အခန်း (၂၈) - ထူးဆန်းသော ထင်းခုတ်သမား

နံနက်ခင်း နေမင်း

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ နေရောင်ခြည်က ကမ္ဘာမြေတစ်ခွင်လုံးကို လင်းလက်သွားစေတယ်။

ဖုန်းယုက ရှောင်ဟေးရဲ့ ကျောပေါ်မှာ ရပ်ပြီး အဝေးဆီကို လှမ်းကြည့်နေတယ်။

"ကိစ္စတွေအကုန်လုံး ပြီးစီးသွားတဲ့တစ်နေ့ကျရင်တော့... ဒီကမ္ဘာက နဂါးနိုင်ငံဆီ ငါတို့ သွားလည်လို့ ရကောင်းပါရဲ့..."

ဖုန်းယုရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးပေါင်းများစွာ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကလည်း အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားတယ်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူက ဂရုမစိုက်တတ်သလို နေတတ်ပေမယ့် သူ့ရင်ထဲမှာတော့ သူ အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်တဲ့၊ သူ မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ မြေဆီကို အမြဲတမ်း ပြန်သွားချင်နေခဲ့တာပါ။

"အခုအချိန်မှာ နဂါးနိုင်ငံက ပြင်ပကမ္ဘာကို တံခါးပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်လောက်တယ်..."

ဖုန်းယုက လက်ရှိ အချိန်ကာလကို စိတ်ထဲမှာ တွေးတောနေမိတယ်။

"ရှောင်ဟေး၊ အနီးနားက မြို့ကိုရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ။"

ဖုန်းယုက မေးလိုက်တယ်။

"အား... သခင်ဖုန်းယု၊ ရှေ့နားတင် ရောက်ပါပြီ။"

ရှောင်ဟေးက အတောင်ပံတွေကို ခတ်ရင်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒီအချိန်မှာ ရှောင်ဟေးက သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ ကျီးကန်းတစ်ကောင်အဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့တဲ့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်မှာ သူ ဒီလောက်အထိ တစ်ခါမှ မပင်ပန်းဖူးခဲ့ဘူး...

ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာပဲ ကြိတ်တွေးနေရပြီး နှုတ်ကတော့ ထုတ်မပြောရဲရှာဘူး။

"ကောင်းပြီ ရှောင်ဟေး၊ ငါတို့ကို တောင်ခြေလမ်းဆုံမှာ ချပေးခဲ့တော့။"

မလိုအပ်တဲ့ ထိတ်လန့်မှုတွေ မဖြစ်စေဖို့အတွက် ဖုန်းယုက ကျန်တဲ့ခရီးစဉ်ကို သူ့ဘာသာသူ လမ်းလျှောက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ တွေးလိုက်တယ်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ရှောင်ဟေးက ဝမ်းသာအားရနဲ့ နှစ်ခါလောက် အော်လိုက်ပြီး အောက်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျံဆင်းသွားတော့တယ်။

ဖုန်းယု မြေပြင်ပေါ်ကို ဆင်းသက်လိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ နွားတစ်ကောင်အရွယ်အစားလောက်ရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကနေ သာမန် လင်းယုန်ကျီးကန်းတစ်ကောင်ရဲ့ အရွယ်အစားဆီကို မျက်စိရှေ့တင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့တယ်။

"ကဲ၊ ပင်ပန်းသွားပြီ ရှောင်ဟေး၊ ဒါက မင်းအတွက် ဆုကြေးပဲ။"

ဖုန်းယုက စနစ်နေရာလွတ်ထဲကနေ ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံး ခုနစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရှောင်ဟေးကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးတွေကို အငမ်းမရ မျိုချနေတာကို ကြည့်ရင်း ဒီဆေးလုံးတွေကို စားပြီးသွားရင် ရှောင်ဟေးအတွက် ထပ်ပြီး အာနိသင်ပြတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဖုန်းယု ခန့်မှန်းမိလိုက်တယ်။

ရှောင်ဟေးရဲ့ အရည်အချင်းက ရှောင်ပိုင်လောက် မကောင်းဘူးလေ။ ပြီးတော့ ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးရဲ့ အာနိသင်ကလည်း အဲ့ဒီလောက်ကြီး မကြီးမားလှဘူး။ ဆယ်လုံးကျော်လောက် စားပြီးသွားတာကကို တော်တော်လေး ကောင်းနေပြီ။

ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ရှောင်ဟေး ပဉ္စမမြောက် ဆေးလုံးကို စားပြီးတဲ့အခါမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပြည့်ဝသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပင်ကိုအသိစိတ်အရ ဆက်စားချင်စိတ် ပျောက်ဆုံးသွားတော့တယ်။

