အခန်း (၂၅) - ဟာနာအိုရီကို၏ အတိတ်မှတ်တမ်းများ

တောင်တန်းများပေါ်ရှိ အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ညချမ်းအချိန်လေးမှာ ဟာနာအိုရီကို၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် အသနားခံတောင်းပန်သံများကြောင့် ပျက်ပြားသွားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ဘုရားကျောင်းဟောင်းအတွင်း၌ အချည်ခံထားရသည့် သားအဖနှစ်ဦးမှာ ဟာနာအိုရီကို၏ သွေးမိစ္ဆာအတတ် ပြယ်ပြယ်သွားပြီဖြစ်၍ နိုးလာကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေမိကြသည်။

ကလေးငယ်၏ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော မျက်နှာထက်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသော်လည်း ပါးစပ်ထဲတွင် အဝတ်များဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရသောကြောင့် "ဝူးဝူးဝူး" ဟူသော အသံကိုသာ ထွက်ပေါ်နိုင်ရှာသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာလည်း ထို့အတူပင်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိရှိနိုင်သော်လည်း သူ၏ရင်သွေးငယ်မှာ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်၌ အချည်ခံထားရသော ကြိုးများကြားမှ အတင်းရုန်းကန်ကာ တီကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်လျက် သူ၏ကလေးငယ်အနီးသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးကပ်သွားလေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ...

ဟာနာအိုရီကိုမှာ တဖြည်းဖြည်း သတိလစ်မေ့မြောလာပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအင်များ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းသွားရုံသာမက ကြေမွပျက်စီးနေသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

"ငါ... ငါ... ငါ တကယ်ပဲ သေတော့မှာလား..."

သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာကာ နဖူးပေါ်ရှိ သုံးရောင်ခြယ်ပန်းမှာ ညှိုးနွမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သလို ပြာလဲ့လဲ့မျက်ဝန်းများမှာလည်း အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ဖုန်းယုသည် သူ၏ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟာနာအိုရီကို အနီးသို့ လာကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် သူမ၏ အခြေအနေကို အသေအချာ လေ့လာကြည့်လိုက်၏။

"ဒီလောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး။ ငါ ဓားကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ဝှေ့ယမ်းခဲ့မိလဲဆိုတာတောင် မေ့သွားပြီ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမိစ္ဆာကောင်တွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းနဲ့ မျိုးပွားနိုင်စွမ်းက အကန့်အသတ်ရှိတာပဲ။ အကန့်အသတ်မရှိ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့စကားကတော့ ဒီလိုမျိုး အကြိမ်ကြိမ် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ်ဖြစ်အောင် ခုတ်ပိုင်းနိုင်စွမ်း မရှိတဲ့သူတွေ ပြောတဲ့စကားပဲ ဖြစ်မှာပါ။"

မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ဟာနာအိုရီကို၏ အသားစများနှင့် သွေးချင်းချင်းနီနေကာ ငရဲခန်းတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး လေထုထဲတွင်လည်း ရွံရှာဖွယ်ရာ အနံ့အသက်များက ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်းကို ငါ ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်းသိလား။"

"မင်းက ကိုယ့်ဆန္ဒနဲ့ကိုယ် မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အတင်းအကျပ် အသွင်ပြောင်းခံရလို့ အတိတ်မေ့သွားတာလားဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့... ငါတို့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်တွေက မတူညီကြဘူး။ ပြီးတော့ ငါက တစ်ခုခုကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်ရုံတင်ပါ၊ ဒါကြောင့် စိတ်မကောင်းပေမဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိစ္ဆာမလေး၊ တကယ်ကို ပင်ပန်းသွားပါပြီ။"

