အခန်း (၂၉) - တောင်ပေါ်မှာ မိစ္ဆာမရှိပေမယ့် ရင်ထဲမှာတော့ မိစ္ဆာရှိနေတယ်

ဖုန်းယုက ရှောင်ပိုင်ကို ပွေ့ချီထားရင်း သံသယတွေနဲ့ တောင်အောက်ကို ဆင်းလာခဲ့ပြီး မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ဆီကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူတည်းခိုဖို့ ဟိုတယ်တစ်ခုကို ရှာလိုက်တယ်။ နေရာထိုင်ခင်း နေရာချထားပြီးနောက် သူ့အတွက် အစားအသောက်တွေ ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ဆိုင်ကို မှာကြားလိုက်တယ်။ အစားအသောက်တွေက ရိုးရှင်းတဲ့ ရိုးရာဂျပန်အစားအစာတွေဖြစ်ပြီး သူ့ဘေးမှာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်က လာရောက်ခစား ပြင်ဆင်ပေးနေတယ်။

မြို့ငယ်လေးဆီ သွားတဲ့လမ်းမှာ ဖုန်းယုက ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရရှိခဲ့တာကြောင့် အခုဆိုရင် သူက လူချမ်းသာတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီလေ။ သေချာတာပေါ့၊ အခုလို အစေခံကောင်မလေးကို သူ့အနားမှာ ခစားခိုင်းရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က သာမန်မဟုတ်ပါဘူး။ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က အခြေအနေတွေကို စုံစမ်းသိရှိဖို့ပါပဲ။

"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

ဖုန်းယုက မေးလိုက်တယ်။

"အာ... သခင်လေး၊ ကျွန်မနာမည်က ယောင်းဇီ ပါရှင်။ ဘာများ အလိုရှိပါသလဲရှင်။"

ယောင်းဇီက မျက်နှာလေး နီရဲသွားကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။

သူမရှေ့က ဧည့်သည်ဟာ ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ချောမောပြေပြစ်ရုံသာမက ကြွယ်ဝချမ်းသာတဲ့ပုံလည်း ပေါက်နေပါတယ်။ သူက သူမအိပ်မက်ထဲက စိတ်ကူးယဉ်ချစ်သူပုံစံမျိုး ကွက်တိပါပဲ။

"ပြီးတော့... သူ့ရင်ခွင်ထဲက မြေခွေးဖြူလေးကလည်း သိပ်ချစ်စရာကောင်းတာပဲ... တကယ်ကို ဖက်ထားချင်စရာလေး..."

ယောင်းဇီက သူမရဲ့ ရွှန်းလဲ့နေတဲ့ မျက်ဝန်းလေးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဖုန်းယုနဲ့ မြေခွေးဖြူလေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိတယ်။

"ဒီလူကြီးမင်းကသာ ကျွန်မကို အဲဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်ခိုင်းလာခဲ့ရင်..."

ယောင်းဇီရဲ့ မျက်နှာလေးက နီမြန်းသွားပြီး သူမရဲ့ နူးညံ့လှပတဲ့ အသွင်အပြင်က တောက်ပနေတဲ့ မက်မွန်သီးလေးတစ်လုံးနဲ့တောင် တူနေပါသေးတယ်။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ယောင်းဇီ၊ နင်ဘယ်လိုတွေတောင် တွေးနေတာလဲ..."

သူ့ကိုယ်သူ ယောင်းဇီလို့ မိတ်ဆက်ထားတဲ့ ရှေ့ကမိန်းကလေးက မျက်နှာတွေနီရဲလာပြီး ခေါင်းတွေခါယမ်းနေတာကို မြင်တော့ ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေများ တွေးနေသလဲဆိုတာကို ဖုန်းယု နည်းနည်းတော့ နားရှုပ်သွားတယ်။

သူ့ရှေ့က အမျိုးသမီးရဲ့ အလှအပက မဆိုးဘူးဆိုပေမယ့် ဒါက ဒီလောက်ပါပဲ။ သူ့ဘက်က အဲဒီလိုစိတ်ကူးမျိုး လုံးဝမရှိတာတော့ ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အခြေအနေတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရဖို့အတွက် ဖုန်းယုက သူမကို နှင်ထုတ်ချင်တဲ့စိတ်ကို မြိုသိပ်လိုက်ပြီး အသံကို ညင်သာစွာနဲ့ "တောင်အနောက်ဘက်က တောအုပ်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ မင်းသိလား ယောင်းဇီ" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"တောင်အနောက်ဘက်က တောအုပ်လား"

