သိုင်း​သင်ခြင်း

လီကျစ်ယွမ်တစ်ယောက် ရင်ထဲကနေ မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ အာလီတို့ မိသားစုက... တကယ်ကို ဘယ်လိုမျိုး တည်ရှိမှုကြီးလဲ? သူက အတွေးအာရုံတွေကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ပြီး စာအုပ်တွေကို သေချာအာရုံစိုက်ကာ အလွတ်ကျက်မှတ်တော့သည်။ သူ့အတန်းထဲမှာ မြင်ရုံရုံနဲ့ အကုန်မှတ်မိနိုင်တဲ့ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ အာရုံခံဉာဏ် ရှိတဲ့ အတန်းဖော်နှစ်ယောက် ရှိသည်။ လီကျစ်ယွမ်သည် ဤအချက်တွင် ထိုသူများကို မမီနိုင်မှန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိသည်၊ ကွာဟချက်က တော်တော်လေး ကြီးမားလှပေသည်; သူက အရာရာကို နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်လောက်အထိ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖတ်ရှုဖို့ လိုအပ်သည်။

မှန်ဘီလူးကိုကိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး စာဖတ်လွန်းတာ ကြာသွားတာကြောင့် သူ့လည်ပင်းက တောင့်တင်းနာကျင်လာခဲ့သည်။ လီကျစ်ယွမ်သည် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် မှန်ဘီလူးကို ဆက်ကိုင်ကာ စာဖတ်မှတ်နေပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့်မူ မိမိ၏လည်ပင်းကို ပြန်လည်နှိပ်နယ်နေမိသည်။ မကြာမီမှာပင် နွေးထွေးပြီး နုညံ့လှသော လက်ကလေးတစ်စုံကလည်း သူ့လည်ပင်း၏ အခြားတစ်ဖက်ကို လာရောက်နှိပ်နယ်ပေးလာသည်။ လီကျစ်ယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာမိသည်၊ တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အကျင့်လေးပဲ။

တစ်မနက်ခင်းလုံးတွင် ချင်လီကို အိမ်သာတစ်ခေါက် လိုက်ပို့ပေးခြင်းနှင့် ရေတိုက်ခြင်းတို့မှလွဲ၍ လီကျစ်ယွမ်သည် စာအုပ်များကိုသာ အချိန်ကုန်ခံပြီး ကျက်မှတ်နေခဲ့သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော "မျက်စိပုံစံတွေ" နှင့်သာ ပြည့်နှက်နေပြီဟု ခံစားနေရသည်။ ‘နား၊ ပါးစပ်၊ နှာခေါင်း’ ကဏ္ဍတွေကိုပါ ဆက်ပြီး အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီးသွားရင်တော့၊ သူ့စိတ်ထဲမှာ စုံလင်လှတဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်ပုံစံတွေ တောင်လိုပုံနေတော့မည်။ ပေကျင်းက အကြီးမားဆုံး ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်ကြီးမှာတောင် သူ့စိတ်ထဲမှာ မြင်ယောင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးစုံလောက် ဆံပင်ပုံစံ နမူနာတွေ ထုတ်မပြနိုင်လောက်ပေ၊ ၎င်းနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် အပြင်ကအရာအားလုံးက အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းခြောက်သွေ့ပြီး နည်းပါးလွန်းလှသည်ဟု ထင်ရသည်။

မနက်စာ စားပြီးနောက်တွင် လီဝေဟန်နှင့် ဆွန်းကွေရင်တို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လီကျစ်ယွမ်သည် စာဖတ်ခြင်းထဲတွင် အလွန်အမင်း နစ်မြောနေသဖြင့် ခြံဝင်းထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာကို သတိမထားမိခဲ့ချေ; ဘေးနားရှိ ချင်လီကလည်း သူ့ကို သတိပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ချင်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်လှုပ်လာတာကို သတိပြုမိတော့မှသာ လီကျစ်ယွမ် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဆွန်းကွေရင်တစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မိန်းကလေးငယ်က သူ့အဘွားအပေါ် ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်မိမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် သူက ချင်လီ၏လက်ကို အလျင်အစလို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ဆွန်းကွေရင်သည် မြေးဖြစ်သူ စာဖတ်ခြင်း၌ အာရုံစိုက်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် မနှောင့်ယှက်ချင်တော့ဘဲ ပြုံးလျက်သာ ပြောလိုက်သည်။

"ယွမ်ဟောက်လေး... စာဖတ်နေတာလား?"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အဘွား... အဘိုးကော ဘယ်မှာလဲဟင်?"

"မင်းအဘိုးက မင်းရဲ့ဆရာကြီးနဲ့ စကားပြောနေတယ်"

"တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လားဟင်?"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ မင်းနဲ့မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ"

"တတိယအဒေါ်ရဲ့ အမေဘက်က မိသားစုကိစ္စလား?"

"အင်း... ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် မင်းရဲ့ဆရာကြီးကို လာကြည့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်လို့တဲ့"

"ဪ..."

