အခန်း (၄) - နတ်ဆိုးနှင့် ပထမဆုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း
"အား... လူသေကြီး!"
ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံသည် တစ်ရွာလုံးသို့ ရုတ်ချည်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ?"
"နိုအိတာ နိုဘီတာ တို့အိမ်ဘက်က ထင်တယ်..."
"မြန်မြန်... သွားကြည့်ကြစို့..."
...
ထိုအော်ဟစ်သံများသည် ဖုန်းယုထံသို့လည်း ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး - "လူသားစားတဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဆိုး မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ..."
"ဒါမျိုး မဟုတ်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမယ်။ ငါ့မှာ မိစ္ဆာရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိသေးဘူး။ ပြီးတော့ ဒီကောင်က သာမန်မိစ္ဆာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သွေးမိစ္ဆာအတတ် (Blood Demon Art) သုံးနိုင်တဲ့ ကောင်လားဆိုတာလည်း ငါမသိဘူး..."
သူသည် မတင်မကျဖြစ်နေသော စိတ်ဖြင့် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် လူများ စုပြုံတိုးဝှေ့နေကြပြီဖြစ်ကာ ရွာ၏ အသက်အကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သူ ရွာလူကြီးက လူအုပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေသည်။
"တိတ်တိတ်နေကြစမ်း! အခြေအနေကို ကြည့်ရတာ ဟိုဘက်ရွာက လူသားစားတဲ့ သားရဲက ငါတို့ရွာကို မျက်စိကျလာပြီ ထင်တယ်။ အခု ငါတို့လုပ်ရမှာက အာဏာပိုင်တွေကို အမြန်ဆုံး အကြောင်းကြားဖို့ပဲ..."
ရွာလူကြီးသည် သူ၏လက်ကိုင်တုတ်ကို အားပြုကာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြောဆိုနေသည်။
"နောက်ထပ် အဖြစ်ဆိုးတွေ မကြုံရအောင် အာဏာပိုင်တွေ မရောက်လာခင်အထိ လူတိုင်း ညဘက်ဆို တံခါးတွေကို သေချာ ပိတ်ထားကြရမယ်။ အဲ့ဒီအပြင်..."
ဖုန်းယုသည် ရွာလူကြီး၏ စကားများကို ဆက်နားမထောင်တော့ဘဲ နတ်ဆိုးစားသောက်ထားသဖြင့် စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အလောင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
"ဟူး..."
ဖုန်းယု သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
"တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ အရင်ဘဝကဆိုရင် ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်တာနဲ့တင် အန်ချင်စိတ်ပေါက်တာ ဒါမှမဟုတ် တုန်လှုပ်နေမိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ ဘာမှမခံစားရဘူး..."
"မဟုတ်သေးဘူး... မှောင်သွားတာနဲ့ အဲ့ဒီနတ်ဆိုးက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ဦးမှာပဲ။ ဘယ်သူကများ ကံဆိုးမယ့်သူ ဖြစ်မလဲ မသိဘူး..."
"ဒါပေမဲ့ အရင်ဘဝက အန်နီမေးရှင်းတွေထဲမှာတော့ နတ်ဆိုးတွေ အကြိုက်ဆုံးက..."
"ဒီအခြေအနေအရဆိုရင် ဒီရွာနဲ့ ဟိုဘက်ရွာက နတ်ဆိုးတွေအတွက် အမဲလိုက်ကွင်း ဖြစ်သွားပြီထင်တယ်။"
"ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ? ဒီလို သာမန်လက်နက်တွေနဲ့တော့ မိစ္ဆာကို လုံးဝ သတ်လို့မရဘူး။ နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးတပ်ဖွဲ့ကကော ဒီမှာ မိစ္ဆာသောင်းကျန်းနေတာကို သိရဲ့လား မသိဘူး..."
