အခန်း (၂၆) - သနားစရာကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်မှာ ရွံရှာမုန်းတီးစရာကောင်းတဲ့ အချက်တစ်ခုတော့ ရှိစမြဲပဲ

ဖုန်းယုနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့ မြို့ငယ်လေးဆီ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ စည်ကားနေရမယ့်မြို့လေးက အရင်လိုပဲ ခြောက်ကပ်တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဟာနာအိုရီကိုရဲ့ သွေးမိစ္ဆာအတတ် ပြယ်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ မြို့ထဲကလူတွေ အကုန်လုံး ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ။"

ဖုန်းယု ဇဝေဇဝါဖြစ်နေစဉ်မှာပဲ အသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်တဲ့ အသံတစ်သံက သူ့ကို တားလိုက်တယ်။

"လူငယ်လေး၊ အဘွားကို နည်းနည်းလောက် ကူညီပေးလို့ရမလား။ ဟိုလူယုတ်မာကောင်ကို ကြက်ဥတွေ သွားပစ်ပေါက်မလို့ကွယ်။"

ဖုန်းယု လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ တုတ်ကောက်ကို အားပြုရပ်နေရတဲ့ အဘွားအိုတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရတယ်။ လေတိုက်ရင်တောင် လဲကျသွားနိုင်လောက်တဲ့ လေထဲက ဖယောင်းတိုင်လေးလိုပါပဲ။

"အဘွား၊ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။"

ဖုန်းယုက သူမကို တွဲကူပေးရင်း မေးလိုက်တယ်။

"လူငယ်လေး၊ မင်းက တခြားမြို့က လာတာဖြစ်ရမယ်။ ကံကောင်းလို့ ဒီနေ့မှ တို့ဆီရောက်လာတာ။ မဟုတ်ရင် နတ်ဆိုးတွေ စားတာ ခံရလောက်ပြီ..."

သူမ ဒီလိုပြောလိုက်မှပဲ ဟာနာအိုရီကိုရဲ့ သွေးမိစ္ဆာအတတ် ပြေသွားပြီးနောက် မြို့ခံတွေ သတိပြန်ရလာပြီး တရားခံကို ရှာကာ စာရင်းရှင်းချင်နေကြမှန်း ဖုန်းယု သိလိုက်ရတော့တယ်။

"အဘွား၊ တခြားသူတွေရော ဘယ်ရောက်သွားကြလဲ။"

"သူတို့အကုန်လုံး မြို့လယ်ရင်ပြင်ကို ပြေးသွားကြပြီလေ။ အဘွားက အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ လမ်းလျှောက်ရတာ အဆင်မပြေဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူယုတ်မာကောင် ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်ချင်သေးတယ်။"

အဘွားအိုရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ဒေါသတွေ ထွက်နေတာကို တွေ့ရတယ်။

ဖုန်းယုလည်း အဲ့ဒီလူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ခပ်ရေးရေး ရိပ်မိလိုက်ပြီး အဘွားအိုကို ရင်ပြင်ဆီ တွဲခေါ်သွားပေးလိုက်တယ်။

"သူ့ကို သတ်ပစ်ကြ!"

"လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေကတည်းက သူ့ကို သတ်ပစ်ခဲ့သင့်တာ!"

"ဒီလူယုတ်မာ! သူက လူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ နတ်ဆိုးတွေနဲ့တောင် ပူးပေါင်းကြံစည်ရဲတယ်။ သတ်ပစ်စမ်း!"

…

မြို့တစ်မြို့လုံး ရင်ပြင်မှာ စုဝေးနေကြတယ်။

ရင်ပြင်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာတော့ ပန်းနတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဒူးထောက်နေရတယ်။

လူတိုင်းက သူ့ကို ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေကြပြီး ပုပ်သိုးနေတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ၊ ကြက်ဥပုပ်တွေနဲ့ ပစ်ပေါက်နေကြတယ်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြိုးတွေနဲ့ တင်းကျပ်စွာ တုပ်နှောင်ခံထားရပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမှမပြောဘဲ နေနေတယ်။

"တိတ်တိတ်နေကြစမ်း!"

"ယာမာဒါ ယိုအိချိ၊ မင်း ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ။"

ယာမာဒါ ယိုအိချိ ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ အမျိုးသားက မေးလိုက်တယ်။

"ဟားဟားဟား၊ ငါက ဘာပြောစရာ ရှိရမှာလဲ။ တကယ့်ကို ရယ်ရတာပဲ။ ငါက မင်းတို့အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်ချင်နေတာ!"

