အခန်း (၃၉) - ငါ သူ့ကို ကူညီနေတာပါ

ဖုန်းယုသည် ပို၍ပို၍ လေ့ကျင့်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ရေအသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ်၏ ဓားကွက်ဆယ့်တစ်ကွက်စလုံးကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားလေပြီ။

"နောက်ဆုံးတော့ ဒီဓားကွက်ကို ငါ အပြည့်အဝ တတ်မြောက်သွားပြီပဲ..."

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရူးသွပ်လုမတတ် ရေအသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ်ကို အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ခဲ့ရသည်များကို တွေးကာ ဖုန်းယု သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သို့သော် ကြိုးစားရကျိုးနပ်ခဲ့ပြီး ယနေ့တွင်တော့ သူ အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"သခင်ဖုန်းယု၊ သခင်ဖုန်းယု!"

လက်ထဲရှိ နီချီရင်ဓားကို သုတ်သင်နေသော ဖုန်းယု မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမတွေ့ရသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော ရှောင်ဟေး ပင်ဖြစ်သည်။

"အား... အား... သခင်ဖုန်းယု၊ ဟိုဘက်မှာ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှိနေပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး မိစ္ဆာဆိုးတွေကို အမြန်ဆုံး သွားရောက်နှိမ်နင်းပေးပါ!"

ရှောင်ဟေးက ရိုသေလေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

အိမ်မွေးသားရဲနှစ်ကောင်ဖြစ်သည့် ရှောင်ဟေးနှင့် ရှောင်ပိုင်တို့သည် မိစ္ဆာအသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ်ဖြင့် ပိုမိုမြင့်မားသောအဆင့်သို့ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ ဉာဏ်ရည်မှာလည်း တစ်နေ့တခြား ပိုမိုမြင့်မားလာသည်။

ရှောင်ဟေးမှာလည်း ရှောင်ပိုင်၏ ညီငယ်လေးတစ်ကောင်အဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဒီကျီးကန်းအုပ်စုအကြောင်းကို ဖုန်းယု အနည်းငယ် သိထားသည်။ သူတို့တွင် ကိုယ်ပိုင် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းရှိပြီး သူတို့၏သခင်များအကြောင်းကို ညည်းညူရန် မကြာခဏ စုဝေးလေ့ရှိကြသည်။

သို့သော် ဖုန်းယုကြောင့်၊ ရှောင်ဟေးတစ်ကောင် သူတို့အုပ်စုထဲမှ မိန်းမပျိုကျီးကန်းမလေးများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်ပြီး သူ၏ဘဝမှာ အလွန်သာယာပျော်ရွှင်နေလေသည်။

"အင်းပါ၊ ဒီည မှောင်သွားရင် ငါတို့ ထွက်ကြတာပေါ့..."

ဖုန်းယုက ရှောင်ဟေးကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ဟေး၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ခါသွားပြီး ဘာလုပ်ရမည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ကြီး မှောင်မိုက်လာသောအခါ၊ ဖုန်းယုသည် လိပ်ပြာစံအိမ်မှ လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းမည့်ခရီးစဉ်ကို စတင်ခဲ့သည်။

"သခင်ဖုန်းယု ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာခဲ့ရမယ်နော်!"

"တိုက်ပွဲတိုင်းမှာ အောင်ပွဲရပါစေ!"

စံအိမ်ထဲမှ ကီယိုလေးသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ရှောင်ပိုင်ကို နှုတ်ဆက်နေသလား၊ ဖုန်းယုကို နှုတ်ဆက်နေသလားပင် မသဲကွဲတော့ပေ။

ဤကာလအတွင်း ရှောင်ပိုင်သည် လိပ်ပြာစံအိမ်ရှိ လူတိုင်း၏ အသည်းကျော်လေး ဖြစ်လာခဲ့ကြောင်း ဖုန်းယု သိထားသည်။

လူတိုင်းက သူ့ကို ချစ်ခင်ကြသည်။

"ရှောင်ပိုင်၊ မင်း ဝလာတယ်နော်..."

ဖုန်းယုသည် ရှောင်ဟေး၏ ကျောပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ရှောင်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ တိုးလာသော အသားစိုင်များကို စမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန့်၊ ရှောင်ပိုင် ဝမလာပါဘူး၊ သခင်က ဆိုးတယ်!"

သူ ဝလာသည်ဆိုသော ဖုန်းယု၏စကားကို ငြင်းဆန်လိုက်သည့် ရှောင်ပိုင်၏အသံက ဖုန်းယု၏ ခေါင်းထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကို မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖုန်းယု သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "သေချာတာပေါ့... တစ်ယောက်တည်း လာရတာ ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိသားပဲ..."

လိပ်ပြာစံအိမ်ကြီးမှာ မျက်စိအောက်မှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားရာ ဖုန်းယုလည်း ရှောင်ဟေး၏ ကျောပေါ်တွင် ဇိမ်ကျကျ အိပ်စက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ်နှင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံး အမြောက်အမြားကြောင့်၊ ရှောင်ဟေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်ငယ်လေးတစ်လုံးပမာ အံ့မခန်း အရွယ်အစားအထိ ကြီးမားလာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ ပြင်းထန်သော လေစီးကြောင်းများကြောင့် သစ်ပင်များ ယိမ်းထိုးလှုပ်ခတ်သွားကြသည်။

"ငါ ပိုပြီး သန်မာလာရမယ်..."