ဖုန်းယုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အခုတော့ ငါ့ရဲ့စမ်းသပ်ချက်ကလည်း ရလဒ်ထွက်လာပြီ၊ နေလည်း ထွက်တော့မယ်။ မင်းရဲ့ အခြေအနေကလည်း ဆက်လက်ရှင်သန်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတော့... နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဘာပြောချင်တာရှိလဲ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ အမျိုးအနွယ်တွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ပြောပြရင်တော့ ငါမင်းကို ငရဲပြည်မှာ သွားအဖော်ပြုနိုင်အောင် သူတို့ကိုပါ ပို့ပေးလိုက်မယ်။"

ဖုန်းယု၏ နူးညံ့လှသော လေသံနှင့် အပြုအမူများမှာ ဟာနာအိုရီကိုအတွက်မူ နတ်ဆိုးထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စကားလုံးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"နင်... နင်... နင်ကမှ တကယ့်မိစ္ဆာ... နင်က တကယ့်ကို နတ်ဆိုးပဲ..."

ဟာနာအိုရီကိုသည် ဖုန်းယုကို နာကျည်းမှု၊ မျက်ရည်များဖြင့် ကြည့်နေရင်း ခဏအကြာတွင် ငြိမ်ကျသွားသည်။

"ငါ... ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် သေရတော့မှာပဲ..."

သူမ သေခါနီးအချိန်တွင် နတ်ဆိုးအဖြစ် မပြောင်းလဲမီက မှတ်ဉာဏ်များမှာ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဟာနာအိုရီကို၏ မျက်ရည်များမှာ တားမရဆီးမရ စီးကျလာပြီး တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေမိသည်မှာ -

"တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ် ယာမာဇာကီ..."

"ရှင့်ပေးတဲ့ ပန်းလေးတွေက သိပ်လှတာပဲ..."

"မွှေးလည်း သိပ်မွှေးတာပဲ..."

အဝေးဆီမှ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ဟာနာအိုရီကို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲစပြုလာသည်။

*“အိုရီကို... မင်းကြီးလာရင် ကိုယ့်ရဲ့ ဇနီးသည်လေး ဖြစ်ပေးရမယ်နော်!”*

*“ကောင်းပါပြီ... အစ်ကိုကြီး ယာမာဇာကီ...”*

*“အိုရီကို... ကြည့်စမ်း၊ ဒီပန်းလေးတွေက သိပ်လှတာပဲ။ ဒါတွေကို မင်းရဲ့ဆံပင်မှာ ပန်ထားရင် မင်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးမိန်းကလေး ဖြစ်မှာပဲ...”*

ဟာနာအိုရီကို၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ကောင်လေးသည် အရောင်မတူသော ပန်းသုံးပွင့်ကို ခူးယူကာ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဆင်မြန်းပေးလိုက်ပြီး သူမကလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြနေသည်။ နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်က သူတို့နှစ်ဦးပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်မှာ နတ်ဖတ်စာနတ်ဖတ် နတ်သမီးတို့ စုံတွဲပမာပင်။

သို့သော်လည်း...

ထိုညတွင် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ နီမြန်းနေသော သွေးများ... နေရာတိုင်းတွင် သွေးချင်းချင်းနီနေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က သူမကို လက်ထပ်မည်ဟု ပြောခဲ့သော ကောင်လေးမှာ အသက်မရှိတော့သည်ကို ဟာနာအိုရီကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမလည်း အသေခံချင်စိတ်ဖြင့် ဓားကို မိမိဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်မိသည်။ ဤနည်းဖြင့် သူမ ချစ်ရသော ကောင်လေးနှင့်အတူ သေဆုံးနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး မှတ်ဉာဏ်တွင်မူ... ဟာနာအိုရီကို ပြန်လည်နိုးထလာချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေခဲ့သော်လည်း သူမ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရသော ကောင်လေးမှာမူ သူမကိုယ်တိုင်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဤလောကတွင် 'မိစ္ဆာပန်းနတ်ဆိုး' တစ်ကောင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့... ငါကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ..."

"အစ်ကိုကြီး ယာမာဇာကီ... ကျွန်မကို လာကြိုတာလား..."

"ကျွန်မတို့ နောက်ဆုံးတော့ အတူရှိနိုင်ပြီနော်..."

