အခန်း (၄၀) - အတုအယောင် မှတ်ဉာဏ်များ

တစ်ညလုံး အချည်းနှီးသာဖြစ်ခဲ့သော ဖုန်းယုသည် အပြင်ဘက်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်နေ့မှသာ ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

မတတ်နိုင်ပေ၊ သူ့တွင် အာရုံခံနိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် နတ်ဆိုးများ၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလှသည်။

ထို့အပြင် ဤမြို့ငယ်လေးမှ လူများသည် ဖုန်းယုကို အလွန်ထူးဆန်းသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသော်လည်း၊ မည်သို့သော ခံစားချက်မျိုးဖြစ်သည်ကိုမူ သူ အတိအကျ မပြောပြတတ်ပေ။

နေရာတိုင်းတွင် ထူးဆန်းသော လေထုတစ်ခု လွှမ်းခြုံနေသကဲ့သို့ပင်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ဤမြို့လေးသည် အလွန်အမင်း သာယာငြိမ်းချမ်းလွန်းနေသည်ဟု ဖုန်းယု ခံစားနေရသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ မိုးလင်းတော့မယ်ဆိုတော့ နတ်ဆိုးတွေ ပေါ်မလာနိုင်တော့ဘူး။ ကောင်းကောင်း အိပ်လိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်..."

ဖုန်းယုသည် ခေါင်းယမ်းကာ နောင်တရဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှောင်ပိုင်ကို ပွေ့ချီကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း မျက်စိမှိတ် အနားယူလိုက်သည်။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မခံစားရသော်လည်း၊ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရသည့် ခံစားချက်ကိုတော့ သူ သဘောကျနေဆဲပင်။

မကြာမီ နေထွက်လာခဲ့သည်။ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ အိမ်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။

ရှောင်ပိုင်၏ နားရွက်လေးများ တုန်ခါသွားပြီးနောက် မျက်လုံးဖွင့်လာကာ တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ လူရိပ်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူရိပ်သည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်ကာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"သွားတော့မလို့လား?"

မျက်စိမှိတ်ထားသော ဖုန်းယုသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ အပြင်သို့ လိုက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီပင်၊ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လူရိပ်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းယု တွေ့ရှိသွားသည်။

ထိုသူမှာ တည်းခိုခန်း ဧည့်ကြိုကောင်တာမှ မိန်းကလေး ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏အမည်မှာ ယူယူယွီအိ ဖြစ်မည်ဟု ဖုန်းယု မှတ်မိနေသည်။

ယူယူယွီအိမှာ ပုံမှန် အခန်းစစ်ဆေးနေသည်ဟု သူ ထင်လိုက်ချိန်တွင်ပင်၊ သူ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ရိုက်နှက်သံနှင့် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်မ၊ ဒီအလုပ်လေးတစ်ခုကိုတောင် သေချာမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတော့ နင့်ကို ထားတာ ဘာအသုံးကျမှာလဲ!"

"ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ဒီညတော့ သေချာပေါက် အောင်မြင်အောင် လုပ်ပါ့မယ်..."

ယူယူယွီအိက ငိုယိုကာ အသနားခံလိုက်သည်။

"ဒီညက နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။ အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုရင်တော့ သွားသေလိုက်တော့!"

ထို့နောက် လေးလံသော အရာဝတ္ထုတစ်ခု မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည့် အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းယုသည် အခြားသူများ ရိပ်မိမည်စိုးသဖြင့် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားကာ အမှောင်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ယူယူယွီအိ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး၊ ယိုစိမ့်ထွက်လာသော သွေးများကြောင့် ကီမိုနိုလေးမှာ နီရဲနေလေပြီ။

သူမသည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

သူမ၏ မျက်တောင်စွန်းမှ စီးကျနေသော မျက်ရည်များသာ မရှိပါက၊ သူမ သေသွားပြီဟုပင် ဖုန်းယု ထင်လိုက်မိမည်ဖြစ်သည်။

"ရှီဇီ... ကျွန်မ ထပ်ပြီး အမှားမလုပ်ချင်တော့ဘူး..."

ယူယူယွီအိက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရှီဇီက ဘယ်သူလဲ..."

ဒီအမျိုးသမီး ဒီည ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ရန် ဖုန်းယု စီစဉ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်မှထွက်လာသော စကားများသည် နတ်ဆိုးများနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသို့တွေးရင်း၊ ဖုန်းယုသည် ရှောင်ပိုင်ကို ထိုနေရာတွင် ထားခဲ့ကာ အမျိုးသမီးကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ခိုင်းပြီး၊ သူကမူ အခန်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်သွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် သူ၏အခန်းဆီသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဧည့်သည်တော်၊ နိုးနေပြီလားခင်ဗျာ?"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ အသံသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?"

