အခန်း (၂၇) - အလင်းအသက်ရှူခြင်း ပထမပုံစံ - လရောင်ခုတ်ချက်

"ဝှား......"

ရှောင်ဟေးတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

"ရှောင်ဟေး၊ မင်းရဲ့သခင် ငါက ဒီတစ်ခါတော့ နည်းနည်းလေး ပျင်းနေတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါနဲ့ ရှောင်ပိုင်ကို အဲ့ဒီနေရာဆီ ပို့ပေးပါလား။"

ဖုန်းယုက ရှောင်ဟေးကို ပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဝှား... သခင်..."

ရှောင်ဟေးက နည်းနည်းတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဒီလောက်ကြီးလာတာတောင် တစ်နေ့ကျရင် လူစီးတဲ့ယာဉ်အဖြစ် အသုံးချခံရမယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူးလေ။

"ကဲပါ၊ ငါ မင်းကို အနစ်နာမခံစေရပါဘူး။ ငါ့လက်ထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး။"

ဖုန်းယုရဲ့ လက်ထဲမှာ ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံး သုံးလုံး ပေါ်လာတယ်။

"ငါတို့ကို အနောက်ဘက်က အဲ့ဒီနေရာဆီကို ပို့ပေးမယ်ဆိုရင် ဒီဆေးလုံးသုံးလုံးက မင်းအတွက်ပဲ။"

"ဝှား... ကောင်းပြီလေ"

ရှောင်ဟေးက ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးတွေကို ကြည့်ပြီး မျက်စိမခွာနိုင်တော့ဘူး။

အဲ့ဒီနောက် ရှောင်ဟေး တုန်ယင်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး စတင်ကျယ်ပြန့်လာကာ မကြာခင်မှာပဲ နွားတစ်ကောင်လောက် ကြီးမားသွားတယ်။

ဖုန်းယုက ခုန်တက်ပြီး ရှောင်ဟေးရဲ့ ကျောပေါ်ကို ရောက်သွားတယ်။ ဒီလိုလုပ်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်တာကြောင့် ရှောင်ဟေး နာသွားမှာစိုးလို့ သူ မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျမလိုတောင် ဖြစ်သွားသေးတယ်။

ခဏလောက် ယိမ်းယိုင်သွားပြီးနောက်မှ ဖုန်းယုတစ်ယောက် ခြေကုပ်ယူလို့ကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားတယ်။

"ဝှား... သခင်၊ ကျွန်တော် ပျံတက်တော့မယ်နော်..."

ရှောင်ဟေးက အော်ပြောလိုက်တယ်။

"နေဦး... နေဦး... ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံတက်ပါ၊ ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ မလွှဲမသွေ နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမိမှာပဲ..."

ဖုန်းယု တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး သူ့ရင်ထဲက တင်းမာနေမှုတွေ နည်းနည်း လျော့ကျသွားတယ်။

"သရဲတောင် မကြောက်တဲ့ ငါက ငှက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် စီးရတာကို ကြောက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ရှောင်ဟေး ခုန်တက်လိုက်ချိန်မှာ ဖုန်းယုက ကျောပေါ်မှာ မှောက်ရက်သားဖြစ်သွားပြီး ရှောင်ဟေးရဲ့ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်တယ်။

"အာ... တောင်းပန်ပါတယ် သခင်ဖုန်းယု၊ ကျွန်တော် ခုန်မတက်ရင် ပျံသန်းလို့မရလို့ပါ..."

ဖုန်းယုရဲ့ အနေခက်နေမှုကို ရိပ်မိသွားသလိုမျိုး ရှောင်ဟေးက ရှင်းပြလိုက်တယ်။

အမြင့်တစ်နေရာကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ငှက်ကြီးရဲ့ ပျံသန်းမှုက တည်ငြိမ်သွားပြီး ဖုန်းယုလည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိန်းချုပ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။

"ကောင်းကင်ပေါ်က ခံစားချက်က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ ငါ လေစီးနင်းခြင်းနည်းစနစ်ကို သုံးရင်တောင်... ဒီလောက်အမြင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ရှောင်ဟေးက ပိုကောင်းတာပဲ..."

