အခန်း (၃၀) - တောအုပ်ထဲက မိစ္ဆာ

"ငါ့ရှေ့က တောင်များလား..."

ဖုန်းယုက "ခီရီရှီးမားတောင်" လို့ခေါ်တဲ့ တောင်ခြေဆီကို ရှောင်ပိုင်ကို ပွေ့ချီပြီး လာခဲ့တယ်။

တောင်ခါးပန်းအောက်ဘက်မှာ သစ်ပင်တွေ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေပေမယ့် အထက်ပိုင်းမှာတော့ မီးခိုးငွေ့တွေ ထူထပ်နေတယ်။

"ကြည့်ရတာ မီးတောင်ရှင်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်..."

ကျွန်းနိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခုရဲ့ ကျူရှူးတောင်ပိုင်းမှာရှိတဲ့ ခါဂိုရှီးမားနဲ့ မီယာဇာကီ ခရိုင်နှစ်ခုကြားက မီးတောင်အစုအဝေးကို အများအားဖြင့် ခီရီရှီးမားတောင်လို့ ခေါ်ကြတာဖြစ်တယ်။

တောင်ခါးပန်းအထက်မှာ သစ်ပင်တွေမရှိဘဲ တုံးတိကြီးဖြစ်နေပေမယ့် အောက်ဘက်မှာတော့ သာမန်မျက်စိနဲ့တောင် မြင်နိုင်တဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။

ဖုန်းယု တောင်ခြေကို ရောက်ကတည်းက လေထုထဲမှာ အဆိပ်ငွေ့အနည်းငယ် ပါဝင်နေတာကို ခံစားမိနေတယ်။

သတိထားတဲ့အနေနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒီအဆိပ်ငွေ့တွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိ သေချာမသိတာကြောင့် ဖုန်းယုက အဆိပ်ဖြေဆေးတစ်လုံးကို စားလိုက်တယ်။

"ရှောင်ပိုင်... ဒါလေး စားလိုက်ဦး။"

ဖုန်းယုက ရှောင်ပိုင်ကို အဆိပ်ဖြေဆေး တိုက်လိုက်ပေမယ့် ရှောင်ပိုင်က မလိုဘူးဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ မျက်နှာလွှဲသွားပြီး ဒီတောင်ပေါ်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ဖုန်းယုကို အချက်ပြလိုက်တယ်။

ဖုန်းယုက ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ဒီတောင်ပေါ်မှာ မိစ္ဆာတွေ ရှိနေနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူ ခံစားမိပြီးသားပါ။ အရေအတွက် ဘယ်လောက်ရှိနေလဲ ဆိုတာကိုသာ သေချာမသိတာ ဖြစ်တယ်။

ရှောင်ပိုင်ရဲ့ အမူအကျင့်ကို ကြည့်ပြီး ဖုန်းယုက ရှောင်ဟေးကိုပါ ထပ်နှိုးလိုက်ပြီး အဆိပ်ဖြေဆေး တိုက်ချင်ခဲ့တယ်။

ရှောင်ဟေးက မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။

"သခင် ဖုန်းယု၊ ကျွန်တော် တောင်ပေါ်ကို မလိုက်တော့ဘူး။ ဒီကစပြီး သခင်လေးကိုယ်တိုင် ကြိုးစားရတော့မယ်..."

ရှောင်ဟေးက ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးပြားငါးလုံးကို ချေဖျက်စုပ်ယူပြီးနောက်မှာ စကားပြောတာ ပိုပြီး ရှင်းလင်းပီသလာတာ သိသာတယ်။

တကယ်တော့ အခုအချိန်မှာ ရှောင်ဟေးနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့က သူ့အတွက် အများကြီး အကူအညီဖြစ်လာမယ်လို့ ဖုန်းယု မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။ သူတို့ကို လုံလုံခြုံခြုံပဲ ရှိစေချင်တာပါ။

ဒါပေမယ့် အခု ရှောင်ဟေးက တောင်ပေါ်မလိုက်တော့ဘူးလို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလာတဲ့အတွက် သူနဲ့ ရှောင်ပိုင်ပဲ တောင်ပေါ်ကို တက်ရတော့မယ်လေ။

ရုတ်တရက်...

