အခန်း (၃၄) - လိပ်ပြာနင်ဂျာ (ရှီနိုဘူ)
"ဒါဆို ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ သေချာလေ့လာကြည့်ရအောင်..."
ဖုန်းယုက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပန်းရနံ့သင်းသင်းလေးက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး ခြံဝင်းထဲရှိ ပန်းခြံတစ်ခုလုံးတွင် လိပ်ပြာများ ပျံသန်းနေကြသည်။
ဖုန်းယုက ထိုလှပသော ရှုခင်းကို ငေးမောကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူ့နောက်ကျောဘက်မှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။
"သတိရလာပြီပဲ!"
ဖုန်းယုက အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အဖြူရောင်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်အမည်းရောင်ရှိသည့် မိန်းကလေးသုံးယောက်ဖြစ်ကာ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အရောင်မတူညီသော ဆံထုံးအဆင်တန်ဆာများကို အသီးသီး တပ်ဆင်ထားကြသည်။
"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မနာမည်က တဲရာအူချီ ကီယိုရှီ ပါ" ဟု ပန်းနုရောင် ဆံထုံးအဆင်တန်ဆာနှင့် မိန်းကလေးက ပြောသည်။
ထို့နောက် အပြာနုရောင် ဆံထုံးအဆင်တန်ဆာနှင့် မိန်းကလေးက နာကာဟာရာ ဆူမီ ဟုလည်းကောင်း၊ အစိမ်းရောင် ဆံထုံးအဆင်တန်ဆာနှင့် မိန်းကလေးက တာကာဒါ နာဟို ဟုလည်းကောင်း အသီးသီး မိတ်ဆက်ကြသည်။
"ကျွန်တော့်နာမည်က နာကာဂါဝါ ဖုန်းယု ပါ၊ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား"
ဖုန်းယုက သူ့ရှေ့ရှိ မိန်းကလေးသုံးယောက်ကို ကြည့်ရင်း အလွန်ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသော်လည်း ချက်ချင်းတော့ စဉ်းစား၍မရသေးပေ။
"ဖုန်းယု... ဒီနေရာက လိပ်ပြာစံအိမ် ပါ။ တစ်၊ နှစ်... ခုနစ်... ဒီနေ့နဲ့ပါဆိုရင် ရှင်ဒီကိုရောက်နေတာ ခုနစ်ရက်ရှိပြီ။"
"ဆိုလိုတာက ရှင်သတိလစ်နေတာ ခုနစ်ရက်ရှိသွားပြီ။"
တဲရာအူချီ ကီယိုရှီ ဟုခေါ်သော မိန်းကလေးက သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ရေတွက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါ သတိလစ်နေတာ အဲ့ဒီလောက်တောင် ကြာသွားတာလား"
ဖုန်းယု မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ဤမျှလောက် အချိန်ကြာမြင့်စွာ သတိလစ်သွားခြင်းမှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ အရင်တုန်းက မည်မျှပင် ဒဏ်ရာရပါစေ၊ နောက်တစ်နေ့တွင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတတ်သည်။ အခြားအကြောင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဖုန်းယုအနေဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်စွမ်းအပေါ်တွင် အလွန်ယုံကြည်မှုရှိသောကြောင့်ပင်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ သတိလစ်နေသည်မှာ ခုနစ်ရက်ရှိပြီဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောလာသောအခါ သူ မယုံနိုင်သေးပေ။
"ရှီနိုဘူ သခင်မလေးက ရှင့်ကို ဒီပို့လိုက်တာလေ!"
ကီယိုရှီက ဖုန်းယု၏ သံသယကို ရိပ်မိသွားပုံရကာ ဆက်ပြောသည်။
"ရှီနိုဘူ သခင်မလေး ရှင့်ကို ဒီခေါ်လာတုန်းက ရှင်တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေ၊ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ချည်းပဲ။ ရှီနိုဘူ သခင်မလေးကပဲ ရှင့်ကို ဆေးကုသပေးခဲ့တာ။ သေချာတာပေါ့... ကျွန်မတို့လည်း ကူညီပေးခဲ့ပါတယ် ဟားဟားဟား"
"အခုလို သတိရလာတော့လည်း ဝမ်းသာစရာပါပဲ!"
မိန်းကလေးသုံးယောက်စလုံး ပြုံးကာ ပြောလိုက်ကြသည်။
"ဒီသတင်းကို ရှီနိုဘူ သခင်မလေးဆီ သွားပြောပြရမယ်!"
ထို့နောက် သူတို့သုံးယောက်သား ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ဖုန်းယုတစ်ယောက်တည်း ကြောင်တောင်တောင်လေး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"ဒါက..."
