ကျောင်းသား နှစ်ယောက်ရဲ့ကံဆိုးချိန်

ဆရာကြီး ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကတည်းက သူ့ကို အားအင်ကူးပြောင်းပေးသည့် အခမ်းအနား (စွမ်းအင်လွှဲပြောင်းပေးခြင်း) မလုပ်ပေးဖြစ်တော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ လီကျစ်ယွမ်တစ်ယောက် ဤကဲ့သို့သော အိပ်မက်မျိုး မမက်ရသည်မှာ အတော်ပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု ခံစားလိုက်ရသည့် ရင်းနှီးလှသော အထိအတွေ့ကြောင့်... မိမိ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ထပ်မံရောက်ရှိသွားပြန်ပြီဆိုသည်ကို သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အတွေ့အကြုံနှင့် စာတွေ့ဗဟုသုတများ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အရင်ကလောက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး လှဲလျောင်းရင်း မျက်လုံးကို အသာအယာ မှေးရုံမျှသာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် အရင်နေရာတွင်ပင် လှဲလျောင်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဘေးနားမှ အဘိုးဖြစ်သူ၏ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံကို ကြားနေရကာ ရှေ့စောင်းစောင်းတွင်မူ ဦးလေးများ၊ ဖန်ဇီနှင့် လေဇီတို့ ရှိနေကြသည်။ သို့သော် ဤအရာသည် လက်တွေ့ဘဝမဟုတ်ဘဲ အိပ်မက်တစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်၊ အကြောင်းမှာ အရိုးကွဲမတတ် အေးစက်လှသော အအေးဓာတ်က တစ်စထက်တစ်စ ပိုမိုပြင်းထန်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ စိတ်ကို တင်းခံမထားပါက သူတစ်ကိုယ်လုံး လိပ်ပြာလွင့်မတတ် တုန်ရီနေမိတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး တာတမံလှေကားထစ်များအတိုင်း လျှောက်လှမ်းတက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ဝတ်စုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဂါဝန်အနားစက မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားစွာ တရွတ်တိုက် ပါလာကာ သူမတစ်ကိုယ်လုံးတွင် သံကြိုးများ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ထားသည်။ သို့သော် သူမ၏ ပေါ်ထွက်နေသော အရေပြားများမှာမူ မီးကျွမ်းထားသကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး အသားအစိမ်းလိုက် လန်နေကာ လျှောက်လှမ်းလာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အသားခဲကြီးများ တဖတ်ဖတ် ပြုတ်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး စေးကပ်ကပ်အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

တာတမံ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်သောအခါ ထိုအမျိုးသမီးက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာဖွေနေသည့်အလား ခေါင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ အခြားသူများအားလုံးမှာမူ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေကြသဖြင့် ဤအမျိုးသမီးကို မမြင်နိုင်ကြချေ။ အမျိုးသမီး၏ အကြည့်တို့က သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခါနီးတွင်မှ လီကျစ်ယွမ်က မျက်လုံးကို အပြီးတိုင် မှိတ်ချလိုက်တော့သည်။

ခေတ္တမျှ ကြာမြင့်ပြီး အချိန်တော်တော်စီးစီး ကုန်လွန်သွားပြီဟု ထင်ရသောအခါမှ လီကျစ်ယွမ်က စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မျက်လုံးကို မသိမသာလေး ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ချက်အကြည့်တွင် ထိုအမျိုးသမီးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဝေ့ဝဲကြည့်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် ဤဘက်သို့ချည်း စိုက်ကြည့်နေခြင်းလားဆိုသည်ကို သူ သေချာမသိသော်လည်း လီကျစ်ယွမ်၏ အမြင်တွင်မူ... သူနှင့် ထိုအမျိုးသမီး မျက်လုံးချင်း ကွက်တိ ဆုံသွားခဲ့လေပြီ!

ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် လီကျစ်ယွမ်သည် မိမိ၏ သွေးများ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးသားကလည်း “ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်” နှင့် အဆက်မပြတ် တုန်ခါခုန်ပေါက်လာတော့သည်။

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ သွေးနှင့်အသားများ ရောယှက်ကာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဝေဝါးနေပြီး မီးလောင်ကျွမ်းထားသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် အသားချင်း ပွတ်တိုက်ခြစ်မိထားသကဲ့သို့ ရှိရာဦးဦးဖျားဖျား နွေဦးကာလတွင် မြေလှန်ထားသော ရွှံ့နွံများနှင့် သွေးသားများ ရောနှောနေသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အထင်ရှားဆုံး အစိတ်အပိုင်းမှာ ထိုအမျိုးသမီး၏ ပါးစပ်ပင် ဖြစ်သည်၊ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ကွဲအက်ပဲ့ကြွေနေသော်လည်း ဖြူဆွတ်နေသော သွားနှစ်တန်းကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရရာ ၎င်းကပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အခြေအနေကို ပိုမိုပီပြင်စေသည်။

အမျိုးသမီးက ဤဘက်သို့သာ စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ယခုအခါ လီကျစ်ယွမ်မှာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ရန်ဖြစ်စေ၊ အခြားပိုလျှံသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခု ပြုလုပ်ရန်ဖြစ်စေ မဝံ့ရဲတော့ချေ။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးက သူ့ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း တစ်လှမ်းချင်း တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

‘သွားပြီ... ငါ သူမကို မြင်နိုင်တယ်ဆိုတာ သူမ ရိပ်မိသွားတာလား မသိဘူး။’

ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ လှိုင်းထနေသော်လည်း လီကျစ်ယွမ်က မိမိကိုယ်ကို လုံးဝ ငြိမ်သက်နေအောင် အတင်းအကြပ် ထိန်းချုပ်ထားပြီး အသက်ရှူသံကိုပင် အရင်အတိုင်း ပုံမှန်ဖြစ်နေအောင် စိတ်အုပ်ချုပ်ထားသည်။

အမျိုးသမီးက အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ညှော်နံနှင့်အတူ မှိုနံ၊ ချဉ်စုတ်စုတ်အနံ့များ ရောယှက်နေသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုကို သူ ရရှိလိုက်ပြီး ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ရွံရှာဖွေ ဖြစ်ရသည်။ သို့သော်ငြားလည်း လီကျစ်ယွမ်ကမူ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည့်အလား ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက် အသက်ရှူနေမိသည်။

အမျိုးသမီးက ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကြီးက လီကျစ်ယွမ်၏ နှာခေါင်းဖျားနှင့် ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီကျစ်ယွမ်မှာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်၍ မရတော့ဘဲ သူမနှင့် မျက်လုံးချင်း မလွဲမသွေ ဆုံနေရတော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထက်မှ ပုပ်ပွနေသော အသားစများ တဖတ်ဖတ် ပြုတ်ကျနေသည်ကို ကြည့်ရင်း အသားပုပ်နှစ်တုံးမှာ သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ပါးပြင်အတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောကျသွားသည်။ ၎င်းက စေးကပ်ကပ်နိုင်လှပြီး ပျို့အန်ချင်စရာ အရည်အချို့ စိမ့်ထွက်နေခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် အချိန်နာရီများသည် အလွန်အမင်း နှေးကွေးစွာ ကုန်လွန်နေသကဲ့သို့ ရှိပြီး တစ်စက္ကန့်ချင်းစီက တစ်နှစ်လောက် ကြာမြင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ တော်တော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အဆုံးတွင် ထိုအမျိုးသမီးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ အလယ်ဗဟိုနေရာဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

လီကျစ်ယွမ်က သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်ညှိကျန်ရစ်နေသော အသားစများကို ဖယ်ရှားရန် စိတ်မကူးဘဲ ဆက်လက်၍ မလှုပ်မယှက် နေနေမိကာ မျက်လုံးကိုလည်း မသိမသာ မှေးရုံမျှသာ ဆက်ဖွင့်ထားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်နေသော အမျိုးသမီးက သူမ၏ လည်ပင်းကို အနောက်ဘက်သို့ ၁၈၀ ဒီဂရီ အလှည့်ကြီး လှည့်လိုက်ပြီး လီကျစ်ယွမ်ကို ထပ်မံ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လီကျစ်ယွမ်မှာ ချွေးစေးများ ထွက်လာလုနီးပါး ထိတ်လန့်သွားရပြီး ဦးနှောက်နောက်စေ့မှသည် မြီးညှောင့်ရိုးအထိ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် အထက်သို့ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားသော အရိုးကွဲမတတ် အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ မျက်လုံးကို မှိတ်မချလိုက်မိချေ။