တောင်ပေါ်ကနေ ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။

သားရဲတစ်ကောင်ကောင် ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကောင်ရဲ့ အသံနဲ့ တူနေတယ်။

ဖုန်းယုရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက လေးနက်သွားပြီး သူ့လက်ထဲက ဂျပန်ဓားရှည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။

တောင်ပေါ်မှာ တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် စတင်ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။

"ရှောင်ပိုင်... သေတ္တာထဲ ဝင်နေလိုက်တော့..."

အဲဒီလိုနဲ့ ဖုန်းယုနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့ တောင်ပေါ်ကို တက်လာခဲ့ကြတယ်။

တောင်ပေါ်ရောက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် တောအုပ်ထဲက အလင်းရောင်တွေက ထူထပ်နေတဲ့ သစ်ရွက်တွေကြောင့် ပိတ်ဆို့နေတာကို ဖုန်းယု သတိထားမိလိုက်တယ်။ လေထုထဲမှာ မီးတောင်ပြာနံ့တွေ ရနေတယ်။ ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က စိုစွတ်ရုံတင်မကဘဲ ပူအိုက်နေသေးတယ်။

ဖုန်းယု ခဏလောက် လမ်းလျှောက်ပြီးတဲ့အခါမှာပဲ ချွေးတွေ အတော်လေး ထွက်နေပြီ ဖြစ်တယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီတောင်ပေါ်ကို လာတဲ့သူ အရမ်းနည်းပုံရတယ်။ လမ်းကြောင်း ပွင့်နေတာမျိုးမရှိလို့ ဖုန်းယုက လေစီးနင်းခြင်းနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုပြီး ခုန်ပျံသွားလာနေရတယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ထူးဆန်းတဲ့ နွယ်ပင်တွေက အလွန်များပြားလွန်းလို့ လေစီးနင်းခြင်းနည်းစနစ်ရဲ့ အရှိန်က အတော်လေး ကျဆင်းသွားတယ်။ တောအုပ်တစ်ခုလုံးက ဖုန်းယုကို မှောင်မိုက်ပြီး အုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေတယ်။ နည်းနည်းလေး မသတိထားမိရင်တောင် နွယ်ပင်အမျိုးမျိုးရဲ့ ရစ်ပတ်တာကို ခံရနိုင်ပြီး နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။

အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားပေမယ့် မိစ္ဆာကိုတော့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရသေးဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီတောအုပ်ထဲကို ခြေချကတည်းက မျက်လုံးတစ်စုံက သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာကို ဖုန်းယု ခံစားနေရတယ်။

ဒါက သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခုဆိုတာကို ဖုန်းယု နားလည်ထားတယ်။ သူ့မှာ အာရုံခံနိုင်စွမ်း မရှိဘူးလေ။ သူ့မှာ တန်ဂျီရိုလိုမျိုး အာရုံခံနိုင်တဲ့ နှာခေါင်းမရှိသလို၊ ဟရှီဘီရာ အီနိုစကဲလိုမျိုး သားရဲအာရုံခံနိုင်စွမ်းလည်း မရှိဘူး။

"အာရုံခံနိုင်စွမ်း အားနည်းတာက ဒုက္ခပဲ..."

ဖုန်းယုက နဖူးကချွေးတွေကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ငါ့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် အီနိုစကဲရဲ့ သားရဲအသက်ရှူခြင်းလိုမျိုး နည်းစနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးရင် ကောင်းမလားပဲ..."

ဖုန်းယု ပိုတွေးလေလေ၊ ဒါက ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်လို့ ပိုခံစားရလေလေပဲ။ နှမြောစရာကောင်းတာက အီနိုစကဲရဲ့ သားရဲအသက်ရှူခြင်းကို တိုက်ရိုက် အသုံးချပြတာကို သူ မမြင်ဖူးခဲ့တာပဲ။ ပြီးတော့ အီနိုစကဲ အခုဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာကိုလည်း မသိတာကြောင့် တန်ဂျီရိုတို့ သုံးယောက်ဆုံမယ့် အချိန်ကိုပဲ စောင့်ရတော့မှာပေါ့...