ဖုန်းယုသည် ရှောင်ဟေး၏ ကျောပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ရှောင်ပိုင်ကို တင်းကြပ်စွာပွေ့ဖက်ကာ အိပ်မောကျသွားလေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် နေမင်းကြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖုန်းယုသည် ရှောင်ဟေး၏ ကျောပေါ်မှ နိုးလာပြီး အကြောဆန့်ရင်း ပြောလိုက်သည်-

"မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါ ရှောင်ပိုင်နဲ့ ရှောင်ဟေး"

"သခင်ဖုန်းယု၊ မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါခင်ဗျာ။"

"သခင်၊ မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါ။"

ရှောင်ဟေးနှင့် ရှောင်ပိုင်တို့ကလည်း သူ့ကို ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"သာယာတဲ့ နေ့သစ်လေး တစ်နေ့ပါလား..."

"ဒီရာသီဥတုက တကယ်ကို နေလို့ကောင်းတာပဲ..."

ဖုန်းယု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရောက်ပါပြီ၊ ရောက်ပါပြီ၊ သခင်ဖုန်းယု!"

ရှောင်ဟေးက ကမန်းကတန်း အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ရှောင်ဟေး၊ ဒီမှာပဲ ဆင်းလိုက်တော့။"

ဖုန်းယုသည် ရှောင်ပိုင်ကို ပွေ့ချီကာ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ရှောင်ဟေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း စတင် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

"သွားကြစို့၊ အချိန်မလွန်ခင်ဆိုတော့ မနက်စာ စားဖို့ မှီသေးတယ်..."

"တစ်နေ့တာရဲ့ အစီအစဉ်က မနက်ခင်းမှာ စတင်တာပဲလေ။ မနက်စာမစားရင် တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်လုပ်ဖို့ ခွန်အား ဘယ်ကရမှာလဲ..."

ဖုန်းယုသည် စိတ်ပါဝင်စားစွာဖြင့် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် မြို့ထဲ၌ ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများဖြင့် စည်ကားနေသည်။

ဖုန်းယုသည် စားချင့်စဖွယ် အစားအစာများကို ရွေးချယ်ကာ သူကိုယ်တိုင်နှင့် ရှောင်ဟေးကို ကျွေးမွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် မြို့၏ အခြေအနေကို စတင်စုံစမ်းမေးမြန်းတော့သည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များ ရှိနေသည်။

"သူဌေး... မကြာသေးခင်က ခင်ဗျားတို့မြို့မှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့လူတွေ ရှိသလား?"

ဖုန်းယုက မေးလိုက်သည်။

"ပျောက်ဆုံးတယ်? ဟင့်အင်း၊ ကျွန်တော်တို့မြို့မှာ ဘယ်သူမှ မပျောက်ပါဘူး။"

ဆိုင်ရှင်က မဆိုင်းမတွပင် ဖြေလိုက်သည်။

အကြောင်းရင်းကို ရှာမတွေ့နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဖုန်းယုသည် သဲလွန်စတစ်ခုခု ရနိုင်မလားဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မြို့ထဲတွင် ထပ်မံ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့ကို စိတ်ပျက်စေသည်မှာ မြို့ခံလူများအားလုံးက မည်သူမျှ ပျောက်ဆုံးခြင်းမရှိကြောင်း ပြောနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..." ဖုန်းယု စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။

"ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်ရင် ရှောင်ဟေးရဲ့ သတင်းက မမှားနိုင်ပါဘူး..."

"ပြီးတော့ ဒေသခံတွေက သတင်းပေးလို့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့က ဒီနေရာမှာ နတ်ဆိုးတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိခဲ့ကြတာလေ။ ဒါပေမဲ့ အခု မြို့ထဲက လူတိုင်းနီးပါးကို မေးကြည့်တော့လည်း ဘယ်သူမှ မပျောက်ဘူးဆိုတော့... ဒါက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေပြီ..."

လမ်းမပေါ်မှ ပြုံးရွှင်နေသော လမ်းသွားလမ်းလာများကို ကြည့်ရင်း၊ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် ညဘက်တွင် နတ်ဆိုးများ လူထွက်စားမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဖုန်းယု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖုန်းယုသည် ထိုဒေသတွင် အကောင်းဆုံး တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ဝင်ရောက်တည်းခိုခဲ့သည်။

"လူတွေက ဇိမ်မခံသင့်ဘူးကွ။ တစ်ခါ ဇိမ်ခံပြီးသွားရင် အရင်တုန်းက ဆင်းရဲတဲ့ဘဝကို လက်မခံနိုင်ကြတော့ဘူးလေ။"