"ငါ မင်းတို့ကို မုန်းတယ်။ ဒီကမ္ဘာကြီးကိုလည်း မုန်းတယ်။ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးအောင် လုပ်ပြီး ငါ့မိသားစုကို ဒီလောက် ဆင်းရဲမွဲတေအောင် လုပ်ရတာလဲ။"

"မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို အထင်သေးကြတယ်၊ ရွံရှာကြတယ်၊ နေ့တိုင်း ငါ့ကို သေစေချင်နေကြတာ..."

"အဲ့ဒီလိုပဲ၊ ပြောင်းပြန်အနေနဲ့ ငါကလည်း မင်းတို့ကို သေစေချင်တာပဲ!"

ယာမာဒါ ယိုအိချိက ရူးသွပ်နေသူတစ်ယောက်လို ရယ်မောလိုက်တယ်။

သူ့မျက်နှာပေါ်က ခရမ်းရောင် အနာစိမ်းကြီးတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။

"ဘာလို့ မင်းတို့ကျတော့ အဝတ်ကောင်းတွေဝတ်၊ အစားကောင်းတွေ စားနိုင်ပြီး ငါကကျတော့ ခွေးတစ်ကောင်လို နေရတာလဲ။ ငါ မင်းတို့ကို တကယ် မနာလိုဘူး။ ဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို တရားမျှတမှု မရှိဘူး!"

ယာမာဒါ ယိုအိချိက အော်ဟစ်နေဆဲပင်။

"သောက်ရူးစကားတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့၊ ငါတို့က မင်းကို ဘယ်တုန်းက အဲ့ဒီလို ဆက်ဆံခဲ့လို့လဲ။ ပြောင်းပြန်တောင် ငါတို့က မင်းကို ကူညီခဲ့သေးတယ်။ အစားအသောက်တွေ၊ အဝတ်အစားတွေ ပေးခဲ့တယ်လေ!"

"ဒါပေမဲ့ မင်းလိုလူက ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့အပြင် ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်ပဲ!"

"ဟားဟားဟား၊ မင်းတို့က အဲ့ဒါကို အကူအညီလို့ ခေါ်တာလား။ ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်။ မင်းတို့က တိရစ္ဆာန်တွေကို ကျွေးတဲ့ အစားအစာတွေပဲ ငါ့ကို ပေးခဲ့တာလေ၊ ပြီးတော့ မင်းတို့မဝတ်တော့တဲ့ အဝတ်ဟောင်းတွေကို ငါ့ဆီ လွှင့်ပစ်ခဲ့တာလေ။ အဲ့ဒါကို အကူအညီလို့ ခေါ်သလား။"

ယာမာဒါ ယိုအိချိက အော်ပြောလိုက်တယ်။

"မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ချင်လို့ ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး၊ မင်းတို့ သွေးတွေကို သောက်မယ်၊ အရေခွံတွေကို ဆုတ်မယ်၊ အရွတ်တွေကို ဆွဲထုတ်ပစ်မယ်!"

"ကံကောင်းလို့ ငါ ပန်းနတ်ဘုရားမလေးနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူက အရမ်းလှပြီး စာနာတတ်တယ်။ မင်းတို့ကို သတ်ပစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားကို သူက ငါ့ကို ပေးခဲ့တယ်၊ ဟားဟားဟား!"

"မင်းတို့လို အောက်တန်းကျတဲ့ကောင်တွေက ပန်းနတ်ဘုရားမအတွက် အစာတွေ ဖြစ်သွားသင့်တာ!"

ဒီစကားတွေလည်း ဆုံးသွားရော

ရင်ပြင်ပတ်လည်က လူတွေလည်း ဆက်ပြီး မအောင့်အည်းနိုင်ကြတော့ဘူး။ ဖုန်းယု တွဲထားပေးတဲ့ အဘွားအိုတောင်မှ ဒီအချိန်မှာ သူ့ခြေထောက်တွေ မတုန်ယင်တော့ဘူး။

ဒေါသတကြီးနဲ့ တောင်းထဲက ကြက်ဥပုပ်တွေကို ထုတ်ပြီး ယာမာဒါ ယိုအိချိဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်တော့တယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဖုန်းယုက ရင်ပြင်မှာရောက်နေတဲ့ ကောင်လေးနဲ့ သူ့အဖေကိုပါ မြင်လိုက်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ တခြားလူတွေလို ယာမာဒါ ယိုအိချိကို ရိုက်နှက်ဖို့ သူတို့က ရှေ့ကို ထွက်မလာခဲ့ကြဘူး။

"အဖေ၊ အဲ့ဒါ ဟိုအစ်ကိုကြီးလေ..."