"ကျွန်မတို့ကို ဘယ်သူမှ ခွဲလို့မရအောင်..."

နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ဟာနာအိုရီကို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်ဆုံး၌ ပြာအဖြစ် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

[ဒင်! ဂုဏ်ယူပါသည်။ ဓားဝှေ့ယမ်းမှု အကြိမ်ရေ ၅ သိန်း ရရှိခဲ့ပါသည်။]

စနစ်၏ အကြောင်းကြားချက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဖုန်းယုသည် မိစ္ဆာမ ဟာနာအိုရီကို သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟာနာအိုရီကို၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် တွေ့လိုက်ရသော ပျော်ရွှင်နေသည့် မျက်နှာပေးကြောင့် တစ်စုံတစ်ခုကို သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

"ရပ်တည်ချက်ချင်း မတူကြတာပဲလေ..."

ထို့နောက် ဖုန်းယုသည် ထိုနေရာမှ ထွက်လာကာ ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီးထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ဖမ်းခံရသူနှစ်ဦး၏ ကြိုးများကို ဖြေပေးလိုက်သည်။

သူတို့သားအဖနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်ထားကြသည်။

"အဖေ... အဖေ နောက်ဆုံးတော့... နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီနော်... ဝူးဝူးဝူး"

"တောင်းပန်ပါတယ် ငါ့သားရယ်... မင်း တကယ် ပင်ပန်းသွားရှာပြီ..."

ဖုန်းယုသည် ထိုသားအဖနှစ်ဦး၏ နွေးထွေးသော အချိန်လေးကို ဝင်မနှောက်ယှက်ဘဲ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ ဘုရားကျောင်းပျက်ထဲ၌ တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားများ ပြန့်ကျဲနေသည်။ လွန်ခဲ့သော လဝက်အတွင်းမှာတင် ဟာနာအိုရီကိုသည် လူမည်မျှကို စားသောက်ခဲ့သည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

"မင်းလုပ်သမျှကို ဘုရားသခင်က စောင့်ကြည့်နေတာပဲ၊ မင်းလုပ်တဲ့ ကံတရားအတိုင်း မင်း ပြန်ခံစားရတာပဲ..."

ဖုန်းယုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မီးရှို့လိုက်ရာ ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီးတစ်ခုလုံး မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ထက်သို့ မည်းမှောင်နေသော မီးခိုးလုံးကြီးများ လွင့်တက်သွားပြီး ဖုန်းယု၏ မျက်နှာမှာမူ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ သေတ္တာထဲမှ ရှောင်ပိုင်လေး ခုန်ထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် ဖုန်းယု၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသများကို ခံစားမိပုံရကာ ဖုန်းယု၏ လက်ကို လျှာဖြင့် လျက်ပေးနေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ရှောင်ပိုင်ရယ်၊ လူသားတစ်ယောက်က ဒီလိုမျိုးအထိ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့မိလို့ပါ..."

ဖုန်းယုက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ရှောင်ပိုင်၏ နူးညံ့သော အမွှေးလေးများကို ပွတ်သပ်ပေးနေစဉ် သူ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

[ဒင်! တာဝန်သစ်များ ပေးအပ်လိုက်ပါသည်။]

**တာဝန် (၁): အလင်းအသက်ရှူခြင်းကို နားလည်သဘောပေါက်စေပြီး နည်းစနစ်သစ် (၃) ခု ဖန်တီးရန်။**

*မိတ်ဆက်:* လူဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း ကြီးပြင်းလာရန် သင်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ ရေအသက်ရှူခြင်းသည် မိမိနှင့် သိပ်မကိုက်ညီကြောင်း သိရှိလာသည့်အတွက် ကိုယ်ပိုင် အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ်ကို ဖန်တီးပါ။

*ဆုလာဘ်:* ဓားဝှေ့ယမ်းမှု အကြိမ်ရေ ၅ သန်း၊ အရာခပ်သိမ်း ဈေးဝယ်စင်တာရှိ ဒဏ္ဍာရီလာ (Legendary) ပစ္စည်းများကို အသစ်လဲလှယ်ခွင့် (၁) ကြိမ်၊ စနစ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်သစ် (၁) ခု။