ရေပူစမ်းတွင် စိမ်နေစဉ် ဖုန်းယုက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းယု ရေပူစမ်း မကြာခဏ စိမ်လာသည်နှင့်အမျှ ဘေးနားရှိ ရှောင်ပိုင်လေးသည်လည်း ရေကူးသင်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်ပိုင်... မင်း ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ။ အရင်တုန်းက နှင်းထဲမှာ တအီအီငိုနေတဲ့ နတ်ဆိုးလေး မဟုတ်တော့ဘူး။"

ရေပူစမ်းထဲတွင် လက်ပစ်ကူးနေသော ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်ရင်း ဖုန်းယု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှောင်ဟေးမှာ သနားစရာကောင်းနေသည်။

သူသည် ရေပူစမ်းတွင် တစ်ခါမျှ ရေမချိုးဖူးသဖြင့် အခန်းထဲတွင်သာ နေကာ မျက်စိမှိတ် အနားယူနေခဲ့သည်။

သို့သော် ဖုန်းယုက သူ့ကို ရေပူစမ်းမစိမ်ခိုင်းခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ရှောင်ဟေးသည် တစ်ညလုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်အဖြစ် အသုံးပြုခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ အလွန်ပင်ပန်းနေပြီး ရှောင်ပိုင်ကဲ့သို့ ဆော့ကစားရန် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။

သေချာသည်မှာတော့ အဓိကအကြောင်းရင်းက ရှောင်ဟေး ရေကြောက်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

မည်မျှကြာကြာ ရေစိမ်နေမိသည်ကို သူ မသိတော့သော်လည်း၊ သူ၏အသားအရေများ တွန့်ချိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန်းယုမှာ မထချင်ဘဲ ထလိုက်ရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရေပူစမ်းက တကယ်ကို စွဲလမ်းစရာကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

မကြာမီ ညနေခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဖုန်းယုသည်လည်း နတ်ဆိုးကို သုတ်သင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး လမ်းပေါ်သို့ လမ်းထွက်လျှောက်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းလျှင် နတ်ဆိုးနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့နိုင်ပေမည်။

အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးကို မတွေ့ရသော်လည်း အရက်သမားတစ်ဦးနှင့် တိုးလေသည်။

အရက်သမား၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး အရက်နံ့များလည်း ထောင်းထောင်းထနေသည်။

ဖုန်းယု ဖြတ်လျှောက်သွားသောအခါ သူက ဖုန်းယုကို ဝင်တိုက်မိသွားသည်။

"ဟေ့... ကောင်လေး၊ မင်း လမ်းမကြည့်ဘူးလား? ငါ့ကို တောင်းပန်စမ်း!"

ထိုလူက အရက်မူးနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဦးနှောက်တစ်ခုခု ချို့ယွင်းနေတာလား!"

ဖုန်းယု အာရုံမစိုက်ချင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ နတ်ဆိုးကိုရှာဖွေ၍ သတ်ပစ်ရန်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် စနစ်၏ တာဝန်လည်း ပြီးမြောက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် မှန်းဆတွက်ချက်မှု လုပ်ဆောင်ချက် ပွင့်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ စွမ်းအားများလည်း များစွာ တိုးတက်လာနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ဖုန်းယုက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ထိုလူမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ဖုန်းယုကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားရင်း ဆက်တိုက်အော်နေတော့သည်။ "ဟေ့ကောင် အချောလေး၊ မင်း အဲဒီမှာ ရပ်နေစမ်း!"

ဖုန်းယုသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ အနည်းငယ်တိမ်းရှောင်လိုက်ရာ၊ ထိုလူမှာ သူ၏ဘေးတွင် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

"ခူး... ခူး..."

ထိုလူကြီးမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် အမှန်တကယ် အိပ်ပျော်သွားကြောင်း ဖုန်းယု တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကံဆိုးလိုက်တာ..."

မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသားကို ဖုန်းယု ငုံ့ကြည့်လိုက်စဉ် သူ၏ခေါင်းထဲသို့ အကြံတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ ငါ့အမှား မဟုတ်ဘူးနော်..."

ရှောင်ပိုင် - "သခင်ရဲ့ အပြုံးကြီးက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

ဖုန်းယုသည် ထိုလူ၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပစ်လိုက်ရာ၊ အတွင်းခံဘောင်းဘီငယ်လေး တစ်ထည်သာ ကျန်တော့သည်။

"ဒီလူက တော်တော် ချမ်းသာတာပဲ..."

လက်ထဲရှိ အထပ်လိုက်ပါလာသော ပိုက်ဆံများကို ကြည့်ရင်း၊ ဖုန်းယုသည် ထိုလူကိုယ်စား သိမ်းထားပေးရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညသန်းခေါင်ကြီး မြေကြီးပေါ်မှာ ဒီအတိုင်း လဲနေတာဆိုတော့၊ မသမာတဲ့စိတ်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားရင် ဒီပိုက်ဆံတွေ အလုခံရမှာ အသေအချာပဲလေ။

ဒါကြောင့် ဒါက သူ့ကို ကူညီပေးနေတာပဲ။

ဟုတ်တယ်၊ သူ့ကို ကူညီနေတာ!

ဖုန်းယု အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ထိုနေရာမှ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဖုန်းယု ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင်၊ အမှောင်ထုထဲမှ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးတစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မူးယစ်နေသော အမျိုးသားမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။