ရှားပါးတဲ့ဓား

မနက်ငါးနာရီတွင် လီကျစ်ယွမ်တစ်ယောက် ခေါင်းထောင်လာပြီး မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ကာ မျက်လုံးများဝေဝါးလျက် ကုလားထိုင်နောက်မှီသို့ မှီချလိုက်သည်။ မနက်ငါးနာရီခွဲအထိ ဤအနေအထားအတိုင်း ရှိနေခဲ့ပြီးနောက် အာရုံခံစားမှုများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်နိုးထလာချိန်တွင်မူ ခေါင်းထဲ၌ မူးဝေလာကာ သူ၏သူငယ်အိမ်များ ပြန်လည်အာရုံစိုက်မိလာပြီး သတိစိတ်လည်း စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ လီကျစ်ယွမ်သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နဖူးကို အသာအယာ ဖိနှိပ်နှိပ်နယ်ပေးနေမိသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လိုအိပ်ပျော်သွားမှန်း မသိခဲ့သလို ဘယ်အချိန်မှာ ပြန်နိုးလာခဲ့သည်ကိုလည်း မဝေခွဲနိုင်ခဲ့ချေ။

နောက်ထပ် တစ်ကွာတား (၁၅ မိနစ်ခန့်) မျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ စာရေးခုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အိမ်စာစာအုပ်ကို ရဲရဲနီသွားစေသည့် သွေးကွက်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်က အလျားလိုက်၊ ထောင်လိုက် ဆွဲထားသော မျဉ်းကြောင်းများပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဦးနှောက်ထဲမှ ဆစ်ခနဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နာကျင်လာသဖြင့် အိမ်စာစာအုပ်ကို ချက်ချင်းပင် ပိတ်ကာ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

သတိမေ့မြောမသွားခင်က မိမိ၏ ကံကြမ္မာဇာတာခွင်ကို တွက်ချက်နေခဲ့သည်ကို သူ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်မှတ်မိလာသည်။ မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို မိမိကိုယ်တိုင် တွက်ချက်၍မရဟူသော အချက်က အမှန်ပင် ဖြစ်ပုံရသည်။ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်သည် ထိုင်ရာမှထကာ စာရေးခုံကို စတင်ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး မျက်နှာသစ်ရန် ရေကို ယူကာ သွေးစွန်းနေသော အဝတ်အစားများကိုလည်း တစ်ပါတည်း လျှော်ဖွတ်လှန်းလိုက်သည်။

အားလုံးပြီးစီးသွားသောအခါ အခန်းထဲသို့ ပြန်မဝင်တော့ဘဲ ဝရံတာရှိ စာဖတ်လေ့ရှိသော ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ မနက်ခင်း၏ အေးမြသော လေပြေက သူ၏မျက်နှာကို အဆက်မပြတ် ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသဖြင့် ခေါင်းထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာသွားသော်လည်း အဆင်မပြေမှုကတော့ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

အရှေ့ဘက်အိပ်ခန်း၏ မီးလင်းလာပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သေးသွယ်သော မိန်းကလေးရိပ်လေးတစ်ခုနှင့် သူမ၏ဘေးတွင် ဆံပင်ဖြီးပေးနေသော ပို၍ကြီးမားသည့် လူရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သြော်... အာလီက နေ့တိုင်း ဒီလိုစောစော နိုးတတ်တာကိုး။ သူ စောင့်ကြည့်နေရင်းပင် ပြတင်းပေါက်မှ အရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံသည်လည်း နောက်ဆုံးပိတ် မှောင်ရီပျိုးစပြုလာခဲ့သည်။

အရှေ့ဘက်ခန်း တံခါးပွင့်လာပြီး မိန်းကလေးငယ်သည် ဂို(Go)ကစားနည်း သစ်သားသေတ္တာလေးကို ပိုက်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဒုတိယထပ် အိပ်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် ထိုင်နေနှင့်ပြီးသားဖြစ်သော လီကျစ်ယွမ်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။

မကြာမီပင် ချင်လီသည် လီကျစ်ယွမ်အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခုံတန်းလျားလေးပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ ယခုအကြိမ်တွင်မူ ဆီစိမ်စက္ကူ ဂို(Go)ခုံကို ဖြန့်မခင်းတော့ဘဲ ကောင်လေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အတန်ကြာသော် လီကျစ်ယွမ်သည် နွေးထွေးပြီး နူးညံ့သောအောက်လက်လေးတစ်ခုက မိမိ၏လက်ကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိန်းကလေးငယ်၏ အတွေးထဲတွင်မူ သူက သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပေးသည့် အကြိမ်တိုင်း၌ သူမ စိတ်အေးချမ်းပြီး နှစ်သိမ့်မှုရရှိစေသဖြင့် ယခုအကြိမ်တွင်လည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်နှစ်သိမ့်ပေးချင်သည့် သဘောဖြင့် ဦးအောင် လာရောက်ဆုပ်ကိုင်ပေးခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကောင်လေးနှင့် မိန်းကလေးငယ်သည် ဤသို့ဖြင့် လက်ချင်းချိတ်ကာ မနက်ခင်းလေပြေထဲတွင် အသာအယာ ယိမ်းနွဲ့နေသော စပါးခင်းလှိုင်းလုံးကြီးများကို ငေးမောရင်း၊ မီးခိုးရောင် အရုဏ်ဦးမှ မနက်ခင်းအလင်းရောင်သို့ ကူးပြောင်းသွားသည်ကို အတူတကွ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသည်။ အချိန်သည် အလွန်နှေးကွေးစွာ ကုန်ဆုံးနေသယောင် ရှိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။

