အခန်း ၁၀ - ဆာဘီတို နှင့် မာကိုမို

ဖုန်းယုသည် ရေတံခွန်တွင် လေ့ကျင့်နေစဉ်၊ ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီကမူ မိမိ၏ အပြန်လမ်းတွင် ပါရမီရှင်ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ကြောင်း သူ၏ သခင်အား ပြောပြသင့်၊ မပြောပြသင့် တွေးတောနေခဲ့သည်။

"ငါ ပြောပြသင့်လား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကလေး တိုမီအိုကာ

ကရေဟာရှီရာ (Water Hashira) နေရာကို မယူရသေးဘူးလေ... ပြီးတော့ တိုမီအိုကာလေးက..."

(T/N : Hashira အဓိပ္ပာယ်က ထောက်တိုင်/အဓိကထောက်တိုင်လို့အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်။ 'ထောက်တိုင်' ပြန်ရင်အဆင်မပြေတာကြောင့် 'ဟာရှီရာ'လို့ တိုက်ရိုက်သုံးပြုပါမယ်ခင်ဗျာ)

သူ တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားမိသွားပုံရပြီးနောက်၊ သက်ပြင်းချကာ "ထားလိုက်ပါတော့၊ ကံတရားရဲ့ဖြစ်လာမယ့်အတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေ။ အဲဒီကောင်လေး တိုမီအိုကာကလည်း အရမ်း အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲက အဲဒီ အတားအဆီးလေးက..."

"ကြိုးစားပါ၊ ဖုန်းယု၊ မင်းတို့ မျိုးဆက်က ဒီဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို အဆုံးသတ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

…

တစ်လအကြာတွင်၊

ဤကာလအတွင်း၊ ဖုန်းယုသည် ရေအသက်ရှူနည်းကို ရူးသွပ်မတတ် လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး၊ ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီ ချထားသော ထောင်ချောက်များကို ဖြတ်ကျော်ရန် အစစ်အမှန် ဓားတစ်လက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ရှောင်ပိုင်အပေါ်တွင် အိမ်မွေးသားရဲ စာချုပ်ကူပွန်ကိုလည်း အသုံးပြုခဲ့သည်။ ရှောင်ပိုင်၏ ဉာဏ်ရည်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုမြင့်မားလာသည်ကို ဖုန်းယု ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။ ဖုန်းယုသည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံး သုံးလုံးကို သောက်သုံးပြီးနောက် သူ့အတွက် အာနိသင်မရှိတော့ကြောင်း ခံစားရသဖြင့် ကျန်ရှိသော ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို ရှောင်ပိုင်အတွက် ချန်ထားခဲ့ရာ၊ ထိုအရာက ရှောင်ပိုင်၏ အရွယ်အစားကို ပိုမိုကြီးမားလာစေခဲ့သည်။

ဤတစ်လအတွင်း၊ ဖုန်းယုသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်ရေးဆင်းခြင်း၊ သို့မဟုတ် ရှောင်ပိုင်နှင့် ကစားခြင်းတို့ကိုသာ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ရှောင်ပိုင်သည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးကို စားပြီးနောက် သူ၏ အမွေးများမှာ ပိုမို နူးညံ့ချောမွေ့လာပြီး ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင်၊ ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးကြောင့် ရှောင်ပိုင်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မြေခွေးနံ့မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာခဲ့သည်။

မြေခွေးလေးကို ပွတ်သပ်ပေးတိုင်း၊ သူ၏ အရင်ဘဝက ဒဏ္ဍာရီတွေထဲက မြေခွေးမလေးများ မည်မျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိကြောင်းကို တွေးမိနေလေသည်။

သေချာသည်မှာ၊ ဖုန်းယုသည် ရေအသက်ရှူနည်းကို ပိုမိုကျွမ်းကျင်လာသည်နှင့်အမျှ၊ သူ၏ စိတ်နေသဘောထား တစ်ခုလုံးမှာလည်း ပိုမိုတည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။

တမင်တကာ တိတ်ဆိတ်နေတတ်သော ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီကို ဖုန်းယု မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် တစ်နေ့တွင်၊ မေးမြန်းစုံစမ်းမှုအချို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ဤအချိန်တွင် တိုမီအိုကာ ဂီယူ သည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့၏ ရေဟာရှီရာ ဖြစ်လာခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ဤအရာက ဤကမ္ဘာ၏ ဇာတ်လမ်းစတင်တော့မည်ကို ဆိုလိုကြောင်း ဖုန်းယု သိလိုက်သည်...

သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း အရေးပေါ်အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဆိုသည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် နေ့စဉ် ရှောင်ပိုင်နှင့်သာ လေ့ကျင့်နေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ နေ့စဉ် ရက်သတ်မှတ်ခြင်းနှင့် ကံစမ်းမဲများမှတစ်ဆင့် ဖုန်းယုသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက နေရာတိုင်းတွင် တွေ့ရတတ်သည့် သရေစာများစွာနှင့် ဓားလွှဲယမ်းမှု အကြိမ်ရေများကို ရရှိနိုင်ခဲ့သည်။

လေ့ကျင့်မှုမှတစ်ဆင့် ရရှိသော ဓားလွှဲယမ်းမှု အရေအတွက်အပြင် ဤအရာကလည်း ဖုန်းယုအတွက် နေ့စဉ် ဓားလွှဲယမ်းမှုများ ရရှိနိုင်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နောက်ထပ် တစ်လ ကုန်လွန်သွားပြန်သည်၊

ဖုန်းယုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ဓားသိုင်းပညာတို့ကို အဆင့်တစ်ခုအထိ မြှင့်တင်ရန် ဓားလွှဲယမ်းမှု အရေအတွက်များကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

စုစုပေါင်း ဓားလွှဲယမ်းမှု ၄၀၀,၀၀၀ ကို အသုံးပြုခဲ့ရပြီး၊ သူ အလွန် ကြိုးစားပမ်းစား စုဆောင်းခဲ့ရသော ဓားလွှဲယမ်းမှု အရေအတွက်များမှာ ရုတ်တရက်ပင် အစကနဦး အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဖုန်းယုသည် ဓားကိုကိုင်ကာ မိစ္ဆာကို သွားရောက်ရှာဖွေပြီး အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ခုတ်ပိုင်းပစ်ရန် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီသည်လည်း မကြာသေးမီကမှ ဖုန်းယု၏ ဓားသိုင်းပညာနှင့် အသက်ရှူနည်းများတွင် ကျွမ်းကျင်မှုတို့ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

သူက ဖုန်းယုအား လေးနက်စွာ ပြောကြားခဲ့သည် - "အခု ငါ သင်ပေးစရာရှိတာတွေ အားလုံးကို မင်းကို သင်ပေးပြီးသွားပြီ၊ နောက်ဆက်လုပ်ရမယ့် အဆင့်ကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်။"

"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့..."

ဖုန်းယုသည် ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီနောက်သို့ နာခံမှုရှိစွာဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ဒါက နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှုဖြစ်ပြီး၊ သူ့လက်ထဲရှိ ဓားဖြင့် ကျောက်တုံးကြီးကို ခွဲထုတ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေခဲ့သည်...

"ရောက်ပြီ၊ ဒီနေရာပဲ..."

"မင်း လက်ထဲက ဓားနဲ့ ဒီကျောက်တုံးကြီးကို ခွဲထုတ်နိုင်ပြီဆိုတာနဲ့၊ နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှုမှာ ပါဝင်ဖို့ ငါ ခွင့်ပြုပေးမယ်။"

ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီက လေးနက်စွာ ပြောကြားခဲ့သည်။

ဖုန်းယုသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ အရင်ဘဝက အန်နီမဲ ကြည့်တုန်းက သိပ်မကြီးလှဘူးဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် ရပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤကျောက်တုံးကြီးမှာ အလွန်ကြီးမားကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