မိစ္ဆာအများစု၏ အဓိက ပစ်မှတ်မှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေနိုင်သည်ဟု တွေးမိသောအခါ ဖုန်းယု၏ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားသည်။
"ဟေ့... ဖုန်းယုလေး။"
ဖုန်းယု လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မေရှူး၏ဖခင် ဖြစ်နေသည်။
"မင်းလေးကတော့ကွာ... အာဏာပိုင်တွေ မရောက်လာခင် ငါတို့အိမ်ကို ခဏပြောင်းနေတာပေါ့။ အခု မင်းတစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာဆိုတော့ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း ချက်ချင်း သိမှာမဟုတ်ဘူး။"
မေရှူး၏ဖခင်က ဖုန်းယုကို လူအုပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အခု အိမ်ပြန်ပြီး ဒီညအတွက် လိုအပ်တဲ့ အသုံးအဆောင်တွေ သွားယူချေ၊ ပြီးရင် ငါတို့ဆီ တန်းလာခဲ့။"
မေရှူးဖခင်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်လေးနက်နေသည်။
မေရှူး၏ဖခင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သိထားသည့်အလား ဖုန်းယု သတိပြုမိလိုက်သည်။
ဖုန်းယု ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူပိုရှိခြင်းက ပို၍ အင်အားရှိစေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် မိစ္ဆာကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးပေ။ မေရှူး၏ဖခင်မှာ လူလားမြောက် အရွယ်ကောင်းဖြစ်သည့်အပြင် သူ့ထက်လည်း ခွန်အားကြီးသည်။
"ကြိုးတွေပါ ပိုပြင်ထားရင် ကောင်းမလား..."
...
မကြာမီပင် ညမှောင်လာခဲ့သည်။ ရွာလေးသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း အန္တရာယ်ရိပ်များကမူ ပုန်းကွယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ဟားဟားဟား... မင်းက ကြိုးတွေအများကြီးနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ? ဒီကြိုးတွေနဲ့ လူသားစားတဲ့ သားရဲကို ဖမ်းလို့ရမယ် ထင်နေတာလား..."
"ဦးလေး... လူတွေကို ဒုက္ခပေးနေတာက တကယ်ပဲ
တောကောင် သားရဲလို့ ထင်နေတာလား?"
ဖုန်းယုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
မေရှူး၏ဖခင်မှာ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွား၏။
"မင်း ဆိုလိုတာက... အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ၊ အဲ့ဒါတွေက ပုံပြင်တွေပဲလေ..."
သူက ခေါင်းကို အမြန်ယမ်းလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးမှာ သတင်းစကားအဖြစ်သာ ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ရင်ထဲတွင်မူ သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကသာ လူသတ်သမား ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေဆဲပင်။
"ဒဏ္ဍာရီတွေဆိုတာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးလို့ ပေါ်လာတာပါ။ မရှိဘူးလို့ ယုံတာထက် ရှိတယ်လို့ ယုံထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ဦးလေး... တကယ်လို့ အဲ့ဒီအရာသာ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဒီဓားတွေ၊ ပုဆိန်တွေနဲ့ သူ့ကို သတ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ အဲ့ဒီအရာကို နေရောင်ခြည်နဲ့ပဲ သတ်လို့ရတာ..."
"မင်းကလည်းကွာ... အဲ့ဒီအရာကို နေရောင်ခြည်နဲ့ပဲ သတ်လို့ရတယ်ဆိုတာ ဘယ်ကနေ ကြားလာတာလဲ?"
မေရှူး၏ဖခင်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အဲ့ဒီလို ပြောမိလို့လား..." ဖုန်းယု : "..."
မေရှူးနှင့် သူမ၏မိခင်မှာမူ ထိုအရာအကြောင်းကို အလေးအနက် ဆွေးနွေးနေကြသည့် သူနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ဘာတွေပြောနေမှန်း မသိသဖြင့် ရင်ထဲတွင်သာ ဆုတောင်းနေကြရသည်။
"ကဲ... တော်ကြပါတော့။ ညလည်း တော်တော်နက်နေပြီ၊ အိပ်ကြတော့လေ..."
ဖုန်းယုနှင့် မေရှူး၏ဖခင်တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး ဆွေးနွေးမှုကို ရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ရင်ထဲတွင်မူ သက်ပြင်းကိုယ်စီ ချနေမိကြသည်။
ကျေးလက်တောရွာ၏ ညမှာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ဖုန်းယုမှာမူ အိပ်မပျော်နိုင်ပေ။ သူသည် မှောင်မည်းနေသော အိမ်ခေါင်မိုးတန်းများကို ကြည့်ရင်း မိမိ၏ ရင်ခုန်သံကိုပင် ပြန်ကြားနေရသည်။
အချိန်များ တစ်ရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဖုန်းယု၏ မျက်ခွံများမှာ စတင်လေးလံလာသည်။
ထိုအချိန်တွင် မေရှူး၏ဖခင်မှာမူ ဟောက်သံပင် ထွက်နေပြီဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက်...