တောင်အနောက်ဘက်က တောအုပ်အကြောင်းကို သူပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ယောင်းဇီရဲ့ မျက်လုံးအိမ်တွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမရဲ့ အသက်ရှူနှုန်းတွေလည်း မြန်ဆန်လာတာကို ဖုန်းယု သတိထားမိလိုက်တယ်။

"ငါက ဒီကိုရောက်ခါစပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲဒီတောင်အနောက်ဘက် တောအုပ်ထဲမှာ မိစ္ဆာတွေရှိတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းအချို့ ကြားထားလို့ အဲဒီအကြောင်းကို ပိုပြီး သိချင်လို့ပါ။" လို့ ဖုန်းယုက ပြောလိုက်တယ်။

"သခင်လေး... တကယ်တော့ တောင်အနောက်ဘက်က တောအုပ်အကြောင်းကို ကျွန်မလည်း သိပ်မသိပါဘူး။ လတ်တလောမှာ တောင်ပေါ်မှာ လူစားတဲ့ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ရှိနေတယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတာလောက်ပဲ သိတာပါ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်တော့ မမြင်ဖူးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ ဟိုတယ်ကို ထင်းလာပို့နေကျ ထင်းခုတ်သမားဆီကနေ ကြားရတာတော့ တောင်ပေါ်မှာ လူတွေကိုစားတဲ့ မိစ္ဆာကြီး ရှိနေတယ်တဲ့လေ။"

"ကျွန်မတို့ကို တောင်ပေါ်မတက်ဖို့လည်း သတိပေးထားကြတယ်။ အဲဒီတုန်းက တချို့လူတွေက မယုံကြဘဲ တောင်ပေါ်ကို အတင်းတက်သွားခဲ့ကြတာ အခုထိ ပြန်မလာကြတော့ဘူး။ ထင်းခုတ်သမားကတော့ အဲဒီလူတွေ မိစ္ဆာအစာ ဖြစ်သွားကြပြီလို့ ပြောတယ်။ သူက ဆုတ်ဖြဲခံထားရတဲ့ အဲဒီလူတွေရဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုတောင် ယူလာပြသေးတာ..."

"အဲဒီကတည်းက အခုချိန်ထိ သတင်းတွေက ပြန့်နေတာပါပဲ။ ထင်းခုတ်သမားတွေက သူစိမ်းတွေကိုတွေ့တာနဲ့ တောင်ပေါ်မှာ မိစ္ဆာတွေရှိကြောင်း ပြောပြပြီး တောင်ပေါ်မတက်ကြဖို့ သတိပေးတတ်ကြတယ်..."

"အဲဒါ အမှန်ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ကျွန်မထင်တာတော့ တောင်ပေါ်မှာ လူကိုအန္တရာယ်ပေးနိုင်တဲ့ သားရဲကောင်ကြီးတွေ ရှိနေတာများလားလို့..."

ယောင်းဇီက သူမ မြင်ဖူး၊ ကြားဖူးသမျှကို ပြောပြလေတယ်။

ဒီစကားတွေကို ကြားပြီးနောက် ဖုန်းယုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

"ဒီထင်းခုတ်သမားတွေဆီမှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိနေပုံပဲ..."

အစားစားပြီးသွားတဲ့အခါ ဖုန်းယုက လမ်းပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တယ်။ တစ်ခုခုများ ထူးခြားတာ တွေ့ရမလားဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပေါ့။ တကယ်တော့ အမှန်တရားကို သိရဖို့ သူ အခုချက်ချင်း တောင်ပေါ်တက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုအချိန်မှာ သူ့အနေနဲ့ အထက်လဆန်းနဲ့ အောက်လဆုတ် မိစ္ဆာတွေကိုတောင် ယှဉ်တိုက်နိုင်စွမ်းရှိနေပြီလို့ သူ ခံစားနေရတယ်လေ။

ဒါပေမယ့် ဖုန်းယုက ထင်းခုတ်သမားတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရင်စုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဟိုတယ်ကနေ ထွက်ထွက်ချင်းပဲ သူ့နောက်ကနေ လူနှစ်ယောက် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ လိုက်လာတာကို ဖုန်းယု သတိထားမိလိုက်တယ်။

