အခန်း (၁) — ဟုန်ဟွမ်ကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းခြင်း၊ အစ

ကတည်းက ထူးကဲသော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းကို ရရှိခြင်း

ဟုန်ဟွမ်ကမ္ဘာ၊ ပုကျိုးတောင်။

ယခင်ဘဝက လီချန်ရှန်းသည် ဝတ္ထုများကို ညဉ့်နက်သည်အထိ ဖတ်ရှုလေ့ရှိသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။ တစ်ညတွင် အိပ်ရေးပျက်လွန်းရာမှ ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်သည် ဟုန်ဟွမ်ကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိုးမခပင်တစ်ပင်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ရသည်။

သူ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာသည့် အချိန်မှာလည်း အတော်လေး ထူးခြားနေခဲ့သည်။ နဂါးနှင့်ဖီးနစ်တို့၏ ဘေးဒုက္ခကြီး၊ တာအိုနှင့်နတ်ဆိုးတို့၏ ဘေးဒုက္ခကြီးတို့ ပြီးဆုံးသွားကာ ကမ္ဘာကြီး တည်ငြိမ်စပြုလာသည့် အချိန်အခါဖြစ်သည်။

သူ အမြစ်တွယ်ပေါက်ရောက်နေသည့် နေရာမှာလည်း ဒဏ္ဍာရီလာ ပုကျိုးတောင်ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုတောင်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အလွန်ကြွယ်ဝပြီး တာအို၏ အငွေ့အသက်များလည်း နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့လျက်ရှိသည်။ ဟုန်ဟွမ်ကမ္ဘာရှိ ရှားပါးလှသော အဓိကဝိညာဉ်သွေးကြောများအနက် တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူသည် မွေးရာပါခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းသည်မှာ ခေတ်အဆက်ဆက်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်မည့် မွေးရာပါနတ်ဘုရားအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်မလာခဲ့ဘဲ သာမန်မွေးရာပါ မိုးမခပင်တစ်ပင်အဖြစ်သာ မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မိုးမခပင်ဟု ဆိုရသော်လည်း ပုကျိုးတောင်၏ တောင်ခြေတွင်ဆိုလျှင် သာမန်မြက်ပင်တစ်ပင်ကိုပင် ဆွဲနှုတ်ကြည့်လိုက်ရာမှ မွေးရာပါသက်ရှိတစ်ဦး ဖြစ်နေနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးဖြစ်သည်။

“အရင်ဆုံး လူ့ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်အောင် လုပ်ရမယ်”

လီချန်ရှန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ခိုင်မာလှသည်။ မိုးမခပင်၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇကို အားကိုးကာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မွေးရာပါဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူပြီး မူလအနှစ်သာရကို သန့်စင်အားဖြည့်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ယခင်ဘဝက သူ၏မွေးရာပါ တာအိုခန္ဓာကိုယ်ပုံစံကိုလည်း အာရုံစူးစိုက်၍ စိတ်ကူးပုံဖော်နေခဲ့သည်။

ဤဖြစ်စဉ်သည် အချိန်မည်မျှကြာမြင့်သွားခဲ့သည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ယနေ့၌သာ အောင်မြင်မှုတစ်ရပ်ကို ရရှိလာခဲ့သည်။

ကြီးမားလှသော မိုးမခပင်ကြီးကို ဝန်းရံလျက် သန့်စင်ဖြူစင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ဒီရေတက်လာသကဲ့သို့ အလုံးအရင်းဖြင့် စုဝေးလာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ထိ မြင့်မားလှသော ပင်စည်ကြီးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်လာခဲ့သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စီးဆင်းလျက်ရှိသော အလင်းဝန်းအတွင်း အသားအရေ၊ အရိုးအဆစ်၊ သွေးကြောများနှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများသည် တစ်ခုချင်းစီ အသွင်ပြောင်းဖွဲ့စည်းလာခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အပြစ်အနာအဆာကင်းစင်သော မွေးရာပါတာအိုခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့လေသည်။

“လူ့ခန္ဓာကိုယ်က အ‌ကောင်းဆုံးပဲ”

တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအတွင်းမှ လီချန်ရှန်း ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏အသွင်အပြင်မှာ လူငယ်တစ်ဦးနှင့်တူပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံသည်လည်း နှင်းထက်ပင် ဖြူစင်နေသည်။ နက်နဲလှသော အလင်းတန်းများသည် အလိုအလျောက် စုစည်းလာကာ ရိုးရှင်းသပ်ရပ်သော အဖြူရောင်တာအိုဝတ်ရုံတစ်ထည်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဝတ်ရုံသည် လေပြည်အတွင်း ညင်သာစွာ လွင့်လူးနေခဲ့သည်။