တောင်ငယ်လေးတစ်လုံးလိုပင်၊ ဖုန်းယု၏ အရပ်မှာ ၁၆၅ စင်တီမီတာ ရှိနေသော်လည်း၊ မလုံလောက်သေးပေ။

"ဆရာ ယူရိုကိုဒါကီ၊ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ပါတယ်။"

ဖုန်းယုသည် သူ၏ စိတ်ခံစားမှု အပြောင်းအလဲများကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားပြီး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ဖုန်းယုနှင့် ရှောင်ပိုင်သာ ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ရှောင်ပိုင်၊ ဒီကို မြန်မြန်လာ၊ ငါ့ကို အထိအတွေ့လေး ပေးပါဦး။"

ရှောင်ပိုင်၏ အမွေးများကို ပွတ်သပ်ပေးပြီးနောက်၊ ဖုန်းယု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရော့၊ ဒါလေး စားလိုက်။"

ထို့နောက် ဖုန်းယုသည် သူ၏ နေရာလွတ်အိတ်ထဲမှ ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤဆေးလုံးကို ဖုန်းယုသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ကံစမ်းမဲမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်၊ ရှောင်ပိုင်သည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးနှင့် ပတ်သက်၍ ပြီးပြည့်စုံသည့် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိပုံပေါ်ပြီး၊ ဆေးလုံးအချို့ သောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် အာနိသင် ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းယု သတိပြုမိခဲ့သည်။

ယခုအခါ ရှောင်ပိုင်သည် အလက်စကာခွေးကြီးတစ်ကောင်ခန့် ကြီးထွားလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူသည် တောင်ပေါ်သို့ ယုန်များ၊ ငှက်များ သို့မဟုတ် တောဝက်များကို အမဲလိုက်ရန် သွားလေ့ရှိသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ တောဝက် ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် ရှောင်ပိုင်သည် သူ့ထက် အနည်းငယ်သာ သေးငယ်သော တောဝက်တစ်ကောင်ကို ဆွဲယူလာသောအခါ ဖုန်းယုနှင့် ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် အံ့အားသင့်ခဲ့ကြရသည်။

ယခုလို အတွေ့အကြုံနုနယ်သေးသူသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောဝက်များကို အမဲလိုက်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီမှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ၊ ဖုန်းယုကြောင့်ဖြစ်မည်ဟု သူ ဝေဝေဝါးဝါး တွေးမိသော်လည်း၊ သူ နှုတ်မှ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ လူတိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိကြတာပဲ ဟု သူ ပြောခဲ့ဖူးသည်မဟုတ်ပါလား၊ ထို့အပြင် ဖုန်းယုသည် သူ၏ တပည့်ပင် ဖြစ်သေးသည်လေ။

ရှောင်ပိုင်သည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးကို စားပြီးနောက် ဆော့ကစားနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ ဖုန်းယု၏ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်ရာဝင်သွားခဲ့သည်။

"အစားအသောက် စားချင်စိတ်က တကယ်ကို ပိုပိုကြီးလာတာပဲ။ အင်း... မင်း ငါနဲ့အတူ မိစ္ဆာတွေကို သွားသတ်မယ်ဆိုရင်၊ အရမ်း ထင်သာမြင်သာ ဖြစ်မနေဘူးလား... ခေါင်းကိုက်စရာပဲ..."

ရှောင်ပိုင်ကို အချိန်အနည်းငယ် ပွတ်သပ်ပေးပြီးနောက်၊ ဖုန်းယုသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး "စိန်ခေါ်မှုကတော့ ကြီးမားလှတယ်..." ဟု တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"ခွပ်"

ဓားသည် ကျောက်တုံးကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော်လည်း၊ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် အရာတိမ်တိမ်လေး တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ခွန်အား ၇၀% ကို အသုံးပြုပြီးတာတောင်၊ အရာလေးတစ်ခုပဲ ထင်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။"

"ဒီခံစားချက်က သံရိုင်းတုံးကို ခုတ်ရသလိုပဲ... ဒီ ပြန်ကန်ထွက်လာတဲ့ တုန်ခါမှုက..."