သူတို့ကို မမြင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်ပေမယ့် သူတို့ဘယ်သူတွေလဲ၊ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ ဖုန်းယု သိချင်နေခဲ့တယ်။ ဖုန်းယုက ဈေးဝယ်ထွက်နေတဲ့သူတစ်ယောက်လိုမျိုး ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန်ပဲ လမ်းလျှောက်နေလိုက်တယ်။ တစ်ခါတလေ ဈေးဆိုင်တွေရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ပစ္စည်းတွေကို လေ့လာကြည့်ရှုနေသလိုမျိုး လုပ်တယ်။ ပြီးတော့ လမ်းဘေးက ဖျော်ဖြေရေးပွဲတွေကို သွားကြည့်နေလိုက်သေးတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ အခြေအနေပေးပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတဲ့ ဖုန်းယုဟာ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ လမ်းကြားလေးတစ်ခုဆီကို တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ သူ့နောက်ကို လိုက်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကလည်း ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်လာကြတယ်။ ဖုန်းယု လူပြတ်တဲ့လမ်းကြားထဲ ရောက်သွားတာကို မြင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြတယ်။ ပြီးတာနဲ့ သူတို့ရဲ့လက်ထဲမှာ ဓားတွေကို အသီးသီး ဆွဲထုတ်ကိုင်ဆောင်ကာ ဖုန်းယုဆီကို အမြန်လျှောက်သွားကြလေတယ်။

"ဟေး... ခင်ဗျားတို့က ပုန်းကွယ်မနေတော့ဘူးလား။ ထင်းခုတ်သမားတို့..."

ဖုန်းယုက နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လျှောက်နေရင်းကနေ လှမ်းပြောလိုက်တယ်။

အဲဒီအခါ နောက်ကလူနှစ်ယောက်စလုံး အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဟက်... တော်တော်စွမ်းတဲ့ကောင်လေးပဲ။ ငါတို့ကိုတောင် ရိပ်မိနေသေးတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အဝတ်စတွေကို ဆွဲခွာလိုက်ပြီး ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းစွာနဲ့ ပြောလိုက်ကြတယ်။

"လူငယ်လေး... ငါတို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။ အပြစ်တင်ချင်ရင် တောင်ပေါ်တက်ဖို့ ကြံစည်နေတဲ့ မင်းကိုယ်မင်းပဲ အပြစ်တင်လိုက်တော့..."

အရင်တုန်းက ဖုန်းယုနဲ့ ဆုံဖူးတဲ့ ထင်းခုတ်သမားက ပြောလိုက်တယ်။

ဖုန်းယုက နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးလေးတစ်ခုနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

တစ်ယောက်ကတော့ သူ တောင်ပေါ်မတက်ခင်က ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ ထင်းခုတ်သမားဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့သူပါ။ အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ အမာရွတ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကြွက်သားအမြှောင်းမြှောင်းတွေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူကလည်း ထင်းခုတ်သမားတစ်ယောက်ဆိုတာ သေချာနေပါတယ်။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ကျုပ်ကို ဒီလောက်တောင် သတ်ချင်နေမှတော့ ကျုပ်ဘက်ကလည်း မသေခင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းတော့ သိသွားချင်သေးတယ်။ အဲဒီတော့... တောင်ပေါ်မှာ တကယ်တမ်း ဘာတွေရှိနေတာလဲ။"

ဖုန်းယုက မေးလိုက်တယ်။

"ကောင်လေး... ငါတို့ကို လာလှည့်စားမနေနဲ့။ ငါတို့က မင်းအသက်ကို လာယူတာ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကိုတော့ မင်း ငရဲပြည်ရောက်မှပဲ ဆက်တွေးနေလိုက်တော့။"

"သွားစမ်း... သူ့ကို ဝိုင်းသတ်ကြမယ်။"

အမာရွတ်နဲ့လူက ထင်းခုတ်သမားကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။

"အာဒါ... ငါထင်တာတော့ သူက တောင်ပေါ်က လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိပုံမပေါ်ပါဘူးကွာ။ ဒီအတိုင်း ထားလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား... ငါတို့ နောက်ထပ် လူမသတ်ကြရအောင်ပါ..."

ထင်းခုတ်သမားက တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"တောက်... အသုံးမကျတဲ့ကောင်။ လွတ်သွားမယ့်အစား မှားပြီးတော့ပဲဖြစ်ဖြစ် သတ်ပစ်လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။ မင်းက ချမ်းသာကြွယ်ဝချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

အမာရွတ်နဲ့လူက ထင်းခုတ်သမားကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်လိုက်ရင်း ပြောတယ်။

"ဟူး... ငါက... ငါက လူထပ်မသတ်ချင်တော့လို့ပါ..."