ဖုန်းယု တစ်စုံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
လူတစ်ယောက်၏ ခြေသံနှင့် တံခါးဖွင့်သံ!
ချက်ချင်းပင် ဖုန်းယု၏ အိပ်ချင်စိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။
"ဦးလေး... နိုးတော့၊ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ..."
ဖုန်းယု ထထိုင်လိုက်ပြီး အိပ်ပျော်နေသော မေရှူး၏ဖခင်ကို သတိထားကာ လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။
"အင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ ဖုန်းယု..."
မေရှူး၏ဖခင်က သန်းဝေရင်း တိုးတိုးလေး မေးသည်။
"အပြင်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရောက်နေသလိုပဲ..." ဖုန်းယုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် မေရှူး၏ဖခင်မှာ အိပ်ချင်စိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် အိပ်ရာဘေးရှိ ပုဆိန်နှင့် ဓားကို ခုခံရန် အသင့်ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ဖုန်းယုကလည်း ဓားနှင့် ကြိုးကို လက်တွင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"ငါ့သမီးလေးကို မင်းလက်ထဲ အပ်တယ်နော်။ ဗီရိုထဲမှာပဲ ပုန်းနေကြ၊ ဘာအသံမှ မထွက်စေနဲ့..."
ထိုအချိန်တွင် မေရှူး၏မိခင်လည်း နိုးနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မေရှူးကို ပွေ့ချီကာ ဗီရိုထဲတွင် ပုန်းနေလိုက်သည်။
မပုန်းခင်မှာလည်း ဘေးကင်းအောင် ဂရုစိုက်ကြရန် သူမ မှာကြားခဲ့သေးသည်။
"တောက်... တောက်... တောက်..." ခြေသံများမှာ ပို၍ နီးကပ်လာသည်။ ဖုန်းယုနှင့် မေရှူး၏ဖခင်တို့မှာ တံခါး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရပ်စောင့်နေကြပြီး၊ မိစ္ဆာက တံခါးဖွင့်ဝင်လာသည်နှင့် ခုတ်ချရန် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။
"ဂျောက်"
တံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်သွားပုံရသည်။
ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်သော အပုပ်နံ့တစ်ခုက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး၊ ချွန်ထက်သော လက်သည်းများရှိသည့် အမည်းရောင်သန်းနေသော လက်တစ်ဖက်က တိုးဝင်လာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် - "အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ လာပြီဟေ့... ဟီးဟီးဟီး" ဟူသော ရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"လုပ်တော့ ဖုန်းယု!"
မေရှူး၏ဖခင် အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် သူတို့လက်ထဲမှ လက်နက်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျဆင်းသွားသည်။
"အား!"
"ဘုန်း!"
တံခါးမှာ ပြင်းထန်သော အားတစ်ခုကြောင့် ပွင့်ထွက်သွားသည်။
ရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ သွေးရောင်လွှမ်းသော မျက်လုံးများနှင့် ချွန်ထက်သော သွားများရှိသည့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။
"သောက်လူသားတွေ! ငါ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့။ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ မင်းတို့အားလုံးကို ငါ စားပစ်ရမယ်။"
မိစ္ဆာ၏ ယုတ်မာလောဘကြီးသော မျက်လုံးများသည် ဖုန်းယုနှင့် မေရှူး၏ဖခင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူတို့ရှေ့တွင်ပင် မြေပေါ်သို့ ပြတ်ကျသွားသော လက်ကို ပြန်လည် ဆက်ယူလိုက်သည်။
"ဦးလေး... ဒီကောင်က သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကုသနိုင်စွမ်း အရမ်း မြန်တယ်။ ကျုပ်တို့ဓားတွေ၊ ပုဆိန်တွေက သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့်အထင်တော့ သူ့ခေါင်းကို ကိုယ်ထည်ကနေ ခွဲထုတ်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်။ ပြီးရင် သူ့ကို ကြိုးနဲ့တုတ်ပြီး နေထွက်တဲ့အထိ စောင့်မှ ရမှာ..."