ထိုကောင်မလေးသုံးယောက်က ဖုန်းယု မှတ်မိနေသည်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲလွဲနေပြီး ပိုပြီး ငယ်ရွယ်နေသေးပုံပေါ်သည်။
သေချာပြန်တွေးကြည့်တော့ မူလဇာတ်လမ်းက စတင်ရန် တစ်နှစ်ကျော်လောက် လိုသေးသဖြင့် ဇာတ်လမ်းမစသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဒီကောင်မလေးသုံးယောက်ကလည်း ကလေးဆန်တဲ့ စရိုက်လေးတွေ ရှိနေသေးတာဖြစ်မည်...
ဖုန်းယု စိတ်ထဲမှ ကြိတ်တွေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ သိပ်အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ဘဲ လိပ်ပြာစံအိမ်တစ်ဝိုက်တွင် စတင် လမ်းလျှောက်ကြည့်တော့သည်။
"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီနေရာက နေထိုင်ဖို့ တကယ်ကောင်းတဲ့နေရာပဲ..."
သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသော အိမ်များ၊ ပန်းပင်မျိုးစုံ စိုက်ပျိုးထားသည့်အပြင် လိပ်ပြာများ ပျံသန်းနေသော ပန်းခြံကို ကြည့်ရင်း၊ ဖုန်းယုက လိပ်ပြာစံအိမ်မှ အလုပ်များနေသော မိန်းကလေးများကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။
သူတို့က အလုပ်များကို အလွန်စနစ်ကျစွာ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
ဖုန်းယု ကိုယ်တိုင်လည်း ဘယ်ကိုရောက်သွားမှန်း မသိတော့ပေ။ သူသိသည်မှာ ရှောင်ပိုင်ကို ပွေ့ချီထားပြီး လိပ်ပြာစံအိမ်၏ အလှအပကို တစ်လမ်းလုံး ငေးမောခံစားနေခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်၊
ဖုန်းယု ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
"ဟေး ဟာ~"
ပန်းရောင်အနားကွပ်ထားသော မြစိမ်းရောင် လိပ်ပြာဆံထုံးအဆင်တန်ဆာကို တပ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူမလက်ထဲရှိ သစ်သားဓားကို ဝှေ့ယမ်းလေ့ကျင့်နေသည်။
သူမကို အဖော်ပြုနေသည့်အလား လိပ်ပြာများက သူမ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ပျံသန်းနေကြသည်။
"ဒါက... ဆူယူရီ ခါနာအို လား"
ဖုန်းယုက ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်နေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ အတွေးနက်သွားသည်။ နှစ်နှစ်ခန့်သာ ကွာခြားသေးသော်လည်း ဤမူလဇာတ်ကောင်များ၏ အပြောင်းအလဲများက အနည်းငယ်တော့ ကွာခြားနေသေးသည်။
လေ့ကျင့်နေသော မိန်းကလေးက ဖုန်းယုကို သတိထားမိသွားပုံရကာ သူမလက်ထဲမှ ဓားကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လာဗင်ဒါရောင် မျက်လုံးလေးများဖြင့် ဖုန်းယုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။
"သူမက တကယ်ကို စကားနည်းတဲ့ မိန်းကလေးပဲ..."
ဖုန်းယုက ရုပ်သွင်အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသော်လည်း စရိုက်ကတော့ အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း တွေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီခေါင်းပေါ်က ဆံထုံးအဆင်တန်ဆာက လိပ်ပြာနင်ဂျာရဲ့ အစ်မဖြစ်သူ ခါနာအဲ အမှတ်တရအနေနဲ့ တပ်ထားတာပဲ..."
ဖုန်းယုက ယခင်ဘဝက သူကြည့်ခဲ့ဖူးသော အန်နီမဲ၏ မိတ်ဆက်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ ထိုထဲတွင် လိပ်ပြာနင်ဂျာ၊ ခါနာအဲနှင့် ယခု သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ မိန်းကလေး ခါနာအို တို့၏ ဇာတ်လမ်းပါဝင်သည်။
"ကလေးဘဝက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေရယ်၊ ခါနာအဲ အသတ်ခံလိုက်ရတာရယ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး အခုလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားတာကတော့ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ..."
ထိုသို့ တွေးပြီးနောက် ဖုန်းယုက သူမ၏ လေ့ကျင့်မှုကို မနှောင့်ယှက်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
ဖုန်းယု ထွက်သွားပြီး များမကြာမီမှာပင်၊
သူ တားဆီးခံလိုက်ရသည်။
အပြာရင့်ရောင် ဆံထုံးအဆင်တန်ဆာကို တပ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးဖြစ်သူ ကန်ဇာကီ အာအိုအီ က ဒေါသတကြီး အော်ပြောလာသည်။ "ရှင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လျှောက်သွားနေရတာလဲ။ ရှင်က နာလန်ထစပဲ ရှိသေးလို့ လျှောက်ပြေးလွှားနေလို့ မရဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား။ ကျွန်မနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့!"
