အခန်း ၁ — ဝန်ခံခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းနှင့် ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ် ဂိမ်း
“အစ်ကိုကြီး လင်ယွီ… ကျွန်မ အစ်ကို့ကို သဘောကျတယ်!”
ညအချိန်။
ကျန်းချန်မီဒီယာတက္ကသိုလ်ရှိ ပြဇာတ်အသင်း၏ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။
ရှက်ရွံ့နေသည့် ဂျူနီယာကျောင်းသူလေးတစ်ဦးသည် လှပသော ကျောင်းယူနီဖောင်းစကတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ စင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ သားရေဖိနပ်လေးများသည် စင်မြင့်မီးရောင်အောက်တွင် တောက်ပစွာ အလင်းပြန်နေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာအလှပြင်ထားပုံက သပ်ရပ်လှပပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် ဆံမြီးနှစ်ချောင်းကိုလည်း ကလေးဆန်ဆန် ချည်နှောင်ထားသည်။ လက်ထဲတွင်လည်း လတ်ဆတ်တောက်ပသော ရှန်ပိန်ရောင် နှင်းဆီပန်းစည်းတစ်စည်းကို ကိုင်ထား၏။
လင်ယွီက မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့ရှေ့တွင် ရောက်လာသော ချစ်စရာဂျူနီယာကျောင်းသူလေးကို ကြည့်ရင်း ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် လင်ယွီသည် ဗြိတိသျှစတိုင် ပြဇာတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သမင်အမဲလိုက်ဦးထုပ်၊ ရင်ဘတ်နှစ်ဖက်ပါသော ဝတ်စုံအင်္ကျီ၊ အဖြူရောင်လက်အိတ်…
သူ့ပုံစံက လူတိုင်းစိတ်ကူးထဲရှိသည့် “စုံထောက်” ပုံစံနှင့် အတော်လေးတူနေသည်။ အကြောင်းမှာ မနက်ဖြန်ကျင်းပမည့် တရားဝင်ပြဇာတ်တွင် သူက ထက်မြက်ပြီး အဆင့်အတန်းရှိသော စုံထောက်ဇာတ်ကောင်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ဤသည်မှာ လင်ယွီ၏ ပုံမှန်အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပြဇာတ်တင်ဆက်မည့်နေ့ မတိုင်မီတစ်ရက်တွင် သူသည် တစ်ယောက်တည်း ပြဇာတ်အသင်း၏ စင်မြင့်ပေါ်သို့ လာပြီး ဝတ်စုံအပြည့်ဝတ်ကာ “ဇာတ်ကောင်အဖြစ် ခံစားချက်ဝင်လာအောင်” လေ့ကျင့်လေ့ရှိသည်။
အကြောင်းမှာ လင်ယွီသည် ဇာတ်ကောင်အတွင်း အပြည့်အဝဝင်ရောက်သရုပ်ဆောင်တတ်သော သူတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
လက်ရှိ ကျန်းချန်မီဒီယာတက္ကသိုလ် ပြဇာတ်အသင်း၏ “ကြယ်ပွင့်သရုပ်ဆောင်” တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် လင်ယွီအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကို ရရှိထားသည်။ ထိုအခွင့်အရေးကိုလည်း ပြဇာတ်အသင်းဥက္ကဋ္ဌနှင့် ဆရာကြီးတို့က ခွင့်ပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ယုတ္တိရှိရှိဆိုလျှင် ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ သူ့ကို လာနှောင့်ယှက်သင့်ပေ။
ထို့ကြောင့်…
ယခုမှ သူ့ကို အသည်းအသန် ဝန်ခံလာသည့် လှပသော အတန်းငယ်ကျောင်းသူလေးကို ကြည့်ရင်း လင်ယွီက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။
“အခုက ကျွန်တော့်ရဲ့ လေ့ကျင့်ချိန်ပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အချိန်တွေကိုလည်း သရုပ်ဆောင်ပညာ လေ့လာတာနဲ့ လေ့ကျင့်တာတွေအတွက်ပဲ အသုံးပြုနေပါတယ်။ လောလောဆယ် ချစ်သူထားဖို့ အစီအစဉ်မရှိသေးပါဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်။”
လင်ယွီက အနည်းငယ် တောင့်တင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် သူ့ရှေ့ရှိ ကျောင်းသူလေးက ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက်တွင်ပင် တောက်ပသောအပြုံး မပျက်စေခဲ့ပေ။
“အစ်ကိုကြီး၊ အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျွန်မ အစ်ကို့ကို သဘောကျတာက အချစ်ရေးအနေနဲ့ မဟုတ်ပါဘူး။ အိုင်ဒေါလ်တစ်ယောက်ကို ပရိသတ်က လေးစားသဘောကျသလိုမျိုးပါ။ ကျွန်မက အစ်ကို့ရဲ့ အမာခံပရိသတ်ပါ!”