"ခေါင်းပြတ်သွားရင်တောင် မသေဘူး ဟုတ်လား? ဒါမျိုးကတော့ စမ်းကြည့်မှ သိမှာပေါ့..."
မေရှူး၏ဖခင်သည် မျက်လုံးများ တင်းမာသွားကာ ပုဆိန်ကို ကိုင်၍ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ဖုန်းယုကလည်း နောက်မှ ကပ်လိုက်သွား၏။
"ဘုန်း!"
ပြင်းထန်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
မေရှူး၏ဖခင်နှင့် ဖုန်းယုတို့မှာ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ကြသည်။ မိစ္ဆာသည် အလွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှောင်တိမ်းသွားသည်။
သို့သော်လည်း အိမ်တွင်းနေရာမှာ ကျဉ်းမြောင်းသဖြင့် မိစ္ဆာ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်ထားနိုင်သောကြောင့် ဖုန်းယုတို့ဘက်မှ အသာစီး စရလာသည်။
မိစ္ဆာသည် ဖုန်းယုတို့လက်ထဲမှ လက်နက်များကို မကြောက်သော်လည်း နာကျင်မှုကိုမူ ခံစားရသဖြင့် အင်အားနည်းပုံရသော ဖုန်းယုကိုသာ အဓိက ပစ်မှတ်ထား လာတော့သည်။
ဖုန်းယု၏ ခွန်အားမှာ မေရှူးဖခင်လောက် မကြီးသော်လည်း၊ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း နေ့စဉ်မပြတ် လေ့ကျင့်ခဲ့သော ဓားလွှဲခြင်းများကြောင့် သူ၏ဓားမှာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ကာ မိစ္ဆာကို အကြိမ်ကြိမ် ဒဏ်ရာရအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဖုန်းယုနှင့် မေရှူး၏ဖခင်တို့တွင်လည်း အပေါ်ယံဒဏ်ရာအချို့ ရရှိနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်ရန် အားအင်အတော်များများ သုံးစွဲထားရသည်။ မိစ္ဆာသည် မိုးလင်းတော့မည်ကို သိရှိသဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖုန်းယုတို့က တံခါးဝတွင် ပြန်လည် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။
နှစ်ဖက် စောင့်ကြည့်နေကြစဉ်မှာပင် မိစ္ဆာသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားပုံရကာ သွေးရောင်မျက်လုံးများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း မေရှူးတို့ ပုန်းနေသည့် သေတ္တာဆီသို့ အပြေးသွားတော့သည်။
"မဖြစ်ဘူး! ဖုန်းယု... မိစ္ဆာရဲ့ ပစ်မှတ်က မေရှူးတို့ဆီ ပြောင်းသွားပြီ!"
"တောက်!"
ဖုန်းယုတို့ နှစ်ယောက်စလုံး စိုးရိမ်စိတ် တဖွားဖွား ဖြစ်သွားသော်လည်း မိစ္ဆာက ပိုမြန်နေသည်။ မိစ္ဆာသည် သေတ္တာကို ရိုက်ခွဲတော့မည့် အချိန်မှာပင်...
ပြင်းထန်သော ဒေါသစိတ်သည် ဖုန်းယု၏ ရင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး လက်ထဲမှ ဓားနှင့် သူ၏ စည်းချက်မှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဘာမှ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ဖုန်းယုသည် လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို အစွမ်းကုန် လွှဲယမ်းထုတ်လိုက်ကာ မိစ္ဆာ၏ ပေါင်ကို ချိန်ရွယ်ခုတ်ချလိုက်သည်။
ထိုခဏ၌ ဖုန်းယုကိုယ်တိုင်ပင် မသတိထားမိလိုက်ဘဲ လေထုအလုံးအရင်းမှာ သူ၏ အဆုတ်ထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးလှည့်ပတ်မှုမှာ မြန်ဆန်သွားကာ သူ၏ခွန်အားမှာ ပုံမှန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအားကောင်းသွားသည်။
"ဘုန်း!"