လီချန်ရှန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ စွမ်းအင်လှိုင်းများ တုန်ခါသွားပြီး အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ အလွန်သိပ်သည်းသော မွေးရာပါဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် အသစ်ရရှိလာသော တာအိုခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

“စစ်မှန်တဲ့မသေမျိုးအဆင့်နဲ့ လူ့ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်ခဲ့တာလား။ ငါ့အတွက်တော့ နည်းနည်းလေး လိုနေသေးတယ်”

သူသည် မိမိကိုယ်ကို အတွင်းပိုင်းမှ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ခေါင်းကို အသာယမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သာမန်မွေးရာပါ မိုးမခပင်တစ်ပင်အတွက် စစ်မှန်မသေမျိုးအဆင့်၌ လူ့ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်ခြင်းသည်ပင် ကောင်းကင်၏ ကံကြမ္မာသတ်မှတ်ချက်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်လောက်သည့် အံ့ဖွယ်အခွင့်အရေးတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။

“ဟင်၊ ဒါက ဘာလဲ”

လီချန်ရှန်းသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ညာဘက်လက်ဖမိုးပေါ်တွင် ထင်ရှားလာသော နက်နဲလှသည့် တာအိုသင်္ကေတတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် အဆောင်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အဆောင်လည်း မဟုတ်ပေ။ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် နက်နဲသော မဟာတာအို၏ အငွေ့အသက်များက ထိုသင်္ကေတအတွင်း စီးဆင်းနေခဲ့သည်။

ဤသင်္ကေတသည် သူ၏မိုးမခပင်ခန္ဓာကိုယ်တွင် မူလကတည်းက ရှိခဲ့ခြင်းမဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ဟုန်ဟွမ်ကမ္ဘာ၏ တာအိုသင်္ကေတတစ်ခုလည်း မဟုတ်ပေ။

သူသည် နတ်ဘုရားအသိစိတ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုသင်္ကေတကို စူးစမ်းလိုက်သည်။ သင်္ကေတသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏မူလဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ တိုက်ရိုက်ပေါင်းစည်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

တစ်ခဏအတွင်း လီချန်ရှန်း၏ အသိစိတ်သည် ဝေဝါးလာခဲ့သည်။ သူသည် ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်း ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှေးကျပြီး လေးနက်ခမ်းနားသော အသံတစ်သံသည် သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

【သင်သည် အပြာရောင်ကြယ်ကမ္ဘာ၏ ဆန္ဒအလိုတော်မှ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ သင်၏ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းသည် အကန့်အသတ်မဲ့စွာ မြင့်တက်လာသည်】

“ဒါက ငါ့ရဲ့ ရွှေလက်ချောင်းစနစ်လား”

လီချန်ရှန်းသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် တွေးတောနေမိသည်။ ဤစွမ်းရည်သည် ကောင်းကင်ကိုပင် ဖီဆန်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေတွင် မည်သို့အသုံးချရမည်နည်း။

နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း မည်မျှပင် အားကောင်းနေစေကာမူ တစ်စုံတစ်ရာကို နုတ်ယူဖော်ထုတ်ရန် အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခု လိုအပ်နေသေးသည်။ မူလတန်းအဆင့် အသိပညာမှ အထက်တန်းအဆင့် အသိပညာသို့ အကြောင်းမဲ့ ခုန်ကူးသွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လက်ရှိသူ့အနေဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော အခြေခံအသိပညာပင် မရှိသေးပေ။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနေခြင်းမှာလည်း ပင်ကိုယ်ဗီဇအရသာ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံရေးနည်းလမ်းတစ်ခုကိုပင် မသိရှိသေးပေ။

သူ၏စိတ်ကူးထဲတွင် အကောင်းဆုံး ရွှေလက်ချောင်းစနစ်ဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံရေးနည်းစနစ်များကို တစ်ခဏအတွင်း ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စေပြီး မဟာတာအို၏ နက်နဲမှုကိုလည်း ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်စေသည့် အရာမျိုးဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်တွေ့အခြေအနေမှာမူ “နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်ကို ပေးအပ်ခံရသော်လည်း မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို မသိခြင်း” နှင့် ပိုမိုဆင်တူနေခဲ့သည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ အခြေခံကျင့်ကြံရေးနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။ အကြမ်းဆုံး အသက်ရှူကျင့်စဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေပါစေ၊ သူ့အတွက် လုံလောက်ပေသည်။

အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခု ရရှိလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်ကိုပင် ဖီဆန်နိုင်သော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းကို အားကိုးကာ ထိုနည်းလမ်းကို ကိုယ်တိုင်နုတ်ယူဖော်ထုတ်ပြီး ပိုမိုပြည့်စုံအောင် ပြုပြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ရှေ့ဆက်သွားရမည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခင်က စိတ်ဓာတ်ကျနေမှုမှာ အနည်းငယ် သက်သာလာခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံရေးနည်းစနစ်တစ်ခုကိုသာ ရှာတွေ့နိုင်ပါက သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ အမှန်တကယ် ခြေချနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသိပေးသံတစ်သံ ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းလာခဲ့သည်။

【ဒင်။ သင့်အား ဘက်ပေါင်းစုံစကြဝဠာ ချတ်အဖွဲ့သို့ ဖိတ်ကြားထားသည်။ ပါဝင်မည်လား】

လီချန်ရှန်းသည် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

“ဟာ၊ တစ်ခါတည်း နှစ်ခုတောင် ရလိုက်တာလား။ မလာရင်တော့ လုံးဝမလာဘူး၊ လာပြီဆိုတော့လည်း တစ်ခါတည်း နှစ်ခုလုံး ရောက်လာတာပဲ”

ခဏအကြာတွင် သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာခဲ့သည်။ ဤချတ်အဖွဲ့သည် တကယ်တမ်း တည်ရှိနေသည်ဆိုပါက အခြားကမ္ဘာများမှ အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

တစ်စုံတစ်ဦးက ကျင့်ကြံရေးနည်းစနစ်တစ်ခုကို မျှဝေပေးနိုင်ပါက သူ၏အကန့်အသတ်မဲ့ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းကို အသုံးချကာ ထိုနည်းစနစ်မှတစ်ဆင့် မိမိအတွက် သင့်လျော်သော ကျင့်ကြံရေးလမ်းစဉ်တစ်ခုကို နောက်ပြန်လည်ဖော်ထုတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“ဝင်မယ်”

ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏မျက်နှာပြင်ပုံစံမှာလည်း အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရင်းနှီးနေသည်။ ယခင်ဘဝက သူ မကြာခဏ အသုံးပြုခဲ့သော လူမှုဆက်သွယ်ရေးဆော့ဖ်ဝဲနှင့် တစ်ပုံစံတည်းနီးပါး တူညီနေခဲ့သည်။

မျက်နှာပြင် ပွင့်လာသည်နှင့် တစ်ဆက်တည်း အသိပေးစာများစွာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

【ဒင်။ ဟုန်ဟွမ်ကမ္ဘာမှ မိုးမခပင်သည် ချတ်အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာပါပြီ】

【ဝိညာဉ်ခန်းမမှ သခင်ငယ်】 : လူသစ်ကို ဘက်ပေါင်းစုံစကြဝဠာ ချတ်အဖွဲ့မှ ကြိုဆိုပါတယ်

【မက်မွန်ပွင့်ကျွန်းမှ သခင်မလေး】 : ဟီးဟီး၊ လူသစ်ရေ၊ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံလောက် မျှဝေပေးပါဦး။ ဝူတန်တောင်က တာအိုဆရာအိုကြီး အဖွဲ့ထဲ ဝင်လာပြီးကတည်းက လူသစ်မတွေ့ရတာ အတော်ကြာပြီ

【ကျွန်တော်က စပိုက်ဒါမန်း】 : လူသစ်ကို မခြောက်လှန့်ကြနဲ့ဦး။ အားလုံး ဖော်ဖော်ရွေရွေ နေကြပါ

【မက်မွန်ပွင့်ကျွန်းမှ သခင်မလေး】 : ငါက စနောက်လိုက်တာပါ

လီချန်ရှန်း၏ အကြည့်သည် ရှေးဟောင်းရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့ရှိ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်လာသော စာတိုများကို ဖြည်းညင်းစွာ လိုက်ဖတ်နေခဲ့သည်။

“ဝူတန်တောင်က တာအိုဆရာအိုကြီး…”

သူသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

လက်ညှိုးကို လေဟာနယ်ထဲသို့ အသာအယာ တို့ထိလိုက်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။

“ဒီလူက ထိုက်ကျိတာအိုမျိုးရိုးကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ကျန်းစန်းဖုန်း ဖြစ်နိုင်ခြေများတယ်”

ထို့နောက် သူ၏အကြည့်သည် အောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်က စပိုက်ဒါမန်း” ဟူသော အမည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အရာအားလုံးကို သိရှိထားသကဲ့သို့ အပြုံးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ပီတာပါကား… သူက ဘယ်စကြဝဠာကလဲဆိုတာပဲ မသိတာ”