"အရမ်းကို ထုံကျင်သွားတာပဲ..."

"ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဖို့ လိုအပ်နေပြီထင်တယ်..."

ထို့နောက် ဖုန်းယုသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

"ဟေး... ဟာ"

လက်ထဲရှိ ဓားက ကျဆင်းသွားသည်။

"ချွင်"

ဓားသည် ကျောက်တုံးကြီးထဲသို့ စင်တီမီတာ အနည်းငယ်မျှ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ဒီကျောက်တုံးကြီးကို ခွဲထုတ်ဖို့ဆိုရင်၊ ငါ့ရဲ့ ဓားသိုင်းပညာကို ပြီးပြည့်စုံတဲ့အဆင့်အထိ မြှင့်တင်ဖို့ပဲ လိုတော့မယ်ထင်တယ်..."

ဤနည်းဖြင့်၊ ဖုန်းယုသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျောက်တုံးကို ခုတ်ပိုင်းခဲ့ပြီး၊ တစ်ခါခုတ်တိုင်း သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူ ပိုမို သန်မာလာသည်ကို ခံစားသိရှိနိုင်ပြီး၊ ဓားသိုင်းပညာနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ နားလည်မှုမှာလည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းလာကာ အကြိမ်တိုင်းတွင် ပိုမို တိုးတက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

"ဟာ၊ တအားကို ပင်ပန်းတာပဲကွာ..."

ဖုန်းယုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း မသိလိုက်ဘဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ အိပ်မက်ထဲတွင်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ခေါ်နေသလို ဖုန်းယု ဝေဝါးစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ မျက်လုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ ပါးစပ်ထောင့်တွင် အမာရွတ်ရှိသော လိမ္မော်ရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားပြီး အဝါရောင်၊ လိမ္မော်ရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် လိပ်ခွံပုံစံ အပေါ်ဝတ်ရုံ ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် နက်မှောင်သော အစိမ်းရောင်ဆံပင်ရှိပြီး နဖူးတွင် ပန်းပွင့်ပုံစံပါရှိသော မြေခွေးမျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားသည့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်တို့ ဖြစ်သည်။

ဤနှစ်ယောက်သည် ဆာဘီတို နှင့် မာကိုမို ဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းယု သိလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ?"

ဖုန်းယုသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ သမ်းဝေရင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါ့နာမည်က ဆာဘီတို ၊ သူကတော့ မာကိုမို။ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ဆရာ ယူရိုကိုဒါကီရဲ့ တပည့်တွေပဲ၊ ဆိုလိုတာက မင်းရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မ ပေါ့။"

"မင်း အရမ်းတော်တာပဲ၊ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်၊ ငါတို့ထက်တောင် ပိုတော်သေးတယ်။"

"အင်း၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဖုန်းယုသည် ဤလူနှစ်ယောက်ကို အလွန် လေးစားဆဲပင် ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့သည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအတွက် သူတို့၏ အသက်ကိုပင် စတေးနိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူသည် သူတို့၏ ခံယူချက်များကို သဘောမတူရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အခြားသူများကို မကာကွယ်မီ သူကိုယ်သူ အရင်စဉ်းစားသင့်သည်ဟု ယူဆသည်။

ဖုန်းယုတွင် အခြားသူများအတွက် ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံလိုသော စိတ်ဓာတ်မရှိပေ။

သို့သော် ထိုအရာက သူတို့ကို လေးစားခြင်းမှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"လာ၊ လာပြီး ငါနဲ့အတူ လေ့ကျင့်ရအောင်။ မင်း ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ရင်၊ ဒီကျောက်တုံးကို ခွဲနိုင်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ လက်တွေ့ လေ့ကျင့်တာက မင်းရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ရှာဖွေဖို့ အမြန်ဆုံးနည်းလမ်းပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

အရင်ဘဝက တန်ဂျီရိုကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်စဉ်က အသုံးပြုခဲ့သော သစ်သားဓားနှင့်မတူဘဲ၊ သူသည် ဓားအစစ်ကို အသုံးပြုထားသည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ ခွန်အားကို အသိအမှတ်ပြုတာလား?"

