အခန်း (၁၅) - မိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးခြင်း

"ဟီးဟီးဟီး၊ သိုးငယ်လေး..."

လက်မိစ္ဆာသည် လဲကျနေသောလူကို ကစားစရာတစ်ခုလို နောက်မှ လိုက်နေခဲ့သည်။

"သိုးငယ်လေးရေ၊ ငါ လာပြီနော်..."

လက်တံကြီးလေးခုက စမ်းသပ်မှုပါဝင်နေသူကို ချက်ချင်း လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

ဖုန်းယုသည် ထိုလူကို ကယ်တင်ရမည်ကို ပျင်းရိနေသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်စိအောက်တွင် လက်မိစ္ဆာက လူသတ်နေသည်ကိုတော့ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

"အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်မှု ၊ ရေအသက်ရှူခြင်း ပုံစံ(၂) - ရေဘီး။"

ဖုန်းယု အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် အပြာရောင်ရေစက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ လက်မိစ္ဆာ၏ ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်တံများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"ထွက်သွားတော့၊ ငါ သူ့ကို အမဲလိုက်ဖို့ အနှောင့်အယှက် မပေးနဲ့..."

သေမလောက် ကြောက်ရွံ့နေပြီဖြစ်သော အနောက်မှ စမ်းသပ်မှုပါဝင်သူအား ဖုန်းယုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားပါတော့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အသက်လုကာ နောက်ကိုလှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင်တော့ ဖုန်းယုသည် သနားစရာ လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ လက်မိစ္ဆာဆိုသည်မှာ စမ်းသပ်မှုပါဝင်သူတစ်ယောက် ရင်ဆိုင်နိုင်မည့်အရာမျိုး လုံးဝမဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိထားပြီး၊ ဒီနေရာမှာ ဖုန်းယု သေချာပေါက် သေရမည်ဟု တွေးသွားခြင်းဖြစ်သည်။

လက်မိစ္ဆာသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ်မျှ အံ့သြသွားခြင်းမရှိဘဲ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

"နောက်တစ်ယောက် လာပြန်ပြီ၊ ငါ့ရဲ့ ချစ်စရာ မြေခွေးလေး၊ ဟီး ဟီး ဟီး"

လက်မိစ္ဆာက ဖုန်းယု ခေါင်းပေါ်ရှိ မြေခွေးမျက်နှာဖုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရင်း လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။

"မြေခွေးကောင်လေး၊ အခု မေဂျီခေတ် (Meiji era) နှစ်ဘယ်လောက် ရောက်နေပြီလဲ။"

"လက်မိစ္ဆာ၊ အခုက တိုင်ရှိုခေတ် (Taisho era) ကို ရောက်နေပြီ၊ မင်း ဒီမှာ အကျဉ်းချခံထားရတာ အတော်ကြာနေပြီပဲ။"

ဖုန်းယုက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တိုင်ရှို...?"

ထို့နောက် လက်မိစ္ဆာသည် ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ခေတ်ကာလ၊ ခေတ်ကာလတွေ ပြောင်းသွားပြန်ပြီ၊ ထပ်ပြီး ပြောင်းသွားပြန်ပြီပေါ့။ ငါ ဒီမှာ အကျဉ်းကျနေတာ ဒီလောက်ကြာနေတာတောင်၊ ခေတ်ကာလတွေ ထပ်ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ။ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး... ယူရိုကိုဒါကီ ခွေးကောင်... ယူရိုကိုဒါကီ ခွေးကောင်... ယူရိုကိုဒါကီ မသာ..."

လက်မိစ္ဆာသည် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး သူ့ခေါင်းကို ရစ်ပတ်ထားသော လက်တံများက သူ၏ကိုယ်ပိုင် လက်မောင်းများကို ကုတ်ဖဲ့နေကြသည်။ သွေးများ စီးကျလာသော်လည်း လက်မိစ္ဆာကတော့ မည်သည့် နာကျင်မှုကိုမှ ခံစားရပုံမပေါ်ပေ။

"ဒီမိစ္ဆာက တကယ်ကို စိတ်ရောဂါရနေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင်လုပ်ရတာကို သဘောကျနေတဲ့ပုံပဲ။"