"ဟတ်ချိုး..."

လီဆန်းကျန်းက နှာချေရင်း အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူက ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်နေသော ကောင်လေးနှင့် မိန်းကလေးငယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ နှစ်သစ်ကူး ပန်းချီကားချပ်ထဲမှ ကွမ်ယင်မယ်တော် (မယ်တော်ဂွာရင်) ၏ ခြေတော်ရင်းတွင် ရှိနေတတ်သော ကလေးငယ်များကို ရုတ်တရက် သတိရသွားမိသည်။ ရုပ်ချင်းဆင်တူနေ၍ မဟုတ်ဘဲ ဤကလေးနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာသွင်ပြင် နုနယ်ပုံက နှစ်သစ်ကူးပန်းချီကားထဲမှ ကလေးငယ်များ၏ လုံးဝန်းသော အမူအရာနှင့် တကယ်ကို ဆင်တူနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

လီဆန်းကျန်း နှာတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် လက်ဖမိုးဖြင့် နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်မိကာ မကြာသေးမီက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြောင်းလဲလာမှုများကို သတိပြုမိသွားသည်။ ယခင်ကမူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရလျှင် တော်ပြီဟု တွေးခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခု ယွမ်ဟောက်လေး ပေါ်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်မူ မိမိ၏အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ချိန်၌ မြေးမြစ်လေးကို အလိုလိုက်ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုကို တကယ်ပဲ ခံစားလာရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိချေ။

ဒေါ်လေးလျူက သူတို့ကို မနက်စာစားရန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ လီဆန်းကျန်းနှင့် လီကျစ်ယွမ်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အပြင်ထွက်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ယနေ့မနက်စာက ထူးထူးခြားခြား စောနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မနက်စာအတွက်မှာ ဆန်ပြုတ်မဟုတ်ဘဲ ပင်လယ်စာအရသာ ခေါက်ဆွဲခြောက်ပြုတ် ဖြစ်နေသည်။ ဒေါ်လေးလျူက ခေါက်ဆွဲဖတ်များအောက်တွင် ကြက်ဥတစ်လုံးစီကိုလည်း ထည့်ပေးထားသေးသည်။

ခေါက်ဆွဲပြုတ်က အလွန်အရသာရှိလှပြီး အစပိုင်းတွင် လီကျစ်ယွမ်တစ်ယောက် ဗိုက်မဆာသလို ခံစားရသော်လည်း အနည်းငယ် မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ မကြာမီပင် တစ်ပန်းကန်လုံး ကုန်သွားခဲ့သည်။ ဒေါ်လေးလျူက သူ့အတွက် နောက်တစ်ပန်းကန် ထပ်မံခပ်ယူပေးခဲ့သည်။ ဒုတိယမြောက် ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကုန်အောင်စားပြီးနောက်တွင်မူ လီကျစ်ယွမ်သည် မနေ့ညက ကံကြမ္မာဇာတာတွက်ချက်ခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ဝေဒနာများမှ လုံးဝ ကင်းဝေးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ထပ်စားဦးမလား" ဒေါ်လေးလျူက မေးလိုက်သည်။

"တော်ပါပြီ... ဗိုက်ပြည့်သွားပါပြီ ဒေါ်လေးလျူ"

သူ့ဘေးတွင် ချင်လီကလည်း တရုတ်နံနံပင်ကို ချထားလိုက်ပြီး၊ သူမက ခေါက်ဆွဲကို အမြဲတမ်း အရှည်တူညီရုံမျှသာ တမြုံ့မြုံ့ဝါးစားတတ်ကာ၊ ကိုက်ဖြတ်၊ ဝါးပြီး မျိုချပြီးမှသာ နောက်တစ်လုပ်ကို ထပ်စားလေ့ရှိသည်။

လီဆန်းကျန်းလည်း စားသောက်ပြီးစီးသွားကာ နှုတ်ခမ်းကို သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်-