ပုံမှန်အားဖြင့် သာမန်ဆေးရုံတွေမှာတောင် ကုသဖို့ခက်ခဲတဲ့ ရောဂါဝေဒနာတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ မိသားစုအတော်များများက တခြားနည်းလမ်းတွေကို စမ်းသပ်ကြည့်တတ်ကြသည်၊ သို့သော်လည်း လင်မယားအဘိုးအဘွားနှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း နေမကောင်းဖြစ်ကြတာကတော့ တကယ်ကို ရှားပါးပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဒီမိန်းကလေးလေးက တကယ်ကို ချောမောလှပတာပဲ"

ဆွန်းကွေရင်က ချင်လီ၏ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်စဉ်၊ လီကျစ်ယွမ်က ချင်လီ၏ ရှေ့ကနေ လျင်မြန်စွာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

"အာ..." ဆွန်းကွေရင် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီး၊ အဆုံးသတ်တွင်မူ မိမိမြေးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကိုသာ လွှဲပြီး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

"အဘွား... သူက လူစိမ်းဆိုရင် ကြောက်တတ်လို့ပါ"

"ဪ... ဟုတ်လား? ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ကျတော့ တတွဲတွဲနဲ့ အဆင်ပြေနေပုံရသားပဲ"

ဆွန်းကွေရင်နှင့် ခေတ္တမျှ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက်၊ လီဝေဟန်သည်လည်း သူ့မြေးကို ကြည့်ရှုရန် အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လီဝေဟန်သည် အစားကောင်းကောင်းစားရဲ့လား၊ အိပ်ရေးကော ဝရဲ့လားဟူ၍ နှစ်ခွန်း၊ သုံးခွန်းမျှသာ မေးမြန်းပြီး စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အချိန်တန်သည့်အခါတွင် သူက ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မထွက်ခွာမီ လီဝေဟန်က ပြောကြားခဲ့သည် - "ဪ... ဒါနဲ့ ယွမ်ဟောက်လေး၊ သန်ဘက်ခါကျရင် မင်းရဲ့ဆရာကြီးက ခရီးတစ်ခုသွားရမှာမို့ ညဘက် ပြန်လာဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အဲဒီနေ့က ရွာသားတွေ မြစ်ကြောင်းရှင်းလင်းရေး (ဆည်မြောင်းဖော်ထုတ်ရေး) သွားကြမယ့်နေ့ ဖြစ်နေတော့၊ ငါ မင်းကို တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားပေးမယ်"

ဆွန်းကွေရင်က ဤစကားကို ကြားသောအခါ မကျေမနပ် ညည်းတွားတော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့ ကလေးကို မြစ်ကြောင်းရှင်းလင်းတဲ့နေရာအထိ ခေါ်သွားချင်ရတာလဲ? ရှင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ?"

လီဝေဟန်က ဝတ်ကျေတန်းကျေ ပြန်ဖြေလိုက်သည် - "နှစ်ရက်ပဲ ကြာမှာပါ၊ အပြင်မှာ တစ်ညပဲ အိပ်ရမှာပဲဥစ္စာ၊ ဘာမှကိစ္စမရှိပါဘူး။ အရင်ခေတ်တွေလို မဟုတ်တော့ဘူး; အခုခေတ် မြစ်ကြောင်းရှင်းလင်းတဲ့ အချိန်က ပိုတိုတောင်းသွားပြီး အဲဒီလောက်လည်း မပင်ပန်းတော့ပါဘူး။ ငါတို့မိသားစုက သားလေးယောက်စလုံးအပြင်၊ လေဟောက်နဲ့ ဖန်ဟောက်တို့ပါ ငါနဲ့အတူ လိုက်ကြမှာ"

ဆွန်းကွေရင်က ဆက်ပြောသည် - "ဆန်းကျန်းဦးလေးက ဒီတစ်ကြိမ် ဂျိဝေဆိပ်ကမ်းကို သွားရမယ်ဆိုရင်တောင်၊ ယွမ်ဟောက်လေးကို ငါတို့အိမ်မှာ လာအိပ်ခိုင်းလို့ မရဘူးလား?"

"ဦးလေးက သူ အိမ်မှာလာအိပ်ဖို့ အဆင်မပြေဘူးလို့ ပြောတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွမ်ဟောက်လေးက လူဝတ်လဲပြီး အိမ်ကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာ ကြာပြီပဲဥစ္စာ"

အမှန်တော့ လီဝေဟန်သည် သူ့မြေးကို တွေ့ချင်ရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မိသားစုမှ သန်မာထွားကျိုင်းသော လူကြီးများအားလုံး မြစ်ကြောင်းရှင်းလင်းရန် စုပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြမည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ လီကျစ်ယွမ်ကိုပါ အပျော်သဘောဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားရန် စဉ်းစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ယွမ်ဟောက်လေး... အဘိုးနဲ့အတူ လိုက်ချင်လား?"