*အခြေအနေ:* မပြီးမြောက်သေးပါ။

**တာဝန် (၂): နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးတပ်ဖွဲ့၏ တာဝန် (၃) ခုကို ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်ရန်။**

*မိတ်ဆက်:* အတွေ့အကြုံသစ် အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် မင်းသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ မင်း၏ နှလုံးသားနောက်သို့ လိုက်၍ နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးတပ်ဖွဲ့၏ တာဝန်များကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပါ။

*ဆုလာဘ်:* ဓားဝှေ့ယမ်းမှု အကြိမ်ရေ ၂ သန်း၊ စနစ်၏ 'တွက်ချက်ဆင်ခြင်ခြင်း' (Deduction) လုပ်ဆောင်ချက်၊ သေမင်းမျက်နှာဖုံး (Mask of the Grim Reaper)။

*အခြေအနေ:* သုံးပုံတစ်ပုံ ပြီးမြောက်။

**'တွက်ချက်ဆင်ခြင်ခြင်း' (Deduction) လုပ်ဆောင်ချက်:** ဓားဝှေ့ယမ်းမှု အကြိမ်ရေကို အသုံးပြု၍ မိမိ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော သိုင်းပညာနှင့် အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ်များကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြှင့်တင်ရန် တွက်ချက်ဖော်ထုတ်ပေးနိုင်သည်။

**သေမင်းမျက်နှာဖုံး:** ရန်သူကို ခြောက်လှန့်တုန်လှုပ်စေနိုင်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံနိုင်သည်။ ထို့ပြင် အခြားမျက်နှာဖုံးတစ်ခုနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ သေမင်းမျက်နှာဖုံး၏ စွမ်းဆောင်ရည်အားလုံးကို ရရှိစေနိုင်သည်။

ဖုန်းယုသည် တာဝန်နှစ်ခုလုံးကို အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"စနစ်ကတော့ တကယ်ကို လန်းတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ အခက်အခဲကို အချိန်ကိုက် ဖြေရှင်းပေးနိုင်တာပဲ။ ငါ့ရဲ့ အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ်နဲ့ သိုင်းပညာတွေက အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ နောက်ထပ်တက်လှမ်းဖို့ လမ်းစပျောက်နေတာ။ အခု ဒီ 'တွက်ချက်ဆင်ခြင်ခြင်း' လုပ်ဆောင်ချက်က တကယ်ကို အချိန်မီရောက်လာတာပဲ..."

"ငါသာ ဓားကို အကြိမ်ရေအလုံအလောက် ဝှေ့ယမ်းနိုင်မယ်ဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ ရေအသက်ရှူခြင်းကို နောက်ထပ် အဆင့်မြင့်တဲ့ အခြေအနေတစ်ခုအထိ ရောက်အောင် လုပ်နိုင်မှာပေါ့..."

"အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ငါလည်း 'ဟာရှီရာ' တစ်ယောက်ရဲ့ အင်အားမျိုး ရလာနိုင်မလားပဲ..."

ဖုန်းယုက ရှောင်ပိုင်လေးကို ချီမလိုက်ပြီး -

"ရှောင်ပိုင်... မင်းကတော့ တကယ်ကို ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းနတ်သားလေးပဲ!"

ရှောင်ပိုင်သည် ဘာကြောင့်မှန်းမသိသော်လည်း ဖုန်းယု၏ ပျော်ရွှင်နေသော စိတ်ခံစားချက်ကို သိရှိသွားကာ လူးလွန့်မြူးထူးနေတော့သည်။

"အိအိအိ~"

"ဟားဟားဟား!"

လူသားနှင့် မြေခွေးလေးတို့၏ ရယ်မောသံမှာ တောင်တန်းကြီးအတွင်း ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်မှာ အခက်တွေ့နေရပြီဖြစ်ရာ...