"ငါ... ငါ အဆူခံနေရတာလား"
ဖုန်းယု ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ကန်ဇာကီ အာအိုအီ ခေါ်ဆောင်ရာနောက်သို့ ပါသွားခဲ့သည်။
"လှဲနေ၊ ဟိုဒီ လျှောက်မသွားနဲ့။ ရှီနိုဘူ သခင်မလေး မကြာခင် ပြန်လာလိမ့်မယ်။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ အနောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကောင်မလေးသုံးယောက်ဖြစ်သည့် ကီယိုရှီတို့က ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။
"သူ့ကို သေချာစောင့်ကြည့်ထား၊ ဟိုဒီ လျှောက်မသွားစေနဲ့!"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."
ကောင်မလေးသုံးယောက်က ရိုကျိုးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် ကန်ဇာကီ အာအိုအီ ထွက်သွားပြီး အခန်းထဲတွင် ကောင်မလေးသုံးယောက်နှင့် ဖုန်းယုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"ကျွန်တော်ပြောချင်တာက... တကယ်တော့ ကျွန်တော် သက်သာနေပါပြီ... ကြည့်လေ..."
ဖုန်းယုက မတ်တတ်ရပ်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်ပြလိုက်သည်။
"ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို အကျဉ်းသားတစ်ယောက်လိုမျိုး စိုက်ကြည့်မနေကြပါနဲ့တော့..."
ကောင်မလေးသုံးယောက်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသဖြင့် ဖုန်းယု ကြောက်ရွံ့သလို ခံစားလာရသည်။
"မရပါဘူး၊ အစ်မ ကန်ဇာကီ အာအိုအီ က ရှင့်ကို စောင့်ကြည့်ရမယ်လို့ မှာသွားတာ..."
ကောင်မလေးသုံးယောက်က မတုန်မလှုပ်ဘဲ သူတို့၏ တာဝန်ကိုသာ တစိုက်မတ်မတ် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
"အိုး... မင်းတို့ကတော့..."
ဖုန်းယု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်းကို သူအသိဆုံးဖြစ်ပြီး အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်ကာ ဆေးကုသမှုခံယူရန် လုံးဝမလိုအပ်တော့ကြောင်း သူသိသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ သတိမလစ်ခင်ကထက်ပင် ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမိုကြံ့ခိုင်လာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
ဤသည်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုနည်းစနစ်ကြောင့်ဖြစ်မည်ဟု ဖုန်းယု ခန့်မှန်းမိသည်။ ထိုနည်းစနစ်အရ ပိုမိုသန်စွမ်းလာစေရန် ပြင်ပမှ လှုံ့ဆော်မှုများ လိုအပ်ကြောင်း သူ မှတ်မိနေသည်။
ထိုအတိုင်းပင် ကောင်မလေးသုံးယောက်က ဖုန်းယုကို အနီးကပ် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ပဲစေ့လုံးလေးများကဲ့သို့ မျက်လုံးသုံးစုံက ဖုန်းယုကို အနည်းငယ် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရစေသည်။
သေချာတာကတော့ ဖုန်းယုက ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ဆိုလိုသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ လိပ်ပြာနင်ဂျာ ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ထိုစဉ်၊
အိမ်တံခါး ပွင့်သွားသည်။
"မိုရှီ၊ မိုရှီ... ဖုန်းယု သတိရလာတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ!"
တံခါးပွင့်လာပြီးနောက် သူ သတိမလစ်ခင်က ကြားခဲ့ရသော အသံကို ဖုန်းယု ပြန်ကြားလိုက်ရသည်။
"ဟင်?"
ဖုန်းယု မော့ကြည့်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများ၊ လိပ်ပြာပုံစံအင်္ကျီနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဝင်လာပြီး ဖုန်းယုကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်ကို တွေ့ရသည်။
"လိပ်ပြာနင်ဂျာ?"
ဖုန်းယု တစ်ခဏမျှ အာရုံလွင့်သွားသည်။ ယခင်ဘဝက အလွန်ရေပန်းစားလှသော လိပ်ပြာနင်ဂျာနှင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"မိုရှီ မိုရှီ? ဖုန်းယု က ကျွန်မကို သိနေပုံပဲနော်"
လိပ်ပြာနင်ဂျာက ဖုန်းယုအနီးသို့ လျှောက်လာကာ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"အာ... အဲ့ဒါက... ကျွန်တော်... တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး..."