မာဗယ်စကြဝဠာပေါင်းစုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိရှိထားသော ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုအမည်၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်သည့်အရာများ ရှိနေနိုင်ကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားသည်။

ထိုသူသည် လစ်ဘာတီရုပ်တုကြီးပေါ်တွင် မျိုးဆက်သုံးဆက်မှ လူကြမ်းများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော စပိုက်ဒါမန်း ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ စပိုက်ဒါစကြဝဠာအတွင်း လှည့်လည်သွားလာနေသော စွန့်စားသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

“မက်မွန်ပွင့်ကျွန်းမှ သခင်မလေး” ဟူသော အမည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

မျက်ဝန်းတောက်ပပြီး သွားတန်းဖြူဖွေးလှသော ဉာဏ်ထက်မြက်ကာ ကောက်ကျစ်ပါးနပ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး။

“ဟွမ်ရုံပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူမှ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ”

နောက်ဆုံးတွင် လီချန်ရှန်း၏ အကြည့်သည် အဖွဲ့ဝင်စာရင်း၏ အောက်ဆုံးရှိ အမည်တစ်ခုအပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

【ကျောက်ရွာမှ မိုးမခနတ်ဘုရား】

ထိုစာလုံးလေးလုံးတွင် ထာဝရတည်မြဲနေသော တာအို၏ အငွေ့အသက်တစ်ခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူ၏အသက်ရှူသံပင် အလိုအလျောက် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။

“အစပိုင်းမှာ ဒီချတ်အဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေက သိပ်မထူးခြားကြဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အင်အားအကြီးဆုံးဆိုတာတောင် ကျန်းစစ်မှန်သူအဆင့်လောက်ပဲ ရှိမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ…”

သူသည် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဘယ်သူက ဒီနေရာမှာ နဂါးအစစ်တစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားမှာလဲ”

ထိုအမည်သည် သူ့အတွက် အလွန်ရင်းနှီးလွန်းလှသည်။

၎င်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသောကမ္ဘာ ဝတ္ထုထဲမှ မိုးမခနတ်ဘုရားပင်ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က မသေမျိုးဘုရင်နယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် ရပ်တည်ခဲ့ဖူးသော ပြိုင်ဘက်ကင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိနေသော ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများဖြင့်သာ ကျောက်ရွာကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည့်အပြင် ပြင်ပနယ်မြေမှ ဘုရင်များနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရာတွင်လည်း အရှုံးမပေးခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။

“ဒီတကယ့် အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်ပဲ”

လီချန်ရှန်းသည် စိတ်ထဲတွင် မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးထံမှ လမ်းညွှန်ချက် အနည်းငယ်မျှသာ ရရှိခဲ့ပါက၊ စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းမျှသာ ကြားနာခွင့်ရခဲ့ပါကပင် သူ၏ကျင့်ကြံရေးလမ်းခရီးတွင် မလိုအပ်သော လမ်းလွဲမှုများစွာကို ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မိုးမခနတ်ဘုရား၏ မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေသော ပရိုဖိုင်ပုံကို ကြည့်လိုက်ရသည့်အခါ သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

“သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ အခု ဘယ်လောက်သက်သာလာပြီလဲ မသိဘူး”

“စွမ်းအား‌တွေ ပြန်ရလာပြီလား”

ခဏတာ စိတ်လွင့်သွားပြီးနောက် လီချန်ရှန်းသည် သူ၏စိတ်ကို အမြန်တည်ငြိမ်စေခဲ့သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့။ မိုးမခနတ်ဘုရားက လောလောဆယ် ကိုယ်တိုင်ပေါ်မလာချင်သေးရင် အတင်းအကျပ် လုပ်နေဖို့လည်း မလိုပါဘူး”

သူ၏အကြည့်သည် တစ်ဖန် ခိုင်မာတည်ကြည်လာခဲ့သည်။

“ကျန်းစန်းဖုန်းရဲ့ ထိုက်ကျိကျင့်ကြံရေးနည်းစနစ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဟွမ်ရုံသိထားတဲ့ မက်မွန်ပွင့်ကျွန်းရဲ့ ကိုယ်ခံပညာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လှုပ်ရှားမှုတစ်ကွက်၊ ကိုယ်ဟန်တစ်မျိုးလောက်ပဲ ရရှိခဲ့ရင်တောင် ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ကိုဖီဆန်တဲ့ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းကို အားကိုးပြီး ငါ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံး ကျင့်ကြံရေးနည်းစနစ်ကို အသစ်တီထွင်ကာ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်မှာပဲ”