မိစ္ဆာသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ နီညိုရောင်သွေးများ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာကာ နတ်ဆိုး၏ ကိုယ်ထည်နှင့် ပေါင်တစ်ဖက်မှာ ပြတ်ထွက်သွားလေသည်။
ဖုန်းယုနှင့် မေရှူး၏ဖခင်တို့မှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ မိစ္ဆာ၏ ပေါင်ကို ဤမျှ ပြတ်ထွက်သွားအောင် ခုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သို့သော် သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် အသိဝင်ကာ နတ်ဆိုးထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ နတ်ဆိုးသည် ခြေတစ်ဖက် ပြတ်သွားသဖြင့် မြေပေါ်တွင် လဲနေကာ ပြတ်သွားသော ခြေထောက်ကို ပြန်ဆက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် ဖုန်းယုနှင့် မေရှူး၏ဖခင်တို့က ရှေ့သို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်ကာ မိစ္ဆာ၏ ကိုယ်ထည်ကို ဖိထားလိုက်ကြသည်။
မိစ္ဆာမှာ အင်အားကြီးလှသဖြင့် ခဏချင်းမှာပင် မေရှူး၏ဖခင်မှာ လွင့်ထွက်သွားသည်။
ဒါကို မြင်လိုက်ရသည့် ဖုန်းယုသည် ဓားရှည်ကို အမြန်ကောက်ကိုင်ကာ နတ်ဆိုးကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်။
ဓားဦးမှာ နတ်ဆိုး၏ ခေါင်းဆီသို့ ဦးတည်နေသဖြင့် မိစ္ဆာမှာ အလိုအလျောက်ပင် လက်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ရသည်။
"ဂျောက်"
မိစ္ဆာ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံး ကျိုးသွားသည်။
နတ်ဆိုး အသိမဝင်နိုင်ခင်မှာပင် ဖုန်းယုက ထပ်မံ အားစိုက်လိုက်ပြန်သည်။
သူ့လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် နတ်ဆိုး၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ဖြတ်လိုက်သည်။
ဓားနှင့် အသားတို့ ထိတွေ့သံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း လည်ပင်းမှာ ပြတ်မသွားသေးပေ။
ဖုန်းယုက ဟစ်အော်လိုက်သည် - "မြန်မြန်... ဦးလေး၊ ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းဖိပေးဦး!"
ဒဏ်ရာများဖြင့် ဗလပွဖြစ်နေသော မေရှူး၏ဖခင်သည် ခြေထောက်ရိုး ကျိုးလုနီးပါး နာကျင်မှုကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍သာ တစ်လှမ်းနောက်ကျသွားပါက လူတိုင်း ဤနေရာတွင် သေရပေလိမ့်မည်။
သူသည် သွားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြိတ်ကာ ဖုန်းယုဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ဓားကို အားကုန် ဖိချလိုက်သည်။
"ဂွမ်း"
နတ်ဆိုး၏ လည်ပင်း ပြတ်ထွက်သွားလေပြီ။
နတ်ဆိုး၏ မျက်လုံးများမှာ လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ကာ၊ နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးတပ်ဖွဲ့မှ မဟုတ်သည့် သာမန်လူသားတစ်ဦးက မိမိ၏လည်ပင်းကို ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပုံရသည်။
ထို့နောက်တွင်မူ အတိုင်းအဆမရှိသော ဒေါသများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သာမန်လူသားတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် မိမိလည်ပင်း ပြတ်သွားရခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် စော်ကားခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
"မြန်မြန်... ဦးလေး၊ ပြတ်နေတဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေကို ကြိုးနဲ့ အမြန်ချည်လိုက်တော့..."