"နောက်ဆို ရှောင်ဟေး ပိုပြီး အလုပ်ကြိုးစားရတော့မယ့် ပုံပဲ..."

ဖုန်းယုက သူ့မျက်နှာကို ဖြတ်တိုက်သွားတဲ့ လေပြေကို ခံစားရင်း တွေးလိုက်တယ်။

ခြေအောက်က ရှုခင်းတွေကို ကြည့်လိုက်ရတာ သာယာလှပတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပါပဲ။

ဒီခံစားချက်က အရင်ဘဝတုန်းက လေယာဉ်ပေါ်ကနေ ကြည့်ရတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ မတူဘူး။ ကမ္ဘာမြေကြီးတစ်ခုလုံးကို ကိုယ်တိုင် နင်းထားရသလိုပဲ။

ဖုန်းယုရဲ့ ရင်ထဲမှာ အလင်းပြပွင့်လင်းမှု တစ်ချို့ ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒီအချိန်က ညအချိန်ဖြစ်ပြီး အဖြူ‌ရောင်အလင်းတန်း လရောင်က ဖုန်းယုနဲ့ ရှောင်ဟေးတို့အပေါ် ကျရောက်နေတယ်။

မြေပြင်တစ်ခုလုံး ငွေရောင်နှင်းခဲလွှာတွေ ဖုံးလွှမ်းနေသလို ထင်ရပေမယ့် ရှုခင်းတွေကတော့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရဆဲပါပဲ။

"ငါ့မှာ ကင်မရာမပါတာ နှမြောစရာပဲ။ မဟုတ်ရင် ဒီလိုလှပတဲ့ မြင်ကွင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားနိုင်ရင် သိပ်ကောင်းမှာ။"

ဖုန်းယု သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

သဘာဝတရားကြီးရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုက လူသားတွေကို မိမိတို့ရဲ့ သေးသိမ်မှုကို ခံစားရစေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရိုသေလေးစားမှုကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။

ဖုန်းယုက ကောင်းကင်ယံက တောက်ပနေတဲ့ လမင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှာ နားလည်သဘောပေါက်မှု တစ်ခုခု ရသွားသလိုပဲ။

သူ မျက်စိကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက

နီချီရင် (Nichirin Sword) ကိုလည်း ဓားအိမ်ထဲကနေ ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။

စိမ်းလန်းသန့်စင်နေတဲ့ ဓားသွားက လရောင်အောက်မှာ အရမ်းကို ထင်ရှားပေါ်လွင်နေတယ်။

ဖုန်းယုရဲ့ အသက်ရှူနှုန်းက ပိုမို တည်ငြိမ်လာပြီး ရေအသက်ရှူခြင်းနဲ့ မတူညီတဲ့ အသက်ရှူပုံစနစ်သစ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။

အလင်းအသက်ရှူခြင်း!

ဒီအချိန်မှာတော့ ဖုန်းယုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အလင်းအသက်ရှူခြင်းစနစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ။

ဖုန်းယုက သူဟာ အထူးအခြေအနေတစ်ခုထဲ ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဧရာမလပြည့်ဝန်းကြီးက သူ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေပြီး လက်လှမ်းလိုက်ရုံနဲ့ ထိတွေ့နိုင်မယ်လို့ ထင်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ကို တားဆီးနေတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေတယ်။

ဖြတ်ကျော်သွားလို့ မရတော့မှတော့ ငါ့ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ အရာအားလုံးကို လက်ထဲက ဓားနဲ့ပဲ ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်တော့မယ်!

"အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်မှု - အလင်းအသက်ရှူခြင်း ပထမပုံစံ - လရောင်ခုတ်ချက်!"

ဖုန်းယု အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ကာ လက်ထဲက နေရောင်ခြည်ဓားကို လွှဲယမ်းတဲ့အရှိန်က ပိုပိုမြန်လာပြီး ဓားသွားကနေ ငွေရောင်အလင်းတန်းတွေ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"ပိုမြန်ရမယ်... ပိုမြန်ရမယ်..."