လင်ယွီ၏ မျက်မှောင်က ပို၍နက်ရှိုင်းလာသည်။
“ပရိသတ်…”
“လက်ဆောင်ပေးချင်တာ၊ ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်တာ ဒါမှမဟုတ် လက်မှတ်တောင်းချင်တာဆိုရင် မနက်ဖြန်ပြဇာတ်ပြီးတဲ့အခါ ပရိသတ်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံတဲ့အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။”
သူသည် ထိုကဲ့သို့သော အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုမျိုးကို သိပ်မနှစ်သက်ပေ။
သို့သော် ပြဇာတ်အသင်းဥက္ကဋ္ဌက ပရိသတ်များကို ဆွဲဆောင်ရန် ထိုအရာမျိုး လိုအပ်သည်ဟု ပြောထားခဲ့သည်။
ကျောင်းယူနီဖောင်းဝတ်ထားသော လှပသည့်မိန်းကလေးက ထပ်မံခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကို။ အစ်ကို မှားနေပြန်ပြီ။ ကျွန်မက ဓာတ်ပုံရိုက်ရုံ၊ လက်မှတ်ရရုံနဲ့ ကျေနပ်မယ့် ပရိသတ်မျိုး မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက မာ့ခ် ဒေးဗစ် ချက်ပ်မန် လိုမျိုး… ‘အမာခံပရိသတ်’ ပါ။”
ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ လင်ယွီ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ မာ့ခ် ဒေးဗစ် ချက်ပ်မန် ?”
သူက မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ခဏရှာဖွေလိုက်ပြီးနောက် အဖြစ်အပျက်ကို သတိရသွားသည်။
“ဂျွန်လင်နွန် ကို သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်ခဲ့တဲ့လူ… ပြီးတော့ သူက ဂျွန်လင်နွန်ရဲ့ အစွဲအလမ်းကြီးတဲ့ ပရိသတ်တစ်ယောက်လည်း ဟုတ်တယ်…”
လင်ယွီ၏ စကားကိုကြားသောအခါ ထိုလှပသော မိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပို၍တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဟုတ်တယ် အစ်ကိုကြီး လင်ယွီ! အစ်ကိုက သရုပ်ဆောင်ကောင်းရုံတင်မကဘူး၊ ဗဟုသုတလည်း အရမ်းရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မသိသားပဲ!”