ဖုန်းယုက အနာဂတ်မှာ ဖန်တီးမယ့် အလင်းအသက်ရှူခြင်း သိုင်းကွက်အကြောင်း တွေးနေတုန်းမှာပဲ သူ့နောက်က ရှောင်ပိုင်က အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ ဖုန်းယုလည်း ချက်ချင်း သတိဝင်သွားတယ်။

"ဂါး..."

ရှောင်ပိုင်က သစ်သားသေတ္တာထဲကနေ ခုန်ထွက်လာပြီး နေရာတစ်ခုကို လှမ်းပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။

ဖုန်းယုက ရှောင်ပိုင် အာရုံစိုက်နေတဲ့ နေရာကို လိုက်ကြည့်လိုက်တော့ နဂိုက ငြိမ်သက်နေတဲ့ နွယ်ပင်တွေက အလိုလို လှုပ်ရှားလာပြီး ဝင်ပေါက်လမ်းကြောင်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဖုန်းယုက သူ့လက်ထဲက နီချီရင်ဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ သတိလွတ်သွားတဲ့ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ချင်စိတ်တွေ ပိုမိုပြင်းပြလာခဲ့တယ်။

နွယ်ပင်တွေက ဖုန်းယုဆီကို ဦးတည်ပြီး ရစ်ပတ်လာကာ သူ့ကို လာထိတော့မယ့် အနေအထား ဖြစ်နေတယ်။

"ရွှပ်"

ဖုန်းယုက အလွယ်တကူပဲ ခုတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် ခုတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရတဲ့ နွယ်ပင်တွေက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်ပေါက်လာတယ်။ ဖုန်းယုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ ဒီနွယ်ပင်တွေရဲ့ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းက အရမ်းအားကောင်းလွန်းတယ်။ ဒါက တောအုပ်ထဲက မိစ္ဆာရဲ့ သွေးမိစ္ဆာအတတ်ဆိုတာ သိသာလှပါတယ်။

"မင်းက ဒီနွယ်ပင်တွေကို သုံးပြီး ငါ့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို ကုန်ခန်းသွားအောင် လုပ်ချင်နေတာပေါ့လေ..."

"နှမြောစရာပဲ... မင်း ငါ့ကို အထင်သေးသွားပြီ..."

ဖုန်းယုရဲ့ မျက်နှာက တည်တင်းသွားပြီး ဒါက သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားရခြင်းပါပဲ။ နောက်ကွယ်က မိစ္ဆာကို ရှာမတွေ့တဲ့အပြင် သူ့ကို လှောင်ပြောင်ကစားနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါက သူ့ကို အရမ်းကို ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်!

ဒီမကျေနပ်မှုရဲ့ ရလဒ်အနေနဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာကို အလူးအလဲ ခုတ်တော့မှာပါ

အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးကနေ ဝင်လာတဲ့ နွယ်ပင်တွေကို ကြည့်ရင်း ဖုန်းယုက အသက်ကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်ထဲက ဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်မှု... ရေအသက်ရှူခြင်း ဒုတိယပုံစံ - ရေဘီး"

ဧရာမ အပြာရောင် ရေဘီးကြီးတစ်ခုက ဖုန်းယုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့အတူ လေထဲမှာ လှည့်ပတ်သွားပြီး ထိတွေ့သမျှ နွယ်ပင်တွေနဲ့ သစ်ပင်တွေ အားလုံးကို ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်တယ်။

"ဘုန်း"

"ဘုန်း"

ပတ်ဝန်းကျင်က သစ်ပင်တွေ အကုန်လုံး ခုတ်လှဲခံရပြီး မြေကြီးပေါ် ပြိုကျသွားကာ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ နောက်ထပ် နွယ်ပင်တွေ ထပ်ပေါက်လာပြန်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဖုန်းယုအတွက် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ နေရာကျယ်ကြီးတစ်ခု ရသွားစေခဲ့တယ်။

"ဝူး...!"