အမျိုးသမီးက ဤကလေးငယ်သည် မျက်လုံးလေး မသိမသာပွင့်ပြီး အိပ်တတ်သည့် အလေ့အထရှိရုံမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု အတည်ပြုလိုက်ပုံရသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ခေါင်းကို မူလအနေအထားအတိုင်း အနောက်ဘက်သို့ ၁၈၀ ဒီဂရီ ပြန်လည် လှည့်သွားတော့သည်။

“ဟူး... ဟူး...”

လီကျစ်ယွမ်က ရင်ထဲကနေ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိပြီး ခေါင်းတစ်ခုလုံး မူးဝေထုံကျင်သွားတော့သည်။

အမျိုးသမီးသည် သူမ ရှာဖွေနေသောသူကို တွေ့ရှိသွားပုံရပြီး အိမ်တံခါးဝအပြင်ဘက် မြက်ဖျာများပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေကြသည့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားအုပ်စုဆီသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ရွှေလျန်လျန်နှင့် ကျောက်ဟယ်ချွမ်တို့၏ အလယ်တွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်တော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေကြပြီး မိမိတို့၏ အနားတွင် ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ရောက်ရှိနေသည်ကို လုံးဝ မသိရှိကြချေ။

အမျိုးသမီးက သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အင်္ကျီလက်စများ လိပ်တက်သွားပြီး အသားပုပ်များ ကပ်ညှိနေရုံသာမက လောက်ကောင် အမြောက်အမြား တွားသွားနေသည့် ဖြူဆွတ်နေသော လက်မောင်းရိုးကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လီကျစ်ယွမ်ကမူ မျက်လုံးကို မသိမသာ မှေး၍ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်၊ ဤလှုပ်ရှားမှုမှာ အိပ်မက်မှ မနိုးမချင်း ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ပေ။

ဤနေရာအထိ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်က မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ — ‘နေ့ခင်းက ဗောဓိသတ်ရုပ်ပွားတော်ရဲ့ သံကြိုးတွေကို တူနဲ့ ရိုက်ချိုးပစ်ဖို့ ပြောခဲ့ကြတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား နှစ်ယောက်က ရွှေလျန်လျန်နဲ့ ကျောက်ဟယ်ချွမ်တို့များ ဖြစ်နေမလား။’

အမျိုးသမီးက ဖြည်းညှင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ညာဘက်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ရွှေလျန်လျန်၏ လည်ပင်းဆီသို့ လက်များကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမက သူ့ကို ညှစ်သတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တာတမံအထက်တွင် ဆွဲချိတ်ထားသော မီးသီးများသည် လိုင်းမကောင်းခြင်း (ဝါယာရှော့ဖြစ်ခြင်း) ကြောင့် တဖျပ်ဖျပ်နှင့် အနည်းငယ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခါ အမျိုးသမီး၏ ခေါင်းက အနောက်ဘက်သို့ ချက်ချင်းပင် လှည့်သွားပြီး သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ တဖျပ်ဖျပ် ဖြစ်နေသော မီးသီးလေးဆီသို့ အာရုံစိုက်၍ ကြည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်ပြီးနောက် မီးသီးလေးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် လင်းထိန်သွားတော့သည်။

အမျိုးသမီး၏ ခေါင်းကလည်း လာရာလမ်းကြောင်းအတိုင်း ရှေ့တည့်တည့်သို့ ပြန်လည် လှည့်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် လည်ပတ်မှုမှာ အကွာအဝေး မလောက်ငှခဲ့သဖြင့် မူလက ရွှေလျန်လျန်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားရာမှ လက်ယာရစ်အတိုင်း ကျောက်ဟယ်ချွမ်ရှိရာ ဘက်သို့ လည်ပတ်သွားခြင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း ခေါင်းလှည့်ရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း သဘာဝကျကျ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်...

သူမသည် ကျောက်ဟယ်ချွမ်၏ လည်ပင်းဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး၊

အောက်သို့ အားပြင်းစွာ ညှစ်ချလိုက်တော့သည်!