လည်ပင်းပြတ်သွားသော်လည်း အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သော နတ်ဆိုးကို မြင်လိုက်ရသည့် မေရှူး၏ဖခင်မှာ ကြိုးကို အမြန်ယူကာ နတ်ဆိုး၏ ကိုယ်ထည်အစိတ်အပိုင်းများကို သီးခြားစီ ချည်နှောင်လိုက်သည်။
နတ်ဆိုးသည် ပြတ်တောက်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို ပြန်လည် ပေါင်းစည်းရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန်းယုသည် သွားကိုကြိတ်ကာ လက်ထဲမှ ဓားဖြင့် နတ်ဆိုး၏ မျက်နှာကို ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်။
"ဖတ်"
ဓားနှင့် အသားတို့ ထပ်မံ ထိတွေ့သွားသည်။
ဤလုပ်ရပ်သည် မေရှူး၏ဖခင်အတွက် အချိန်ရစေခဲ့သည်။ မိစ္ဆာ၏ ခြေလက်များကို ချည်နှောင်ပြီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါမှ ဖုန်းယုမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
မိစ္ဆာမှာ ခန္ဓာကိုယ် ချည်နှောင်ခံထားရသဖြင့် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ ဖုန်းယုကို စတင် ကျိန်ဆဲတော့သည်။
"သောက်လူသားတွေ! နိမ့်ကျတဲ့ သတ္တဝါတွေ! မင်းတို့က ငါတို့အတွက် အစာပဲ ဖြစ်သင့်တာကို..."
ဖုန်းယုသည် နတ်ဆိုး၏ ကျိန်ဆဲသံများကို နားမထောင်ဘဲ၊ နတ်ဆိုး၏ ခေါင်းကို သံသေတ္တာတစ်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ဤအရာများ အားလုံး ပြီးသွားသောအခါမှ ဖုန်းယုသည် မခံနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ အသက်ကို အလုအယက် ရှူနေရတော့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ပျော့ခွေနေသည်။
မေရှူး၏ဖခင်သည်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ ပျက်စီးသွားသော အိမ်ကြီးနှင့် ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သော နတ်ဆိုး၏ ခြေလက်များကို ကြည့်ရင်း သူ၏ရင်ခုန်သံများမှာ အရှိန်မသေသေးပေ။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအရာအားလုံးသည် သူ၏ သိမြင်နားလည်မှုထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။
ဒဏ္ဍာရီထဲက သတ္တဝါတစ်ကောင် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားခဲ့မည်နည်း။
သူ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ဤအရာအားလုံးမှာ ဖုန်းယု၏ ကျေးဇူးကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ခေတ္တအကြာတွင် သူသည် သေတ္တာထဲ၌ ပုန်းနေဆဲဖြစ်သော မေရှူးနှင့် သူမ၏မိခင်ကို သတိရကာ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။
သူတို့ ထွက်လာသောအခါ ဖုန်းယုမှာ မြေပေါ်တွင် လဲနေပြီး၊ မေရှူး၏ဖခင်မှာလည်း ဒဏ်ရာများဖြင့် ဗလပွ ဖြစ်နေသည်။ ကျိုးသွားသော ခြေထောက်မှာလည်း နီရဲကာ ဖောင်းကြွနေပြီ ဖြစ်သည်။
မေရှူး၏မိခင်မှာ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဒဏ်ရာများကို ပတ်တီးစည်းပေးရန် ဆေးမြီးတိုများကို အိမ်အနှံ့ လိုက်ရှာတော့သည်။
ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သော မိစ္ဆာ၏ ခြေလက်များကို ကြည့်ရင်း မေရှူး၏မိခင်သည် ကြောက်စိတ်ကို မျိုသိပ်ကာ မေးလိုက်သည် - "ဒါ... ဒါကြီးက ဘာကြီးလဲ..."
မေရှူး၏ဖခင်မှာမူ ဘာမှ အများကြီး မရှင်းပြတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိုးလင်းရန် နီးနေပြီဖြစ်သည်။ နေရောင်ခြည် ထွက်လာသည်နှင့် ဤမိစ္ဆာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။
အများကြီး ပြောပြနေပါက မေရှူးတို့ သားအမိ ပို၍ ကြောက်လန့်သွားကြလိမ့်မည်။
"ရပါတယ်... အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ..."
မေရှူး၏ဖခင်သည် မေရှူးမိခင်၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
ဖုန်းယုတို့တစ်စု နေထွက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေကြစဉ်မှာပင်၊ အချိန်နောက်ကျမှ ရောက်ရှိလာသူတစ်ဦးကို သူတို့ ကြိုဆိုလိုက်ကြရလေတော့သည်...။
(T/N - 'Demon' ကို နတ်ဆိုး/ မိစ္ဆာ အလျဉ်းသင့်သလို့ သုံးပြုပါမယ်ခင်ဗျာ)