သူမ၏ ကြည်လင်သောရယ်သံနှင့်အတူ လက်ထဲရှိ ရှန်ပိန်ရောင် နှင်းဆီပန်းစည်းက ရုတ်တရက် ပြဲထွက်သွားသည်။
“ဝှီး…”
မိန်းကလေးက ပန်းစည်းကို ဆွဲဖြဲပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။
လိမ္မော်ဖျော့ရောင် ပန်းဖတ်များက စင်မြင့်မီးရောင်အောက်တွင် သွေးစက်များ ဖြန်းလိုက် သကဲ့သို့ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသည်။
ထို့နောက် ပျက်စီးသွားသော ပန်းစည်းအတွင်းမှ မိန်းကလေးက “အကြမ်းဖက်မှု” ကို ကိုယ်စားပြုသည့် အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
နှင်းဆီပန်းက အချစ်ကို ကိုယ်စားပြုသကဲ့သို့ ထိုအရာ၏ အဓိပ္ပာယ်က အလွန်ရှင်းလင်းလှသည်။
နူးညံ့တောက်ပသော ပန်းများနေရာတွင် အနက်ရောင်၊ လေးလံသော သတ္တုတုံးတစ်ခုက အစားထိုးဝင်ရောက်လာပြီး ဖြူဖျော့သွယ်လျသော သူမ၏လက်ထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ထိုအရာက…
သေနတ်။
“ဘာရတ်တာ (Beretta) M9 ပစ္စတို”
သူ့ဘက်သို့ ရုတ်တရက် ချိန်ရွယ်လာသော သေနတ်ပြောင်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လင်ယွီ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ဘာမှမစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။
သူ၏အလေ့အကျင့်အရ သေနတ်မော်ဒယ်ကို ချက်ချင်းခွဲခြားသိရှိလိုက်သည်။
ဇာတ်ဝင်ခန်းပစ္စည်းလား?
နောက်ပြောင်တာလား?
တရုတ်နိုင်ငံမှာဆိုရင် လက်ကိုင်သေနတ်တစ်လက် ပေါ်လာခြင်းသည် အများအားဖြင့် အတုသာ ဖြစ်နိုင်သည်…
သို့သော် လင်ယွီကတော့ အကောင်းမြင်၍မရခဲ့ပေ။
သေနတ်က အလွန်အစစ်အမှန်ဆန်လွန်းသည်ဆိုရုံသာမက…
သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများကလည်း ထက်မြက်၊ တည်ငြိမ်ပြီး လုံးဝမယိမ်းယိုင်ခဲ့ပေ။
တစ်ချိန်က “ဆက်တိုက်လူသတ်သမား” များအကြောင်းကို ဇာတ်ကောင်တစ်ခုအတွက် အကျယ်တဝင့် လေ့လာဖူးသူ လင်ယွီသည် ထိုအကြည့်မျိုးကို အလွန်ကောင်းစွာ သိသည်။
ထိုအကြည့်က…
အခြားလူတစ်ယောက်ကို သားကောင်တစ်ကောင်အဖြစ် မြင်နေသူ၏ အကြည့်ပင်။
တစ်နည်းဆိုရလျှင်…
“သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်”။
“ဘန်း!”
သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျဆင်းနေသော ပန်းဖတ်တစ်ဖတ်ကို ကျည်ဆန်က ထိုးဖောက်သွားပြီးနောက် လင်ယွီ၏ ခုန်နေသော နှလုံးသားကို တိတိကျကျ ထိမှန်သွားသည်။
သံနှင့်မီး။
သွေးနှင့်သေခြင်း။
သူမလက်ထဲရှိ Beretta M9 ပစ္စတိုသည်လည်း အစစ်အမှန်ဖြစ်သကဲ့သို့ သူမ၏မျက်လုံးထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည်လည်း ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အစစ်အမှန် ဖြစ်နေသည်။
ကျည်ဆန်ဒဏ်ရာမှ နာကျင်မှုနှင့် အေးစက်မှုတို့က အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
လင်ယွီက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ခွန်အားများ အားလုံး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အင်အားမဲ့စွာ လဲကျသွားသည်။
စင်ပေါ်မှ မိန်းကလေး၏ အသံကို ထပ်မံကြားလာသည်။
ယခင်ကလို ရယ်မောပျော်ရွှင်သောအသံ မဟုတ်တော့ပေ။
ယခုတော့ အသံထဲတွင် သတ်ဖြတ်သူတစ်ယောက်၏ အလေးအနက်ထားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ထိုအပြင်…
ကြည်ညိုလေးစားသည့် အရိပ်အယောင်ပင် ပါဝင်နေသေးသည်။
“နတ်ဘုရားတွေက သင့်ကို မြင်တွေ့ပါစေ…”
စကားသံက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ လင်ယွီ၏ စိတ်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောသွားခဲ့သည်။
“ဒါက ဘယ်လိုဟာသမျိုးလဲ… ဘယ်လောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လိုက်သလဲ…”
အစပိုင်းတွင် မယုံနိုင်ဖြစ်နေမှုက နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးရတော့မည်ကို သဘောပေါက်လာသောအခါ အလွန်ပြင်းထန်သော ခါးသီးမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာမှာ သေရမှာလဲ။
စိတ်မမှန်တဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကြောင့်၊ အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ သေနတ်ပစ်မှုတစ်ခုကြောင့်နဲ့တင် သူ့ဘဝကို အဆုံးသတ်ရမှာလား။
“ကျွန်တော် မသေချင်ဘူး!”