လိပ်ပြာနင်ဂျာ ဤမျှလောက် နီးကပ်လာမည်ဟု ဖုန်းယု မထင်ထားသဖြင့်၊ တစ်ခဏမျှ သူ အနည်းငယ် ပြာယာခတ်သွားသည်။
"ဖုန်းယု က ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ..."
လိပ်ပြာနင်ဂျာက ဖုန်းယုကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာမှာ နားရွက်ဖျားများအထိ နီရဲသွားကာ သူမ အသံထွက်ရယ်မောခြင်းကို မအောင့်ထားနိုင်တော့ပေ။
"ဖုန်းယု မွေးထားတဲ့ မြေခွေးဖြူလေးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ..."
ထိုအခါမှသာ သူ၏ ရှောင်ပိုင်လေးက လိပ်ပြာနင်ဂျာ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်တက်သွားပြီး သူမ၏လက်ကို ခေါင်းလေးဖြင့် ချွဲနွဲ့ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေကြောင်း ဖုန်းယု သတိထားမိလိုက်သည်။
"ရှောင်ပိုင်... မင်းက ကျေးဇူးကန်းတဲ့ မြေခွေးလေး!"
ဖုန်းယု အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သခင်ဖြစ်သူ သူ့ကိုပစ်ထားပြီး လိပ်ပြာနင်ဂျာဆီသွားကာ အယုအယခံရန် တောင်းဆိုနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သို့သော် စနောက်နေခြင်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဖုန်းယုက ချောင်းဟန့်လိုက်ကာ စိတ်ကို စုစည်းပြီး "ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဖုန်းယု ကတော့ တကယ်နောက်တာပဲ။ ဒါက လိပ်ပြာစံအိမ်ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားလေ။ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ဖို့ ကိုယ့်အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ လူပိုများများကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်မတို့ လိပ်ပြာစံအိမ် ကနေတောင် ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်ချင်သေးတယ်။"
လိပ်ပြာနင်ဂျာက ရှောင်ပိုင်၏ အမွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမယ့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."
"ဒါပေမယ့် အခု ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က ကောင်းမွန်နေပါပြီ။ ကျွန်တော့်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားခွင့်ပြုနိုင်မလား"
ဖုန်းယုက မေးလိုက်သည်။
"အင်းပါ... ဖုန်းယု ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကောင်းမွန်ပြီး၊ နာလန်ထမြန်တဲ့ စွမ်းရည်ကလည်း အရမ်းကောင်းပါတယ်။"
လိပ်ပြာနင်ဂျာက ဖုန်းယု၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားပုံပေါ်ကာ၊ သူမ၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားသည်။
"ဖုန်းယု... ရှင် အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ် နှစ်မျိုးကို လေ့ကျင့်ထားတာလား"
"ဟင်? ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."
ဖုန်းယု အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင့်ကို စတွေ့တုန်းက ရှင့်ဆီမှာ မတူညီတဲ့ အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ် နှစ်မျိုးကို ကျွန်မ ခံစားမိလို့လေ။"
"ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်း အရမ်းအားကောင်းပြီးတော့ အဆိပ်ကို ခုခံနိုင်စွမ်းလည်း မြင့်မားတယ်။ ရှင် အချိန်အကြာကြီး သတိလစ်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ် နှစ်မျိုးကြောင့် ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေကို ထိခိုက်သွားစေလို့ပဲ..."
လိပ်ပြာနင်ဂျာက ရှင်းပြလိုက်သည်။
"သြော်... နားလည်ပါပြီ..."
ထိုအခါမှသာ သူ အချိန်အကြာကြီး သတိလစ်နေရသည့် အကြောင်းရင်းကို ဖုန်းယု နားလည်သွားတော့သည်။
"ရှင် စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် နောက်ကျရင် အဲ့ဒီ အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ် နှစ်ခု ဘယ်လို အလုပ်လုပ်လဲဆိုတာ ကျွန်မကို ပြပေးလို့ရမလား။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်က အသက်ရှူနည်းစနစ် နှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ပထမဆုံးလူမို့လို့ပါ။ တကယ်လို့သာ ရှင်ပြပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ နတ်ဆိုးသတ်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အင်အားက နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မှာပါ..."
"ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါ၊ ဖုန်းယု!"
လိပ်ပြာနင်ဂျာ၏ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း ဖုန်းယုလည်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက လိပ်ပြာနင်ဂျာ၏ ဇာတ်လမ်းကို သိထားသူဖြစ်သည်လေ။
ထို့ကြောင့် သူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ!"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဖုန်းယု..."