ထင်းခုတ်သမားမှာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိတော့တာကို မြင်တော့ အမာရွတ်နဲ့လူက ဖုန်းယုဆီကို ဓားနဲ့ ပိုင်းချလိုက်တယ်။

အမာရွတ်နဲ့လူက သူ့ရှေ့က ကောင်လေးဟာ ရုပ်ရည်လေး သန့်ပြန့်ရုံသာရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းပျော့ညံ့လှတယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာပါ။ ဒီဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် သူ့ကို သတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ တွေးထားခဲ့တယ်။

အမာရွတ်နဲ့လူရဲ့ ဓားက ဖုန်းယုဆီကို ရောက်လာတော့မယ့်အချိန်မှာပဲ ထင်းခုတ်သမားဟာ ဆက်မကြည့်ရက်တော့ဘဲ မျက်နှာကို လွှဲပစ်လိုက်တယ်။

"ချွင်"

ထင်းခုတ်သမားဟာ ဖုန်းယုရဲ့ အော်ဟစ်သံကို မကြားလိုက်ရဘဲ ဓားမြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားတဲ့ အသံကိုသာ ကြားလိုက်ရတယ်။

နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အမာရွတ်နဲ့လူက မြေကြီးပေါ်မှာ လဲကျနေပြီး ဖုန်းယုကတော့ အကောင်းပကတိအတိုင်း ပြုံးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"မင်း... မင်း... အာဒါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ..."

မြေကြီးပေါ်မှာ အသက်ရှူသံမထွက်ဘဲ လဲကျနေတဲ့ အမာရွတ်နဲ့လူကို သေသွားပြီလို့ ထင်မှတ်ကာ ထင်းခုတ်သမားက ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်တယ်။

"မပူပါနဲ့။ သူ့ကို သတိမေ့သွားအောင်ပဲ လုပ်လိုက်တာပါ။ ကဲ... ခင်ဗျား သေချင်သေးဘူးဆိုရင် ကျုပ်ကို အမှန်အတိုင်းသာ ပြောပြစမ်းပါ... ဟီးဟီး..."

ဖုန်းယုရဲ့ အပြုံးက ပိုပြီး တောက်ပလာတယ်။

ဖုန်းယုမျက်နှာပေါ်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အပြုံးကြီးကို မြင်တော့ ထင်းခုတ်သမားက အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားတယ်။ မြေကြီးပေါ်မှာ လဲကျနေတဲ့ အမာရွတ်နဲ့လူကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ထပြေးဖို့ ကြိုးစားတော့တယ်။

ဒါပေမယ့် သူက ဖုန်းယုရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။

ဖုန်းယုက ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး သူ့လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကာ ခေါင်းခါယမ်းရင်း နှမြောတသဟန်နဲ့ "ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကိုတောင် အသုံးမချဘဲ ထွက်ပြေးချင်နေသေးတယ်ပေါ့လေ။ ခင်ဗျားကို ကျုပ်ရဲ့ လက်စွမ်းတွေ ပြရဦးမှာပေါ့..." ဖုန်းယုက သူ့ကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် ထင်းခုတ်သမားက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ခြေထောက်တွေ တုန်ယင်လာကာ မြေကြီးပေါ်ကို ခွေကျသွားတော့တယ်။

ထင်းခုတ်သမားဟာ ကြောက်လွန်းလို့ သေးပါထွက်ကျသွားတာကို ဖုန်းယု တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဟုတ်ပါတယ်။ ဖုန်းယု ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးဘူး၊ ထင်းခုတ်သမားက ကြောက်လွန်းလို့ သေးပါထွက်သွားခဲ့တာပါ။

ဖုန်းယုက ရွံရှာသွားပြီး နောက်ကို ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်တယ်။

"ကဲ ပြောစမ်း... ကျုပ်နားထောင်နေတယ်။"

ဒီလိုနဲ့ပဲ ထင်းခုတ်သမားက အရာအားလုံးကို ဖြောင့်ချက်ပေး ဝန်ခံလာပြီး ဖုန်းယုသာ သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်ဆိုရင် ချက်ချင်းပဲ သွားရောက်အဖမ်းခံပါ့မယ်လို့ တောင်းပန်လေတော့တယ်။ အဲဒီနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ဖုန်းယုအား ပြန်လည်ပြောပြခဲ့တယ်။