ဖုန်းယုသည် သူ၏ရှေ့ရှိ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင်၊ ကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံခံစားရမှသာ ဤဖိနှိပ်ချေမှုန်းလိုသော အငွေ့အသက်ကို သူ သိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ဟေး၊ တော်သင့်ပြီလေ၊ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ မင်းက အရူးကြီးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေပြီ။ ငါ့ကို လာနောက်နေတာလေး ရပ်ပေးလို့ရမလား။"

ဖုန်းယုက လက်မိစ္ဆာ၏ စိတ်ကြီးဝင်နေမှုကို နှောင့်ယှက်ရန် စကားစလိုက်သည်။

လက်မိစ္ဆာသည် ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သော်လည်း၊ ဖုန်းယု၏ မျက်လုံးထဲမှ သူ့အပေါ် အထင်အမြင်သေးမှု အပြည့်ကို မြင်တွေ့နိုင်သဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဒေါသများ ပိုမို ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

"၄၅ နှစ်တောင် ရှိသွားပြီ။ ၄၅ နှစ်တောင်။ ငါ ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာလဲ မင်းသိလား။ ယူရိုကိုဒါကီ ခွေးကောင်က ငါ့ကို ဖမ်းပြီး ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာ။ အခုဆို ၄၅ နှစ်တောင် ရှိသွားပြီ... အားးးးး..."

ထိုသို့ပြောရင်း လက်မိစ္ဆာက ထပ်မံ အော်ဟစ်လာပြန်သည်။

ဖုန်းယုအတွက် ထိုစကားများက အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလိုဖြစ်ပြီး ယခင်ဘဝက နာမည်ကြီးစကားစုတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်...

"အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက မိစ္ဆာတွေကို အမဲလိုက်နေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲဒိုခေတ် (Edo period) တုန်းက၊ သူက ငါ့ကို ဒီ ဝစ္စတီးရီးယားပန်းလှောင်အိမ်ထဲမှာ ဖမ်းချုပ်ခဲ့တာ။ နှစ်တိုင်း မင်းတို့လို ကလေးတွေက ငါတို့ကို လာပြီး အမဲလိုက်ကြပေမဲ့၊ အဲဒီအထဲက အယောက် ၅၀ ကို ငါ စားပစ်လိုက်ပြီ၊ ဟီးဟီး"

"၁၊ ၂၊ ၃... ၁၃၊ မင်းက ၁၄ ယောက်မြောက်ပဲ၊ ဟီးဟီးဟီး၊ ဒါက ငါ စားခဲ့တဲ့ ယူရိုကိုဒါကီရဲ့ တပည့်အရေအတွက်ပဲ။ ငါ စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်၊ ငါ့ကို အမှတ်အသားအကျန်ဆုံးလူက နှစ်ယောက်ရှိတယ်။ အဲဒီနှစ်ယောက်ထဲမှာ၊ အသန်မာဆုံးတစ်ယောက်က ရှားပါးတဲ့ ဆံပင်အရောင်ရှိတယ်၊ လိမ္မော်ရောင်ဖျော့ဖျော့နဲ့၊ ပြီးတော့ သူ့ပါးစပ်နားမှာ အမာရွတ်တစ်ခုရှိတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ပန်းပွင့်ပုံစံ အဝတ်အစားကို ဝတ်ထားတယ်။ သူက မိန်းကလေး၊ အရပ်အရမ်းပုပြီး သိပ်မသန်မာပေမဲ့ အရမ်းလျင်မြန်တယ်၊ ဟီးဟီးဟီး။"

လက်မိစ္ဆာသည် ပြောရင်းဆိုရင်း ရယ်မောလာပြန်သည်။

ဤသည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့်၊ သူပြောနေသည်မှာ ဆာဘီတို နှင့် မာကိုမိုတို့ကို ဆိုလိုကြောင်း ဖုန်းယု ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

"မင်းနဖူးပေါ်က မျက်နှာဖုံးက သင်္ကေတတစ်ခုပဲ။ ယူရိုကိုဒါကီရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ငါ မှတ်မိတယ်။ သူ ဝတ်ထားတဲ့ တန်ဂူ မျက်နှာဖုံးနဲ့ အတူတူပဲ။ အဲဒါက မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဖယ်ရှားပေးမယ့် မျက်နှာဖုံးလို့ သူ ပြောခဲ့တာလား။ အဲဒီမျက်နှာဖုံးတွေကြောင့်ပဲ သူတို့ကို ငါ ရွေးပြီးသတ်ခဲ့တာ။ အကုန်လုံး ငါ့ဗိုက်ထဲ ရောက်ကုန်တာပဲ။ ယူရိုကိုဒါကီကို သတ်ချင်တဲ့စိတ်နဲ့ပေါ့၊ ဟီးဟီးဟီး။"