ဒီအချိန်မှာ ရှောင်ဟေးက ဗျာများနေတယ်။ တစ်ဖက်က ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးတွေကို အကုန်စားပစ်ချင်နေပေမယ့်၊ အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပင်ကိုအသိစိတ်က ဆက်စားဖို့ ခွင့်မပြုတော့ဘူး ဖြစ်နေတယ်။

ရှောင်ဟေးရဲ့ အခက်တွေ့နေမှုကို ဖုန်းယု မြင်လိုက်ရတော့ ရှေ့ကို တိုးသွားပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "မစားနိုင်ရင်လည်း မစားနဲ့တော့လေ။ ငါ မင်းအတွက် သိမ်းထားပေးမယ်။ နောက်တစ်ခါ စားချင်စိတ်ပေါ်လာမှဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ပေးချင်ရင်ဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေတာပေါ့။"

ဖုန်းယုက ကျန်နေတဲ့ ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံး နှစ်လုံးကို ပြန်ကောက်သိမ်းလိုက်တယ်။

ရှောင်ဟေးက လည်ပင်းလေး စောင်းပြီး စဉ်းစားနေတဲ့ပုံပေါက်နေပေမယ့် ဖုန်းယုက ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးတွေကို ပြန်သိမ်းသွားပြီဆိုတော့ သူလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူးလေ။

ဖုန်းယုရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို ပျံတက်သွားပြီး မျက်စိမှိတ်ကာ အနားယူဖို့ကလွဲလို့ သူ ဘာမှ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။

"တစ်ညလုံး ပျံသန်းပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှောင်ဟေးက နည်းနည်းတော့ ဝန်ပိနေသေးတဲ့ပုံပဲ။ သူ ပိုပြီး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်..."

အနာဂတ်မှာ ခရီးဝေးသွားတဲ့အခါ ရှောင်ဟေးကို သူ့အား သယ်ဆောင်ခိုင်းဖို့ ဖုန်းယု ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါက အဆင်ပြေရုံတင်မကဘဲ ရှောင်ဟေးရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကိုပါ လေ့ကျင့်ပေးရာ ရောက်တယ်လေ။

ဒီအချိန်မှာတော့ ချိုမြိန်တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်နေတဲ့ ရှောင်ဟေးတစ်ကောင် နောင်လာမယ့်ဘဝမှာ အခုထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ပင်ပန်းရတော့မယ်ဆိုတာကို လုံးဝ သိမနေခဲ့ပါဘူး။

ဖုန်းယုက သူ့ကျောပေါ်က သစ်သားသေတ္တာကို မြေကြီးပေါ် ချလိုက်တော့ ရှောင်ပိုင်က အိပ်ရာကနေ ခုလေးတင် နိုးလာတဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါင်းလေး ပြူထွက်လာတယ်။ ရှောင်ဟေးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ရင်တော့ တကယ့်ကို မိုးနဲ့မြေလို ကွာခြားလွန်းလှတယ်။

ရှောင်ပိုင်က သစ်သားသေတ္တာထဲကနေ ခုန်ထွက်လာပြီး၊ ဖုန်းယုက ရှောင်ဟေးကို လက်နဲ့ ဖွဖွလေး ကိုင်ကာ အနားယူနိုင်အောင် သစ်သားသေတ္တာထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။

ဒီအရာတွေ အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဖုန်းယုက သူနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့ ဗိုက်ပြည့်ဖို့အတွက် အစားအသောက်တချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့အတွက် မြို့ငယ်လေးဆီကို တောင်အောက်ဆင်းဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။

ဖုန်းယုရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက အရမ်းကို နှေးကွေးနေတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အခြေအနေကို သူ သာယာနေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ သူဟာ အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်မှု အသက်ရှူခြင်းရဲ့ အခြေခံတွေကို ကျွမ်းကျင်ထားခဲ့တာလေ။ အခုလို ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ အသက်ရှူတာက အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်မှု အသက်ရှူခြင်းကို လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် အရမ်းကို အထောက်အကူ ဖြစ်စေတယ်။

ရှောင်ပိုင်ကလည်း ဒါကို သဘောကျနေပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လုံးလုံး သစ်သားသေတ္တာထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ထုတ်ဖော်တဲ့အနေနဲ့ ဟိုခုန်ဒီခုန် လုပ်နေတော့တယ်။

တစ်ခါတလေ မြက်ခင်းထဲ ခုန်ဝင်သွားလိုက်၊ တစ်ခါတလေ ဂူထဲ ဝင်သွားလိုက်နဲ့ပေါ့။

ဖုန်းယုကတော့ ဒါကို စိုးရိမ်မနေပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ပိုင်ရဲ့ လက်ရှိစွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် တောထဲက ဘယ်သားရဲမှ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ပြီးတော့ မုဆိုးတွေရဲ့ ထောင်ချောက်တချို့ကလည်း သူ့ကို ဖမ်းမိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဖြူဖွေးနေတဲ့ အမွေးအမျှင်တွေမှာ ဖုန်မှုန့် အစအနလေး တစ်ခုတောင် မပေကျံနေဘူး။ အညစ်အကြေး နည်းနည်းလေး ပေသွားတာနဲ့ ရှောင်ပိုင်က ဖွဖွလေး ခါချလိုက်တာနဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေက သူ့အလိုလို ကျွတ်ကျသွားတယ်။ ဒါက ရိုးရိုးလေးပြောရရင် အလိုအလျောက် သန့်စင်ပေးတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုပါပဲ။