ရှောင်ပိုင်က အော်လိုက်တယ်။

"ရှောင်ပိုင်... မိစ္ဆာက အဲဒီဘက်မှာ ရှိတယ်လို့ ပြောချင်တာလား။"

ဖုန်းယုက မေးလိုက်တယ်။ ရှောင်ပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှေ့ကို ခုန်ထွက်သွားတယ်။ ဒါကိုမြင်တော့ ဖုန်းယုလည်း အနီးကပ် လိုက်သွားခဲ့တယ်။

သူ့လက်ထဲက နီချီရင်ဓားက တစ်ခဏလေးတောင် မရပ်နားဘဲ နွယ်ပင်တွေကို ဆက်တိုက် ခုတ်ပိုင်းနေခဲ့တယ်။ ရှောင်ပိုင်ကလည်း သူ့ရဲ့ ခြေသည်းတွေကို အသုံးပြုပြီး ရှေ့ကလမ်းကို ရှင်းလင်းပေးနေတယ်။ လူတစ်ယောက်နဲ့ မြေခွေးတစ်ကောင်တို့ အချိတ်အဆက်မိမိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြတယ်။

"တောက်... ဒီမြေခွေးက ငါ့ကို ရှာတွေ့သွားတယ်ပေါ့!"

တောအုပ်ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာတစ်နေရာမှာ ရှိနေတဲ့ အစိမ်းရောင် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အမူအရာတွေ ပေါ်လာတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ မိစ္ဆာရဲ့ လက်တွေနဲ့ ခြေထောက်တွေက နွယ်ပင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေကြီးထဲကို စိုက်ဝင်သွားကာ ဖုန်းယုနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့ကို တားဆီးဖို့ နွယ်ပင်တွေကို အဆက်မပြတ် ထိန်းချုပ်နေခဲ့တယ်။

ဖုန်းယုနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့က နွယ်ပင်တွေရဲ့ အနှောင့်အယှက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တာကို မြင်တော့ မိစ္ဆာက အငြိုးတကြီးနဲ့ "မင်းတို့က ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ ဖိအားပေးနေတာပဲ။ မင်းတို့ကို ဖမ်းမိတာနဲ့ သေချာပေါက် စားပစ်မယ်!"

"သွေးမိစ္ဆာအတတ် - သစ်ပင်ဝိညာဉ်!"

မိစ္ဆာ စကားပြောပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဖုန်းယု ရပ်တန့်သွားတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က သစ်ပင်တွေဟာ မျက်လုံးနီရဲရဲနဲ့ သစ်ပင်လူသားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ပဲ။

"ဂါး..."

"ဂါး..."

သစ်ပင်လူသားတွေက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းယုကို စတင် တိုက်ခိုက်လာကြတယ်။ ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားကလည်း အခုအချိန်မှာ ပုံမှန်အရွယ်အစားကို ပြောင်းလဲသွားပြီး သစ်ပင်လူသားတွေရဲ့ လေးလံထိုင်းမှိုင်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် ရှောင်ပိုင်ကို ထိဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလှပါတယ်။

ဖုန်းယုရဲ့ ရှောင်တိမ်းနိုင်တဲ့ အရှိန်ကတော့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က နွယ်ပင်တွေနဲ့ သစ်ပင်တွေကြောင့် အတော်လေး ထိခိုက်နေရတယ်။ ဒါကိုမြင်တော့ ဖုန်းယုက ဆက်ပြီး ရှောင်တိမ်းမနေတော့ဘူး။

"မင်းကို ရှာတွေ့တာနဲ့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားအချို့ကို ထုတ်ပြရတော့မယ့်ပုံပဲ..."

"ကောင်းပြီလေ... ငါ ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘူး။ ဒီသစ်ပင်လူသားတွေက တကယ့်ကို အမှိုက်တွေပဲ!"

ဖုန်းယုက အသက်ကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်တယ်။

"အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်မှု... ရေအသက်ရှူခြင်း ပထမပုံစံ - ရေပြင်ခုတ်ပိုင်းခြင်း!"