ဖုန်းယုက အတားအဆီးအကန့်အသတ်ကြီးက သူ့ဆီ ပိုပိုနီးကပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်၊ နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တယ်။

"အား!"

"အလင်းအသက်ရှူခြင်း ပထမပုံစံ - လရောင်ခုတ်ချက်!"

"ရွှီး"

ဒီအချိန်မှာပဲ ငွေရောင်အလင်းတန်းတွေ ဖြာထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်က သားရဲတွေ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြတော့တယ်။

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးက ငွေရောင်အလင်းတန်းတွေဟာ ဖုန်းယုကို ဗဟိုပြုပြီး ပြန့်ထွက်သွားကာ ပြန်လည်စုစည်းသွားပြီးနောက် ဖုန်းယုရဲ့ နောက်ဆုံး အားကုန်လွှဲခုတ်လိုက်တဲ့ ဓားချက်နောက်ကို လိုက်ပါသွားတယ်။

ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက မြေပြင်ပေါ်က ဧရာမသစ်ပင်ကြီးကို ဝင်တိုက်သွားတယ်။

"ဒိုင်း!"

လရောင်ခုတ်ချက်ကြောင့် ပြတ်ကျသွားတဲ့ ဧရာမသစ်ပင်ကြီးပေါ်မှာ ချောမွေ့ပြတ်သားတဲ့ ဓားရာကြီး ပေါ်လာတယ်။

အဲ့ဒီနောက် သစ်ပင်ကြီး ပြိုလဲကျသွားတယ်။

နောက်ဆုံးခုတ်ချက်က ဖုန်းယုရဲ့ ခွန်အား ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကို သုံးစွဲပစ်လိုက်တယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူ မောဟိုက်နေပြီ။

ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေတယ်။

အလင်းအသက်ရှူခြင်းရဲ့ ပထမလှည့်ကွက်ကို သူ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။

ပထမဆုံးအကြိမ် သုံးရတာ သူ့အတွက် အရမ်းခက်ခဲခဲ့ပေမယ့်ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ အခြေခံအချက်တွေနဲ့ အသက်ရှူခြင်းဘယ်လိုအလုပ်လုပ်လဲဆိုတာကို သူ ကျွမ်းကျင်နေပြီလေ။ သေချာလေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် ရေအသက်ရှူခြင်း ပထမပုံစံ - ရေမျက်နှာပြင်ခုတ်ချက် (Water Surface Slash) ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ ဒီလှည့်ကွက်ကို အမြန်ဆုံး ကျွမ်းကျင်လာမှာ သေချာတယ်။

မှန်ပါတယ်။ ဖုန်းယုက ရေအသက်ရှူခြင်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ပုံစနစ်ကို အငှားယူပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် အသက်ရှူနည်းစနစ်ကို ဖန်တီးခဲ့တာပါ။

ရေအသက်ရှူခြင်းလောက် မပြည့်စုံသေးပေမယ့် သူ့အတွက်တော့ တကယ့်ကို သီးသန့်ဖြစ်တည်နေတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။

"အလင်းအသက်ရှူခြင်းကို အသုံးပြုရမယ့် ဦးတည်ချက်က မြန်ဆန်ရမယ်၊ ကြမ်းတမ်းရမယ်၊ တိကျရမယ်။ ခုနက ငါ ဘယ်နှစ်ခါလောက် လွှဲခုတ်လိုက်လဲဆိုတာ မသိပေမယ့် အသံရဲ့အရှိန်ကိုတောင် ကျော်လွန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်..."

တခြားလူတစ်ယောက်သာဆိုရင် ဒီလိုအရှိန်ကို ခန္ဓာကိုယ်က ကြာကြာ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းယုကတော့ ကွဲပြားတယ်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုက အားကောင်းပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကုသနိုင်စွမ်းနဲ့ ဆူပွက်နေတဲ့ သွေးစွမ်းအင်တွေက အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ ရှိနေလို့ပဲ။

"ဒီခရီးကတော့... တကယ်ကို ရှောင်ဟေး ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ..."