ဖုန်းယု သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ အချိန်လေးအတွင်းမှာပဲ၊ တစ်ချိန်တုန်းက နှင်းထဲမှာ တုန်ယင်ရင်း အကူအညီတောင်းခဲ့တဲ့ မြေခွေးဖြူလေးက အခုတော့ အထူးစွမ်းရည်တွေ ပိုင်ဆိုင်နေခဲ့ပြီ။

ငါလည်း သာမန်လူတစ်ယောက်ဘဝကနေ ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်လာဖို့ တစ်နှစ်ကျော်လောက် အချိန်ယူခဲ့ရတာပဲ။

ဒါက စနစ်ရဲ့ အကူအညီကြောင့်တင် မကဘဲ၊ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဇွဲလုံ့လတွေကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့။

"အနာဂတ်မှာ ပိုပိုပြီး ကောင်းလာတော့မှာပါ... ရှောင်ပိုင်... ပြီးတော့ ရှောင်ဟေးလည်းပဲ..."

ဒီအိမ်မွေးသားရဲလေး နှစ်ကောင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး၊ သူတို့က သူ့အပေါ် စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေတာကြောင့် သူ့ကို သစ္စာဖောက်သွားမှာကို ဖုန်းယု စိုးရိမ်မနေပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေနဲ့ကျတော့ မတူဘူးလေ။

အမြဲတမ်း တည်တံ့နေမယ့် ယုံကြည်မှု အခြေခံဆိုတာ မရှိဘူး။ အရင်ဘဝတုန်းက အန်နီမဲတွေ ကြည့်တုန်းက အဲ့ဒီလူတွေက အဲ့ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်ဆိုပေမယ့်၊ အန်နီမဲက အန်နီမဲပဲ၊ လက်တွေ့က လက်တွေ့ပဲလေ။ အခု ငါ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ငါကသာ လက်တွေ့ဘဝပဲ။

လူတစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိသင့်ပေမယ့်၊ လူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ သတိတော့ အမြဲရှိရမယ်!

သူတို့က ကိုယ့်အပေါ် ဘယ်လိုဆက်ဆံလဲ၊ ကိုယ်ကလည်း သူတို့အပေါ် အဲ့ဒီလိုပဲ ပြန်ဆက်ဆံရမှာပေါ့။

သူ့မှာ ကြည်လင်တဲ့ လိပ်ပြာသန့်မှု ရှိတယ်လို့ ဖုန်းယုက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မေးခွန်းထုတ်ကြည့်တယ်။

ရှောင်ပိုင်နဲ့ ရှောင်ဟေးတို့နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဖုန်းယုက သူတို့ကို အစေခံတွေလို မဆက်ဆံဘဲ၊ သူငယ်ချင်းတွေ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေလိုပဲ ဆက်ဆံခဲ့တယ်။

"ကီဘူဆုဂျီ မူဇန်ကို ငါ သတ်နိုင်မယ့်နေ့ ရောက်လာခဲ့ရင်၊ ဒီကမ္ဘာပေါ်က အရာအားလုံးကို ငါ စွန့်လွှတ်လိုက်ရမှာလား..."

ဖုန်းယုက ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ရင်ထဲက အမေးကို ထုတ်မေးလိုက်မိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအဖြေကိုတော့ ဖုန်းယု ကိုယ်တိုင်ပဲ သိပါလိမ့်မယ်။

လူတစ်ယောက်နဲ့ မြေခွေးတစ်ကောင်က ဒီလိုမျိုးပဲ လမ်းလျှောက်နေခဲ့ကြတယ်။ ရှောင်ပိုင်က ဆော့ကစားလို့ ပင်ပန်းသွားတဲ့အခါ ဖုန်းယုရဲ့ ကီမိုနိုအင်္ကျီထဲကို ခုန်ဝင်သွားပြီး၊ ခေါင်းလေးကို အပြင်ထုတ်ကာ မျက်စိမှိတ်ပြီး အနားယူနေတယ်။ အကယ်၍ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေကို သဘောကျတဲ့ လူတချို့သာ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေကို နွေးထွေးသွားစေမှာ အသေအချာပါပဲ။

"ဟေး လူငယ်လေး၊ မင်း တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတာလား။"