မနက်ဖြန် ပြဇာတ်ရှိသေးတယ်…
နောက်အပတ်မှာလည်း ရှိသေးတယ်။
နောက်လမှာလည်း ရှိသေးတယ်။
သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ သရုပ်ဆောင်ရမယ့် ဇာတ်တွေ အများကြီးကျန်သေးတယ်!
သူ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုတွေကလည်း ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်ဖို့ လိုနေသေးသည်။
ယခုအချိန်အထိ သူ့စိတ်တိုင်းကျအောင် အပြည့်အဝ သရုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်တောင် မရှိသေးဘူး!
ဒီလိုနဲ့ ဒီနေရာမှာ သူ ဘယ်လိုလုပ် သေရမှာလဲ။
သို့သော် လင်ယွီက ဘယ်လောက်ပဲ ခါးခါးသီးသီး ရုန်းကန်ပါစေ…
ဘယ်လောက်ပဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တောင်းဆိုပါစေ…
နောက်ဆုံးတွင်တော့ အရာအားလုံးသည် ထာဝရတိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။
……
မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိနိုင်သော အချိန်ကာလတစ်ခုအကြာတွင် လင်ယွီက မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
သေဆုံးချိန်က ရင်ဘတ်ထဲတွင် ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုက ယခုထိ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း အခုတော့ ထင်ယောင်ထင်မှားသကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေသည်။
သူက အလိုအလျောက် သူ့နှလုံးသားနေရာကို လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဒဏ်ရာမရှိ။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ကိုယ်သူ အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာအလွတ်တစ်ခုထဲတွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒါ ငရဲလား?”
“မရဏနိုင်ငံလား?”
“ဒါမှမဟုတ် ငါ့ဦးနှောက်က သေသွားပြီး အသိစိတ်ပဲ ဒီလိုမျိုး ပိတ်မိနေခဲ့တာလား?”
လင်ယွီက အံ့ဩရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် မျိုးစုံတွေးတောနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ့မေးခွန်းများကို တုံ့ပြန်သည့်အလား…
သွေးနီရောင် စာသားများက အမှောင်ထုအတွင်း သူ့ရှေ့၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
[သေမင်းဂိမ်း မှ ကြိုဆိုပါတယ်!]
[ဤနေရာတွင် အသက်ရှင်လိုစိတ် ပြင်းထန်စွာရှိနေသေးသော သေဆုံးသူများအား ဘဝသစ်တစ်ဖန် စတင်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးအပ်ပါသည်။]
[ဂိမ်းတွင် ပါဝင်ပါ၊ ထိုအခါ သင်သည် ပြန်လည်မွေးဖွားခွင့် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။]
[ပါဝင်ရန် ရွေးချယ်ပါသလား?]