ထိုသို့တွေးတောလိုက်သည့်အခါ လီချန်ရှန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယုံကြည်မှုအလင်းရောင်တစ်ဖန် တောက်ပလာခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သည် ရှည်လျားလှသော်လည်း သူသည် မိမိရှေ့ဆက်လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

【ဟုန်ဟွမ်ကမ္ဘာမှ မိုးမခပင်】 : အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော့်နာမည်က လီချန်ရှန်းပါ။ နောင်အခါ အားလုံးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို မျှော်လင့်ပါတယ်

【ဝူတန်တောင်မှ တာအိုဆရာအိုကြီး】 : ကောင်းပါပေတယ်၊ ကောင်းပါပေတယ်။ ဒီတာအိုဆရာအိုကြီးကတော့ ကျန်းစန်းဖုန်းပါ။ အဖွဲ့ထဲကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒီနေရာက ဘက်ပေါင်းစုံစကြဝဠာ ချတ်အဖွဲ့ဖြစ်ပြီး အဖွဲ့ဝင်အားလုံးက မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာတွေကနေ လာကြတာပါ။ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ လုပ်ဆောင်ချက်သုံးမျိုးပဲ ဖွင့်ပေးထားပါတယ်။ အမှတ်စနစ်၊ အနီရောင်အိတ် လက်ဆောင်ပို့ခြင်းနဲ့ အဖွဲ့ဆိုင်တို့ပါပဲ။ အမှတ်တွေကို အဖွဲ့ဆိုင်မှာ ပစ္စည်းဝယ်ယူဖို့ အသုံးပြုနိုင်ပြီး အနီရောင်အိတ်တွေကိုလည်း သတ်မှတ်ထားတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဦးဆီ ပေးပို့နိုင်သလို အဖွဲ့ဝင်အားလုံးကိုလည်း မျှဝေပေးနိုင်ပါတယ်

လီချန်ရှန်းသည် ချက်ချင်းပင် အခက်တွေ့သွားခဲ့သည်။

အဓိကပြဿနာမှာ သူ့ထံတွင် အမှတ်တစ်မှတ်မျှပင် မရှိခြင်းဖြစ်သည်။

【ဟုန်ဟွမ်ကမ္ဘာမှ မိုးမခပင်】 : အားလုံးဆီမှာ ကျင့်ကြံရေးနည်းစနစ်တွေ ရှိကြလား

【ဝိညာဉ်ခန်းမမှ သခင်ငယ်】 : ကျင့်ကြံရေးနည်းစနစ်တွေကို အဖွဲ့ဆိုင်မှာ ဝယ်လို့ရတယ်။ လူသစ်၊ အရင်ဆုံး မင်းရဲ့ လက်ရှိနယ်ပယ်အဆင့်ကို ပြောပြပါဦး။ လောလောဆယ် အဖွဲ့ထဲမှာ ငါက ဒုတိယအဆင့်နယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီ။ ကျန်းစန်းဖုန်းက ပထမအဆင့်၊ ပီတာနဲ့ ဟွမ်ရုံကတော့ သုညအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ကျောက်ရွာက မိုးမခနတ်ဘုရားအကြောင်းကတော့ မပြောတတ်သေးဘူး။ အဖွဲ့ထဲဝင်လာကတည်းက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသေးလို့ သူ့ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်ကို မသိရသေးဘူး

【ဟုန်ဟွမ်ကမ္ဘာမှ မိုးမခပင်】 : ကျွန်တော်ကတော့ လောလောဆယ် ကြယ်ဆယ့်တစ်ပွင့်အဆင့်လောက် ရှိမယ်ထင်တယ်

ထိုစာတိုကို ပေးပို့လိုက်သည်နှင့် ချတ်အဖွဲ့သည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်မှသာ စာတိုတစ်စောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

【မက်မွန်ပွင့်ကျွန်းမှ သခင်မလေး】 : ကြယ်ဆယ့်တစ်ပွင့်အဆင့်တဲ့လား။ အစ်ကိုကြီး၊ တပည့်ငယ်တစ်ယောက်လောက် လိုအပ်ပါသလား

【ဝူတန်တောင်မှ တာအိုဆရာအိုကြီး】 : အစ်ကိုကြီးက မသေမျိုးတစ်ပါးများလား

【ဟုန်ဟွမ်ကမ္ဘာမှ မိုးမခပင်】 : တပည့်ငယ်တော့ မလိုပါဘူး။ မသေမျိုးလို့တော့ ပြောလို့ရမယ်ထင်ပါတယ်