"လိုက်ပါ့မယ်၊ အဘိုး"

"တွေ့လား... ကလေးက သဘောတူသားပဲ"

လီဝေဟန်သည် ဆွန်းကွေရင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ ဒီနေ့ လာရောက်ရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ဂျိဝေဆိပ်ကမ်းရှိ ခမည်းခမက်တော်စပ်သူများထံမှ အကြောင်းကြားစာကို လာရောက်ပေးပို့ပြီး ဆန်းကျန်းဦးလေးကို ဖိတ်ကြားရန် ဖြစ်သည်။ ရှီကန်မြို့မှ လာရောက်လည်ပတ်သော လူနာ၏ဆွေမျိုးတစ်ဦးသည် ရှီနန်မြို့၊ စီယွမ်ရွာရှိ လီမိသားစု၏ ‘အလောင်းရှာဖွေရေး ရေငုတ်သမား’ အကြောင်းကို အံ့ဩချီးကျူးဖွယ်ရာ ပုံပြင်များ ပြောပြခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုရွာသည် မိမိတို့သမီးဖြစ်သူ အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည့် ရွာဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရလျှင်ပင်၊ ထိုခမည်းခမက်များသည် ဆန်းကျန်းဦးလေးအား လာရောက်ကြည့်ရှုပေးရန် ချက်ချင်း ဆက်သွယ်ဖိတ်ကြားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

...

ညစာစားပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်သည် ခြံဝင်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရာ၊ လျူယွီမေသည်လည်း သူမ၏ကတိကို ဖျက်ဖျက်ဆီးဆီး မလုပ်ခဲ့ပေ။ ဦးလေးချင်သည် လီကျစ်ယွမ်ကို အိမ်နောက်ဘက်ရှိ ကွက်လပ်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ သိုင်းပညာကို စတင်သင်ကြားပေးတော့သည်: ၎င်းမှာ မြင်းစီးပုံစံ ထိုင်ထလေ့ကျင့်ခန်းပင်ဖြစ်သည်။

ဦးလေးချင်၏ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း လီကျစ်ယွမ်သည် စတင်ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဦးလေးချင်၏ လက်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အကွက်အကွင်းမလပ် နေရာတစ်ခုချင်းစီကို လိုက်လံပြုပြင်ပေးပြီး၊ နှုတ်ကနေလည်း သတိထားရမည့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သေချာရှင်းပြနေသည်။ တစ်နာရီကျော်မျှ ပြုပြင်ထိန်းကျောင်းပေးပြီးနောက်တွင်မှ ဦးလေးချင်သည် စကားပြောရပ်လိုက်တော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လီကျစ်ယွမ်တစ်ယောက် ချွေးစေးများ တရွှဲရွှဲထွက်နေပြီး ခြေထောက်များပါ တုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဦးလေးချင်က သူ့ကို ခေတ္တမျှသာ အနားပေးပြီးနောက်၊ နောက်ထပ်တစ်နာရီ ထပ်မံ၍ ထိုင်ခိုင်းပြန်သည်။

အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်လာချိန်တွင် လီကျစ်ယွမ်သည် နံရံကို အားပြုကာ တွဲကပ်ပြီး တက်လာခဲ့ရရှာသည်။

ညဘက်တွင် လျူယွီမေသည် တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ လေညင်းခံနေစဉ်၊ ဦးလေးချင်သည် သူမ၏အနားသို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ?"

"သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်ကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ"

"ခြေလက်တွေ အားနည်းနေတာလား?"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး; သူ့ဦးနှောက်က ကောင်းလွန်းလို့ အရာရာကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် လေ့လာနိုင်တယ်၊ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က သိုင်းပညာသင်ခဲ့တာထက် ပိုပြီးတော့တောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သဘောပေါက်နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ သူက ခြေကုပ်ယူရမယ့် စည်းချက်ကိုတောင် အခုကတည်းက စတင်ဖမ်းဆုပ်မိနေပြီ"

"ဒါပေမဲ့ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်တယ်ဆိုတာ အနှစ်သာရအားဖြင့် ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်၊ သူ ဆက်ပြီး ဇွဲရှိရှိ လုပ်နိုင်မလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရဦးမှာပေါ့"

"ဘာလဲ... သူ့ကို တပည့်အဖြစ် မွေးစားဖို့ တွေးနေတာလား?"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့မှာ အဲဒီလို အတွေးမျိုး မရှိပါဘူး"

"သူ့ကို သေချာသင်ပေးလိုက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သိုင်းပညာသက်သက်ကိုပဲ သင်ပေးဖို့ကိုတော့ သတိရပါ"

"နားလည်ပါပြီ၊ ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပါတယ်"

လျူယွီမေသည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး၊ ဘိုးဘွားစင်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ကန်တော့ပွဲပေါ်ရှိ မုန့်တစ်ခုကို ကောက်ယူ၍ အနည်းငယ် ကိုက်စားလျက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးစားနေမိသည်။ ဘိုးဘွားစင်ရှိရာ ခန်းမဆောင်တွင် ယခုအချိန်၌ အနံ့ဆိုးများ ရှိမနေတော့ဘဲ၊ သူမအနေဖြင့် ပိုမိုစိတ်အေးချမ်းသာယာပြီး စိတ်လက်ပေါ့ပါးမှုကို ခံစားနေရတော့သည်။