ထိုသွေးနီရောင် စာသားများကို ဖတ်လိုက်ရသောအခါ လင်ယွီ နားလည်သွားသည်။
သူသည်…
တစ်စုံတစ်ရာသော “သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်” တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ခြင်းပင်။
တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် လင်ယွီသည် သရုပ်ဆောင်ပညာကို အမှန်တကယ် စွဲလမ်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ့အချိန်အများစုကို သရုပ်ဆောင်ပညာ တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် လေ့ကျင့်ခြင်းတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
သူ့ဘဝက ရိုးရှင်းသည်။
ရိုးရှင်းလွန်းသည့်အတွက် တစ်ခါတစ်ရံ ငြီးငွေ့စရာပင်ကောင်းသည်။
သို့သော် သူကတော့ ကျောက်ခေတ်လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။
အားလပ်ချိန်များတွင် ၀တ္ထုများကို ဖတ်ဖူးသလို အန်နီမေးရှင်း များလည်း ကြည့်ဖူးသည်။
ထိုအတွေ့အကြုံများကို အခြေခံပြီး သူ့လက်ရှိအခြေအနေကို နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။
တစ်စုံတစ်ရာသော အထက်တန်းကျသည့် တည်ရှိမှုက “ သေမင်းကစားပွဲ ” ဟုခေါ်သော ဂိမ်းတစ်ခုကို ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ရွေးချယ်ခံရသော သေဆုံးသူများသည် ထိုဂိမ်းတွင် ပါဝင်ခြင်းဖြင့် အသက်ပြန်ရှင်နိုင်မည်။
ပြီးတော့ ထိုကဲ့သို့သော ဇာတ်လမ်းများအပေါ် အခြေခံ၍ လင်ယွီက ကောင်းကောင်းသိသည်။
“ပြန်လည်အသက်ရှင်ခွင့်” ကို ဆုအဖြစ်ပေးသည့် ဂိမ်းများသည် များသောအားဖြင့်…
ရက်စက်ပြီး သေစေနိုင်လောက်အောင် အန္တရာယ်များတတ်သည်။
သို့သော်…
“ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာရှိလို့လား?”
လင်ယွီက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူ အသက်ရှင်ချင်သည်။
ပြဇာတ်တွေ ဆက်လက်သရုပ်ဆောင်ချင်သည်။
သူ့ဘဝကို ဆက်လက်ရှင်သန်ချင်သည်။
ထိုအရာအားလုံးကို ရရှိရန်အတွက် သူ့ရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။
“ကျွန်တော် ပါဝင်မယ်။”
သူ့အဖြေထွက်လာသည်နှင့် သွေးနီရောင်စာသားများက ထပ်မံပြောင်းလဲသွားသည်။
[“ သေမင်းကစားပွဲ ” မှ ကြိုဆိုပါတယ်၊ ကစားသမား လင်ယွီ!]
[ယခု သင်၏ ကနဦး အဆင့်ကို ရွေးချယ်ပေးနေပါသည်…]
[ဂုဏ်ယူပါတယ်! သင်သည် အထူးအဆင့်(လိမ်လည်သူ)ကို ရရှိပါပြီ!]
[အဆင့်အလိုက်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် သင်ပြုလုပ်သော “လှည့်စားမှု” မှန်သမျှသည် အခြားသူများက ယုံကြည်လေလေ ထိုယုံကြည်မှုအတိုင်းအတာနှင့် လိုက်လျောညီထွေစွာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အမှန်တကယ် အကောင်အထည်ပေါ်လာမည်။]
လင်ယွီက အသစ်ပေါ်လာသော စာသားများကို ဖတ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူက အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သေးမီမှာပင် သွေးနီရောင် စာသားများ ထပ်မံပေါ်လာသည်။
[ကနဦး အဆင့် သတ်မှတ်ခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ!]
[ယခု ဂိမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တော့မည်]
[ဂိမ်းအမည် — “အပြင်လူက ဘယ်သူလဲ?”]
[အောင်မြင်ရန် စည်းကမ်းချက် — ဆန့်ကျင်ဘက်အဖွဲ့များမှ ကစားသမားအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ပါ၊ သို့မဟုတ် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အထိ အသက်ရှင်နေပါ။]
[ဤဂိမ်းတွင် ပါဝင်သည့် ကစားသမားအရေအတွက် — ၇ ယောက်။]