သူ အလင်းအသက်ရှူခြင်းကို သုံးလိုက်တာကြောင့် ရှောင်ဟေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အမွေးတစ်ချောင်း ပြတ်ထွက်သွားတာကို ဖုန်းယု မြင်လိုက်ရတယ်။

အဲ့ဒီနေရာလေး ပြောင်သွားတယ်။

သခင်ဖြစ်သူရဲ့ အာရုံခံစားမှုကို မနှောင့်ယှက်မိစေဖို့အတွက် သနားစရာရှောင်ဟေးက အံကြိတ်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပျံသန်းနေခဲ့ရတာကိုး။

သာမန်အချိန်မှာသာ ဒီလိုအလုပ်ခံရရင် ဘယ်ဆီကို လွင့်စင်သွားမယ်မှန်းတောင် မသိနိုင်ဘူး။

ဒါကိုမြင်တော့ ဖုန်းယုက စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ဆောရီးပါ ရှောင်ဟေး၊ မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ။ ခရီးဆုံးရောက်ရင် မင်းရဲ့အမွေးတွေအတွက် လျော်ကြေးအဖြစ် ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံး နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်ပေးပါ့မယ်။"

လျော်ကြေးပေးမယ်ဆိုတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ရှောင်ဟေးရဲ့ ကျီးကန်းကိုယ်လုံးလေး တုန်ယင်သွားပြီး သူ့အရှိန်က နှစ်ဆပိုမြန်လာတယ်။

"ဝှား... ဝှား..."

ကျယ်လောင်တဲ့ အော်ဟစ်သံကြီးက ကောင်းကင်ယံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကို သစ်တောထဲမှာ နေထိုင်ကြတဲ့သူတွေလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ရှောင်ဟေးကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို့ ယုံကြည်သွားကြတယ်။

ဖုန်းယုသာ သိရင်တော့ သေချာပေါက် မျက်လုံးပြူးသွားမှာ အသေအချာပဲ။

ကျွန်းနိုင်ငံငယ်လေးက လူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ကူးယဉ်ကြတာလဲဆိုပြီး သူ ညည်းတွားဖို့တောင် မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။

အန်နီမဲရဲ့ မွေးရပ်မြေ ဖြစ်ရကျိုးနပ်ပါပေတယ်။

ညအချိန်က မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်နေပြီး ခရီးဆုံးရောက်ဖို့ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာမယ်ဆိုတာကို ဖုန်းယု မသိတော့ဘဲ မသိမသာ အိပ်ပျော်သွားတော့တယ်။

တည်ငြိမ်တဲ့ အသက်ရှူနှုန်းနဲ့အတူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်က ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေပြီး ဖုန်းယု တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနေတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဖုန်းယုရဲ့ အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်မှု အသက်ရှူခြင်းကလည်း မရပ်မနား လည်ပတ်နေတာကို တွေ့ရပေမယ့် တစ်ခါတစ်ရံမှာ ရေအသက်ရှူခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ အလင်းအသက်ရှူခြင်း ဖြစ်နေတယ်။

အသက်ရှူခြင်းနှစ်မျိုးကြားက ပြောင်းလဲမှုက ဖုန်းယု နောက်ထပ် လေ့ကျင့်ရမယ့် အချက်လည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်မှု အသက်ရှူခြင်းမှာ အဆင့်နှစ်ဆင့် ခွဲခြားထားတယ်။ တစ်ခုက တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း လုပ်ဆောင်တဲ့ သာမန်အခြေအနေဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုကတော့ အမြဲတမ်း အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်မှု ဖြစ်ပြီး၊ တစ်နေ့တာလုံး အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်မှု အသက်ရှူခြင်းကို ဆိုလိုတာပါ။

ဒီအချိန်မှာတော့ ဖုန်းယုက အမြဲတမ်း အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်မှုရဲ့ အခြေခံအဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် မထိန်းချုပ်နိုင်သေးပါဘူး။

ဒီလိုနဲ့ပဲ ဖုန်းယုဟာ အရှေ့ဘက်ဆီက အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ကို နှိုးလိုက်တဲ့အချိန်အထိ ရှောင်ဟေးရဲ့ ကျောပေါ်မှာ ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့တော့တယ်...