"တကယ်တော့ ဒီခေါက်ဆွဲခြောက်တွေက ငါတို့မြို့ပေါ်က ခေါက်ဆွဲဆိုင်က ရန်ချွမ်းခေါက်ဆွဲ (ဝက်ဆီ၊ ပဲငံပြာရည်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ်ဖြူးထားသော တရုတ်ရိုးရာခေါက်ဆွဲ) လောက် အရသာမရှိပါဘူး။ ဝက်ဆီနည်းနည်းထည့်၊ ပဲငံပြာရည်၊ ငရုတ်ကောင်းမှုန့်နဲ့ ကြက်သွန်မြိတ်လေး ဖြူးလိုက်ရင် ဒါထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းတယ်"

ဒေါ်လေးလျူကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်- "ဟုတ်တာပေါ့"

အခြားမည်သည့် မိသားစုတွင်မဆို မိဘများက ဤသို့ပြောခြင်းသည် နောင်တွင် ပိုက်ဆံချွေတာနိုင်ရန် ခေါက်ဆွဲခြောက်၏ အဆင်ပြေမှုကို သိမ်ငယ်စေလိုသည့် ပရိယာယ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ လီဆန်းကျန်းအတွက်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ စက္ကူအစုတ်အပြတ်များ ပျက်စီးသွားခြင်းက သူ၏ငွေကြေးလည်ပတ်မှုကို ပြတ်တောက်လုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သဖြင့်၊ သူ၏ နေထိုင်မှုပုံစံသည် အခြေခံလိုအပ်ချက်များ၊ အထူးသဖြင့် စားသောက်မှုအပိုင်းတွင် အလွန်အမင်း သုံးဖြုန်းလေ့ရှိကြောင်း ပြသနေသည်။

အမှန်စင်စစ်၊ ကျေးလက်မြို့ရွာ အတော်များများတွင် မနက်စာအဖြစ် ခေါက်ဆွဲခြောက်စားရခြင်းသည် အိမ်နီးနားချင်း ကလေးများကို အားကျပြီး ငိုယိုစေနိုင်လောက်သည့် ဇိမ်ခံမှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ အချို့သော ပြည်နယ်များတွင်မူ ခေါက်ဆွဲခြောက်သည် ဒေသထွက် အကောင်းစား အစားအစာ အထူးပြုချက်တစ်ခုအဖြစ်ပင် ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီး ဥပမာအားဖြင့် ကြက်ဥအကာပါသော အမဲသားလုံး ခေါက်ဆွဲခြောက်မျိုး ဖြစ်သည်။

လီဆန်းကျန်းက သူ၏အထုပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ခြေလှမ်းပြင်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏အထုပ်သည် ပုံမှန်ထက် ထူးထူးခြားခြား ရှည်လျားနေခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မက်မွန်သစ်သားဓားကိုပါ အထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်က ထိုဓားသည် သူ့အား ဖုတ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကူညီပေးခဲ့ပြီးကတည်းက၊ သူသည် ၎င်းကို ပိုမိုတန်ဖိုးထားပြီး မြတ်နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် စက်ရုံသို့ အထူးဖုန်းဆက်၍ နောက်ထပ် မှာယူရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုစက်ရုံသည် အများပိုင်မှ ပုဂ္ဂလိကပိုင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ မက်မွန်သစ်သားဓား ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းကို ရပ်ဆိုင်းထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းပြန်ကြားခဲ့ရသည်။ ယခုမူ သူ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားသည် ရှားပါးရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

လီဝေဟန်နှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ တစ်ယောက်ချင်းစီက ခြင်းတောင်းများနှင့် ကိရိယာတန်ဆာပလာများ တင်ဆောင်ထားသော လှည်းများကို တွန်းလာကြသည်။

"ဦးလေး ဆန်းကျန်း"

"ဆရာကြီး"

"ဆရာကြီး"

လီဆန်းကျန်း၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ဦးလေးလေးယောက်စလုံးသည် အလွန်ရိုသေ ကိုင်းညွတ်ကြသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီဆန်းကျန်းသည် များသောအားဖြင့် သူတို့ကို အလိုမလိုက်ဘဲ ကျေးဇူးကန်းသော အကောင်များဟု မကြာခဏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလေ့ရှိသောကြောင့် ရွာထဲတွင် သူ့ကို အဝေးကမြင်လျှင်ပင် လမ်းလွှဲသွားတတ်ကြသည်။

ဖန်ဇီနှင့် လေဇီတို့ကမူ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လီကျစ်ယွမ်ထံသို့ ချက်ချင်း ပြေးလာကြသည်။ ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း လီကျစ်ယွမ်က သူ၏အဘိုးအဘွားအိမ်တွင် မနေဖြစ်တော့သဖြင့် သူတို့ဆုံတွေ့ခွင့်ရသည့် အခွင့်အရေးများလည်း နည်းပါးသွားခဲ့ရရှာသည်။