ကျောပေါ်မှာ ထင်းခြောက်တွေ ထမ်းလာတဲ့ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဖုန်းယုကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးလေး၊ ကျွန်တော် မြို့ထဲကို ဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်ချင်လို့ပါ။"

ဖုန်းယုက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"မင်း... မင်း တကယ်ပဲ တောထဲကနေ ထွက်လာတာလား။"

ထိုဦးလေးကြီးက တစ္ဆေသရဲကို မြင်လိုက်ရသလို မျက်နှာထားမျိုးနဲ့ ဖုန်းယုကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဖုန်းယု မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။

ဒီထင်းခုတ်သမားရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတာ သူ နားမလည်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။

"ဦးလေး၊ တောထဲမှာ ထူးဆန်းတာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။"

ဖုန်းယုက သံသယဖြစ်စွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"လူငယ်လေး၊ ဒီလိုကွ။ မင်းက သူစိမ်းဖြစ်နေလို့ နေမှာပါ။ ဒီသစ်တောကြီးတစ်ခုလုံးမှာ နတ်ဆိုးတွေ နေထိုင်ကြတယ်။ ဒီကနေ တက်သွားတဲ့ နေရာတိုင်းက နတ်ဆိုးတွေရဲ့ နယ်မြေပဲ။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်တဲ့သူတိုင်း နတ်ဆိုးတွေ စားတာ ခံရလိမ့်မယ်။ ငါတို့လို ထင်းခုတ်တဲ့သူတွေလည်း တော်တော်များများ စားခံလိုက်ရပြီ..."

ထိုလူက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ဖုန်းယုဆီမှာ ဘာအမူအရာမှ မရှိတာကို မြင်တော့ သူက ဆက်ပြောတယ်။ "ဘယ်အချိန်က စခဲ့မှန်းတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ ဒီသစ်တောကြီးက ငါတို့မြို့ခံတွေအတွက်တော့ အိပ်မက်ဆိုးကြီး တစ်ခုဖြစ်နေပြီ။ အစတုန်းက ငါတို့ ထင်းခုတ်သမားတွေက ဒီတောကိုပဲ မှီခိုပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်ကြီး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ဒီတောထဲမှာ လူတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးလာကြတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ လမ်းပျောက်သွားတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့ကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ တောထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို တစ်ယောက်ယောက်က မြင်လိုက်ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ နတ်ဆိုး ပေါ်လာပြီဆိုရင် မြူခိုးထူထူကြီးတွေပါ အတူပါလာတတ်တယ်..."

"မြူခိုးထူထူတွေထဲမှာ လူတွေရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဝါးစားသံတွေကို မကြာခဏ ကြားရတတ်တယ်..."

"ဒီတောထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူတွေက ပိုပိုများလာတယ်... အခုဆိုရင် ငါတို့လို ထင်းခုတ်သမားတွေတောင် ဒီအနားတစ်ဝိုက်လောက်မှာပဲ ထင်းခုတ်ရဲတော့တယ်..."

"လူငယ်လေး၊ မင်း ဘာလို့ နတ်ဆိုးတွေ ဖမ်းတာ မခံရလဲဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ နောင်ကို ဒီတောင်ပေါ် မလာဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ ဒါက မင်း ကောင်းဖို့အတွက်ချည်းပါပဲ..."

အဲဒီလို ပြောပြီးတာနဲ့ ထင်းခုတ်သမားက သူ့ကျောပေါ်က ထင်းခြောက်စည်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကောက်လွယ်ပြီး၊ ခြေဖဝါးမှာ ဆီသုတ်ထားသလိုမျိုး တောင်အောက်ကို ပြေးဆင်းသွားတော့တယ်။

"ဒါက……"

ဒီထင်းခုတ်သမားရဲ့ ချောမွေ့လှတဲ့ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ပြီး ဖုန်းယုတစ်ယောက် ကြက်သေ သေသွားတော့တယ်...

ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ပေါ်လာမှန်းမသိတဲ့ လူတစ်ယောက်က မင်းကို လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြမယ်လို့ ပြောပြီး၊ တကယ်တမ်းကျ ဘာမှ မပြောပြဘဲ အမြန် ထွက်ပြေးသွားသလိုမျိုးပဲ၊ ဘာဆို ဘာမှကို ချန်မထားရစ်ခဲ့ဘူး။

"ဒါဆို... ဒီတောင်ပေါ်မှာ နတ်ဆိုး ရှိနေတာပေါ့။"

ဖုန်းယုက သံသယဝင်စွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီး သူ့အမေးကို ဘယ်သူမှ ပြန်ဖြေမယ့်သူ မရှိတော့ပါဘူး။

အခြေအနေကို ပိုပြီး သိရအောင်လို့ မြို့ငယ်လေးဆီကို တောင်အောက်ဆင်းဖို့ကလွဲပြီး ဖုန်းယုမှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။