တကယ်တော့ ထင်းခုတ်သမားတွေ တောင်ပေါ်ရောက်နေတုန်းက မတော်တဆ ရွှေတွင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက လူအနည်းငယ် ရှိနေခဲ့ပြီး အများစုက ရွှေတွေကို အတူတူ ခွဲဝေယူကြဖို့ သဘောတူခဲ့ကြပေမယ့် တချို့ကတော့ သဘောမတူခဲ့ကြပါဘူး။ အဲဒီနောက်မှာတော့ အချင်းချင်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ကြရင်းကနေ လူတစ်ယောက်ကို အမှားယွင်းနဲ့ သတ်မိသွားခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်က သူတို့အရမ်းကို ကြောက်လန့်သွားခဲ့ကြပြီး တချို့က ရဲစခန်းမှာ သွားရောက်အဖမ်းခံချင်ခဲ့ပေမယ့် တချို့လူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ လောဘစိတ်တွေက ကြီးစိုးနေဆဲပါပဲ။

ဒါကြောင့် အဖမ်းခံချင်တဲ့သူတွေကိုပါ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ပစ်လိုက်ကြတယ်။

ဒီလိုမျိုး အကြောင်းမဲ့သက်သက် လူတွေသေဆုံးသွားတာဟာ အားလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေမှာ အသေအချာပါပဲ။ ဒါကြောင့် ကျန်ရစ်တဲ့ ထင်းခုတ်သမားတွေက ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးကို ကြံစည်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူတို့က အလောင်းတွေကို အရမ်းကို လုံခြုံလှို့ဝှက်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ မြှုပ်နှံလိုက်ကြတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဒဏ်ရာအနာတရတွေ အပြည့်နဲ့ မြို့ထဲကို ပြန်ပြေးလာခဲ့ကြတယ်။

ပြီးတော့ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့တဲ့သူတွေဟာ တောင်ပေါ်က မိစ္ဆာတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံလိုက်ရတယ်လို့ သတင်းအမှားတွေ ဖြန့်လိုက်ကြတယ်။

သေချာတာပေါ့... ဒီသတင်းက မြို့ထဲက ရဲစခန်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ရဲတွေက တောင်ပေါ်ကိုတက်ပြီး စစ်ဆေးခဲ့ကြပေမယ့် ရဲတွေကိုယ်တိုင်လည်း ကြောက်လန့်နေခဲ့ကြတယ်။ ဒါ့အပြင် ထင်းခုတ်သမားတွေဆီမှာ မြူခိုးတွေ ထွက်စေနိုင်တဲ့ ကျောက်တုံးကို ဘယ်ကနေ ရလာမှန်းမသိပါဘူး။ ရဲတွေ တောင်ပေါ်ကို တက်လာတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီကျောက်တုံးကို မီးရှို့လိုက်တဲ့အခါ ထူထပ်တဲ့ မြူခိုးတွေ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ပိုလို့တောင် ကြောက်စရာကောင်းသွားခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် အဲဒီမြူခိုးတွေကြားထဲမှာ ထင်းခုတ်သမားရဲ့ ကြံရာပါတွေက ဝါးစားနေတဲ့ အသံတွေကိုပါ ထွက်ပေါ်လာအောင် လုပ်ခဲ့ကြသေးတယ်။

ဒီလိုနည်းနဲ့ သတင်းတွေက တစ်ဆင့်စကား တစ်ဆင့်နား ပြန့်နှံ့သွားပြီး တောင်ပေါ်မှာ မိစ္ဆာရှိတယ်ဆိုတာကို တစ်မြို့လုံး သိသွားကြတော့တယ်။ ဒီထင်းခုတ်သမားတွေကလည်း နေ့တိုင်း တောင်ပေါ်မှာ ရွှေတွင်းတူးကြသလို တောင်ပေါ်တက်လာမယ့်သူတွေကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေတတ်ကြတယ်။

သေရမှာမကြောက်ဘဲ တောင်ပေါ်ကို တက်လာမယ့်သူရှိရင် ဒီထင်းခုတ်သမားတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ပဲ နောက်ထပ်အသက်တစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးရပြန်တာပါပဲ။

အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဘယ်သူမှ တောင်ပေါ်ကို မတက်ရဲကြတော့ပါဘူး။

ဖုန်းယုနဲ့ မတွေ့ခင်အချိန်အထိပေါ့။

ထင်းခုတ်သမားက ဖုန်းယုဟာ တောင်ပေါ်ကနေ တကယ်ပဲ ဆင်းလာတာဖြစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားလောက်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သတင်းမပေါက်ကြားစေဖို့အတွက် ဖုန်းယုကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာပါ။

ဒါကြောင့်လည်း အခုလို ကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာရတာပါပဲ။

"ခင်ဗျားတို့က တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းကြတာပဲ..."