ဖုန်းယု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူသည်လည်း လက်ထဲရှိ သူ၏ဓားကို ကောက်ကိုင်ကာ စတင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လာပြီ၊ စီနီယာ အစ်ကို ဆာဘီတို၊ သတိထားနော်"

ဖုန်းယုက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး အားပြုကာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

"အင်း"

ဆာဘီတိုသည်လည်း ဓားကို ကောက်ကိုင်ကာ ဖုန်းယုနှင့် စတင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဆာဘီတိုသည် ဖုန်းယုနှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ် ဖုန်းယု၏ အားနည်းချက်များကို ထောက်ပြနေခဲ့သည်။

"အရမ်းနှေးတယ်၊ အရမ်းနှေးတယ်၊ ဓားဆွဲထုတ်ဖို့ အားမလုံလောက်ဘူး၊ ပျင်းရိတယ်၊ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက် မခိုင်မာဘူး..."

ဖုန်းယု ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများ စူးရှလာကာ သူ၏ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး၊ ဆာဘီတိုနှင့် ရင်ပေါင်တန်းကာ တိုက်ခိုက်နိုင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဖုန်းယုသည် မကြာမီတွင်ပင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။

ဆာဘီတို၏ ဓားသိုင်းပညာသည် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်မည်ဟု ဖုန်းယု ခန့်မှန်းမိသည်။

ဖုန်းယုနှင့် ဆာဘီတိုတို့၏ လေ့ကျင့်တိုက်ခိုက်မှုကို စောင့်ကြည့်နေသော မာကိုမိုသည်၊ ဖုန်းယုက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သက်ပြင်းချကာ ဝန်ခံရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

တကယ်တော့၊ ဖုန်းယုက ယူရိုကိုဒါကီ ဆာကွန်ဂျီ၏ တပည့်ဖြစ်လာကတည်းက သူတို့ သိထားပြီးဖြစ်သည်။

ဖုန်းယု ဝင်ရောက်လာသည်မှာ နှစ်ဝက်ပင် မပြည့်သေးပေ။

နှစ်ဝက်အတွင်း ဤကဲ့သို့သော မှတ်တမ်းမျိုး ရရှိရန်မှာ သူမနှင့် ဆာဘီတိုတို့၏ မှတ်တမ်းများကိုပင် ချိုးဖျက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မာကိုမို တွေးလိုက်သည် - "ဖြစ်နိုင်တာက၊ သူတို့ မလုပ်နိုင်တဲ့ တာဝန်ကို ဖုန်းယုက ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်..."

"အစ်ကို ဆာဘီတို၊ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ၊ ဟားဟားဟား"

ဖုန်းယု ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ ရှုံးနိမ့်သွားသော်လည်း၊ သူ၏ အားနည်းချက်များကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဓားသိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ထံမှ လမ်းညွှန်မှုရရှိခြင်းမှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။

ကိုယ်ထက် သာလွန်သူတစ်ယောက်ထံမှ သင်ယူရခြင်းမှာ ရှက်စရာမဟုတ်ပေ။

ဆာဘီတိုသည် ဖုန်းယုကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်သော်လည်း၊ အပြင်ပန်းတွင်မူ ဂရုမစိုက်သလိုသာ နေနေခဲ့သည်။

"နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ၊ မာကိုမိုနဲ့ ငါနဲ့က မင်း ငါတို့ကို အနိုင်မယူနိုင်မချင်း တစ်လှည့်စီ တိုက်ခိုက်ကြမယ်..."

ထို့နောက် မြူထူများ ကျဆင်းလာပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဖုန်းယုသည် လေဟာပြင်သို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ခင်ဗျားတို့အတွက် ကျွန်တော် ကလဲ့စားချေပေးပါ့မယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်..."

သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော တုံ့ပြန်မှုမှာ၊ လေထဲတွင် လွင့်ပါးလာသော ဝါးရွက်များ၏ "တရှဲရှဲ" အသံသာ ဖြစ်သည်။