ဖုန်းယုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဧည့်သည်တော်ခင်ဗျာ။ ဒီနေ့က ကျွန်တော်တို့မြို့ရဲ့ ပွဲတော်ရက်မို့လို့ လမ်းတွေပေါ်မှာ အများကြီး ပိုစည်ကားနေပါလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားက ဧည့်သည်ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့မြို့ရဲ့ အထင်ကရပွဲကို တွေ့ကြုံခံစားစေချင်လို့ပါ။ အကယ်လို့ မသွားချင်ဘူးဆိုရင်လည်း အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး။"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က ရိုသေလေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သိပါပြီ၊ ခဏနေရင် ထွက်ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။"

ဖုန်းယုက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ ဧည့်သည်တော်၊ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် အချိန်မီ အကြောင်းကြားပေးဖို့ မမေ့ပါနဲ့နော်..."

ထို့နောက် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ လူရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"မင်းတို့ဆီမှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတာပေါ့!"

ဖုန်းယုသည် လျင်မြန်စွာ မတ်တပ်ရပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

လမ်းပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ မနေ့ကထက် အမှန်တကယ်ပင် ပိုမိုစည်ကားနေသည်။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်ပိုင်လည်း ရောက်ရှိလာပြီး ဖုန်းယုကို မြင်သည်နှင့် ဖုန်းယု၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ယူယူယွီအိ၏ အခြေအနေကို ဖုန်းယုအား ပြောပြလေသည်။

"မင်း ဘာမှမလုပ်လိုက်ဘူးလား? ဟူး... နတ်ဆိုးတစ်ကောင် သတ်ရမှာကိုက ရှားလော့ဟုမ်း ကြီးလို ဖြစ်နေရတယ်။ ငါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲ နတ်ဆိုးကို သတ်ချင်တာပါဆို..."

ဖုန်းယုသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်

"အမေ... ဘာလို့ အဖေ့ကို မမှတ်မိရတာလဲ... မနေ့ကတောင် အဖေက သမီးတို့နဲ့ အတူတူ ရှိနေခဲ့တာလေ... ဘာလို့ မမှတ်မိတော့တာလဲ? အဖေက..."

ဖုန်းယုသည် လူအုပ်ကြားထဲသို့ တိုးဝင်သွားရာ ငိုယိုနေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ခမ်းနားလှပသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဖက်ထားကာ သူမကို ထွက်မသွားစေရန် တားဆီးနေသည်။

"ကလေး... နင် ရူးနေပြီလား? နင့်အဖေက နင် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီလေ..."

ထိုလှပသော အမျိုးသမီးက လှည့်ကာ မိန်းကလေးကို စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ဖက်ထားလိုက်သည်။

"လိမ္မာပါတယ် နီရှီနိုမီယာလေးရယ်... သမီး အဖေ့ကို လွမ်းနေတယ်ဆိုတာ အမေ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးအဖေက သမီး ငယ်ငယ်လေးကတည်းက တကယ် ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီလေ..."

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အမေရယ်... အဖေက သမီးတို့နဲ့အတူ အသက်ရှင်နေလျက်ကြီးပါ... ဘာလို့ အဖေက လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်အကြာကြီးကတည်းက ဆုံးသွားပြီလို့ ပြောရတာလဲ..."

"အမေ လိမ်နေတာ... ဝူးဝူးဝူး"

ကောင်မလေးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် လှဲချကာ လူးလှိမ့်ငိုယိုတော့သည်။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လမ်းသွားလမ်းလာများက ရပ်တန့်၍ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ယခင်ဘဝက အတင်းအဖျင်းခုံမင်သည့် ပွဲကြည့်ပရိသတ်များနှင့် အလွန်တူလှသည်။

"ဒီကလေးမလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ? သူတို့ယောက်ျား ဆုံးသွားတာ ကြာလှပြီလို့ ငါ မှတ်မိပါတယ်..."

"ဒီကောင်မလေး နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ပြုစားတာ ခံလိုက်ရလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာ နေမှာပါ..."

"ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ..."

"မြန်မြန် သွားကြစို့။ မဟုတ်ရင် ကူးစက်ခံရလို့ ဒုက္ခရောက်နေဦးမယ်..."

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်... ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားကြစို့..."

သူတို့ကို ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေသော ပရိသတ်ကြီးသည် ကပ်ရောဂါဘေးကို ရှောင်ရှားသည့်အလား အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထိုနေရာတွင် သားအမိနှစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"နီရှီနိုမီယာ... အမေ အလုပ်သွားရဦးမယ်။ မလွှတ်ဘူးဆိုရင် အမေ စိတ်ဆိုးတော့မှာနော်!"

လှပသောအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး၊ သူမသည် ကောင်မလေးကို အားကုန်ရုန်းထွက်ကာ ဘေးသို့ ပစ်ချခဲ့ပြီးနောက် တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"အမေ!"

"အမေ... ဘာလို့ အဖေ့ကို မမှတ်မိရတာလဲ... ဘာလို့ လူတိုင်းက အဖေ့ကို မမှတ်မိကြတာလဲ..."

နီရှီနိုမီယာသည် ထွက်ခွာသွားသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ အစ်ကို့ကို ပြောပြနိုင်မလား?"

ဖုန်းယုသည် ကောင်မလေးအနီးသို့ ရောက်လာကာ သူမကို ထူပေးရန် လက်ကမ်းပေးရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကောင်မလေး မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက ငိုယိုရင်း ပြောသည်- "လူတိုင်းက သမီးအဖေ့ကို မေ့သွားကြပြီ... အကြိမ်တိုင်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေတာ... အကြိမ်တိုင်း လူတစ်ယောက်ယောက်ကို မေ့မေ့သွားကြတယ်... သမီးတစ်ယောက်တည်းပဲ မှတ်မိနေတာ... ဝူးဝူးဝူး"

"ရှောင်ရှင်း... ရှောင်ယာ... သူတို့ကိုလည်း လူတိုင်းက မေ့သွားကြပြီ... သမီးပဲ မှတ်မိတော့တယ်..."

နီရှီနိုမီယာဟု အမည်ရသော ကောင်မလေးမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ ငိုယိုလေတော့သည်။

"ကဲပါ... မငိုနဲ့တော့နော်။ အစ်ကို့ကို ပြောပြပါ၊ အစ်ကိုက သမီးကို ကူညီပေးနိုင်ကောင်း ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

ဖုန်းယုသည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကောင်မလေး ငိုတိတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် စနစ်သို‌လှောင်ထဲမှ သကြားလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ကောင်မလေးကို ကျွေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ဒါ အရမ်းစားလို့ ကောင်းတာပဲ..."

ကောင်မလေးက အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"သမီးပြောတဲ့ အဖေရယ်... ရှောင်ရှင်းနဲ့ ရှောင်ယာတို့အကြောင်းကို သေသေချာချာ ပြောပြမယ်ဆိုရင်၊ ဒီသကြားလုံးတွေ အားလုံးကို အစ်ကို သမီးကို ပေးမယ်။"

ဖုန်းယုက သကြားလုံးအိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို ထုတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... သမီးပြောတာကို ယုံကြည်ပေးမှာလား..."

နီရှီနိုမီယာက မျက်ရည်ဝဲလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အင်းပါ၊ အစ်ကို သမီးကို ယုံပါတယ်။"

ဖုန်းယုက ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် နီရှီနိုမီယာသည် ရှောင်ရှင်း၊ ရှောင်ယာနှင့် သူမ၏ဖခင်အကြောင်း အားလုံးကို သူ့အား ပြောပြလေသည်။

"ဒါဆို... လူတိုင်းက သူတို့ကို မေ့သွားပေမဲ့ သမီးတစ်ယောက်တည်းကပဲ သူတို့ကို မှတ်မိနေသေးတာပေါ့?"

ဖုန်းယု မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုကြီး၊ သမီးအဖေ့ကို ရှာပေးဖို့ ကူညီနိုင်မလားဟင်? မနေ့ကပဲ သူက ဒီနေ့ပွဲတော်ကို သမီးနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်လို့ သေသေချာချာ ပြောခဲ့တာပါ..."

"ရှောင်ရှင်းနဲ့ ရှောင်ယာလို အဖေ့ကို ပျောက်မသွားစေချင်ဘူး..."

နီရှီနိုမီယာက ငိုယိုလိုက်သည်။

"မငိုပါနဲ့တော့၊ ဒီကိစ္စကို အစ်ကို ကူညီပေးပါ့မယ်..."

ဖုန်းယုက နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို လူတစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားရင်၊ အဲဒီလူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေပါ ပျောက်ကွယ်သွားတာပေါ့?"

ဖုန်းယုက စိတ်မကောင်းစွာ တွေးလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့မှ ကောင်မလေးကို ကြည့်ရင်း၊ ဖုန်းယုမှာ ပို၍ပို၍ ရင်းနှီးသလို ခံစားလာရသည်...

"ဒီကောင်မလေးက မနေ့ညက အရက်သမားရဲ့ သမီးတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဒါဆို ကောင်မလေးပြောနေတဲ့ အဖေဆိုတာ..."

ဖုန်းယု ခေါင်းကိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဒီလို အမှတ်မထင် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူရဲ့ ရုပ်သွင်ကတော့ ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်..."