ဒီထင်းခုတ်သမားတွေရဲ့ အကြံအစည်က အရမ်းကို ကောင်းမွန်တယ်လို့ ပြောရမှာဖြစ်ပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သိုင်းပညာတတ်ကျွမ်းတဲ့သူနဲ့ လာတွေ့နေတာကတော့ နှမြောစရာပါပဲ။

မြူခိုးတွေ ထွက်လာစေတဲ့ ကျောက်တုံးဆိုတာက ခြောက်သွေ့ ရေခဲတုံး တွေဖြစ်လောက်တယ်လို့ ဖုန်းယု ခန့်မှန်းမိလိုက်ပြီး ပမာဏကလည်း အတော်လေး များပြားပုံရပါတယ်။

ဖုန်းယုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တယ်။ ဘယ်အချိန်ကာလမှာပဲဖြစ်ဖြစ် လောဘဆိုတာ လူတွေကို ရူးသွပ်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်လာအောင် တွန်းပို့တတ်မြဲပါပဲလေ။

"ကောင်းပြီ... သွားပြီး အဖမ်းခံလိုက်တော့။ အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ကျုပ်လက်ထဲမှာ ပိုပြီး နာကျင်ရလိမ့်မယ်။"

အဲဒီလိုပြောရင်း ဖုန်းယုရဲ့ မျက်နှာက အေးစက်သွားပြီး အောက်ကို ငုံ့ကာ အမာရွတ်နဲ့လူရဲ့ လက်ကို ချိုးပစ်လိုက်တယ်။

ထို့နောက် တောခုတ်ဓားကို အသုံးပြုပြီး အမာရွတ်နဲ့လူရဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်တယ်။

တောက်ပတဲ့ သွေးနီရောင်တွေက ထင်းခုတ်သမားရဲ့ အမြင်အာရုံထဲမှာ ပြည့်နှက်သွားတယ်။

ထင်းခုတ်သမားက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတယ်။

အရိုးကျိုးသွားတဲ့အသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသလို လက်ချောင်းလည်း ပြတ်ထွက်သွားခဲ့ပေမယ့် အာဒါကတော့ လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပါဘူး။ ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။

ဆိုလိုတာက သူ့ရှေ့က ကောင်လေးဟာ သွေးထွက်သံယိုကိစ္စတွေကို ရိုးအီနေအောင် ကြုံဖူးနေတဲ့သူဆိုတာကိုပါပဲ...

ဒါကို တွေးမိလိုက်တာနဲ့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ ဒီနတ်ဆိုးလေးဆီကနေ ဝေးရာကိုရှောင်ပြီး ရဲစခန်းဆီ အမြန်သွားကာ အကာအကွယ်ယူဖို့ပဲ ထင်းခုတ်သမားက တွေးလိုက်တော့တယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ ထင်းခုတ်သမားဟာ သွားရောက်အဖမ်းခံခဲ့ပြီး ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် အရာအားလုံးကို ထွက်ဆိုခဲ့ရုံသာမက အလောင်းတွေကို မြှုပ်နှံထားတဲ့ နေရာကိုပါ လိုက်လံပြသခဲ့တယ်။

သေချာတာကတော့ ရွှေတွင်းကိစ္စကို တာဝန်ရှိသူတွေလည်း သိသွားခဲ့ပေမယ့် ဘယ်သူ့လက်ထဲကို ရောက်သွားမလဲဆိုတာကတော့ မသိနိုင်သေးပါဘူး။

ဖုန်းယုအနေနဲ့တော့ အဲဒီရွှေတွင်းအပေါ်မှာ ဘယ်လိုရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အတွက် ဒီလောက်ငွေတွေ အများကြီး မလိုအပ်ဘူးလေ။

"ထင်းခုတ်သမားက ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ အဖမ်းခံလိုက်တာက လူသတ်ပြီးနောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တင်းမာမှုတွေနဲ့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးဆိုတာက..."

"တချို့အချိန်တွေမှာ တစ္ဆေသရဲတွေထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေတတ်တယ်..."