ဖုန်းယုက ရေအသက်ရှူခြင်းရဲ့ အခြေခံသိုင်းကွက်ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး ဓားအဖျားနဲ့ ထိမိသမျှ အရာအားလုံးက အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့တယ်။

"ကျစ်! ဒီလူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရတာလဲ... မိစ္ဆာသုတ်သင်‌တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဟာရှီရာ များလား..."

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဟာရှီရာတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ..."

"သခင်ကြီးကို လာတိုက်ခိုက်တာများလား..."

မိစ္ဆာက စတင်ပြီး ထိတ်လန့်လာခဲ့တယ်။ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတာနဲ့အမျှ နွယ်ပင်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကလည်း ကျဆင်းသွားခဲ့တယ်။

"ဘုန်း!"

ထူထပ်နေတဲ့ တောအုပ်ထဲမှာ ဖုန်းယုက လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ခုတ်ပိုင်းဖောက်ထွက်လာခဲ့တယ်။

ဖုန်းယုက ပြဿနာရဲ့ တရားခံကို မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီ။

"မင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ဖုန်းယုက တောအုပ်မိစ္ဆာဆီကို နီချီရင်ဓားနဲ့ ချိန်ရွယ်လိုက်တယ်။ အစိမ်းရောင် ဓားသွားပေါ်မှာ သစ်ပင်လူသားတွေရဲ့ သွေးတွေ ပေကျံနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သွေးတွေက တစ်စက်ချင်းစီ မြေကြီးပေါ်ကို ကျဆင်းနေတယ်။

တောအုပ်မိစ္ဆာက မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူ ထွက်ပြေးချင်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ လက်တွေနဲ့ ခြေထောက်တွေက နွယ်ပင်တွေအဖြစ် မြေကြီးထဲ စိုက်ဝင်နေပြီး ပြန်မနှုတ်ရသေးဘူး ဖြစ်နေတယ်။

"မင်း... အနားမလာနဲ့... မင်း ငါ့ကိုသတ်ရင် သခင်ကြီးက မင်းကို သေချာပေါက် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်လိမ့်မယ်..."

တောအုပ်မိစ္ဆာက သူ့ဆီကို တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ဖုန်းယုကို ကြည့်ပြီး နဖူးကနေ ချွေးအေးတွေ ပျံလာခဲ့တယ်။

သူ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပြီ။

"အိုး? ဒီတောအုပ်ထဲမှာ မင်းထက် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ မိစ္ဆာ ရှိနေသေးတာလား..."

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို မင်း သေလို့ရပြီ..."

ဖုန်းယုရဲ့ အေးစက်တဲ့ မျက်နှာထားက သူ့ရဲ့ ဓားလိုပဲ အေးစက်နေတယ်။

"ရေအသက်ရှူခြင်း ပထမသိုင်းကွက် - ရေပြင်ခုတ်ပိုင်းခြင်း!"

အပြာရောင် ဓားရိပ်က တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တောအုပ်မိစ္ဆာရဲ့ ခေါင်းက မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားတယ်။

မယုံကြည်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။

"ငါ တကယ်ပဲ... လည်ပင်း ခုတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရတာလား... ငါ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ်..."

"မိစ္ဆာသတ်သမား... မင်းလည်း မကြာခင် သခင်ကြီးရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံရမှာပဲ... ငါ မင်းကို ငရဲပြည်ကနေ စောင့်နေမယ်..."

နောက်ဆုံးမှာတော့ တောအုပ်မိစ္ဆာဟာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲမှာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

"ဟားဟား... ပိုတောင် တွေ့ချင်သေးတယ်..."

ဖုန်းယုက သူ့ရဲ့ နီချီရင်ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး တန်ဂျီရိုကို ပြုံးပြခဲ့သလိုမျိုး အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။

"ကြည့်ရတာ ဒီတာဝန်ကနေ အသီးအပွင့်ကောင်းတွေ အများကြီး ရလာနိုင်မယ့်ပုံပဲ!"