"ငါ ပြောတာတွေကို ကြားပြီးတော့ အဲဒီကောင်မလေးက တကယ် ငိုပြီး အရမ်းဒေါသထွက်သွားတာ... ဟီးဟီးဟီး၊ အဲဒီနောက်မှာ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက တောင့်တင်းလာခဲ့တယ်... ငါ သူ့ရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့... ...ဟီးဟီးဟီးဟီး"

လက်မိစ္ဆာကို ကြည့်ရင်း ဖုန်းယု၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာခဲ့ပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ပြောလို့ ပြီးပြီလား။ ပြီးပြီဆိုရင်လည်း မင်းကို ငါ အဆုံးစီရင်ပေးမယ်လေ။"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းယုသည် အခြားတစ်နေရာသို့ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်သွားခဲ့သည်။ လက်မိစ္ဆာသည် မြေအောက်မှနေ၍ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရမ်းကို ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းပဲ လက်မိစ္ဆာ၊ မင်းက တော်တော် အသုံးမကျတာပဲ..."

ဖုန်းယုက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းနဲ့ ဆက်ပြီး အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘူး။ မင်းအနေနဲ့ လိမ္မာပါးနပ်စွာနဲ့ပဲ ငါ့ဓားအောက်က ဓားခုတ်ချက်အရေအတွက်တစ်ခု အဖြစ် ခံယူလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

"အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်မှု ၊ ရေအသက်ရှူခြင်း ပုံစံ(၃) - ရေစီးကြောင်းအက"

ဖုန်းယုသည် လက်မိစ္ဆာဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီး၊ လက်မိစ္ဆာကလည်း မရေမတွက်နိုင်သော လက်တံများကို အသုံးပြုကာ ဖုန်းယုကို တိုက်ခိုက်လာသည်။ သို့သော် ဖုန်းယုက အလွန်လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်။

"ရေအသက်ရှူခြင်း ပုံစံ(၄) - လှိုင်းရိုက်ခတ်ခြင်း (Striking Tide)"

ဖုန်းယုသည် လက်မိစ္ဆာအနီးသို့ ရောက်သွားပြီး အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အလျင်အမြန်ပြောင်းလဲလျက် လက်မိစ္ဆာကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

"ချွင်"

ဖုန်းယု၏ လက်ထဲရှိ နီချီရင်ဓားမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသဖြင့် မိစ္ဆာကို မသတ်နိုင်ဘဲ အနောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။

"ဒီလောက်တောင် မာကျောတာလား။ ဒါဆိုရင်လည်း ပိုပြီး ပြင်းထန်တဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို သုံးရတာပေါ့။"

လက်မိစ္ဆာက ဖုန်းယု သူ၏လည်ပင်းကို ခုတ်ပိုင်းရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ လှောင်ပြောင်လာပြန်သည်။

"မင်းက အသုံးမကျသေးတဲ့ပုံပဲ ကလေးလေး... ဟီးဟီးဟီး"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း၊ ဆူညံလွန်းတယ်။"

ဖုန်းယုသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ရေအသက်ရှူခြင်း ပုံစံ(၃) ကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်သည်။

လက်မိစ္ဆာအနီးသို့ အထိအခိုက်မရှိ ချဉ်းကပ်သွားပြီးနောက် ခုန်တက်လိုက်သည်။

"အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်မှု၊ ရေအသက်ရှူခြင်း ပုံစံ(၁၀) - အတားအဆီးမဲ့ ရေစီးကြောင်း (Constant Flux)။"

ဖုန်းယု၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ လည်ထွက်သွားပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဓားသွားပေါ်တွင် အပြာရောင်ရေလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ အပြာနှင့်အဖြူရောင်စပ်နေသော ရေနဂါးကြီးတစ်ကောင်အသွင် ဖန်တီး၍ လက်မိစ္ဆာဆီသို့ အားပါးတရ ခုတ်ချလိုက်သည်။

လက်မိစ္ဆာသည် မသိစိတ်ကနေ ခုခံလိုက်သော်လည်း ဘာအသုံးမှမဝင်ခဲ့ပေ။

"ချလွင်"

ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖုန်းယု ဓားကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူ့နောက်ကျောရှိ လက်မိစ္ဆာသည် မယုံနိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ငါ... ငါ့ရဲ့... ငါ့လည်ပင်း အဖြတ်ခံလိုက်ရတာလား..."