ကောင်လေးက သူ့အဖေကို ပြောလိုက်တယ်။

ကောင်လေးရဲ့ အဖေက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဖုန်းယုရဲ့ အကြည့်နဲ့ ဆုံသွားတယ်။

ဖုန်းယုက ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဆက်မကြည့်တော့ဘူး။

အဆုံးမှာတော့ ယာမာဒါ ယိုအိချိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်တွေနဲ့ ခြေထောက်တွေဟာ ရိုက်နှက်ခံရလွန်းလို့ ကျိုးကြေနေပြီး ပါးစပ်ကနေလည်း သွေးတွေ ထွက်ကျနေတာကို ဖုန်းယု မြင်လိုက်ရတယ်။

"ငါ မှားတာမဟုတ်ဘူး... ငါ မှားတာမဟုတ်ဘူး... မင်းတို့သာ မှားတာ..."

ယာမာဒါ ယိုအိချိက တီးတိုးရေရွတ်နေတယ်။

"တကယ်ကို နောင်တမရတဲ့ကောင်ပဲ... သနားစရာကောင်းတဲ့သူတွေမှာ ရွံရှာမုန်းတီးစရာကောင်းတဲ့ အချက်တစ်ခုတော့ ရှိနေစမြဲပဲ..."

သေလုမျောပါးဖြစ်နေတဲ့ ယာမာဒါ ယိုအိချိကို ကြည့်ရင်း ဖုန်းယုက ပြောလိုက်တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ယာမာဒါ ယိုအိချိကို ဒေသခံရဲစခန်းက လာဖမ်းသွားတယ်။

ဒေသခံတွေ ဒေါသထွက်ပြီး ရိုက်နှက်တာကို ခွင့်မပြုရင် မြို့ခံတွေရဲ့ ဒေါသကို ငြိမ်းသတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ရဲတွေကလည်း သိနေလို့ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါကလည်း ကောင်းပါတယ်။ ဒါမှ မြို့ခံတွေ ဒေါသအလျောက် လူသတ်သမားတွေ ဖြစ်မသွားမှာလေ။

"ပြီးသွားပြီ၊ ရှောင်ပိုင်၊ သွားရအောင်။"

ဖုန်းယုက ရှောင်ပိုင်ကို ပွေ့ချီရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဒီမြို့လေးမှာ အချိန်တော်တော်ကြာတဲ့အထိ ပန်းတွေ လုံးဝ မရှိသလောက်နီးပါး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ဖုန်းယု မသိခဲ့ပါဘူး။

ဖုန်းယု မြို့ထဲကနေ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို တားလိုက်တယ်။

အဲ့ဒီလူက ဒေသခံရဲစခန်းက လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။

"မစ္စတာ ဖုန်းယု၊ ကျွန်တော်တို့ လွတ်လပ်မှု ပြန်လည်ရရှိဖို့အတွက် မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းပေးခဲ့တဲ့အတွက် အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးဆပ်ခွင့်လေး ရက်အနည်းငယ်လောက်တော့ နေပါဦးခင်ဗျာ။"

ရဲစခန်းမှူးက ရိုသေလေးစားစွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ဖုန်းယု ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်တယ်။

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ဖုန်းယုကို ဒေသတွင်းက အကောင်းဆုံးဟိုတယ်မှာ တည်းခိုဖို့ စီစဉ်ပေးခဲ့ကြတယ်။

"အာ~"

"ဒီရေပူစမ်းက တကယ်ကို ဇိမ်ကျတာပဲ..."

ရေပူစမ်းထဲ စိမ်နေရင်း ဖုန်းယုဆီက သက်တောင့်သက်သာ ညည်းသံလေး ထွက်လာတယ်။

ဘေးနားမှာလည်း သစ်သီးမျိုးစုံနဲ့ သောက်စရာတွေ အစုံအလင် ရှိနေတယ်။

"တကယ်ပါပဲ၊ သူဌေးတွေရဲ့ ဘဝကတော့ ဇိမ်ကျလှချည်လား..."

"ဒါပေမဲ့... ငါ သဘောကျတယ်..."

ဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ ဖုန်းယုက ဒီခံစားမှုကို အပြည့်အဝ ခံစားလာတော့တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်းနိုင်ငံငယ်လေးရဲ့ ရေပူစမ်းတွေက အထင်သေးလို့ရတဲ့အရာတွေမှ မဟုတ်တာ။

အစပိုင်းမှာ ဟိုတယ်မန်နေဂျာက ဖုန်းယုကို ပြုစုဖို့ အစေခံမိန်းကလေးတချို့ကို စီစဉ်ပေးချင်ခဲ့ပေမယ့် သူက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ အကြောင်းပြချက်က ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဖုန်းယုက ကျွန်းနိုင်ငံငယ်လေးရဲ့ ပွင့်လင်းလှတဲ့ ရေပူစမ်းယဉ်ကျေးမှုနဲ့ အကျွမ်းတဝင် မရှိလို့ပါပဲ။

ဖုန်းယု ဒီမြို့လေးမှာ စုစုပေါင်း သုံးရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီသုံးရက်အတွင်းမှာ သူဟာ တကယ့်ကို ဇိမ်ကျတဲ့ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။

လူကြီးတွေရဲ့ မြှောက်ပင့်သံတွေကြားမှာ တဖြည်းဖြည်း သာယာမိလာတာ... အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး!

သူ့ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လူရှင်းတဲ့အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဖုန်းယုတစ်ယောက် ထွက်ပြေးလာခဲ့တော့တယ်။

ဒီသုံးရက်အတွင်းမှာ ဘယ်သူတွေ ပျောက်ဆုံးသွားလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။ သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ ဖုန်းယုမှန်း သိသွားကြချိန်မှာတော့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူ့ဆီ လာရောက်လည်ပတ်ကြတော့တယ်။

တချို့က သူ့ကို ဆရာတင်ချင်ကြတယ်၊ တချို့က သူ့ကို သူငယ်ချင်းဖွဲ့ချင်ကြတယ်၊ တချို့ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ သမီးတွေနဲ့တောင် ပေးစားချင်ကြသေးတယ်။

ဒီနေရာမှာ ဆက်နေလို့မရတော့ဘူးဆိုတာကို ဖုန်းယု သိလိုက်တယ်။

သုံးရက်တာ ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်မှုက သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ချိန်တွေကို အများကြီး လျော့ကျသွားစေခဲ့တယ်။

"ဝှား... ဝှား... သခင်ဖုန်းယု၊ အနောက်ဘက် သစ်တောထဲမှာ နတ်ဆိုးတွေ ရှိနေတဲ့ သဲလွန်စတွေ တွေ့ရပါတယ်။ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ပေးပါ!"

ရှောင်ဟေးက ဖုန်းယုရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ လာနားလိုက်ပြီး ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ရပ်နေတယ်။ အမည်းတစ်ကောင်နဲ့ အဖြူတစ်ကောင်။

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ရက်ကမှ ဖုန်းယုက ရှောင်ဟေးကို နတ်ဆိုးတွေရဲ့ အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ် (Breathing Method) ကို သင်ယူစေခဲ့ပေမယ့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ရှောင်ဟေးရဲ့ အရည်အချင်းက ရှောင်ပိုင်ထက် အများကြီး နိမ့်ကျနေခဲ့တယ်။ သူအောင်အောင်မြင်မြင် မကျွမ်းကျင်ခင်အထိ ကျန်နေသေးတဲ့ အခွင့်အရေးနှစ်ခုစလုံးကို အကုန်အသုံးပြုလိုက်ရတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရှောင်ဟေးက ရှောင်ပိုင်ရဲ့ သင်ကြားပေးမှုအောက်မှာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ သင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး မူလဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးကနေ ပုံမှန်အရွယ်အစားကို ပြောင်းလဲသွားနိုင်ခဲ့တယ်။

ခန္ဓာကိုယ်လေး သေးငယ်ပေမယ့်လည်း စွမ်းအားတွေကတော့ အပြည့်ပါပဲ။

ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ ရှောင်ဟေးဟာ ရှောင်ပိုင်ရဲ့ နောက်လိုက်တစ်ကောင် လုံးလုံးလျားလျား ဖြစ်သွားတော့တယ်။

အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ်ကို သင်ယူဖို့ ရှောင်ပိုင်နောက်ကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ လိုက်နေတော့တယ်။

"ဒီတစ်ခါတော့... ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံသန်းရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားကြည့်ရင် ဘယ်လိုလဲ..."

ဖုန်းယုက ရှောင်ဟေးဆီ အကြည့်ရောက်သွားတယ်။

ရှောင်ဟေး : "..."