းအသက်ရှူခြင်း စတုတ္ထပုံစံကိုလည်း ကျွမ်းကျင်သွားပြီပေါ့?"

ကိုချို ရှီနိုဘူသည် အနည်းငယ် မယုံနိုင်ဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် သူမက "ဖုန်းယု၊ နင်က တကယ်ကို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများက လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားသည်။

"ငါလည်း နင့်လို ပိုပြီးစွမ်းအားကြီးလာချင်လိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ အဆင့်နိမ့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ငါ့ရဲ့ ခွန်အားကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်သွားခဲ့ပေမဲ့လည်း ဖုန်းယုရဲ့ တိုးတက်မှုအရှိန်ကိုတော့ ငါ မယှဉ်နိုင်သေးပါဘူးလေ..."

"အဲဒီတုန်းက ငါ့အစ်မက ငါ့ကို ပါရမီရှင်လို့ ပြောခဲ့တာ ငါ မှတ်မိနေတုန်းပဲ..."

ကိုချို ရှီနိုဘူသည် သူမ၏ အစ်မအကြောင်း ပြောလိုက်ချိန်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်ကို ဖုန်းယု မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖုန်းယုသည် သူမကို မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမည်ကို မသိတော့ပေ။ အစောပိုင်းက သူပြောခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် စနစ်၏ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းက ကိုချို ရှီနိုဘူ၏ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပေါ် သက်ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"ရှီနိုဘူ၊ ဒါလေး ယူထားလိုက်ပါ၊ နင့်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်..."

ဖုန်းယုသည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံး အနည်းငယ်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူကာ သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက... ဖုန်းယု၊ နင့်ရဲ့ ကြင်နာမှုကို ငါ လက်ခံရရှိပြီးပါပြီ၊ ဒီလို ဆေးလုံးမျိုးက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးတာမို့ နင့်အတွက်နင်ပဲ သိမ်းထားသင့်ပါတယ်။" ကိုချို ရှီနိုဘူက ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ရှီနိုဘူ၊ ကျွန်တော်က ပေးတယ်ဆိုရင် ယူထားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ကိစ္စတွေအတွက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ရှီနိုဘူခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာ ဂရုစိုက်သင့်တယ်၊ ဒီတိုင်း ပစ်စလက်ခတ် အကျိုးယုတ်အောင် မလုပ်သင့်ဘူး။ ပြီးခဲ့တာတွေလည်း ပြီးသွားခဲ့ပါပြီ။ အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှင်သန်ရမယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်ကြီး မပင်ပန်းပါစေနဲ့..."

ကိုချို ရှီနိုဘူက ဖုန်းယု ပြောနေသည်များကို ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် သူမ၏ လက်ထဲ၌ ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံး ငါးလုံး ရှိနေလေပြီ။

"ခက်တာပဲ... နင်က ငါ့ကို ဆုံးမရဲတယ်ပေါ့..."

အခြားသူများကို အမြဲတမ်း အပြုံးဖြင့်သာ နှုတ်ဆက်လေ့ရှိသော ကိုချို ရှီနိုဘူသည် ယခုအချိန်တွင် မျက်ရည်များကျလာပြီး လက်ထဲရှိ ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးများကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ဖုန်းယု၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ယခုအချိန်လေးကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် ကိုချို ရှီနိုဘူသည် ဒေါသထွက်နေသော်ငြားလည်း ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အမြစ်တွယ်သွားခဲ့လေပြီ။