"ဘာလို့... ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ..."

"ဒင်၊ အထူးမိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။ ဓားခုတ်ချက်အရေအတွက် ၅ သိန်း ရရှိပါသည်။"

"ဒင်၊ အထူးမိစ္ဆာကို ပထမဆုံးအကြိမ် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။ စနစ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပြီး၊ အရာခပ်သိမ်းရှိသော ဈေးဆိုင် (Mall of All Things) လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ။"

"စနစ် အဆင့်မြှင့်တင်နေပါသည်..."

"ဟင်? မိစ္ဆာကို သတ်လိုက်ရုံနဲ့ စနစ်က အဆင့်မြှင့်တင်သွားမယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဆင့်မြှင့်လိုက်တာက အခု မိစ္ဆာတွေကို သတ်လို့ရမယ့် ငါ့ရဲ့ ဓားခုတ်ချက်အရေအတွက်အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိသွားမလား..."

ဖုန်းယု လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေသော လက်မိစ္ဆာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးစာလောက် ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ထက်ဝက်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး၊ လက်မိစ္ဆာ၏ ခေါင်းသည်လည်း မျက်နှာတစ်ခြမ်းသာ ကျန်တော့သည်။

သူက ဖုန်းယုကို စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ အတိတ်ကာလက ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီ၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်မြင်နေရသကဲ့သို့ပင်။

"ယူရိုကိုဒါကီ... ယူရိုကိုဒါကီ..."

နောက်ဆုံးတွင်တော့ လက်မိစ္ဆာသည် လူသားဖြစ်ခဲ့စဉ်က မှတ်ဉာဏ်များနှင့်အတူ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

…

**ဆာဂီရိတောင် (Mount Sagiri) ထိပ်တွင်**

"သူ အောင်မြင်သွားပြီပဲ..."

"ဒါဆိုရင်လည်း ငါတို့ သွားသင့်ပြီ..."

"ဆရာက တပည့်အသစ် တစ်ယောက်ကို လက်ခံလိုက်ပြီပဲ..."

ကလေး ၁၃ ယောက်၏ ပုံရိပ်များသည် ဝါးတောထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖုန်းယုသည် အရင်နည်းလမ်းကိုပင် အသုံးပြုကာ မိစ္ဆာများကို မျှားခေါ်ပြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ဖုန်းယုကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ စနစ်က အဆင့်မြှင့်တင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှရရှိသော ဓားခုတ်ချက်အရေအတွက်မှာ အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖုန်းယုသည် ဖူဂျီကာဆာနဲတောင် (Mount Fujikasane) တစ်ခုလုံးရှိ မိစ္ဆာများ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

"ဒီလောက်အများကြီး သတ်ပစ်လိုက်တော့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့က လူတွေ ငါ့ကိုများ အပြစ်တင်မလားမသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကြောင့်ပဲ ဒီလူတွေ လွတ်မြောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြတာလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့်ကို အမြတ်ကြီးရတာပဲ..."

စနစ်ပေါ်ရှိ ဓားခုတ်ချက်အရေအတွက် ၄.၃ သန်းကျော်အထိ ရောက်ရှိသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ဖုန်းယု ပြုံးလိုက်မိသည်။

နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ခဲ့သူအားလုံးသည် ကွင်းပြင်တွင် စုရုံးလာကြသည်။

ဖုန်းယုက မိစ္ဆာအများစုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း ဤစမ်းသပ်မှုတွင် လူအများစု သေဆုံးခဲ့ကြဆဲဖြစ်ပြီး ဖုန်းယုအပြင် လူဆယ်ယောက်ကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူ လက်မိစ္ဆာလက်ထဲမှ ကယ်တင်ခဲ့သောလူလည်း မရှိတော့သည်ကို ဖုန်းယု တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ဆီမှ ထွက်သွားပြီးနောက် တစ်နေရာရာတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟုသာ သူ တွေးလိုက်မိသည်။

"ကံဆိုးတဲ့ကောင်ပဲ..."